Poezie Doris Dorné
 
 

Maandelijks Archief: FEBRUARI 2019


25.02.19
verwendagen ... een cadeautje!


Februari laat zich van zijn mooiste kant zien met zomerse verwendagen. Op het appèl en door mezelf persoonlijk gespot: een eerste, dartele citroenvlinder, een lieveheersbeestje op de woonkamerruit, muggen ten optelle, bronstige vogels met hoog lied in borst en keel, bomen bottend in blad en hier en daar een bebloesemde kruin.  Véél te vroeg, hoor ik langs alle kanten.  Misschien wel, maar laten we vooral van dit stukje 'voorlente' genieten, zodat we straks als de mooie dagen ons het nakijken geven, de nog in het vooruitzicht grijze, koude en natte exemplaren de baas kunnen.  Dit weekend zakten weer duizenden mensen af naar zee, een trektocht van honderden auto's richting het 'beloofde land'.  Geen sinecure, eerst veel moeite om hier te geraken en na een paar uur flaneren, de stress huiswaarts.  Ja, het was weer koppen lopen!  Een uitmuntende februarimaand met temperaturen die pieken.  Eigen aan de klimaatopwarming?  Ach, ik herinner me deze maand zo'n veertig jaar terug.  Warm en zonnig was het, de dijk zat vol insecten.  Zelf moest ik verhuuraffiches kleven in de appartementen beschikbaar bij het immobiliënkantoor waar ik toen werkte.  Geen jas van doen.  Ik verorberde mijn boterhammen 's middags op het strand.  Zomerse dagen in de tweede maand van het jaar ... ze bestonden toen al.  Februari draagt immers de naweeën van de winter en is terzelfdertijd de voorbode van de lente.  Laten we dus met grote gretigheid deze zon en warmte omarmen en gewoon ... genieten.  Even al het negatieve, dat ons van 's morgens tot 's avonds overspoelt, zonder blikken of blozen negeren en simpelweg gelukkig zijn met deze stralende winterdagen, want ze voelen zo goed.  Ze zijn gewoon een ingevuld verlangen, een cadeautje!

 

 

 

laat de morgen blij beginnen

met onverhoopte zon

en een magisch ochtendkleuren

van roze over violet tot blauw

 

wentel je zonder twijfels

in het baldadig zingen

van vroege vogels

die de lof der zotheid kwelen

 

laat de radio rusten

ban kranten en televisie

kies voor de eerste bloemen

die de eerste vlinders verleiden

 

ontloop het negatieve

sprokkel de warmte

van deze unieke dagen

als deugddoend 

... voor jezelf

 

Doris Dorné - 2019

 

 



gepost door admin 25.02.19 18:39 | permalink | reacties (0) | General
16.02.19
de eerste zon ... een warme gloeilamp


