Poezie Doris Dornť
 
 

Maandelijks Archief: MAART 2009


29.03.09
wekkertijd


Het zomeruur heeft geslagen!  Eén uur minder slaap op het programma en dat tot eind oktober.  't Zal weer even wennen worden, want je voelt het wel, dat schrikkeluur.  Tijd ook om alle wekkers weer op punt te zetten, zodat we ons een beetje kunnen oriŽnteren.  We leven vanaf nu elke dag een uur langer, we lopen mee met het licht dat de dagen doet lengen (van spiritualiteit gesproken!).
Bon, het weekend zit er overigens ook weer op.  Gisteren naar Veurne gereden en daar onzacht in aanraking gekomen met een verkeersveiligheidspaaltje (nieuw woord).  Dat heb je, als je in verwondering loopt te kijken naar een als een paddestoel uit de grond gerezen nieuwe broodjeszaak, terwijl je terzelfdertijd al pratend, het zebrapad wil kruisen, om aan de overkant te geraken.  Dan let je niet op zo'n paaltje en kwak je daar met je dij tegenaan.  Ik kan je verzekeren dat het geen deugd deed!  De tranen sprongen zowaar in mijn ogen en dat wil héél wat zeggen.  Pijn van op mijn dij tot in mijn tenen.  Thuisgekomen vlug even de schade gecheckt.  Die viel nogal mee, onkruid vergaat niet, hé.  Ook vandaag weinig verandering in het dijenlandschap, misschien dat er morgen meer kleur zal in zitten, want een serieuze klap was het wel.  Laat het blauw en paars en geel maar komen.  Voor de rest geen hinder ondervonden van mijn aanvaring met dat stukje hout.
Deze middag kregen we Zoonlief en vriendin Veerle op bezoek.  Na de koffie ging het richting Bad.  We belden aan bij Moeder, maar de vogel was gaan vliegen.  Het mooie weer ( veel zon, wel frisse wind) joeg haar het strand op.  Wij zijn dan eerst maar iets gaan drinken, om een half uurtje later nog eens onze kans te wagen en ... prijs!  De dame in kwestie was terug thuis en blij eens haar oudste kleinkind te zien.  Ja, Zoonlief heeft een klein voetje voor, hij was immers vijf jaar lang het eerste en enige kleinkind en dat schept willens nillens toch een speciale band.  Hij ging er als kind ook slapen op vrijdagavond, terwijl wij de slotraceclub draaiende hielden en toen wij in Gent zaten met Benjamin, werd hij vaak opgevangen door mijn ouders (maar even goed door onze vrienden-buren).  Daardoor behoudt hij levenslang, een bijzonder plekje in het hart van Moeder!
 


gepost door admin 29.03.09 21:11 | permalink | reacties (0) | General
26.03.09
valselijk beschuldigd


Oh, oh, oh ... wat ben ik blij, dat Echtgenoot eens op zijn nummer gezet werd vandaag.  Niet mooi van mij, maar hij zal het misschien eens afleren om mensen valselijk te beschuldigen van dingen die ze niet gedaan hebben.  Geen paniek in de voorste gelederen!  't Is maar, dat mijn wederhelft nogal rap is in het trekken van verkeerde conclusies en dat meestal tegenover mij (ja, ik ben dikwijls de pineut), maar vandaag had hij prijs, want Fabienne was het onschuldige slachtoffer en ik ... ik lachte me een bult of een kriek of het apezuur (wat en hoe je het maar wilt).  Het kwam zo ... Verleden zondag, toen ik vrij spel in huis had terwijl  Echtgenoot en kompanen het slotracecircuit van Uden onveilig maakten, trok ik ten strijde in onze garage of hoe je het ook mag noemen.  Je kunt er geen hond een slag geven, onze handige klusser dumpt al wat van nut geweest is voor één of ander werkje, daar waar hij het maar kwijt kan.  De garage oogt dan ook meer als een stortplaats voor gebruikte klusvoorwerpen, dan als parking voor onze automobiel (die nu al jaren op de oprit slaapt).  Enfin, als de kat van huis is dan dansen de muizen op tafel (of beter: in de garage) en ik nam de gelegenheid te baat om een beetje orde op zaken te stellen.  Vandaag wou ik dan naar het containerpark rijden met de verzamelde, weg te werpen attributen.  Na controle door de 'chief ' (die overigens al weer in allerijl het één en ander wist te recupereren), mocht ik gaan.  Fabienne opgetrommeld, die is altijd in voor een uitje (al is het maar naar een containerpark) en een frisse neus.  Bij mijn thuiskomst vroeg Echtgenoot waar ik de rode, plastieken stapelbox had gelaten?  De gele had ik bij, maar een rode was er in geen velden of wegen te bespeuren.  Rode bak, vroeg ik, had ik die dan bij?  Ohlala, Nieuwpoort was te klein.  't Was erg gesteld met Fabienne en mij, volgens mijn meer dan dertig jaar met mij samenwonende tweede helft!  Ik ken dat liedje al een beetje, tegenpruttelen helpt niet, want hij heeft toch altijd gelijk volgens zijn eigen ikzelf.  De telefoon genomen en naar de schuldige, met name Fabienne, gebeld (wel eventjes de hoorn in de hand van de pruttelaar geduwd).  Fabienne wist van geen rode box en neen, ze had het ding niet samen met het afval, in de container gekieperd.  Zeker weten!  Oei, de grijze massa van onze betweter begon een beetje onzeker te worden.  Door twijfel overmand, ging hij vlug eens in de garage neuzen en ja, wat stond er daar zo vrolijk te blinken?  Juist ... de rode speelgoedbox, die de dames volgens hem op het containerpark een kopje kleiner hadden gemaakt!  'Twee vrouwen valselijk beschuldigd', een mooie titel voor een krantenartikel.  Het moet gezegd, Echtgenoot was de rest van de namiddag héél, héél nederig en kalm.  Ben ik blij, dat ik nu een getuige heb. Daar zal ik zeker gebruik van maken bij een volgende valselijke confrontatie met mijn mannelijke huisgenoot (binnenpretjes, binnenpretjes, ...).
Zoonlief en Veerle zijn weer in het land na drie dagen Parijs.  't Is er toch nog van gekomen.  Veerle kreeg een weekendje als kerstgeschenk van haar liefste in 2008, maar ja, de tijd vliegt snel en voor je het weet is de datum van je kado verlopen.  Gelukkig is er voor alles een oplossing en gingen ze zelfs voor een dagje méér.  Ze hebben genoten! 
 


