Poezie Doris Dorn
 
 

Maandelijks Archief: MAART 2011


27.03.11
zoete zonden


Net zoals ik al gedacht had, wees de wekelijkse gewichtcheck op méér.  Geen wonder, want de voorbije zes dagen waren goed voor verschillende 'zoete zonden' en daarvan moet een 'vrouw op leeftijd', de gevolgen dragen.  Het begon op dinsdagnamiddag, na een bezoekje aan het containerpark.  Samen met Fabienne reed ik, onder een stralende lentezon, een volle wagen wegwerpmateriaal naar de stedelijke stortplaats.  Daarna even een kijkje gaan nemen in het deurencentrum te Westende, gezien de huiselijke discussie tussen Echtgenoot en schrijfster, over het al dan niet verven of eenvoudigweg vernieuwen van onze binnendeuren.  De teerling was snel geworpen (voor mij toch).  Het goedkoopste exemplaar kostte 35O euro, zonder slot en klink, niet geplaatst.  Een simpele besomming deed me duizelen en beslissen tot het wat betaalbaarder eigenhandig schilderwerk.  Geen discussie meer mogelijk, we zullen binnen afzienbare tijd zelf onze handen met borstel en verf aan onze deuren slaan.  Van Westende naar Nieuwpoort linea recta tot op de markt gereden, om daar onze eerste zoete zonde van de week te begaan.  Het terras van de Nieuwpoort zat vol zonnekloppers.  Geen nood, wij aten toch liever onze ijscoupe binnen.  Drie op het terras gezeten dames, die grootgemanierd feestelijk versierde cocktails binnenkapten, kozen het hazenpad zonder te betalen.  Zo ziet een mens nog eens wat.  Het dienstertje kon er niet mee lachen. Van een 'bitterzoete zonde' gesproken!
Zoonlief, Veerle en Prinsesje hadden een volle week vakantie.  Ze kwamen op woensdag over en bleven tot vrijdag logeren.  Héérlijk, zoveel leven in huis.  Het weer was hen (en ons ook) gunstig gezind.  Ze bezochten de kinderboerderij, gingen naar het strand, liepen even langs bij Moeder, namen tijd om te markten op vrijdagochtend.
Prinsesje had het best naar haar zin en ik hoop, haar ouders ook.  Fijn, om ze eens langer dan een halve dag bij ons te hebben.  Zelf had ik donderdagnamiddag afgesproken met Marijke, een vriendin.  Terwijl mijn logeetjes naar zee waren, trokken wij naar het Sneukelhuisje voor mijn favoriete ijscoupe (tweede zoete zonde).
De onvermijdelijk gesnoepte calorien wandelden we even later af op 't Bad. 
Op vrijdag scheen nog altijd de zon.  Onze kroost genoot van elkaar en van de wandeling naar de vrijdagmarkt, waarna ze kwamen apéritieven in onze wekelijkse stek: 'Flavie's tafel', bij Valerie en Andy.  Kleine Hebe viel tijdens het terugwandelen naar huis in slaap in de buggy.  Mama Veerle legde haar bij thuiskomst in haar bedje en zoals het een braaf kind betaamt, sliep ze tot halfweg de namiddag.  In tussentijd genoten wij van de stralende zon op het terras, geduldig wachtend op het ontwaken van ons Prinsesje, dat daarna nog naar Opa en Oma in Gentbrugge moest, want 's avonds was er het culinaire diner in Brugge, georganiseerd door het team van het museum waar Zoonlief werkt.  Wij mochten mee gaan tafelen, op uitnodiging van onze kroost, als dank voor de hulp in hun eigen stek.  Het werd een toffe, leuke, gezellige, smaakstrelende, papillenverleidende avond.  Met onze hartelijke dank!
Zaterdagnamiddag had Echtgenoot zijn maandelijkse juniorrace.  Negentien kleine slotracertjes waren op het appl.  Fabienne en ik reden eens tot in Oostende, waar we de kracht niet vonden, om ons felbegeerde spaghetti ijsje links te laten liggen (derde zoete zonde).  Je zou van minder 'uitdijen'!  Enfin, we zullen de riem deze week een beetje aansnoeren of toch proberen.
Vandaag dan op de fiets naar 't Bad gereden, terwijl Echtgenoot richting Duinkerke tufte voor nog maar eens een namiddagje slotracen.  Zus, Schoonbroer Nico en nichtje Scarlet kwamen over. Samen met een strijdvaardige en wandelgrage Moeder de winkelstraat afgeslenterd (kon niet anders, wegens te druk).  Overal rijzen nieuwe zaken als paddestoelen uit de grond.  Een jaarlijks terugkerend fenomeen, iedere keer tegen Pasen aan. Na het zomerseizoen verdwijnen er dan een aantal, want heel vaak wordt er 'geprobeerd', om bij mislukken even snel als gekomen, weer te verdwijnen.
Later op de avond kwam Ellenlief eens langs.  Haar Rafke zit voor twee weken op Amerikaanse bodem.  De tijd vloog voorbij en voor we er weet van hadden waren we anderhalf uurtje ouder.  Ze blijft heel erg belangrijk voor mij.  Als allerbeste speelkameraadje van Zoonlief en later grote vriendin van Benjamin, werd ze een beetje dochter voor mij en zal ze dat ook altijd zijn. 
Goed, morgen zet ik de nieuwe week zoete zondenvrij in, mijn goede voornemen voor de volgende dagen, die sedert vannacht een uur langer groeiden.  Zomeruur ... !
 