Het is momenteel puur genieten van de allereerste lentedagen.  Vandaag kregen we hier een eerste invasie van 'binnenlandertjes', de stad ontvlucht richting kust.  Een drukte van jewelste dus in onze contreien.  We waanden ons midden het toeristisch hoogseizoen!  Ik kan het begrijpen, die vlucht naar de Westhoek, hoe zou je zelf zijn?  Gisteren nam ik de fiets richting Bad voor een drie uur durende strandwandeling.  Zon - zee - zand en ... windstilte en ... schelpjes, het paradijs lag aan mijn voeten.  Mijn speurtocht naar 'wenteltrapjes' werkte verslavend, ik raakte niet van het strand af.  De buit was dan ook groot: vijfenzestig stuks gevonden kleinoden.  Terzelfdertijd een gesmaakte 'strandsport', vijfenzestig keer bukken en weer opstaan is toch een sportieve prestatie op mijn leeftijd (ha,ha!).  's Avonds gloeide de zon als warme gloeilamp nog na op mijn wangen.  Dit smaakt naar méér. Zo af en toe vind ik het een beetje jammer, dat we het strand altijd moeten delen.  Deze tijd van het jaar zie je vooral 'hondenmensen' ( niet schrikken van af en toe bijna een bal tegen je hoofd), voor- en najaar staan garant voor hordes 'zeeklassers', in weekends en zomervakantie zoek je je een weg tussen duizenden vakantiegangers als haringen in een ton en op buiten seizoen zondagochtenden, wanneer ik mezelf het strand wil toeëigenen (wat natuurlijk zéér egoïstisch is van mijntwege) komen vaak groepjes mountainbikers zonder schaamte de rust op de wijdse zandvlakte verstoren.  Natuurlijk zijn strand en zee van iedereen, maar af en toe denk ik toch wel eens: 'wat doe jij op 'mijn' zand?  Ach, dat heb je als je van kleins af telkens weer plaats moet ruimen en iedere keer voor een stukje afstand moet doen van wat je denkt dat van jou is, je thuisbasis.  Ja, terwijl ik op het strand flaneer, denk ik héél af en toe soms eens: grrrrr ... rustverstoorders go home!  Maar ja, wie ben ik?  Een zandkorrel op het uitgestrekte strand, een minigolfje eb of vloed, een snuifje zout in een zee van water.  Laat me maar rustig wenteltrapjes spotten, tal van keren door mijn knieën buigen en weer opstaan.  Laat mij maar met zon - zee - zand mijn dagen kleuren en gewoon genieten van het gelukzalig gevoel bevoorrecht te zijn om hier te mogen 'resideren' (wonen).

 

ze was pas acht

toen ze de oversteek maakten

naar dit nog onbebouwd

en eenzaam wonen

 

het strand toen 

lang niet ingepalmd

lag geboetseerd en gepolijst

aan haar kindervoeten

 

jaren later oogt alles

in ander perspectief

te veel stapelhuizen

te veel vluchtkamers

 

wat vroeger het einde

van de wereld leek

werd beloofd land 

en bevrijdend water

 

af en toe snakt ze

naar de rust van toen

naar het eenzame wonen

in deze uithoek 

 

nu vaak te delen

met méér dan velen

 

 

Doris Dorné - 2019

 

 

 

 



gepost door admin 16.02.19 19:58 | permalink | reacties (0) | General
11.02.19
een tsunami liefde ...


We hangen zowat tussen de Week van de Poëzie en Valentijn, twee onderwerpen die in één kroes samensmelten.  Gisteren staken Zoonlief en Veerle met onze drie kleinkoters de grens van Oost naar West over.  Een maandje verder en een groeischeut groter was het fijn ze nog eens te kunnen knuffelen en bij te babbelen. Vooral onze negenjarige (tien deze zomer) is aan 'verandering' onderhevig.  Het kleine meisje is niet meer, de lokroep van 'tiener' laat zich horen, lezen en voelen.  Ze hangt zowat te wiebelen tussen nog kinderlijk spelen en toch al te groot voor veel dingen.  Ze verraste me gisteren.  'Ik heb jouw gedicht over Benjamin gelezen' (hangt in onze inkom),  kwam ze plots 'en ik heb er ook ééntje voor hem geschreven'.  De tekst van mijn negenjarige kleindochter was ontroerend mooi.  Een vat liefde!  Ze hield me in de gaten toen ik hem las en keek me daarna aan, terwijl ze zei: 'Ik hou van jou!'.  Het voelde als vallen in een bad vol liefde.  Héérlijk!  Even later bekende ze, dat ze dacht dat ik zou wenen bij het lezen van wat ze geschreven had.  Schat, antwoordde ik, mij zul je niet vlug zien huilen, maar ik ben wel héél diep ontroerd.  Wat is 'ontroerd'? vroeg ze.  Mijn ogen en mijn hart, die toch wat vochtig worden door jouw prachtige gedicht, lieverd, legde ik uit en knuffelde haar bijna plat.  Zo vielen de voorbije poëzieweek en Valentijn, samen op één dag, mij zomaar in de schoot.  Mijn oudste kleindochter ... een negenjarig lijfje vol liefde en empathie.  Een schatje!  Ik hoop alleen dat ze, nu ze met zo'n dingen in haar hoofd en hart bezig is, vooral nog zorgeloos blij kan zijn.  We zwijgen Benjamin niet dood, hij is alom aanwezig in ons huis, maar we hoeden ons om die jonge schoudertjes teveel te belasten.  Het is goed, dat ze weten wie en hoe hij was, zonder veel in detail te gaan.  Laat onze negenjarige nog maar wat wiebelen tussen kinderlijk en bijna tiener voor ze moet gaan balanceren op de zwaartekracht van het leven. Vanavond nog een mailtje gekregen van onze Prinses met een nieuw gedicht en een dikke 'love joe' er achteraan.  Heb haar alvast twee nieuwe bics gekocht als reserve.  Er is immers nooit een teveel aan inkt om emoties van het ogenblik neer te pennen.  

