Poezie Doris Dornť
 
 

Maandelijks Archief: MAART 2010


30.03.10
confronterend


't Was rustig rijden op de autostrade, zondagmorgen, richting Houthalen-Helchteren.  Weinig verkeer, geen vrachtwagenmastodonten ... een luxe alleen voorbehouden voor wie in het weekend het binnenland in trekt.  Zo kwam het, dat we het traject mooi in twee uur konden afwerken.  Twee flessen wijn en een breekbaar geschenkje voor de gastheer en gastvrouw, lagen gemoedelijk naast elkaar, ingepakt in folie, op de achterbank.  Tot op honderd meter van onze bestemming!  De stoplichten sloegen op oranje en Echtgenoot ging op zijn rempedaal staan.  Wijn en kadootje vlogen in sneltreinvaart van de zetel.  Gelukkig bleven de flessen intact, Frans had geluk.  Lut minder, want haar geschenk, een keramieken beeldje gekocht op de kerstmarkt in Ardooie en gekoesterd voor dit bezoekje, was er erger aan toe.  Ik raapte het op (binnensmonds vloekend) en voelde dat er brokken gemaakt waren.  Echtgenoot putte zich uit in verontschuldigingen, maar kon mijn ontgoocheling niet wegnemen.  Al bij al viel de schade nog mee.  Bij het uitpakken bleek slechts één van de vijf hoofdjes afgebroken.  Een mens heeft altijd geluk, hé?  Laten we hopen, dat Frans de restauratiewerken met glans kan uitvoeren.  Mijn Wederhelft stond er sipjes bij te kijken.  Wéér een beetje wijzer!  Leg nooit geen geschenken, ingepakt in folie, op de achterbank van je auto.  Bij een onverwachts rijmaneuver gaan ze gegarandeerd aan het slippen.  Na een smakelijke kaasschotel en een kopje koffie met lekker gebak, trokken we, op voorstel van Lut, naar Maasmechelen-Village.  Het 'outletmekka' zag zwart van de zondagse bezoekers.  Veel dure boetieks, die hun waren aanprijzen aan tweedehandseurootjes.  Geen echte spek voor mijn bek, mijn geldbeugel kan zelfs die zogenaamde 'spotprijzen' niet aan.  Een goeie zaak, ik verspilde geen cent!  's Avonds gingen we eten bij een echte Italiaan en omstreeks negen uur vingen we de rit naar huis aan.  We hadden nu minder geluk, een ongeval op de autostrade zorgde voor een half uur filerijden.  Rond middernacht zetten we voet op Nieuwpoortse bodem.
Gisterenavond zond Canvas een reportage uit over kankerpatiŽntjes.  Een beklijvende film, die bijzonder confronterend, hartbrekend en aangrijpend zijn werk deed. De makers van de reportage focusten zich vooral op de warmte van het medisch team en de allesoverheersende liefde van de ouders voor hun doodzieke kind.  Ik zag mezelf  twintig jaar terug gekatapulteerd in het UZ Gent met Benjamin.  Voelde weer de angst, de onmacht, het verdriet, de onzekerheid.  Stond weer machteloos aan het bedje van mijn kind, vechtend voor zijn jonge leventje.  Ik weet nog steeds hoe onoverkomelijk de termijn van het vooropgestelde jaar therapie leek, maar ook, dat twaalf maanden qua tijd eigenlijk niet veel inhouden.  Ik herinner me de dag dat we naar huis mochten en hoe onzeker dat voelde, omdat de kinderkankerafdeling ons tweede thuis was geworden.  Na anderhalf jaar wisten we Benjamin terminaal ziek.  Noch chemo, noch chirurgie, noch bestraling waren de kanker de baas gebleven. Je kunt aan niemand uitleggen wat het met je doet, je kind letterlijk te zien aftakelen.  Ik keek en wist hoe het voelde voor de ouders in de reportage.  Hun allesoverheersende liefde voor dat kleine mensje en het immense verdriet dat een hart bijna niet kan dragen ... ik weet het allemaal.  Neen, zelfs tijd kent geen vergeten.
 
niets snijdt
zo diep een wonde
 
als het sterven
van je kind
 
net als in de schors
van de jarenoude eik
initialen gekerfd
- voor eeuwig -
 
is voor altijd
het levenslange gekluisterd
aan verdriet
pijn en gemis
 
al waait de tijd
zand over 't gebeurde
het zout van tranen
blijft bijtend sterk
 
niets snijdt
zo diep een wonde
 
als het sterven
van je kind
 
Doris Dorné
uit 'Levenslang' - 2003
 


gepost door admin 30.03.10 19:21 | permalink | reacties (0) | General
27.03.10
stappen