gepost door admin 27.03.11 23:09 | permalink | reacties (0) | General
21.03.11
lokroep


21 maart!  De lokroep van de eerste lentewarmte gaf gisteren en vandaag de langverwachte energieboost.  Kneep zaterdag de wind nog hardvochtig koud in je wangen, dan was het de voorbije twee dagen heerlijk genieten van ontluikende zachtheid.  Samen met Jurgen en Conny, wandelden we gisterennamiddag van hun thuis (Oostduinkerke dorp) naar Oostduinkerke strand (en zee).  Zo'n halfuurtje stappen en ondertussen gezellig bijpraten.  Er was veel volk op de been, deelnemers aan de plaatselijke wandeltocht.  De opkomst was groot, het prachtige weer had de sportievelingen zonder aarzele hun schoeisel doen onderbinden, teneinde de nodige kilometertjes voor hun rekening te nemen.  Na een kopje koffie en een wafel met portie slagroom, liepen we het strand op.  De zee trok zich terug en we hadden vrije voet op achtergelaten zand.  De zon in de rug, geen wind ... ideaal voor een fiks eind benenwerk.  De mannen voorop, wij een eindje achterop ...  goed voor een leuke babbel over van alles en nog wat.  Het kostte ons geen enkele moeite, om tot halfweg het Nieuwpoorts strand te wandelen. 't Was gewoon zlig.  Ondertussen klokte de tijd zes uur af en moesten we beginnen denken aan de terugtocht.  Zon in de ogen nu.  De zee lag bladstil, opgepoetst tot blinkend .... grandioos uitgestrekt als een zilveren kleed.  Het werd wat frisser, echte warmte valt er 's avonds nog niet te rapen. Wat zijn wij toch een bofkonten!  Niets zo mooi als zee en strand op een windstille, zonnige dag.  En dat wij het geluk hebben, er elke dag te kunnen van genieten, zonder dat we daarvoor half Belgenland moeten doorkruisen.  's Avonds nog iets gaan eten en daarna de weg terug naar huis aangevat.  We hadden dan ook een kluif van een wandeltocht achter onze kiezen!
Na een ijzig koude nacht, steeg de buitentemperatuur vandaag tot zo'n vijftien zonnige graden.  Ik schoof mijn plannetje, om met de fiets tot bij Moeder te rijden even voor me uit.  Ons terras lag er winters vuil bij en kreeg een flinke poetsbeurt.  Terzelfdertijd dan ook maar de tafel en stoelen een veeg uit de pan gegeven.  Nog nooit eerder stond ons buitenverblijfje zo vroeg in het voorjaar al klaar voor gebruik!  De tuinmeubelen overwinterden deze keer buiten.  We zagen het nut er niet van in ze binnen te plaatsen, want bij vernieuwen van het dak, moesten we ze toch terug buiten zetten.  Wat ons dak betreft zijn we nog steeds in blijde verwachting.  Verleden week eens gebeld met de firma, die de werken zou uitvoeren in augustus vorig jaar.  Teveel andere dringender zaken en tegenvallend weer ... zei de man, die voor de zoveelste keer beloofde om binnen hier en drie weken aan de isolatie en vernieuwing te beginnen.  Enfin, nu staat ons terras en bijbehorende uitnodigend te blinken.  Een ritje op de fiets zag ik na mijn opkuisescapades niet meer zitten, de auto bleek een beter alternatief.  Ben benieuwd of mijn terrasfitnessoefeningen me morgen zuur zullen opbreken, 'sportief' staat immers niet in mijn woordenboek, wel 'stram en stijf'.
Eén ding is zeker: ik heb al ten volle genoten van deze prille lentestart!
 