 

ze is de tule ontgroeid

en ook de kousenbroeken

nu draagt ze met veel flair

een trendy salopette

 

ze wil de lange haren

anders in coupe geknipt

een kapsel gespot 

in een reeks over tieners 

 

ze leest mijn verdriet

in letters gegoten aan de wand

pakt pen en papier

schrijft in de greep van ouder worden

 

het negenjarig hart leeg 

 

 

Doris Dorné - 2019

 

 

 

 

 

 

 



gepost door admin 11.02.19 19:03 | permalink | reacties (1) | General
04.02.19
terug naar toen ...


We slapen al een paar dagen in een opgefriste slaapkamer, Echtgenoot leverde prima werk!  Nieuw bevloerd en behangen, kasten stofloos terug op hun plaats gekregen en bijna weer gevuld (nog niet helemaal)  ... we kunnen weer tien jaar verder.  Gewoon een zalig gevoel, dat al dat verzette werk zo'n mooi resultaat oplevert.  Ik ben een tevreden mensje.  Vorige week nog even twee dagen een flink pak sneeuw op ons dak gekregen.  Mooi, maar nu mag het toch wel stoppen, al kan februari ons nog voor voldongen feiten plaatsen.  Daarnet de eerste krokus gezien, een gele.  Een pril lenteteken, het maakt het verlangen naar zon, bloemen en warmte alleen maar groter.  We hebben het gehad met de grijze dagen, tijd voor kleur.  Al laten we de winter niet aan ons hart komen.  Vrijdag gaan  lunchen op uitnodiging van onze overbuurtjes-vrienden, een fijn onderonsje.  Zaterdag Zus en Schoonbroer Nico verplicht tot een een spaghettifestijn hier ten huize en gisteren met websitemastertje Jurgen gesmuld van lekkere lamskoteletjes bij Ingrid in The Sailors te Nieuwpoort.  Daarna in de eerste zon een fikse lentewandeling gemaakt langs de promenade.  Beetje calorieën verbranden, nietwaar?  Nu eventjes de broeksriem aansnoeren, want anders swingt mijn gewicht straks de pan uit!  De televisiereeks 'De Luizenmoeder' katapulteerde me vorige keer terug naar Benjamin en de kinderkankerafdeling.  In de voorbije aflevering was er weer zo'n fragment, dat me 'terug naar toen'  voerde, maar nu naar de tijd dat Zoonlief in zijn eerste jaar middelbaar zat.  De oudercontactavond in De Luizenmoederserie bracht ons bij de directeur, die met veel overtuiging een boekje opende over een leerling, die blijkbaar weinig positiefs op het request kreeg.  De aanwezige papa begreep er niets van, was dat wel zijn kind waarover het hier ging?  Tot bij nader inzien bleek, dat de Directeur het verkeerde rapport van de verkeede leerling voorzag van repliek tegenover natuurlijk, de verkeerde vader.  Laat ik dat nu persoonlijk meegemaakt hebben!  Een maand na Benjamins sterven, kwam Zoonlief thuis met de mededeling, dat hij onder zijn voeten had gekregen van het schoolhoofd en allesbehalve vriendelijk was behandeld.  Om maar te zeggen: uitgefoeterd voor iets van niets.  