Een paar dagen 'stappen' achter de rug.  Donderdagmorgen richting Oostakker voor een dagje uit met Zus.  Niet dat we veel plannen gemaakt hadden, maar ik wou toch graag eventjes op 't Zuid geraken in Gent, waar ik vorig jaar twee canvasdoeken kocht.  't Zuid is een overdekt winkelcentrum, laten we zeggen: het kleine zusje van Wijnegem.  Binnenin dit complex bevindt zich Pippoos, een winkel met allerlei benodigdheden voor lustige knutselhanden.  Vorig jaar vond (kocht) ik daar twee canvasdoeken van een nogal buitenmaatse afmeting.  Onlangs was ik immers in een winkel te Veurne, die zich wat specialiseert in de wondere techniek van het kunstschilderen en waar je tal van penselen, verf, schildersdoeken en andere dingen vindt.  Jammer genoeg bleek het canvas waar ik op zoek naar was, er niet beschikbaar.  Gelukkig had ik meer succes in Gent.  Voor alle zekerheid bracht ik twee exemplaren mee.  Eéntje in reserve kan nooit geen kwaad.  Terwijl we in het winkelcentrum waren, namen we dan maar de gelegenheid te baat om op onze dooie gemak daar eens rond te kuieren en er 's middags een snack te eten bij een goeie babbel.  We zien elkaar niet echt veel en via telefoon praat je toch niet zo makkelijk.  Of je vergeet dingen te vertellen, of je kan je ei via het 'draadgesprek' niet echt kwijt.  In de namiddag werden we bij Simonneke en Gaston verwacht (vrienden van Zus).  De vrouw des huizes staat sedert een paar maanden op zwaar dieet wegens teveel suiker.  Ze was zowat van de helft verslankt!  Even na vijven nam ik de autostrade richting kust.  Slechte timing, zo bleek.  Wat een drukte, wat een verkeer ... met een zucht van verlichting reed ik een uurtje later onze zo rustige wijk heelhuids (gelukkig) weer in.
Conny, vriendin van vriend Jurgen, had twee kaarten gekocht voor het optreden van Els Dottermans hier in het cultuurcentrum Ysara te Nieuwpoort.  Omdat partner Jurgen geen zin had, mocht ik haar vergezellen.  De organisatie lag in handen van Zontha Middelkerke-Westkust (een vereniging van dames uit de Middenstand, die zich inzetten voor sociale projecten).  Zelfstandige vrouwen dus en laat Els Dottermans het in haar show nu specifiek over dames hebben.  De kaarten kostten dertig euro 't stuk, het zou jammer geweest zijn, om ze ongebruikt te laten.  We wisten niet wat we ervan moesten verwachten, maar ... het werd een héérlijke avond!  Dottermansje zelf is één brok energie, geruggesteund door een fantastisch orkest en de vertaalde teksten zijn één voor één pareltjes.  Conny en ik genoten.  Na de show was er een receptie met hapjes en drankje.  Niet veel Nieuwpoortnaars onder de aanwezigen, maar wat wil je als de inkomprijs zo hoog ligt.  Bovendien zijn deze verenigingen als Zontha toch een beetje 'elite' gericht.  De zaal zat tjokvol, de middenstanders wilden zich blijkbaar niet laten kennen.  De hapjes waren 'top'.  Er waren zelfs oesters (niet aan mij besteed), schalen gerookte vis en een keur aan minidessertjes. De avond was een succes, zowel voor Conny (ze runt een bloemenwinkel, maar is geen Zonthavrouw), als voor mij (klein werkmensje tussen de grandeur).  Oh ja, ik zou het belangrijkste nog vergeten.  De Zonthavrouwen overhandigden een check van drieduizend euro aan de Mindervalidenvereniging van Nieuwpoort.  Mooi gebaar!
De plechtige communie van Ettore, kleinzoon van Fabienne, nadert met rasse schreden.  Op 2 mei is het zover.  Vandaag gingen we zoek naar schoeisel en bijpassende 'saccoche' ofte handtas voor de oma in kwestie.  Al bij al was het vlug geklonken.  In een wip en een draai waren de schoenen een feit en laten we nu onmiddellijk daarna toch een tas vinden in identieke tint.  Dat is nog eens winkelen, hé!
Fabienne moet dus zeker niet meer wakker liggen van haar outfit, alles is picobello in orde voor de grote dag. 
Zoonlief belde vanochtend, of ze morgen naar de kust mochten komen.  Altijd welkom, zelfs als we niet thuis zijn, het is en blijft zijn ouderlijk nest.  Een gesloten deur is geen hindernis, hij is in het bezit van de sleutel.  Ik moest hem echter teleurstellen, want we spraken af met Lut en Frans, onze vrienden van Houthalen-Helchteren.  We zitten morgen dus aan de andere kant van 't land.  Een beetje sneu vind ik het wel, 't is al een tijdje geleden, dat ik ons minimeisje zag. Seffens is ze negen maanden oud.  Volgens Bjorn, een vriend van Zoonlief, is het een prachtig kindje geworden (en ze was al een plaatje!).  Deze week rijden we zeker eens langs, want we moeten nog mijn gedicht ophalen in Deinze en zo slaan we twee vliegen in één klap.  Eens kijken hoe ons minimeisje van baby naar 'dametje' evolueert.
 


gepost door admin 27.03.10 20:44 | permalink | reacties (0) | General
24.03.10
warmtekriebels