gepost door admin 21.03.11 19:39 | permalink | reacties (0) | General
19.03.11
file ellende


Groot feest gisteren in Oostakker!  Simonne en Gaston, dikke vrienden van Zus en Schoonbroer Nico, waren vijftig jaar getrouwd en wilden dat met verve vieren.  Het moet gezegd, dat Zus het leeuwenaandeel van de festiviteiten voor haar rekening nam.  Ook wij kregen een uitnodiging en ik ging daar graag op in.  Alleen, want Echtgenoot valt niet echt voor zo'n evenementen en bovendien ging het vieren door op een vrijdagavond ( =  zijn verplichte raceclubavond).  Zo kwam het, dat ik gisterenmiddag om halfdrie het hazenpad koos richting binnenland met in mijn hoofd het idee eerst een fijn aantal uurtjes bij Zoonlief en Prinsesje door te brengen (hij was thuis) en daarna naar Zus af te zakken en 's avonds het 'vijftig jaar samen' feest mee te pikken.  Volgens mijn berekeningen zou ik om halfvier mijn bestemming bereiken, maar dat draaide enigszins anders uit.  Kilometers voor de door mij te nemen afrit stond ik al in file op de autostrade.  Een vrachtwagen, die stro vervoerde, was in brand geschoten en hup ... alles zat potdicht, zowel de snelweg als de uitvalswegen van stad Gent zelf.  Het was niet zomaar een file, neen, het was een monsterfile!  Gesandwiched (ingesloten) tussen honderden vrachtwagenmastodonten, wachtte ik geduldig af.  Het werd geen half uur, geen uur, maar wel ... méér dan twee volle uren, voetstaps aanschuiven.  Een ander alternatief zat er niet in.  Nam je een afrit, dan zat je sowieso ook vast en ik bezit bovendien de nodige wegenkennis niet om dwarsdoor Gent in het bedevaartsoord, zijnde Oostakker, te geraken.  Het werd dus zuchten en blazen en zware teleurstelling over de verloren leuke uurtjes met Zoonlief en kroost.  Gerust was ik er niet in, want blijkbaar deed ik het niet goed, daar in die lange rij wachtenden.  De man in de camionette achter mij, sprong uit zijn wagen, klopte op mijn ruit en schreeuwde gefrustreerd, dat ik moest leren rijden en mijn voeten op de rem houden.  Blijkbaar raakte ik iedere keer zijn wagen bij het terug aanzetten.  Volgens hem, reed ik telkens een stukje achteruit.  Zelf had ik daar niks van gemerkt en ik schrok me dan ook een hoedje.  Woedend was hij, in alle commotie opende ik mijn deur (iets wat ik absoluut nooit meer mag doen, zegt Echtgenoot, want voor hetzelfde geld krijg je een pak rammel).  Volledig uit mijn lood geslagen, kon ik niets anders doen dan me te verontschuldigen.  Op veel begrip moest ik niet rekenen... maar ja.  Enfin, einde van het verhaal: hij terug in zijn wagen en ik met de bibber op mijn lijf verder.  Als ik dan al tegen zijn wagen had gebotst, dacht ik, dan zitten er waarschijnlijk vijf blutsen en builen in onze auto.  Ik zag het al voor me: Echtgenoot in alle staten ... en of ik nog zo van die feestjes wist. Voetje voor voetje ging het verder, wagens veranderden zonder veel resultaat van rijvak, anderen gingen op de pechstrook rijden en staken een stok in de wielen van de hulpdiensten, die naar de plaats van onheil toe moesten. Hallucinant!  Het duurde nog meer dan een uur voor ik de afslag richting Oostakker kon nemen.  