De leeuwin in mijn moederhart steigerde.  Een kind met zo'n immens verdriet op zijn schouders zou juist steun moeten krijgen. Twijfel was gezaaid.  Had Zoonlief het zo moeilijk met de dood van zijn broer, waren er problemen waar wij niets van afwisten?  De dag nadien trok ik naar de directie om uitleg.  En of ik die kreeg.  Volgens de man, Directeur, die ik voor me had, zou mijn zoon binnen de kortste keren ruiten ingooien en viel er volgens de klasseraad van ... januari, geen land met hem te bezeilen.  Ik stond paf.  Spraken we hier wel over mijn kind?  Geen twijfel mogelijk, volgens hem.  Maar zijn resultaten waren supergoed en ik had van niemand klachten gekregen op de oudercontactavond.  Het staat hier zwart op wit, repliceerde hij zonder een greintje empathie.  Dan zal ik hem naar een andere school sturen, zei ik huilend, meer van kolère en angst, dan van wat anders.  Doet u dat Mevrouw, was zijn reactie.  Zoonlief kwam die avond thuis en ik vertelde wat me was overkomen.  Ik haal je terug naar Nieuwpoort, zei ik.  Neen, dat wilde hij niet, hij zat en bleef op de school waar hij nu was.  Een twaalfjarige met een sterk karaktertje!  Ook Echtgenoot nam mij mijn bezoek aan de directie niet in dank af.  Met schoolzaken moest je je als ouder niet bemoeien!  Ik lapte zijn raad van niks aan mijn laars en belde de lerares Zedenleer op.  Die begreep geen jota van het hele verhaal.  Er waren zeker geen problemen met ons kind en van een klasseraad in januari had ze totaal geen weet, die was gewoon niet doorgegaan.  Een directeur als liegebeest!  Eén van de ergste soort.  Later zou blijken, dat hij mij voor een andere mama genomen had.  Blijkbaar was er nog een Alexander op school, waar ze veel problemen mee hadden en geen weg mee wisten. Het voelde als een pak van mijn hart.  Excuses van de Directeurs kant zijn er nooit gekomen, maar Zoonlief werkte op een briljante manier zijn zes jaar humaniora af.  Zo katapulteerden twee afleveringen van 'De Luizenmoeder' mij terug naar toen.  Terug naar de tijd, dat ik als ouder, als een leeuwin waakte over mijn kroost.  Manlief had van dit gebeuren geen flauw benul meer, maar voor mij leek het als de dag van gisteren.  En ja, die dingen, te vermijden en vaak hartbrekende misverstanden, die gebeuren écht!  

 

 

verlangen ligt ...

 

sluimerend verborgen onder

ongerept sneeuwwit

 

verlangen glijdt ...

 

tranend in parels regendruppels

langs ijskoud winterglas

 

verlangen drijft ...

 

op spiegelglad bladgoud water

langs oevers in diepe winterrust

 

verlangen schrijft ...

 

dagdagelijks jouw naam

mijn hoofd en hart als blad papier

 

verlangen naar jou ... blijft

in alles rondom mij

 

 

Doris Dorné - 2019

 