Eindelijk de eerste warmtekriebels gevoeld. Vandaag steeg het kwik zelfs tot bijna 20 graden.  We herleven!  Terwijl mijn Wederhelft vorige zondag op slotracersvoeten naar Brussel trok om er een wedstrijdje te rijden, dansten hier de muizen op tafel.  De zondagse broodjes werden verorberd bij Fabienne.  Het regende dat het goot en het zag er ook niet bepaald vrolijk uit voor de rest van de dag.  Even nadenken deed me een telefoontje plegen naar Moeder met het voorstel om 's middags iets te gaan eten in Mannekensvere, een gehucht midden de polders.  Ze hapte toe, want wat moet een mens anders op een natte zondagmiddag.  Fabienne reed die namiddag naar Tielt (daar woont zoon Dominique met zijn gezin), maar gezien ze pas rond halfdrie dacht te vertrekken, vond ik dat ze best mee kon op restaurant.  Zo gezegd, zo gedaan!  Ons vrouwelijk trio trok blij en welgezind naar het enige restaurant in de streek waar je ook op zondag een dagmenuutje kunt krijgen.  Geput uit ervaring, zorgde ik er voor ruim op tijd te zijn, zodat we zeker waren van een tafeltje.  Mijn strategie werkte.  Even later zat de zaal stampvol en moesten enkele laatkomers een andere eetgelegenheid opzoeken of geduldig wachten in het café tot er een tafeltje beschikbaar kwam.  Het zondagse dagmenu smaakte heerlijk.  De soep was erg lekker, de steak boterzacht, de frietjes knapperig en het dessertje ovenvers.  De borden blonken als spiegels en waren voorverwarmd en nog helemaal intact (meer en meer restaurants serveren hun gerechten op borden, die in het heetst van de strijd - de afwas - nogal wat brokkenschade opliepen).  Niets zo armetierig als een kopje of bord met een stuk er af.  Moeder genoot, Fabienne genoot (want in Mannekensvere liggen haar roots, ze is er geboren en opgegroeid) en ik was blij, dat die twee tevreden waren.  Wat wil een mens nog meer?
Mijn voornemen om deze week de buikriem toe te trekken, viel maandag al onverwachts in het water.  Ik bracht Nicht Raymonde naar Ter Duinen, een revalidatiecentrum gelegen aan het eind van de wereld te Nieuwpoort, voor een bezoek aan één of ander familielid en pikte haar daar een uurtje later weer op.  Ze had zin in een ijsje en wou dat gaan snoepen in 't Bad bij Catherine.  Allé, mocht ik al enige weerstand willen tonen hebben, dan was het toch van een héél mimieme soort.  Op naar het calorierijke ijssalon!  Om dit euvel een beetje te compenseren en enige vorm van vetverbranding  toe te passen, ging ik gisteren aan de slag in de tuin.  Echtgenoot werkt noest verder aan onze oprit en dat legt hem geen windeieren, want het einde is in zicht.  Terwijl hij aan het voegen en opblinken was, trok ik met hark en snoeischaar onze wildernis in.  Hier en daar piepte al een madeliefje tevoorschijn, de seringen staan in bot, de kweepeer belooft bloemen, de paardebloemen schieten als paddestoelen uit de grond.  Na wat nodig opkuiswerk, kan ik volgende week, op een mooie lentedag, de eerste keer ons gras maaien.  Al zal er niet veel te maaien vallen, de natte winter zorgde ervoor, dat het mos zich laat gelden.  Wie me kent, weet dat ik een echte mosliefhebber ben.  Hoe méér mos, hoe minder maaiwerk! 
Deze namiddag kwam Marijke op bezoek.  Mijn pennegewrochten over al die heerlijke ijsjes hadden haar het water in de mond gebracht.  Er was dus één adres waar we naartoe moesten: 't Sneukelhuisje.  We speelden het slim, gingen eerst voor het lekkers en daarna sportief wandelen (zeg: slenteren) op de dijk.  Gewoon zalig met die lentetemperatuur! Op een terras dronken we nog iets en voor we er erg in hadden sloeg mijn polshorloge vijf uur.  't Was een fijne namiddag en al hebben we elkaar nog maar een paar keer ontmoet, het voelt alsof we elkaar al jaren kennen. Morgen rij ik naar Gent, een dagje Zussen. 'Uithuizig' zijn is ook een beroep (ha,ha!). 


gepost door admin 24.03.10 21:19 | permalink | reacties (1) | General
21.03.10
slijten