gepost door admin 26.03.09 19:24 | permalink | reacties (0) | General
25.03.09
mosselen


Vijf minuten geleden Moeder en Fabienne veilig thuis afgezet na een 'mosseldineetje'.  Het laatste van dit seizoen, want geen 'r' in de maand, wil volgens Echtgenoot zeggen: mosselenverbod.  Het is een oud gegeven dat vroeger als waarheid werd gezien en mijn wederhelft is er met geen stokken vanaf te brengen.  Tot september is het nu wachten om nog zo'n zeediertjes te verorberen (ten huize Jonckheere toch).  Vanavond waren ze alvast heerlijk!  Met drie vrouwen, zes kilo van die beestjes soldaat maken, dat wil wat zeggen.  De kok van dienst, de man des huizes, heeft meestal geen honger als hij op de culinaire toer gaat, vandaar dat wij er des te meer voor ons hadden en we lieten het niet aan ons hart komen.  Als toetje nog een stukje ijstaart van het Sneukelhuisje en geen restaurant dat aan dit dineetje kon tippen.
Gisteren vroeg in de morgen, de zon was nog niet op, met Moeder naar de radiografie gereden.  Stel je voor, vorige week gaat ze op consultatie hij haar huisdokter, wegens pijnlijke en vermoeide benen.  Stuurt hij haar door voor een radiografie van de longen, een echografie van de buik en borsten.  Alsof dat iets te maken heeft met haar vermoeide stappers.  Die radioloog keek nogal raar op, je zou van minder!  Volgens mij was haar huisarts niet helemaal bij zinnen.  Allé, alles was primabella in orde met buik, borsten en longen en ook het bloedonderzoek vertoonde geen hiaten. Ik denk, dat Moeder een beetje moet leren aanvaarden, dat ze geen drie maal zeven meer is, maar wel bijna vier keer twintig.  Als ze 's middags een wandeling maakt op het strand, in het mulle zand dan nog, dan mag ze verwachten, dat haar voeten en benen niet meer zo best mee willen en enige vermoeidheidsverschijnselen kunnen vertonen.  Als ze de trap neemt naar drie verdiepingen hoog, in het op die leeftijd nog mogelijk snelste tempo, dan moet ze aanvaarden dat ze de eerste tien minuten als een vis op het droge achter adem zal snakken.  Ze ziet er geen bijna vier keer twintig uit, maar ze is het wel en daar moet ze rekening mee houden ... en moeilijk dat dat is!
Ook de moderne techniek is niet echt meer aan haar besteed.  Na drie jaar in de kast liggen, kocht Echtgenoot op haar vraag, vorige week een nieuwe kaart voor haar GSM.  Tja, het geld dat erop stond was na zo'n lange tijd natuurlijk foetsjie.  Vier dagen later is ze op van de zenuwen van dit functioneel apparaatje en wil ze het nooit meer zien, laat staan in handen hebben of horen rinkelen.  Ze wou het 'onding' zo vlug mogelijk kwijt, want ze werd er ziek van, zei ze.  Ja maar, weerlegde Echtgenoot, je moet dat meenemen als je ergens naartoe gaat, als veiligheid. Stel dat je je opeens niet lekker voelt, dan kun je ons verwittigen.  Moeder had er geen oren naar, het ding was hier in huis en zou hier blijven ook.  Neen, van technische snufjes heeft ze geen kaas gegeten, al zeggen we haar honderd keer, dat die GSM precies hetzelfde werkt als een gewone telefoon, het baat niet. Leven en laten leven, nietwaar?