Ondertussen groeide ook mijn vrees voor het chaufferen van de motor, na zo'n halve dag stoppen en starten.  Ik zat dus serieus op een berg eieren.  Om kwart voor zes belde ik heelhuids aan bij Zoonlief, niet echter na eerst een speurende blik op de achtersteven van onze wagen te hebben laten vallen, waar gelukkig niks van schade te bespeuren viel.  Vlug een colaatje gedronken, om te bekomen van mijn hachelijk avontuur en dan op naar Zus, het feest zou immers gaan beginnen.  Simonne en Gaston hadden al een leuke dag achter de kiezen.  Het moet gezegd, dat Zus en Schoonbroer Nico er echt hun werk hadden van gemaakt.  's Morgens waren ze luxueus gaan ontbijten, daarna in de champagne beland, 's middags iets kleins gegeten, later wat gaan rusten, om er 's avonds te kunnen invliegen.  Gaston had al enkele keren laten vallen, dat het mooiste cadeau voor hem, een terugzien met Walter Debuck zou zijn (Gentse volksliedjeszager en stichter van de Gentse Feesten).  Ze hadden nog samen gewerkt, maar waren elkaar jaren geleden uit het oog verloren.  Het viel niet in dovemansoren bij Zus en wie Zus kent, weet dat ze er dan voor gt en niet af laat tot ze haar doel bereikt heeft.  Ze zet er gewoon haar tanden in. Zo kwam het dus, dat gisterenavond (na méér dan één telefoontje) een Walter Debuck de zaal binnenkwam (en de ganse avond als gast aan tafel zat) en Gaston bijna achterover viel van verbazing en blijdschap.  Voor Simonne was er ook een verrassing.  Zij is fan van één of andere topvoetballer van AA Gent, die ze nog gekend heeft in haar supportersperiode voor een andere ploeg.  De jongeman was toendertijd een beetje haar 'poulain' en kijk ... de aanhouder wint, ook dit werd door Zus op poten gezet.  Zijn naam ben ik alweer vergeten, ik heb niks met voetballers, maar een rijzige kerel uit Senegal, droeg gisteren bij tot het geluk van de feestelinge.  Alle aanwezige dames en ook een paar mannen (er waren achtenvijftig genodigden) verdrongen zich, om toch maar op de foto te mogen met dit voetbaltalent.  Nuchter mens als ik ben, begreep ik daar geen snars van.  Idolatie is nu niet één van mijn sterkste kanten, is bij mij zelfs, zeg maar, onbestaande!  Je zult mij nooit horen kirren of roepen als ik al eens iemand tegenkom, die tot het zogezegde 'BV' milieu behoort.  Ik laat die mensen liever in het ongewisse over mijn bestaan.  Het feestje van Simonne en Gaston was een schot in de roos.  Lekker eten, ambiance.  Je zag dat de jonggehuwden (ha,ha) er echt van genoten.  Een dikke pluim voor Zus en Schoonbroer Nico, die deze twee mensen de dag van hun leven bezorgden.  Zelf reed ik om middernacht naar huis, die fileperikelen zaten in mijn kleren en ik was doodmoe.  Bovendien ken ik van dat bonte gezelschap eigenlijk niet echt iemand en een gesprek beginnen geeft ook problemen, ik versta geen jota van het Gentse koeterwaals.  Doe daar nog een aantal decibels van de aanwezige discobar bij en ... 't was tijd om huiswaarts te keren.  Even over enen stak ik de sleutel in het slot, er brandde nog licht, Echtgenoot zat nog televisie te kijken.  Met een zucht van opluchting dook ik in mijn eigen, warme bedje.  Ik hoop, dat ik van mijn leven nooit meer in mijn ééntje in zo'n monsterfile terechtkom!