We zijn nog maar eens een weekeind ouder.  Vorige vrijdag werd de kunsttentoonstelling van oudleerlingen van het Koninklijk Atheneum te Veurne op poten gezet.  Dit jaar werkten ook de leerlingen van nu aan dit project mee.  Een positief gegeven, zo worden ze gestimuleerd om mooie dingen te maken en krijgt de blitztentoonstelling (twee halve dagen) meer volk over de vloer.  Want geef toe, als ouder wil je natuurlijk met trots het kunstzinnige werk van je oogappel monsteren.  In het eerste jaar van humaniora moest Zoonlief ooit eens een potloodtekening maken.  Hij kwam met twaalfjarige fierheid zijn werk aan Echtgenoot tonen, die onmiddellijk en zonder mededogen een oordeel velde: niet goed, niet mooi. Ja, op gebied van negatieve kritiek geven is mijn Wederhelft met grote mate gezegend.  Zelf vond ik het een waar meesterwerkje en dat zei ik dan ook tegen Zoonlief.  Het wŗs mooi en een beetje ouderlijke bevestiging kan overigens wonderen doen.  Bleek later, dat Zoonlief met die bewuste tekening de eerste prijs wegkaapte op een tekenwedstrijd, wat hem een prachtig en monumentaal boek over de grote Picasso opleverde.  Nog maar eens een bewijs, dat je als ouder het werk van je kind niet zomaar mag afkraken.  Manlief zat er met een mond vol tanden bij, maar veel heeft hij er niet van geleerd.  Hij kon of wou nooit positief uit de hoek komen, als het om gepresteerde resultaten van zijn nazaat ging.  Ik kreeg er soms het apezuur van!  Je moet je kind niet over het paard tillen, maar bij gelegenheid mag je gerust eens 'boffen' met wat het doet of deed.  Een 'boost' geven, noemen ze dat tegenwoordig. 
Zaterdagmorgen was er dan openingsreceptie van de tentoonstelling, maar gezien ik me ingeschreven had voor de Landelijke Dag van Ouders van Overleden kinderen, met de belofte er keramieken bordjes te verkopen ten bate van de vereniging, moest ik me verontschuldigen voor de drink.  Het was half acht toen we de autostrade naar 't binnenland namen, om even voor negen ter bestemming te komen.  Er was weinig interesse dit jaar, nog geen honderd aanwezigen voor een toch nationaal gebeuren.  De Landelijke dag omvat immers een bijeenkomst van ouders die hun kind, op welke manier ook, verloren. Ouders brengen er hun getuigenis voor de dood van hun kind, hoe ze omgaan met het verdriet en het gemis.  Het was de zevenentwintigste uitgave, de tijd knaagt aan het concept.  Chapeau echter voor de mensen, die het hele gegeven in goede banen leiden en telkens weer de motivatie vinden om er toch mee door te gaan.  Ik had Nadine een aantal bordjes laten schrijven, zodat ik toch een waaier aan verscheidenheid van teksten had.  Tja, als er weinig volk is, dan valt de verkoop sowieso een beetje in het water.  Negen verkochte schaaltjes waren toch goed voor een bescheiden gift.
Even na de middag namen we afscheid in Bornem en zette Echtgenoot me af aan het Capitole in Gent, waar vriendin Fernande al op me stond te wachten.  Zij gaf me vorig jaar een ticket voor een optreden van Boudewijn de Groot als verjaardagskado.  De namiddag was nog jong en ik flaneerde met haar door de winkelstraten, die ze van haar noch pluim kende.  Het jarenlang 'koopjesjagen' en de uitjes met Zus droegen er toe bij, dat ik me nu toch een beetje kan situeren in het bruisende stadscentrum.  De Veldstraat, shoppingstraat, bleek een ravage wegens vernieuwingswerken.  Een stroom van mensen zocht zijn weg langs beide zijden van de nadars.  Wie een winkel aan de overkant wilde bezoeken, moest een volledig circuit afleggen.  't Is te begrijpen, dat de uitbaters met de handen in het haar zitten.  Volgens mij zal het nog wel eventjes duren voor alles daar in zijn plooi valt, er zijn daar nog een paar serieuze varkentjes te wassen.  Ook de Korenmarkt lag er nog ontgonnen bij.  We nestelden ons op het sterk ingekrompen terrasje van de 'Toetswiet' (onmiddellijk) en testten eens uit of de bediening inderdaad 'zonder verwijl' zou zijn.  Je kan er, zoals de naam het zegt, op een vlugge service rekenen.  Britt, de dochter van Fernande, kwam ons gezelschap vervoegen en gidste ons naar het Turkse restaurant voor een warme en prijsbewuste warme hap.  Terwijl we genoten van het voorgeschotelde lekkers, trokken de hemelsluizen open en begon het water te gieten.  De klok wees ondertussen halfacht.  We moesten naar het Capitole voor het optreden van onze Boudewijn en dat was een twintig minuutjes stappen.  Een paraplu is mij vreemd, ik vind dat het meest onveilige en onhandige ding dat je je kunt bedenken.  Het was dus lopen met mijn jas over mij hoofd,  tussen de druppels van de stortbui door.  Gelukkig hield het al vlug op met regenen, zodat we toch redelijk droog ter bestemming raakten.  Het optreden zelf was mooi en goed en leuk en tof.  Het orkest speelde de sterren aan de hemel, vooral de dame met de viool was indrukwekkend.  Boudewijn himself zong nog even krachtig als zo'n veertig jaar terug, toen we nog tieners waren en puberden op de prachtige teksten geschreven door Lennart Nijgh zaliger. Ook de nieuwe liedjes, over zijn Moeder die stierf in een kamp in IndonesiŽ toen hij nog een baby was, spraken me aan.  Zo zie je maar, dat groot verdriet nooit slijt en zoals Boudewijn het zelf verwoordde: ik ben vaak met de dood van mijn moeder bezig en daarmee aangaf, dat je op pijn en gemis geen vervaldatum kunt plakken. Het hart en het hoofd blijven altijd verlangen.  Toen de afgeladen volle zaal zich rechtte voor een staande ovatie, won mijn nuchterheid het, gespeend als ik ben van enige vorm van idolatie voor eender welke zanger en bleef ik dus rustig zitten.  Wat natuurlijk niet wil zeggen, dat ik niet genoten heb! Met dank aan Fernande voor dit uitje.
 


gepost door admin 21.03.10 23:58 | permalink | reacties (0) | General
18.03.10
slippertje


Dat een mens al eens een slippertje maakt, ik wil het geweten hebben. Mea Culpa, mea culpa ... Wulpen een deelgemeente van Veurne noemen ... dat is geen 'slippertje' maar een 'slipper'.  Ik beging deze grove fout in één van mijn spinsels gedateerd februari 2010.  Een aandachtige lezer, de heer Emmanuel Fabel, maakte er mij vandaag attent op.  Vlug, vlug deze kapitale fout weggewerkt met de hedendaagse wonderen der techniek.  Het doet me plezier, dat mijn schrijfsels met veel interesse gelezen worden.  Bij deze, een allernoodzakelijkste rechtzetting: Wulpen is een deelgemeente van Koksijde!  Een feit waarvan ik nochtans op de hoogte ben.  Ik vraag me dan ook af, waarom ik dit dorpje persoonlijk bij de boetestad heb ingelijfd.  Mijn oprechte verontschuldigingen aan alle inwoners van deze rustige, landelijke oase en het toeristische Koksijde. 
Wie deze spinsels leest en enige vorm van onwaarheid bespeurt in wat ik neer pen, mag me altijd op de vingers tikken.  Met dank aan de Heer Fabel voor de vingerwijzing naar de oncorrecte informatie over Wulpen en omstreken.  Attente lezers en lezeressen van mijn pennegewrochten zijn immers goud waard!
 
