Poezie Doris Dorné
 
 

Maandelijks Archief: FEBRUARI 2018


25.02.18
ijskoud de beste ...


Februari loopt op zijn laatste, ijskoude beentjes.  Ijskoud, maar bijzonder zonnig en dus best te smaken.  Om de nodige energie op te doen na bijna vier weken van 'zwakte', nam ik ondertussen al twee deugddoende zonnebadjes in het warmste hoekje van ons terras.  Een half uurtje windvrij en met mijn gezicht naar de in al haar glorie aanwezig zijnde zon, zou dat niet beter zijn dan het nemen van pilletjes en siroopjes?  Ze voelen zonder twijfel fantastisch, de nieuwbakken zonnestralen, die tot diep in de poriën kruipen.  En dan het roepen, fluiten, zingen van onze tuinbewoners: koolmeesjes, vinken, roodborstje en ... de hippe papegaai!  Hij overleefde tot nu toe de koude nachten en komt geregeld een zonnebloempittenontbijt nemen aan het raam van de computerkamer.  Soms kijkt hij heel brutaal naar binnen, getooid in felrood, hemelsblauw, lentegroen, zonnig geel.  Net als de eerste lentbloemen geeft hij de winterse dagen een nieuwe boost.  Langzaam komt er leven in de natuur: sneeuwklokjes, krokussen en de eerste tinten geel van narcissen.  Een mens speurt ze elk jaar weer met intense liefde en blijheid na maanden van groot verlangen.  Het wordt dus binnenkort lente, we kijken er met zijn allen naar uit.  Eerst nog even deze ijskoude winterdip doorstaan en dan maar hopen op warmere temperaturen en een zon die van geen van geen wijken meer wil weten.  Tot het zover is, kleed je warm aan en geniet van een fikse wandeling, zon in de ogen, wind in de rug.  Puur genot!

 

ze schittert

de zon

 

ze hangt

laag in de lucht

 

straalt

als grote gouden munt

 

verblindt me

als een koperen vuur

 

wanneer ik fietsend

stadswaarts rij

hand boven de ogen

 

tekent ze

tranen in mijn wimpers

 

etst ze beloftes

in mijn hoofd

 

de belofte

van nieuw begin

 

de belofte

... van een tedere lente

 

Doris Dorné

 

 

 



gepost door admin 25.02.18 19:38 | permalink | reacties (0) | General
19.02.18
aan de beterhand ...


We zijn aan de beterhand. Drie weken na mijn griepaanval raak ik er stilletjesaan weer bovenop.  Ook Echtgenoot kreeg zijn portie en sukkelt nog na.  Stout beestje, die griep!  Toch maar volgende week voor alle zekerheid eens mijn bloed laten testen. Een mens zou door de bomen het bos niet meer zien als het mottige gevoel zo lang blijft aanslepen.  Vorige donderdag toch al met de fiets tot op 't Bad gereden met vriendin Fabienne en zaterdag in mijn ééntje een strandwandeling gemaakt tussen de talrijke toeristen (het strand liep 'zwart').  Gisteren dan samen met Echtgenoot wandelend langs de promenade, de dijk afgeslenterd en te voet de weg terug.  Toch goed voor een zeven kilometer.  Het zonnetje deed deugd en de windstilte nog meer.  We deden wat de dokter mij adviseerde: bewegen.  Er was een massa volk op de been, iedereen wilde naar buiten.  Ook op doktersadvies?  Het wordt nu uitkijken naar de eerste warme lentedagen, maar in onze tuin huist er sedert een paar dagen één en al kleur.  Het aan het raam gekleefde huisje met zonnebloempitten kreeg een speciale bezoeker (en eter).  Een prachtige, grote parkiet of anders een kleine papegaai.  Bloedrood kopje, geel op de rug, blauw en groene buik.  Hongerig aan het voedselhuisje, een geschenkje van Ellenlief voor Mans verjaardag en nieuwsgierig kijkend naar ons interieur vanop de vensterbank.  Eindelijk stralende kleuren in donkere dagen.  Het beestje is waarschijnlijk één of andere volière ontvlucht.  Laten we hopen, dat hij de komende dagen en nachten niet doodvriest, want dat zou zonde zijn.  Raar, hoe je instant een goed gevoel krijgt als die kleurenpracht hier landt.  Een mens heeft blijkbaar niet veel nodig, om efkens dat duffe van de winter te ontduiken.  Verder niet veel nieuws onder de zon. Moeder gaat fel achteruit, het breekt telkens mijn hart om haar zo stuurloos te zien en er hulpeloos te moeten bij staan..  Oud worden is mooi, als je nog bij de pinken bent, maar niet op de manier.  Straks is ze jarig, een zevenentachtig in mineur.