gepost door admin 25.03.09 21:12 | permalink | reacties (0) | General
22.03.09
lentedagen


Een paar zonnige lentedagen achter de rug!  Uit de wind en in de eerste zonnestralen was het zalig toeven.  Onze terras is dan wel tegelloos, maar daarom niet minder de plaats bij uitstek om nu al wat warmte mee te pikken en de eerste multivitaminen van lang verwachte Laura te souperen.  Vooral gisteren en vandaag was het in ons uit de wind beschutte hoekje alsof het al zomerde.  En ze kriebelen en kleuren, de eerste ultraviolet stralen.  De lentezon is overigens de beste zon!  Elke dag een half uurtje genieten en het lijkt wel of ik ergens in een warm land op vakantie ben geweest.  Ja, ja, het vale winterwit maakt plaats voor een iets gebruinder tintje en dat zonder geld te moeten spenderen aan één of andere buitenlandse bestemming.  Een mens wordt er zowaar 'happy' van.
Gisteren staken Zus en Schoonbroer over, met ietwat verlate verjaardagswensen voor Moeder.  Ze brachten primula's en viooltjes mee, om het grijze van haar 'tuin' (koer) wat op te fleuren.  Terwijl Moeder al wat aan het planten ging, liepen wij de winkelstraat af tussen de vele toeristen.  Tja, de weervoorspellers presenteerden een mooi weekend en hup, de stadmussen springen in hun auto en rijden richting zee, in het vooruitzicht hun longen te verfrissen met de nodige jodium.  Bovendien vraagt een dagje windstille, zonnige kust ook een ijsje.  Ze stonden in rijen aan te schuiven, de lekkerbekken (en wij stonden daar natuurlijk ook tussen)!
Vandaag waren de mannen op de racetoer naar Nederland, met name naar Uden.  Een mooie gelegenheid voor de dames om er ook op uit te trekken.  Claire en Karin en haar negenjarige tweeling kwamen naar Nieuwpoort.  Na een kopje koffie en een puntje gebak, verbrandden we de bezondigde calorieŽn door naar 't Bad te wandelen.  We hadden bij onze terugkeer toch wel een achttal kilometers in de benen.  Niet zo'n prestatie, maar Karin zit met een knie, die sedert ze zich liet opereren in december, nog niet helemaal snor zit.  Ik hoop, dat ze morgen de weerbots niet te veel zal voelen.  Niettegenstaande die dwarse knie en de pijnlijke voeten van Niek en Niels (zoveel pijn deden ze nu ook weer niet), hebben we allemaal genoten van onze wandeling! 


gepost door admin 22.03.09 22:46 | permalink | reacties (0) | General
19.03.09
huzarenstukje