 


gepost door admin 18.03.10 17:47 | permalink | reacties (0) | General
17.03.10
erop uit


We hadden wat te doen vandaag (alsof dat anders niet zo is).  Rond negen uur deze morgen vlug eerst ons brood bij de plaatselijke bakker gehaald, de krant opgesnord bij Franske en dan onze af te leggen route aangevangen.  De eerste halte was bij Rebecca (zij woont in Tielt), het bestelde bordje werd bij haar afgeleverd.  Ons tweede doel was de winkel van Franky, gelegen aan het station in Deinze.  Hij verkoopt er tijdschriften en kranten, verjaardagskaarten en nog zoveel meer, maar je kunt er ook copies laten maken.  Reden van dit bezoek is mijn deelname aan de amateurkunsten 2010, eind april.  Maandagavond hadden we daarover een blitzvergadering.  We zijn dit jaar met negenentwintig en mogen elk één werk tentoonstellen.  Het thema: goesting.  Ik was er al een tijdje mijn tanden, of liever, mijn pen op aan het stuk bijten.  Geen gemakkelijk onderwerp, maar gisterenavond is er toch iets uit de vingers gekomen waarvan ik denk: tof, dat kan ermee door.  Omdat het maar één werk is, wou ik het dan ook een beetje in het oog springend hebben, vandaar dat ik bij Franky terechtkwam, de man die dat voor mij zal fiksen.  Een drankje en een babbel later, reden we naar onze volgende place to be: Ikea.  Echtgenoot kreeg onlangs van Belgacom een gratis aanbieding voor iets wat te maken heeft met internet en televisie.  Vraag me niet wat, ik ben een leek in die dingen.  Wat bleek nu na installatie?  In de woonkamer moest er een grote, witte bak geÔnstalleerd (nog maar eens een stofvanger) en dat ding vereiste een bankje of klein kastje.  Mijn handige Wederhelft was in gedachten al bezig met het zelf in mekaar flansen van zo'n ding met één of ander houtrestje achtergebleven in onze garage.  Dat was buiten de waardin gerekend!  In mijn (sorry, onze) woonkamer wil ik het toch enigszins aanschouwelijk houden en dus ga ik voor 'afgewerkt produkt'.  Het was Manliefs eerste bezoek aan de meubelgigant en ja, we hebben gevonden wat we zochten, zonder dat er enig gepruts aan te pas moet komen.  De gouden handjes van de man des huizes mogen het ding in elkaar steken, dus hij moet niet klagen, zijn persoonlijke stempel zal er sowieso op staan.  Na het slenteren door woonkamers, slaapkamers, keukens, badkamers, kinderkamers en de verkoophal, bezochten we de nieuwe tentoonstelling over mineralen in het Museum van de Geschiedenis van de Wetenschap (amai, ik val bijna zonder adem), waar Zoonlief werkt.  Echt interessant en prachtig opgesteld.  Chapeau voor het ganse team!  Vooral de posters met de uitleg over de verschillende wetenschappers konden me boeien, zo leert een mens nog eens iets bij.
Ons minimeisje is op woensdag bij de ouders van Veerle en omdat Zoonlief niet wist wanneer ze thuis zou komen en ik geen zin had om nog een uur of twee rond te lopen (de kilometertjes zaten al in mijn benen), vatten we de terugrit naar huis aan.  Weet je, het is altijd een opluchting de drukte van het verkeer op autostrade en in stad achter ons te kunnen laten en weer vrij adem te halen eens we de grens van Jabbeke voorbij zijn.  Halleluja, leve de Westhoek!  Wat natuurlijk niet wil zeggen, dat iedereen hier nu moet komen wonen, want dan zijn wij onze rust kwijt en dat is nu juist het leuke aan Bachten de Kupe!


gepost door admin 17.03.10 19:48 | permalink | reacties (0) | General
15.03.10
favoriet