 

zo worden we dus

zwervers tussen

vroeger en nu

 

na het slikken 

van steriele slokjes

ziekenhuislucht

 

spendeert ze voortaan

de lege dagen

aan vreemde tafel

 

pendelt ze stuurloos

in stilte van heden

naar verleden en terug

 

maakt mij

tot haar moeder

 

boetseert me

tot haar zus

 

maar zelden

ziet ze me nog

als dochter

 

... op haar zwerftocht

 

Doris Dorné



gepost door admin 19.02.18 19:00 | permalink | reacties (0) | General
11.02.18
een grote dip ...


We zijn veertien dagen verder en die griepaanval lijkt geen einde te kennen, 't is alsof hij huisvesting vond in mij.  Als ik nu terugkijk op verleden jaar, dan ben ik van het ene dipje in het andere gesukkeld, sedert Moeder in allerijl, dementerend opgenomen moest worden in een woonzorgcentrum.  Daarom dan ook verleden maandag toch maar naar de dokter getrokken, voor het eerst sedert jaren, want dit voelt als een grote dip.  Ik zie er niet goed uit, zeggen de mensen rondom me en dan ga ik me nog slechter voelen.  Het zou nu toch al beter moeten gaan, zeggen de mensen rondom me en ik wordt nog ongeruster.  En Echtgenoot grapt als ik thuiskom van boodschappen doen, dat ik nu wel helemaal genezen ben en ik krijg het apenzuur!  Maar hier en daar krijg ik ook geruststelling van mensen met begrip.  Ja, ik weet dat ik me teveel zorgen maak en teveel in mijn hoofd graaf, ik ben zo geprogrammeerd en raak dat maar eens kwijt.  Ik ben ook zo iemand, zei de bloemenverkoopster en ik slaakte een zucht van opluchting.  Deze morgen bij de bakker, erkenning dat genezen niet van de één op de andere dag komt en vooral ook, omdat wij al wat ouder zijn.  We denken dat we nog alles aankunnen, doen altijd maar voort, maar we hebben meer tijd nodig om op onze plooi te komen.  Stress is de grote boosdoener, alhoewel ik volgens Manlief geen enkele reden tot stress heb en volgens hem me ook geen zorgen hoef te maken.  Je Moeder zit daar goed, er wordt voor haar gezorgd, zegt hij zonder me te overtuigen.  Ja hoor, het woonzorgcentrum is top, maar elke keer als ik in de living binnenkom, zie ik daar een zielig hoopje mens zitten en breekt mijn hart.  En dan zijn er nog allerlei andere hersenspinsels, die me bezighouden en me niet loslaten.  Enfin, ik hoop binnenkort te kunnen zeggen (of schrijven), dat het wat beter met me gaat.

 

de zee gromt

zijn tanden bloot

gooit zich bulderend

steeds gulziger veeleisend

op het strand

 

zand kruipt vluchtend

waar het niet gaan kan

stuift alle kanten op

maakt van duinen

nieuwe sculpturen

 

vijf hoog geeft

een kijk op kolkend water

en woedende wind

 

maar ik weet ...