Echtgenoot leverde in drie halve namiddagen tijd een waar huzarenstukje.  Ons terras is volledig van tegels ontdaan en ook de ondergrond is weggewerkt, zodat het geheel klaar ligt voor het plaatsen van hetgeen we momenteel in gedachten hebben.  Volgende zet is het uitbreken van de oprit (een hele kluif), om nadien alle afbraakmateriaal in een container te dumpen.  Op die manier zijn we in één keer van het vuile werk af en betalen we éénmalig de huurprijs voor zo'n ding.  De handen zullen hier nog serieus uit de mouwen moeten worden gestoken.  Al bij al een dikke pluim voor Echtgenoot (zelf heb ik er tot nu toe helemaal geen verdienste aan, ik maak me zoveel mogelijk uit de voeten).  Dat van die voeten, dat is waar.  Gisteren reed ik naar Gent.  Moest nog een gekregen bedrag afgeven op het Kinderkankerfonds en had daarna afgesproken met Zus voor een dagje samen.  Het was verschrikkelijk druk op de autostrade.  Een ongeval in Nevele zorgde voor de nodige files, maar tegen dat ik daar arriveerde waren die gelukkig net opgelost of toch bijna.  Met een zucht van opluchting nam ik de afrit richting UZ.  Ben wat langer dan verwacht blijven kletsen met Catharina en Karolien (de secretaresses van het Kinderkankerfonds), Zus stond me al op te wachten op de nabijgelegen parking.  Ze had geen zin in 'stad' en we trokken naar 't Zuid, een winkelgalerij even buiten het centrum.  Ik was (en ben nog steeds) op jacht naar een zomerjasje, maar al die confectiedinges zijn te smal gemaakt (toch voor mij).  Wil je een trauma?  Neem een trui of jas XL in handen en tracht je er in te wurmen als het enigszins mogelijk is!  Niks jas te vinden, noch trui, maar wel twee sjaals (die passen rond elke hals).  's Middags aten we iets in 't Zuid, bij de Italiaan.  De zon scheen, 't was een prachtige lentedag en omdat Zus haar neus ophaalde voor 'shoppen', stelde ik voor ons te nestelen op een terrasje en onze wangen te laten kleuren door de eerste voorjaarszon.  Goed idee, zei Zus.  Wij dus op zoek naar een terras met zon!  Moet je eens doen in Gent.  Of er was geen terras meer waar we er ooit ééntje geweten hadden of het etablissement was gesloten op woensdag of een horde studenten had zich neergestreken op wat wij onze plaats dachten en leek van wijken niet te willen weten.  Studeren dat ze doen, die jonge gasten!  Ja, genieten in onze zon, achter een glaasje wijn of een duveltje op onze terrasstoelen.  Grapje, ze hebben groot gelijk, ik wou dat ik die kansen ook had gekregen.  Bij gebrek aan terrassen reden we tot bij Zoonlief, om de nieuwe tentoonstelling eens te bekijken (en natuurlijk ook Zoonlief).  We kregen onmiddellijk een hoogst persoonlijke rondleiding van mijn oudste, die ons de nodige uitleg verschafte over de evolutie van de microscopie.  Zus vroeg wel of hij het niet te moeilijk wou maken (zijn uitleg, bedoelde ze).  Goed, zei Zoonlief, jullie krijgen een 'lightversie'.  Ja, Zus en ik willen het best geweten hebben, dat we niet van het wetenschappelijke type zijn!  Terzelfdertijd maakten we kennis met Christel (collega van Zoonlief) en haar moeder.  Mama Christel is een trouwe bezoekster van deze schrijfsels en 'fan'.  Toch leuk, dat mensen genieten van mijn pennevruchten.  Bleek ook nog, dat ze in Lochristi wonen en jaren geleden narcisjes kochten ten bate van het Kinderkankerfonds, een organisatie van Zus.  De wereld is inderdaad klein, want Zoonlief nam toen ook deel aan de verkoop (wie weet belde hij ooit wel eens aan hun deur) en nu kennen ze elkaar door hun job.  's Mens wegen zijn ondoorgrondelijk. 
Ondertussen zette de lente vaste voet aan de grond.  Alles is aan het groenen en kleuren.  Ik reserveer elke dag een half uurtje voor een zonnebad.  Een goede raad: pak wat je kunt krijgen in ons Belgenlandje, elke zonnestraal is goud waard.  En je weet ... het is crisis! 


gepost door admin 19.03.09 19:24 | permalink | reacties (0) | General
19.03.09
huzarenstukje