Vrijdagavond was ik alleen van dienst in de slotracingclub van Echtgenoot en Co.  Claiire belde af wegens een zieke wederhelft.  't Is toch veel plezanter als zij er is, als vrouw alleen in zo'n mannenwereldje van miniwagens zou ik het toch niet zien zitten om elke week op post te zijn. 
Zaterdagnamiddag kregen we hoog bezoek.  Nichtje Caro en vriend Christophe  (of Kristof) kwamen efkens over uit het binnenland.  Zij gingen met hun tweetjes shoppen in het Nieuwpoortse tweede Knokke, terwijl ik met Moeder de winkelstraat op de sokken afliep.  Niet voor we echter een uur afgesproken hadden voor het nuttigen van een ijsje in de Catherine (gerenommeerd ijs).  Ik koos voor mijn favoriet, een 'favorite', drie bollen vanilleijs met vers vruchtensap en een serieuze kwak slagroom.  Njemmie, njemmie!  Ik stelde voor om te trakteren en Moeder wou dan weer betalen.  De ideale oplossing!  De verliefden zetten daarna hun shoppingweg voort, terwijl wij huiswaarts keerden.  Ze sloten hun dagje kust af met een blitzbezoekje op onze thuisbasis, waar Manlief het één en ander technologisch in orde had gebracht.
Vraag me niet wat, van technologie heb ik geen kaas gegeten.
Gezien ik gisterennamiddag geen kind had aan Echtgenoot (hij zat aan de televisie gekluisterd voor de eerste race van de formule I wedstrijden), nam ik Fabienne op sleeptouw naar een kledingwinkel te Oostende, die volgens een reclamefolder open zou zijn op die bewuste zondag.  Fabienne had zich voorzien van schoenen met een hakje, om zich eventueel een nieuwe outfit aan te passen.  Jammer genoeg hadden we allebei die folder niet goed gelezen en waren we een week te vroeg.   Daar stonden we dan met beteuterde gezichten en pisnijdig (op onszelf) voor een gesloten deur!  Onze trip naar Oostende was dus van bijzonder korte duur: heen en terug.  Niet getreurd echter!  Ik kreeg van Zoonlief en Veerle met Kerstmis een Bongobon voor een 'zoete zonde' en wou die graag delen met mijn maatje.  Terug naar huis dus, binnenwippen, bongobon in de tas en hupsakidee ... weer de auto in, op naar 't Sneukelhuisje' in het stadscentrum.  We hadden het 'worst case scenario' (geen tafeltje vrij) al in gedachten.  En of we gelijk hadden ... noem het helderziendheid ... alle tafels waren bezet en dat zo vroeg in de namiddag.  Veel mensen kennen kan soms goed van pas komen en nu zeker.  Aan een rond tafeltje, helemaal achteraan, zag ik Christine en Raymond zitten.  Of we bij hen mochten aanschuiven?  't Zal wel zijn!  Ik maande Fabienne aan een kanjer van een ijsje te eten, want die bon moest verteerd.  Zij koos voor een Café Glacé (bevroren koffie) en ik ... je mag drie keer raden ... voor mijn favoriet, een 'favorite'.  Mijn 'coupke' smaakte nog beter, dan dat van de dag voordien.  Njemmie, njemmie, njemmie.  Nu vraag je je waarschijnlijk af, hoe zwaar dit allemaal zal doorwegen als ik volgende zondag op de weegschaal balanceer.  Na mijn ijsjesuitspatting maande ik Echtgenoot tot wat spoed aan (de formule I was al verleden tijd), een wandeling tot in 't Bad zou ons goed doen.  Het weer viel mee, maar de wind blies nog nijdig.  Gelukkig had ik mijn muts bij de hand, ik ben nogal teergevoelig aan mijn kleine oortjes.  Zo stapten we dus het overtollige caloriegehalte naar pierenland.  Niettegenstaande de strakke wind, hing er lentelicht in de lucht.  We voelden ons als herboren!
Vandaag dan een tweede poging ondernomen tot het vinden van gepaste outfit voor Fabienne naar aanleiding van kleinzoons plechtige communie.  En 't is ons gelukt.  De winkeldeur opende zich als de poorten van Sesam en kijk, onze zoektocht had resultaat: een toffe rok, een prachtig truitje en een leuke blazer.  Nu nog schoenen en een handtas en klaar is kees.  Laat de feesten maar komen!
 


gepost door admin 15.03.10 22:53 | permalink | reacties (0) | General
12.03.10
vooruitzicht


Nog maar eens vrijdagavond!  't Is alsof de klokvingers steeds vlugger tikken en de dagen aan hardlopen doen.  In een zucht zit de week erop.  Hoe komt dat toch?  Vroeger stond ik daar absoluut niet bij stil, maar nu ik tot de oudere garde begin te horen, lijkt het wel of 'tijd' als zand door je vingers glipt.  Er staat dit weekend niks speciaals op ons programma. Morgen zou nichtje Caro met vriend Christophe eens langskomen.  Zondag gaan de de formule I races van start en Manlief reserveerde al een zitje op de eerste rij voor ons kijkkastje in zijn gemakkelijke zetel (thuis wel te verstaan).  Dat wil dus zeggen, dat ik die dag met hem geen rekening moet houden.  Als alles loopt zoals ik het denk (soms draait het al eens anders uit), dan neem ik Fabienne op sleeptouw naar enkele kledingzaken.  Op twee mei doet haar kleinzoon Ettore, zijn plechtige communie en er moet een gepaste outfit gekozen worden.  Er zal wel nog veel water naar de zee lopen voor er een keuze uit de bus komt, maar ondertussen amuseren wij ons kostelijk. 
Het vooruitzicht voor volgende week is een ander paar mouwen. Maandagavond is er vergadering naar aanleiding van de tentoonstelling voor amateurkunsten ter stede tijdens de maand april.  Dinsdag komen de kleuterjuffen op koffie, woensdag spraken Echtgenoot  en ik af om eens tot in Gent te rijden (Ikea- en wetenschapmuseumbezoek), donderdag is Ludwina's dag, vrijdagnamiddag moeten mijn werken naar het Atheneum voor de jaarlijkse tentoonstelling van oudleerlingen, zaterdagmorgen sta ik met een stand in Bornem op de Landelijke Dag van OVOK (Ouders van Overleden Kinderen) om na de middag richting Gent te tuffen voor een paar uurtjes winkelen met schoolvriendin Fernande (we zaten drie jaar samen in klas) en daarna snoepen we nog een optreden van Boudewijn de Groot (verleden jaar als verjaardagscadeau gekregen van haar).  De dag erna gaat Echtgenoot racen in Brussel en moet ik zorgen, dat de tentoongestelde werken in mijn vroegere school weer opgehaald worden.  Hoor ik nu nog iemand vragen wat ik doe met al die vrije tijd als 'niet werkster'? 
Nadine (kalligrafe) bracht deze namiddag de geschreven bordjes voor mijn stand in Bornem.  Ze zijn 'top'!  't Is fijn samenwerken met haar.  De porseleinen schaaltjes met mijn teksten in verschillende tinten worden meer en meer een succes.  Ze zijn te koop bij Conny in 'De Groene Hoek' te Oostduinkerke en bij Lalalucie hier in Nieuwpoort en natuurlijk ook bij mij.  De opbrengst is nog steeds voor het Kinderkankerfonds UZ Gent.  Vorig jaar brachten de bordjes 3500 euro op (3000 euro voor het KKF, 250  euro voor OVOK en 250 euro voor 'Ik leef verder').  Een mooi bedrag! Als al die gelovigen, die in Annemie Struyfs reportages komen, in plaats van te bidden eens die toer op gingen, dan ben ik zeker, dat ze zich allemaal veel 'menselijker' zouden voelen.  Met bidden, shaken, zwijgen en klagen alleen kom je er volgens mij niet.
 