gepost door admin 19.03.11 19:00 | permalink | reacties (0) | General
14.03.11
futiel


De beelden van de aardbeving en daaropvolgende tsunami in Japan, benemen me de adem. Dat de mens zo'n speelbal van de natuurelementen kan zijn is méér dan beangstigend.  Ganse dorpen langs de kustlijn zijn verdwenen, door allesoverheersend water in mekaar geduwd als speelgoed.  Boten liggen op stadsbussen, vliegtuigen staan midden opeengestapelde, tot schroothoop geworden auto's.  Een niet te bevatten ravage!
Kerncentrales staan op springen, elke dag wordt het nucleaire gevaar groter.  Mijn hart bloedt.  Hoeveel mensenlevens verloren gingen is nog maar de vraag.  Tienduizend?  Nergens zijn er lijken te zien.  Zitten ze onder achtergelaten modder?  Werden ze meegesleurd door het zich terugtrekkend water?  De overlevenden huilen niet, geen beelden van paniek, nergens geschreeuw. In de opvangcentra wacht elk geduldig zijn beurt af. Is het zoals de Japanoloog zegt? Willen ze hun verdriet en ontreddering voor zichzelf houden, om zo hun waardigheid niet te verliezen?  Vreemd, al die gelaten, rustige mensen na zo'n ramp.  Misschien moeten wij daar eens over nadenken, als we weer eens over onze toeren draaien voor één of andere futiliteit!
Zoals het breken van een pietluttig ding op zondagmorgen of de vaas, die een half uur later in duizend scherven valt.  Gewoon berusten: scherven brengen geluk.  Of bij het vaststellen, dat één van Isabelles poezen, waar ik drie dagen de zorg voor had, al die tijd in de garage opgesloten zat.  Nog goed, dat ik gisterenmorgen, bij het roepen van hun naam, opeens een klaaglijk miauwen hoorde en dan een hyperkinetische kat weg en weer zag springen achter het raam (ik stond in de tuin).  Je zou voor minder: drie dagen zonder eten (gelukkig vond ze de hondenbrokken ook lekker) en geen enkele mogelijkheid, om in één of andere tuin je sanitaire stop te doen.  De garage rook niet echt lekker en poes was blij er vandoor te kunnen gaan.  Na het nodige opkuiswerk stond opgeruimd netjes!
Het weekend was leuk en warm.  Heb je ook zo af en toe het gevoel, dat de mensen je graag zien? Ik wel.  Vrijdag sprong ik binnen bij Claudine, een vroegere klasgenote, die nu een kaderwinkel uitbaat op 't Bad.  Even kijken of ze een foto van een zonsondergang had, want ik wil, dat Rita die voor me schildert.  Eéntje gevonden én zomaar cadeau gekregen van Claudine.  Warmte!  Alain, onze overbuurvriend, had ook aan me gedacht en van hem kreeg ik een tasje met streekspecialiteitjes. Warmte!  In de bloemenwinkel van Linda kocht ik een plantje voor nicht Raymonde (haar man is vandaag zes jaar gestorven) en ze schonk me zomaar zeven prachtige, witte rozen.  Warmte!  Voor het eten geven aan de poezen, bracht Raf, de oudste van Isabelle, me een fles cider.  Warmte!  Gisterenmiddag gingen Echtgenoot en ik eten in Mannekensvere met de waardebon hem geschonken door vijf ouders van jeugdige miniracertjes.  Warmte!  Zaterdag kwamen Zoonlief, Veerle en Prinsesje over.  Warmte!  Ik werd helemaal warm van mijn voorbije weekend. 
Laten we hopen, dat de getroffenen in Japan bedolven worden onder een golf van menselijke warmte, medeleven en hulp.


gepost door admin 14.03.11 21:14 | permalink | reacties (0) | General
11.03.11
vrouwen