Echtgenoot leverde in drie halve namiddagen tijd een waar huzarenstukje.  Ons terras is volledig van tegels ontdaan en ook de ondergrond is weggewerkt, zodat het geheel klaar ligt voor het plaatsen van hetgeen we momenteel in gedachten hebben.  Volgende zet is het uitbreken van de oprit (een hele kluif), om nadien alle afbraakmateriaal in een container te dumpen.  Op die manier zijn we in één keer van het vuile werk af en betalen we éénmalig de huurprijs voor zo'n ding.  De handen zullen hier nog serieus uit de mouwen moeten worden gestoken.  Al bij al een dikke pluim voor Echtgenoot (zelf heb ik er tot nu toe helemaal geen verdienste aan, ik maak me zoveel mogelijk uit de voeten).  Dat van die voeten, dat is waar.  Gisteren reed ik naar Gent.  Moest nog een gekregen bedrag afgeven op het Kinderkankerfonds en had daarna afgesproken met Zus voor een dagje samen.  Het was verschrikkelijk druk op de autostrade.  Een ongeval in Nevele zorgde voor de nodige files, maar tegen dat ik daar arriveerde waren die gelukkig net opgelost of toch bijna.  Met een zucht van opluchting nam ik de afrit richting UZ.  Ben wat langer dan verwacht blijven kletsen met Catharina en Karolien (de secretaresses van het Kinderkankerfonds), Zus stond me al op te wachten op de nabijgelegen parking.  Ze had geen zin in 'stad' en we trokken naar 't Zuid, een winkelgalerij even buiten het centrum.  Ik was (en ben nog steeds) op jacht naar een zomerjasje, maar al die confectiedinges zijn te smal gemaakt (toch voor mij).  Wil je een trauma?  Neem een trui of jas XL in handen en tracht je er in te wurmen als het enigszins mogelijk is!  Niks jas te vinden, noch trui, maar wel twee sjaals (die passen rond elke hals).  's Middags aten we iets in 't Zuid, bij de Italiaan.  De zon scheen, 't was een prachtige lentedag en omdat Zus haar neus ophaalde voor 'shoppen', stelde ik voor ons te nestelen op een terrasje en onze wangen te laten kleuren door de eerste voorjaarszon.  Goed idee, zei Zus.  Wij dus op zoek naar een terras met zon!  Moet je eens doen in Gent.  Of er was geen terras meer waar we er ooit ééntje geweten hadden of het etablissement was gesloten op woensdag of een horde studenten had zich neergestreken op wat wij onze plaats dachten en leek van wijken niet te willen weten.  Studeren dat ze doen, die jonge gasten!  Ja, genieten in onze zon, achter een glaasje wijn of een duveltje op onze terrasstoelen.  Grapje, ze hebben groot gelijk, ik wou dat ik die kansen ook had gekregen.  Bij gebrek aan terrassen reden we tot bij Zoonlief, om de nieuwe tentoonstelling eens te bekijken (en natuurlijk ook Zoonlief).  We kregen onmiddellijk een hoogst persoonlijke rondleiding van mijn oudste, die ons de nodige uitleg verschafte over de evolutie van de microscopie.  Zus vroeg wel of hij het niet te moeilijk wou maken (zijn uitleg, bedoelde ze).  Goed, zei Zoonlief, jullie krijgen een 'lightversie'.  Ja, Zus en ik willen het best geweten hebben, dat we niet van het wetenschappelijke type zijn!  Terzelfdertijd maakten we kennis met Christel (collega van Zoonlief) en haar moeder.  Mama Christel is een trouwe bezoekster van deze schrijfsels en 'fan'.  Toch leuk, dat mensen genieten van mijn pennevruchten.  Bleek ook nog, dat ze in Lochristi wonen en jaren geleden narcisjes kochten ten bate van het Kinderkankerfonds, een organisatie van Zus.  De wereld is inderdaad klein, want Zoonlief nam toen ook deel aan de verkoop (wie weet belde hij ooit wel eens aan hun deur) en nu kennen ze elkaar door hun job.  's Mens wegen zijn ondoorgrondelijk. 
Ondertussen zette de lente vaste voet aan de grond.  Alles is aan het groenen en kleuren, fantastisch! Ik reserveer elke dag een half uurtje voor een zonnebad. 


gepost door admin 19.03.09 19:24 | permalink | reacties (0) | General
17.03.09
blij verrast


Vorig jaar in november bezorgde Gretel van de Cultuurdienst mij een brief met de aankondiging van een poŽziewedstrijd met als thema de sociale zekerheid. Er zat een begeleidend woordje bij: wij vinden dat dit echt iets voor jou is!  Enkele negatieve ervaringen in het verleden deden me ooit besluiten om niet meer deel te nemen aan zo'n wedstrijden, maar de erkenning van Gretel en Co zorgden ervoor, dat ik nu toch eens naar de pen greep en twee gedichten instuurde.  Zonder verwachtingen overigens, want wie ben ik?  Groot was mijn verrassing, toen ik verleden week een schrijven in de bus vond, waarin me werd verteld, dat ik één van de winnaars van het gewestelijk front was en dat mijn ingestuurde tekst nu de nationale toer op zou gaan.  Op 21 mei worden dan de uiteindelijke winnaars bekend gemaakt in Antwerpen.  Beetje trots ben ik wel.  Eerst val ik in de prijzen op Gedichtendag bij de VRT en nu ook nog eens bij deze wedstrijd. Vandaag vlug even binnengesprongen bij Gretel, het is uiteindelijk haar vereiste dat ik nu toch van enige erkenning mag snoepen op 'literair' vlak.  Ho, ho, ho ... Dornéetje, niet overdrijven hé!  Zoals ik het vandaag nog doorgaf aan de dienst Cultuur ter stede: ik noem mezelf geen 'dichteres', maar voel me opperbest als 'amateurke'. Op zaterdag vier april is er de poŽzieroute in Ieper en daar worden alle winnende gedichten kenbaar gemaakt.  Ben eens benieuwd.
Ondertussen kapt Echtgenoot zich een weg door ons terras, dat dringend aan vernieuwing toe is.  Veel stof, brokstukken en zweet.  We zijn er nu wel uit hoe en met wat we onze zomerstek zullen renoveren.  Als ik mijn vrouwelijke intuÔtie (en de verkoper van het gekozen materiaal) mag geloven, dan zonnen en genieten we in de toekomst op een prachtterras tot het einde onzer levensdagen! 
Vandaag werd Glenn, onze overbuurjongen, dertig en dat is toch iets speciaals.  Op onze tentoonstelling viel hij voor een kunstwerk van Ivan Peel.  De jongeman in kwestie heeft smaak, want ook ik vond de boot waarvan sprake, een pareltje.  Ellen en haar ouders namen een optie en kochten heimelijk enkele dagen later het begeerde stuk voor broer/zoons verjaardag.  Tot op vandaag stond het kunstwerkje bij ons thuis en genoot ik er iedere dag van.  Enkele uren geleden verhuisde het naar de nu rechtmatige en oprecht gelukkige eigenaar.  Zus Ellen had, om hem te misleiden, een eigen creatief werk geschapen.  Het moet gezegd, dat de symboliek die er achter stak, hartverwarmend was.  Als ik ooit nog eens een tentoonstelling organiseer, dan heb ik bij deze zeker al één kunstenares op het oog! 