de nacht
was vol van dromen
over jou
 
ik zag
ik zag jou echt
 
ik hoorde
ik hoorde je praten
 
ik voelde
ik voelde jouw kinderhand
 
in mijn hand
 
'los' is een woord
mij vreemd en onbekend
want duizenden draden
houden jou en mij
 
verbonden
 
twee ogen
keken me wijs
vol van vertrouwen
en oud van jaren aan
 
je was in mijn dromen
net zoals in het leven ...
 
mijn allergrootste liefde
mijn allergrootste verdriet
 
Doris
 


gepost door admin 12.03.10 19:36 | permalink | reacties (0) | General
10.03.10
feestvarken


We hadden vandaag een feestvarkentje te wassen, Moeder werd negenenzeventig! Niet dat het haar aan te zien is, je zou haar hoogstens eind zestig schatten (en dan nog).  Verschillende kaartjes met gelukwensen sierden de kast en de mininarcissen, gekregen van Zus en Schoonbroer Nico, kleurden het grijze buiten gelukkig een beetje groen (het geel van de bloemetjes is nog niet te bespeuren, maar dat geeft niet, des te langer zal Moeder er plezier aan beleven).  Fabienne en ik gingen haar deze namiddag feliciteren.  Van een wandeling op de dijk zagen we af, de bijtende wind was er weer en sneed je de pas en de adem af.  Gelukkig zijn er nu tal van tearooms en koffiehuizen waar het plezant vertoeven is.  Ik nam de twee dames op sleeptouw, als traktatie voor de jarige.  In de 'Turbotin'  (op een boogscheut van Moeders woonst) vonden we een tafeltje dat nog vrij was.  Blijkbaar lokte de zon veel wandellustigen, die bij het uit de auto kruipen, onmiddellijk vaststelden dat het geen voetenweer was en dus ook hun heil zochten in warmere oorden.  De zon scheen stralend binnen en schotelde een vals beeld van de temperatuur buiten.  We genoten van een kopje koffie/thee en een puntje gebak.  Een klein beetje genieten op je negenenzeventigste is toch een 'must', nietwaar?  Als je bedenkt, wat onze ouders allemaal meegemaakt hebben in hun jeugd, dan moeten we ze een beetje in de watten leggen.  Kind zijn in oorlogstijd, hoe voelde dat?  Altijd leven met angst en onzekerheid ... het tekent een mens.  Ik kan het me niet voorstellen, maar gisteren zond Canvas een reportage uit over Hitlers periode en daarna. Aan de miljoenen doden, vooral burgers.  Aan de deportatie van de Joden, het onmenselijke lijden in de concentratiekampen.  Hoe Russen de Duitse vrouwen verkrachtten en hoe die ze zich sterk maakten met de gedachte: liever een Rus op mijn buik, dan een Canadees boven mijn hoofd (bombardementen).  Verschrikkelijk!  We mogen onze handjes kussen, dat we na de tweede wereldoorlog geboren zijn, we zijn koningskinderen.
Weet je dat er hier een speciaal specimen zit te spinselen?  Echtgenoot ging daarjuist eens piepen op de site familienaam.be (een tip van Ben van Blokken).  Volgens die gegevens lopen er op en al zestig Dornéetjes in BelgiŽ rond, terwijl er bijna drieduizend Jonckheeres (Echtgenoot) ons land bevolken.  Ben ik even een zeldzaam hebbeding (ha,ha)!  En dat zijn dan nog de cijfers van 1998, ondertussen blijken we waarschijnlijk nog zeldzamer geworden (mijn vader viel vijf jaar geleden weg), maar evengoed werden er een paar nieuwtjes geboren.  Ze mogen hun familienaamsite eens updaten!


gepost door admin 10.03.10 19:39 | permalink | reacties (0) | General
08.03.10
huis houden


De veel te lange winter houdt lelijk huis!  Was er de vorige dagen sprake van een sprankel zon, dan zitten we momenteel weer in de nattigheid.  Van de regen in de drop, zou ik zo zeggen.  Echtgenoot kwam met de mededeling: het sneeuwt ... in Spanje.  Wat gaan we nog te horen krijgen?  Natuurlijk speelt dit hondenweer ook ons parten.  Gisteren toch nog onverwachts bezoek gekregen van Zoonlief, Veerle en Hebe.  Vrienden van hen waren zo'n twee maand geleden ook bevallen en gaven hier in Nieuwpoort een 'babyborrel'.  Ons minimeisje raakt niet af van haar verkoudheid en stak bij wijze van 'medeleven' haar Pa aan, zodat die ook met een oorontsteking en valling zit.  Hij en Veerle trokken voor een uurtje naar de kindjesdrink en lieten hun oogappel onder onze hoede.  Twee korenblauwe oogjes verdronken als het ware in waterig kijken, ze was stil, veel te stil en het hoesten kostte haar bergen energie.  Een dutje bracht geen soelaas.  Laat die verdomde winter met al zijn virussen en bacteriŽn maar vlug voorbij zijn, zodat ze weer een beetje op haar positieven komt.  Zoonlief kreeg nog twee dagen 'herstelvakantie' (ziekteverlof), het zal Hebe beslist ook deugd doen om eventjes onder zijn vleugels te kunnen schuilen. 
Vorige vrijdag verscheen er in onze krant een interview met Kristien Hemmerechts, de schrijfster, naar aanleiding van haar boek 'De dood heeft me een aanzoek gedaan'.  Wat een herkenning vond ik daarin!  Alles neergepend zoals ik het voor mezelf denk, maar waar anderen nooit oor willen of durven voor hebben.  Dit wordt zeker één van mijn aankopen de volgende dagen.  Nadenken over het leven, de dood, het levenseinde is voor velen een taboe.  Als je daarover begint, kijken ze je aan alsof er ergens een vijs los zit.  En toch ... zij zegt: vierenvijftig is niet meer zo piep en eigenlijk zit ik niet te wachten op méér, het is genoeg geweest, ik heb alles gehad.  Inderdaad, zo voel ik het ook.  Er zijn geen verlangens meer, je leven is geleefd, maar laat dit niet wegnemen, dat we niet meer kunnen genieten.  Een zonnestraal die je gezicht streelt, een fladderende vlinder, ruziŽnde koolmezen, bottende bomen, de geur van seringen, honderden madeliefjes in onze tuin, de lach van ons minimeisje, het geluk van Zoonlief en Veerle, een diepblauwe zee, sneeuwwitte meeuwen tegen staalblauwe lucht ... kosteloos genot!  Ik koester de krant met het artikel, om het nog vaak te kunnen lezen, want erkenning en herkenning geven rust in je hoofd en in je hart.
 