 

straks strijkt waaistilte

een laagje zalf

over ontvreemd

 

Doris Dorné - 2018



gepost door admin 11.02.18 13:00 | permalink | reacties (1) | General
 
:: April 2018 (4)
:: Maart 2018 (7)
:: Februari 2018 (3)
:: Januari 2018 (6)
:: December 2017 (5)
:: November 2017 (3)
:: Oktober 2017 (4)
:: Augustus 2017 (6)
:: Juli 2017 (3)
:: Juni 2017 (5)
:: Mei 2017 (7)
:: April 2017 (3)
:: Maart 2017 (6)
:: Februari 2017 (6)
:: Januari 2017 (9)
:: December 2016 (10)
:: November 2016 (7)
:: Oktober 2016 (19)
:: September 2016 (17)
:: Augustus 2016 (23)
:: Juli 2016 (20)
:: Juni 2016 (22)
:: Mei 2016 (28)
:: April 2016 (26)
:: Maart 2016 (29)
:: Februari 2016 (29)
:: Januari 2016 (31)
:: December 2015 (4)
:: November 2015 (5)
:: Oktober 2015 (1)
:: Augustus 2015 (2)
:: Juli 2015 (2)
:: Juni 2015 (2)
:: Mei 2015 (4)
:: April 2015 (2)
:: Maart 2015 (5)
:: Februari 2015 (3)
:: Januari 2015 (5)
:: December 2014 (4)
:: November 2014 (3)
:: Oktober 2014 (5)
:: Augustus 2014 (4)
:: Juli 2014 (3)
:: Juni 2014 (5)
:: Mei 2014 (6)
:: April 2014 (3)
:: Maart 2014 (7)
:: Februari 2014 (6)
:: Januari 2014 (6)
:: December 2013 (8)
:: November 2013 (6)
:: Oktober 2013 (5)
:: Augustus 2013 (6)
:: Juli 2013 (5)
:: Juni 2013 (5)
:: Mei 2013 (5)
:: April 2013 (6)
:: Maart 2013 (6)
:: Februari 2013 (5)
:: Januari 2013 (10)
:: December 2012 (8)
:: November 2012 (9)
:: Oktober 2012 (5)
:: Augustus 2012 (5)
:: Juli 2012 (7)
:: Juni 2012 (5)
:: Mei 2012 (7)
:: April 2012 (8)
:: Maart 2012 (7)
:: Februari 2012 (4)
:: Januari 2012 (8)
:: December 2011 (6)
:: November 2011 (7)
:: Oktober 2011 (6)
:: Augustus 2011 (7)
:: Juli 2011 (7)
:: Juni 2011 (5)
:: Mei 2011 (9)
:: April 2011 (7)
:: Maart 2011 (6)
:: Februari 2011 (7)
:: Januari 2011 (7)
:: December 2010 (8)
:: November 2010 (9)
:: Oktober 2010 (9)
:: Augustus 2010 (7)
:: Juli 2010 (7)
:: Juni 2010 (9)
:: Mei 2010 (10)
:: April 2010 (7)
:: Maart 2010 (12)
:: Februari 2010 (11)
:: Januari 2010 (14)
:: December 2009 (13)
:: November 2009 (10)
:: Oktober 2009 (10)
:: September 2009 (13)
:: Augustus 2009 (11)
:: Juli 2009 (9)
:: Juni 2009 (11)
:: Mei 2009 (12)
:: April 2009 (14)
:: Maart 2009 (13)
:: Februari 2009 (15)
:: Januari 2009 (17)
:: December 2008 (17)
:: November 2008 (19)
:: Oktober 2008 (14)
:: September 2008 (17)
:: Augustus 2008 (16)
:: Juli 2008 (17)
:: Juni 2008 (16)
:: Mei 2008 (13)
:: April 2008 (18)
:: Maart 2008 (22)
:: Februari 2008 (17)
:: Januari 2008 (21)
:: December 2007 (20)
:: November 2007 (23)
:: Oktober 2007 (25)
:: September 2007 (17)
:: Augustus 2007 (17)
:: Juli 2007 (21)
:: Juni 2007 (26)
:: Mei 2007 (27)
:: April 2007 (26)
:: Maart 2007 (3)