gepost door admin 17.03.09 19:22 | permalink | reacties (0) | General
15.03.09
OVOK


De jaarlijkse Landelijke Dag van OVOK (Ouders van Overleden Kinderen), greep gisteren voor de zesentwintigste keer plaats in Bornem.  Chapeau voor de mensen, die zich met deze vereniging inzetten voor ouders met hetzelfde verdriet, het verlies van hun kind.  Al jaren geven ze mij de gelegenheid, om op deze dag naar buiten te komen met mijn dichtbundels en troostkaarten en bovendien krijg ik van hen veel erkenning en waardering waar het mijn teksten betreft.  Dit jaar kwam Manu Keirse (we lopen elkaar geregeld tegen het lijf), psycholoog en schrijver van verschillende handleidingen omtrent het omgaan met verdriet, spreken.  Alhoewel ik hem zeker al minstens zes keer hoorde, valt er toch altijd nog iets nieuws mee te pikken. Gisteren ging het vooral over rouwen binnen het gezin. Het is soms goed om het eens een buitenstaander te horen zeggen, om eens met je neus op waarheden gedrukt te worden, die jezelf niet kon of wilde zien. Na Manu kwam de familie van Bruno getuigen.  Zus, Moeder en Vader brachten een aangrijpend relaas over de dood van hun broer en zoon. Zo'n getuigenis geeft een meerwaarde aan de dag. 
Ik had me voorgenomen om een aantal schalen mee te doen en te verkopen ten bate van OVOK, als dank voor de jarenlange waardering. Vrijdagnamiddag haalde ik bij Nadine een vijftien stuks op (wie schrijft, die blijft!) en kijk, ik heb er geen enkele meer over.
Het was geen gigantisch bedrag dat ik kon geven, maar ze waren er wel blij mee.  Vele kleintjes maken één grote, nietwaar?  Voor mij was de Landelijke Dag geslaagd.  We reden daarna nog even bij GratiŽnne langs, die woont zo'n twintig kilometer van Bornem, in Sinaai (bij Lokeren).  Het lag toch op onze weg en ze was pas sinds woensdag terug thuis uit het ziekenhuis. De mensen in Nieuwpoort klagen over alle omleidingen die de wegenwerken met zich meebrengen, maar in Sinaai is het geen haar beter.  Geen probleem, zei Echtgenoot, we schakelen Miss GPS in.  Volgens mij was de dame ook volledig het noorden kwijt.  Linksaf en dan nog eens links en dan ben je ter bestemming, klonk het overtuigend.  Oh ja, ver van onze bestemming waren we niet verwijderd, maar ... er stond een vaste kegel in het midden van de door ons ingeslagen weg, terwijl aan de ene zijde een aantal schapen stonden te mekkeren en aan de andere kant een geitenkoor repetitie hield ... Sinaai op zijn mooist!  Grote maneuvers, de wagen in achteruit,  om de hoek geparkeerd en wijselijk het nog af te leggen traject voetstaps gedaan. 
Zo rond halfacht reden we Nieuwpoort binnen, blij weer op eigen bodem te zijn, waar we ondertussen wel al weten hoe het in elkaar zit met de heersende wegomleidingen.


gepost door admin 15.03.09 17:34 | permalink | reacties (0) | General
12.03.09
stom!