handenwringend
stond ze eenzaam
aan de zeerand
 
ze wist iets
waardoor ze niet echt
meer leven kon
 
het grote verdriet
haar duizenden tranen
losten niet op in water
 
de immense pijn
sedert jaren diep binnenin
een soort van vaste stof
 
ze wou het duidelijk maken
aan anderen vertellen
hoe zwaar het voelde en woog
 
een speelse wind nam haar
de woorden uit de mond
gaf ze met de meeuwen mee
 
zwijgend bleef ze achter
eenzaam handenwringend
aan de rand van de zee
 
Doris
 
 


gepost door admin 08.03.10 17:09 | permalink | reacties (1) | General
 
:: Augustus 2017 (4)
:: Juli 2017 (3)
:: Juni 2017 (5)
:: Mei 2017 (7)
:: April 2017 (3)
:: Maart 2017 (6)
:: Februari 2017 (6)
:: Januari 2017 (9)
:: December 2016 (10)
:: November 2016 (7)
:: Oktober 2016 (19)
:: September 2016 (17)
:: Augustus 2016 (23)
:: Juli 2016 (20)
:: Juni 2016 (22)
:: Mei 2016 (28)
:: April 2016 (26)
:: Maart 2016 (29)
:: Februari 2016 (29)
:: Januari 2016 (31)
:: December 2015 (4)
:: November 2015 (5)
:: Oktober 2015 (1)
:: Augustus 2015 (2)
:: Juli 2015 (2)
:: Juni 2015 (2)
:: Mei 2015 (4)
:: April 2015 (2)
:: Maart 2015 (5)
:: Februari 2015 (3)
:: Januari 2015 (5)
:: December 2014 (4)
:: November 2014 (3)
:: Oktober 2014 (5)
:: Augustus 2014 (4)
:: Juli 2014 (3)
:: Juni 2014 (5)
:: Mei 2014 (6)
:: April 2014 (3)
:: Maart 2014 (7)
:: Februari 2014 (6)
:: Januari 2014 (6)
:: December 2013 (8)
:: November 2013 (6)
:: Oktober 2013 (5)
:: Augustus 2013 (6)
:: Juli 2013 (5)
:: Juni 2013 (5)
:: Mei 2013 (5)
:: April 2013 (6)
:: Maart 2013 (6)
:: Februari 2013 (5)
:: Januari 2013 (10)
:: December 2012 (8)
:: November 2012 (9)
:: Oktober 2012 (5)
:: Augustus 2012 (5)
:: Juli 2012 (7)
:: Juni 2012 (5)
:: Mei 2012 (7)
:: April 2012 (8)
:: Maart 2012 (7)
:: Februari 2012 (4)
:: Januari 2012 (8)
:: December 2011 (6)
:: November 2011 (7)
:: Oktober 2011 (6)
:: Augustus 2011 (7)
:: Juli 2011 (7)
:: Juni 2011 (5)
:: Mei 2011 (9)
:: April 2011 (7)
:: Maart 2011 (6)
:: Februari 2011 (7)
:: Januari 2011 (7)
:: December 2010 (8)
:: November 2010 (9)
:: Oktober 2010 (9)
:: Augustus 2010 (7)
:: Juli 2010 (7)
:: Juni 2010 (9)
:: Mei 2010 (10)
:: April 2010 (7)
:: Maart 2010 (12)
:: Februari 2010 (11)
:: Januari 2010 (14)
:: December 2009 (13)
:: November 2009 (10)
:: Oktober 2009 (10)
:: September 2009 (13)
:: Augustus 2009 (11)
:: Juli 2009 (9)
:: Juni 2009 (11)
:: Mei 2009 (12)
:: April 2009 (14)
:: Maart 2009 (13)
:: Februari 2009 (15)
:: Januari 2009 (17)
:: December 2008 (17)
:: November 2008 (19)
:: Oktober 2008 (14)
:: September 2008 (17)
:: Augustus 2008 (16)
:: Juli 2008 (17)
:: Juni 2008 (16)
:: Mei 2008 (13)
:: April 2008 (18)
:: Maart 2008 (22)
:: Februari 2008 (17)
:: Januari 2008 (21)
:: December 2007 (20)
:: November 2007 (23)
:: Oktober 2007 (25)
:: September 2007 (17)
:: Augustus 2007 (17)
:: Juli 2007 (21)
:: Juni 2007 (26)
:: Mei 2007 (27)
:: April 2007 (26)
:: Maart 2007 (3)