De eer was deze week volledig aan de dames.  Eerst kwam de Vrouwendag aan bod.  Overal kregen wij de aandacht.  Op radio, in kranten en op televisie. Vooral de 'domme blondjes' mopjes werden uit de kast gehaald.  Je zou van een vrouwendag toch net dat ietsje méér verwachten.  Het toeval wil, dat ik ook tot de die felbegeerde haarkleursoort hoor.  De mannen houden er dan wel van domme blondjes grapjes te vertellen, maar blond scoort toch nog altijd het beste bij het sterke geslacht(als je de tijdschriften mag geloven).  Enfin, échte, natuurlijke blondjes vallen niet onder de noemer 'dom', heb ik eens gelezen in een 'intelligent weekblad'.  Feit is, dat natuurlijk blond aan het uitsterven is, volgens de biologen (en die kunnen het weten).  Dus dames met natuurlijk blonde lokken: hou het vaandel hoog, we zijn uniek én slim.  Men zegge het voort!  Naar aanleidisng van Vrouwendag stonden er in onze krant enkele leuke quotes van bekende mensen.  En ik kan het beamen: ze sloegen allemaal de nagel op de kop.  Daarom heb ik besloten om ze in mijn archief te bewaren, kwestie van ze af en toe eens te voorschijn te halen en te herlezen.  Goed voor het vrouwelijke zelfvertrouwen.
Gisteren was het speciaal 'vrouwendag' voor Moeder.  Ze werd immers tachtig en dat moet toch een beetje gevierd.  Zus kwam over, met in haar auto een volle lading viooltjes, twee zakken bloemaarde en een bos rozen.  Een half uurtje voordien was ik ook nog een paar zakken potaarde gaan kopen, Moeder kan planten volonté!  Samen kochtten we haar ook een mooi dekbedovertrek, zoiets staat of ligt niet in de weg en is gebruiksvriendelijk. Tja, hoe ouder je wordt, hoe moeilijker het vinden van kadootjes is.  Een jarige Moeder zonder geschenken, dat kan voor mij niet.  's Middags gingen we lekker eten en voor de koffie vroeg ik nicht Raymonde en Fabienne.  Altijd ambiance met deze dames.  Het leek de Boerinnenbond wel!  Bij de bakker van dienst had ik een rhumtaart besteld en die bleek bijzonder in de smaak te vallen.  Volgens Zoonlief vanmorgen aan de telefoon, had onze ondertussen tachtigjarige plusser zich bijzonder goed geamuseerd.  Een vrouwendag met pit! 


gepost door admin 11.03.11 18:58 | permalink | reacties (0) | General
06.03.11
inhaalbeweging