We (mijn vriendinnen en ikzelf) zijn op een leeftijd gekomen, waar verjaardagscadeautjes een probleem beginnen te worden.  Jarenlang was het zoeken van een passend geschenk voor het feestvarken, een hobby van mij.  Nu we echter allemaal de vijftig voorbij zijn en ons hebben en houden compleet is, gaan we over op andere methodes.  Zo nam ik gisteren Fernande mee naar 'het Sneukelhuisje', waar ik haar trakteerde op één van de vele lekkernijen eigen aan de jonge uitbaters.  Een aanrader als je ooit eens in Nieuwpoort verzeild raakt en zin hebt in een perfect ijsje, warme wafel of pannenkoek.  Stefanie en Christophe zijn nog geen vol jaar in de running, maar veel Nieuwpoortnaars hebben er al hun vaste stek en koffiedag.  Met een beetje geluk vind je er een tafeltje vrij en kun je je eens goed laten gaan op de cadans van duizenden calorieŽn.  's Anderendaags snoer je de riem dan maar wat strakker aan!  Mijn uitverkoren ijsje noemt overigens 'Favorite' (een kunstwerk gemaakt met vanilleijs, vers sinaasappelsap en versierd met een dikke toef slagroom).  Njam, njam.  Fernande ging voor de huisgemaakte tiramisu met een bolletje ijs.  Daarna dronken we nog een koffie, een mens is maar één keer jarig, nietwaar?
Vandaag reden Fabienne en ik naar de Brico, want ze wou een reserve nieuwe, oude lampen kopen.  Ja, je leest goed.  Binnenkort verdwijnen immers de alom gekende doorzichtige of melkglaslampen, ze worden binnen afzienbare tijd definitief vervangen door spaarlampen.  Op aanraden van Echtgenoot zorgen we dus dat we voorzien zijn van de nodige exemplaren.  Terzelfdertijd wou ze ook een paar zakken turf (houtsprokkels) halen, om tussen haar struiken te strooien (zoiets houdt serieus het onkruid tegen).  Ze stonden of beter, lagen in de aanbieding.  Twee zakken kopen en één gratis.  Dat twee breinen slimmer zijn dan één, bleek deze keer toch niet te kloppen. Stom van ons, maar we checkten geen van beiden het kasticket.  Thuis bleek natuurlijk, dat we zes zakken betaald hadden in plaats van vier.  Het maakte een verschil van zeventien euro in het voordeel van de warenhuisgigant en dat was er een beetje over!  Middelkerke ligt nu ook niet naast Nieuwpoort, maar voor zo'n bedrag spring ik onmiddellijk weer in de wagen en rij ik zonder dralen terug.  Nog een keer het bewijs, dat je altijd je rekeningen moet nakijken.  Onze donderdagnamiddag was dus goed besteed! Bij thuiskomst lag de helft van ons terras opengebroken, Echtgenoot had zich in het zweet gewerkt.  Discussies zullen we niet meer hebben over hoe, wat, wanneer ... ik geef hem de volle vrijheid om alles te doen zoals hij het wilt.  Ik sluit mijn ogen en oren en als het me teveel wordt sla ik op de vlucht .... op stap met Fabienne of met de eerstvolgende jarige een ijsje verorberen (ha,ha)!


gepost door admin 12.03.09 21:52 | permalink | reacties (0) | General
10.03.09
achtenzeventig


Achtenzeventig werd Moeder vandaag, zo op het oog zou je het haar niet geven.  Ze ziet er nog 'piep' uit.  Niet veel rimpeltjes en een nieuw gebit, dat wel al voor de nodige hoofdbrekens en hilarische toestanden zorgde en nog zal zorgen, weinig grijze haren ... ze is nog goed 'geconserveerd'!  Deze middag gingen we een hapje eten in de Nelson, een nabijgelegen tearoom op 't Bad.  Ze kreeg alvast drie zoenen van Vincent, die onze bestelling kwam opnemen.  Hij schatte haar ongeveer zestig (ja, de klanten inpalmen is ook een gave!), zei hij.  En Moeder maar stralen.  Wat een complimentje toch kan doen met een mens. 't Zijn die kleine dingen, die het leven aangenaam maken.  Daarna trokken we samen (Echtgenoot, die een hekel heeft aan op bezoek gaan, koos het hazenpad en wandelde in zijn ééntje huiswaarts) naar haar vriendin met een gebakje als traktatie. Er werd zelfs een fles champagne gekraakt!  Al bij al een geslaagde achtenzeventigste en dat het een mooi jaar mag worden, zonder teveel gezondheidsobstakels.
Toen we deze middag in de Nelson zaten, kwamen er heel wat jeugdherinneringen boven.  Hoe we er de zaterdagavond vaak spaghetti gingen halen of tijdens de vakantie elke dag een wafel met slagroom (mijn moeder vond, dat ik wel wat mocht aandikken en koos voor die oplossing, evenwel zonder merkbaar resultaat).  Ik was een magere spriet en ik bleef dat ook, nu zou ik het niet meer moeten proberen, de slagroomkilootjes zouden zich vlug vertalen in 'lovehandles' en ik wil koste wat het kost mijn huidige gewicht een beetje handhaven.  Er waren toen ook de winterse, autoloze zondagen (wegens te hoge oliekosten).  Samen met Fernande, mijn schoolvriendin, ging ik er dan een warme chocolademelk drinken, om de kou uit onze vingers te verdrijven.  We dachten, dat er wegens geen autoverkeer, er ook geen voetvolk op de been zou zijn, maar dat bleek een grote misser.  Blijkbaar bracht het rijverbod de benenwagen van velen op gang en dat zorgde voor een volkstoeloop in de toen nog schaarse tearooms.  Ach ... onze jeudjaren ... foetsjie, verdwenen, verleden tijd.  Gelukkig hield tearoom de Nelson, samen met onze jeugdherinneringen, stand (toch nog één vaste waarde in ons blitsogende en bijna niet meer herkenbare Badgedeelte)!
 