 



gepost door admin 04.02.19 16:11 | permalink | reacties (0) | General
 
:: Juni 2019 (3)
:: Mei 2019 (3)
:: April 2019 (4)
:: Maart 2019 (6)
:: Februari 2019 (4)
:: Januari 2019 (5)
:: December 2018 (6)
:: November 2018 (9)
:: Oktober 2018 (29)
:: Augustus 2018 (1)
:: Juli 2018 (3)
:: Juni 2018 (4)
:: Mei 2018 (2)
:: April 2018 (5)
:: Maart 2018 (7)
:: Februari 2018 (3)
:: Januari 2018 (6)
:: December 2017 (5)
:: November 2017 (3)
:: Oktober 2017 (4)
:: Augustus 2017 (6)
:: Juli 2017 (3)
:: Juni 2017 (5)
:: Mei 2017 (7)
:: April 2017 (3)
:: Maart 2017 (6)
:: Februari 2017 (6)
:: Januari 2017 (9)
:: December 2016 (10)
:: November 2016 (7)
:: Oktober 2016 (19)
:: September 2016 (17)
:: Augustus 2016 (23)
:: Juli 2016 (20)
:: Juni 2016 (22)
:: Mei 2016 (28)
:: April 2016 (26)
:: Maart 2016 (29)
:: Februari 2016 (29)
:: Januari 2016 (31)
:: December 2015 (4)
:: November 2015 (5)
:: Oktober 2015 (1)
:: Augustus 2015 (2)
:: Juli 2015 (2)
:: Juni 2015 (2)
:: Mei 2015 (4)
:: April 2015 (2)
:: Maart 2015 (5)
:: Februari 2015 (3)
:: Januari 2015 (5)
:: December 2014 (4)
:: November 2014 (3)
:: Oktober 2014 (5)
:: Augustus 2014 (4)
:: Juli 2014 (3)
:: Juni 2014 (5)
:: Mei 2014 (6)
:: April 2014 (3)
:: Maart 2014 (7)
:: Februari 2014 (6)
:: Januari 2014 (6)
:: December 2013 (8)
:: November 2013 (6)
:: Oktober 2013 (5)
:: Augustus 2013 (6)
:: Juli 2013 (5)
:: Juni 2013 (5)
:: Mei 2013 (5)
:: April 2013 (6)
:: Maart 2013 (6)
:: Februari 2013 (5)
:: Januari 2013 (10)
:: December 2012 (8)
:: November 2012 (9)
:: Oktober 2012 (5)
:: Augustus 2012 (5)
:: Juli 2012 (7)
:: Juni 2012 (5)
:: Mei 2012 (7)
:: April 2012 (8)
:: Maart 2012 (7)
:: Februari 2012 (4)
:: Januari 2012 (8)
:: December 2011 (6)
:: November 2011 (7)
:: Oktober 2011 (6)
:: Augustus 2011 (7)
:: Juli 2011 (7)
:: Juni 2011 (5)
:: Mei 2011 (9)
:: April 2011 (7)
:: Maart 2011 (6)
:: Februari 2011 (7)
:: Januari 2011 (7)
:: December 2010 (8)
:: November 2010 (9)
:: Oktober 2010 (9)
:: Augustus 2010 (7)
:: Juli 2010 (7)
:: Juni 2010 (9)
:: Mei 2010 (10)
:: April 2010 (7)
:: Maart 2010 (12)
:: Februari 2010 (11)
:: Januari 2010 (14)
:: December 2009 (13)
:: November 2009 (10)
:: Oktober 2009 (10)
:: September 2009 (13)
:: Augustus 2009 (11)
:: Juli 2009 (9)
:: Juni 2009 (11)
:: Mei 2009 (12)
:: April 2009 (14)
:: Maart 2009 (13)
:: Februari 2009 (15)
:: Januari 2009 (17)
:: December 2008 (17)
:: November 2008 (19)
:: Oktober 2008 (14)
:: September 2008 (17)
:: Augustus 2008 (16)
:: Juli 2008 (17)
:: Juni 2008 (16)
:: Mei 2008 (13)
:: April 2008 (18)
:: Maart 2008 (22)
:: Februari 2008 (17)
:: Januari 2008 (21)
:: December 2007 (20)
:: November 2007 (23)
:: Oktober 2007 (25)
:: September 2007 (17)
:: Augustus 2007 (17)
:: Juli 2007 (21)
:: Juni 2007 (26)
:: Mei 2007 (27)
:: April 2007 (26)
:: Maart 2007 (3)