gepost door admin 10.03.09 19:02 | permalink | reacties (0) | General
 
:: Oktober 2017 (3)
:: Augustus 2017 (6)
:: Juli 2017 (3)
:: Juni 2017 (5)
:: Mei 2017 (7)
:: April 2017 (3)
:: Maart 2017 (6)
:: Februari 2017 (6)
:: Januari 2017 (9)
:: December 2016 (10)
:: November 2016 (7)
:: Oktober 2016 (19)
:: September 2016 (17)
:: Augustus 2016 (23)
:: Juli 2016 (20)
:: Juni 2016 (22)
:: Mei 2016 (28)
:: April 2016 (26)
:: Maart 2016 (29)
:: Februari 2016 (29)
:: Januari 2016 (31)
:: December 2015 (4)
:: November 2015 (5)
:: Oktober 2015 (1)
:: Augustus 2015 (2)
:: Juli 2015 (2)
:: Juni 2015 (2)
:: Mei 2015 (4)
:: April 2015 (2)
:: Maart 2015 (5)
:: Februari 2015 (3)
:: Januari 2015 (5)
:: December 2014 (4)
:: November 2014 (3)
:: Oktober 2014 (5)
:: Augustus 2014 (4)
:: Juli 2014 (3)
:: Juni 2014 (5)
:: Mei 2014 (6)
:: April 2014 (3)
:: Maart 2014 (7)
:: Februari 2014 (6)
:: Januari 2014 (6)
:: December 2013 (8)
:: November 2013 (6)
:: Oktober 2013 (5)
:: Augustus 2013 (6)
:: Juli 2013 (5)
:: Juni 2013 (5)
:: Mei 2013 (5)
:: April 2013 (6)
:: Maart 2013 (6)
:: Februari 2013 (5)
:: Januari 2013 (10)
:: December 2012 (8)
:: November 2012 (9)
:: Oktober 2012 (5)
:: Augustus 2012 (5)
:: Juli 2012 (7)
:: Juni 2012 (5)
:: Mei 2012 (7)
:: April 2012 (8)
:: Maart 2012 (7)
:: Februari 2012 (4)
:: Januari 2012 (8)
:: December 2011 (6)
:: November 2011 (7)
:: Oktober 2011 (6)
:: Augustus 2011 (7)
:: Juli 2011 (7)
:: Juni 2011 (5)
:: Mei 2011 (9)
:: April 2011 (7)
:: Maart 2011 (6)
:: Februari 2011 (7)
:: Januari 2011 (7)
:: December 2010 (8)
:: November 2010 (9)
:: Oktober 2010 (9)
:: Augustus 2010 (7)
:: Juli 2010 (7)
:: Juni 2010 (9)
:: Mei 2010 (10)
:: April 2010 (7)
:: Maart 2010 (12)
:: Februari 2010 (11)
:: Januari 2010 (14)
:: December 2009 (13)
:: November 2009 (10)
:: Oktober 2009 (10)
:: September 2009 (13)
:: Augustus 2009 (11)
:: Juli 2009 (9)
:: Juni 2009 (11)
:: Mei 2009 (12)
:: April 2009 (14)
:: Maart 2009 (13)
:: Februari 2009 (15)
:: Januari 2009 (17)
:: December 2008 (17)
:: November 2008 (19)
:: Oktober 2008 (14)
:: September 2008 (17)
:: Augustus 2008 (16)
:: Juli 2008 (17)
:: Juni 2008 (16)
:: Mei 2008 (13)
:: April 2008 (18)
:: Maart 2008 (22)
:: Februari 2008 (17)
:: Januari 2008 (21)
:: December 2007 (20)
:: November 2007 (23)
:: Oktober 2007 (25)
:: September 2007 (17)
:: Augustus 2007 (17)
:: Juli 2007 (21)
:: Juni 2007 (26)
:: Mei 2007 (27)
:: April 2007 (26)
:: Maart 2007 (3)