Even een inhaalbeweging maken van zeven dagen 'schrijfselloos'.  Ben de ganse week niet aan spinselen toegekomen.  Een terugblik op wat er allemaal de revue gepasseerd is in mijn dagdagelijks doordeweeks leventje.
Dag 1: Ivan (onze lokale kunstenaar Peeltje) met vrouwtje Gerda op bezoek voor een leuke babbel bij een kopje koffie.  Fijna namiddag gehad, de tijd vloog om en zonder dat we het merkten werd het avond.  Ivan was vier dagen in Nederland geweest, voor een voordracht over de link tussen zijn kunstwerken en zijn geloof.  Ik was benieuwd naar zijn ervaringen.  't Is niet omdat ik één van de grootste ongelovige Thomassen ben wat godsdienst betreft, dat ik niet met interesse naar zijn verhaal kan luisteren.  Alle respect voor mensen, die een leven zonder geloof niet zien zitten.  We moeten elkaar daar vooral in vrij laten, respect hebben, de één voor de ander.  Zo moeilijk kan dat toch niet zijn.  Het is zeker geen obstakel tussen Ivan en mij.
Dag 2: boodschappendag met Moeder.  Over de middag een dagmenuutje gaan eten in 'Nieuwpoort', op de markt.  Lekker en niet duur! Voor een kleine twaalf euro schotelen ze je soep (heel lekker), een hoofdgerecht (heel lekker) en een koffie (voor mij koffie verkeerd met in het melkschuim een getekend hartje of klavertjevier) voor.
Een aanrader!
Dag 3: 's avonds met 'de meisjes' naar 'Gooische Vrouwen' gaan kijken in de Kinepolis Oostende.  De meisjes, dat zijn ... Vera, Isabelle, Fabienne en ik.  De film ging in premire op de ladies@themovies avond (enkel voor dames), een maandelijks gegeven.  De prent sloot aan waar de televisiereeks stopte.  Hilarisch bij momenten, maar het best te volgen, als je al fan was van de serie op de huiselijke zender.  Ontspannend, zo'n lichtvoetig gegeven, maar ik hou toch vooral van films met inhoud, die blijven kleven aan je ziel en spelen in je hoofd.
Dag 4: in de namiddag afgesproken met Hilde.  Hilde werkt in het Dominiek Savio instituut te Gits.  Samen met de begeleiders, slaan de bewoners de handen aan een groots kunstproject: de breuk in je leven.  Het werk krijgt een plaats in een Brugse kerk en moet af zijn tegen begin juni.  De tentoonstelling loopt over drie maanden.
Er werd beroep op mij gedaan voor wat hulp bij het opstellen van teksten en het maken van een boekje.  Het wordt dus regelmatig heen en weer pendelen, maar ik zie het volledig zitten.  Ik heb er zin in!
Dag 5: bordjes met teksten gaan ophalen bij Nadine en eventjes bijgekletst.  Waar ze de energie haalt weet ik niet, maar ze gaat halftijds werken, volgt cursussen kalligrafie en draagt haar steentje bij voor mijn 'schalen met warme woorden', die we ook dit jaar nog aan de man/vrouw brengen ten bate van het Kinderkankerfonds UZ Gent.
Dag 6: beetje kluswerk in Oostakker bij Zoonlief en Veerle.  Zus sprong efkens binnen, daarna reed ik mee met Veerle en Prinsesje naar de Carrefour en stopten we onderweg voor afhaalchinees.  Na kleine Hebe's middagdutje ging het naar Dreamland, waar Veerle kadootjes kocht voor de nieuwe wereldburger 'Conan'.  Een speciale naam voor het eerste zoontje van Bjrn en Alisha.  Bjrn en Zoonlief trokken vroeger nogal vaak op met elkaar, terwijl zijn ouders onze jeugdvrienden zijn. In Dreamland vind je een overaanbod aan kinderdromen.  Buiten stonden de plastieken kindertuinhuisjes te blinken, ze blonken méér dan wat anders in Prinsesjes oogjes.  Als het ware een speeltuinparadijs!  Dit vroeg om uitgeprobeerd te worden en dat is dan ook wat ze deed.  Van huisje naar huisje ... kabouterland had er niets aan.  Haar terug in de wagen krijgen was andere koek.  We kregen een huil- en brulbui als bonus.  Anderhalf en al weten hoe je de grote mensen moet bewerken ... een kind leert vlugger dan veel te snel.  Enfin, Prinsesje bleef nazeuren tot we ongeveer op de thuisoprit halt hielden.  't Wordt een doordrijvertje, maar Mama Veerle pakte het op de juiste manier aan, vond ik en even later was het leed geleden.  Tegen de avond aan gingen we met zijn allen op kraambezoek.  Er was nogal wat volk komen kijken naar de boreling en zijn ouders, druk dus.  Het duurde dan ook niet lang, vooraleer ons doordouwertje de kamer uit wilde.  Bleek er op de gang een speelhoek te vinden te zijn met, wonder boven wonder, een identiek kabouterhuisje als eerder op de middag.
Prinsesje had het rijk alleen en ze genoot met volle teugen.  Volgens mij is ze zeker zeventig keer het huisje binnen en buiten gegaan.  Het tafereeltje was enig om zien.  Alles gebeurde telkens weer volgens dezelfde regeltjes: voordeurtje dicht, nog even checken, tuinhekje sluiten, niet te hard, niet te zacht ... mooier dan een ontroerende film, die stralende oogjes en dat trotse lachje.  Naar mama wilde ze niet meer terug, naar papa evenmin, dus bleef ik maar zitten, tot Echtgenoot een half uurtje later kwam kijken waar we uithingen.   Gelukkig konden we zonder veel drama en traantjes de kraamkliniek en verleidelijke speelhoek verlaten.  Het voelde al was ik zelf zeventig keer in dat felgekleurde minimhuisje gekropen, ik had het voor geen goud willen missen.
Dag 7:  terwijl Manlief deze morgen ging racen in het nabije Frankrijk, tramde ik naar De Panne met het voornemen een dekbedovertrek voor Moeders verjaardag, komende donderdag wordt ze tachtig, te gaan kopen.  Buiten de waard gerekend, want juist die winkelzaak blijkt op zondag altijd gesloten.  Allé, typisch weer iets voor Dorné.  Niettemin vond ik het best leuk, om er eens op uit te trekken met De Lijn.  Kun je de omgeving rustig bekijken, iets wat als autobestuurder niet echt mogelijk is. Mooi, die glooiende duinen bedekt met mos. Verschrikkelijk, de wildgroei van nieuwbouw.  Afschuwelijk, de verloedering en het verval van De Panne en verontrustend, de vele leegstaande winkels in Oostduinkerke. Geen wonder, dat het deze namiddag weer koppenlopen was op 't Bad bij ons.  Een stroom donkere wintermantels kleurde de dijk, de promenade, de winkelstraat, gitzwart.  Het aangekondigde mooie weer en de krokusvakantie zorgden voor een vlucht van binnenland naar zee.  Favoriete bestemming: Nieuwpoort.  Ik vraag me af, hoe lang dit succesverhaal zal blijven duren, voor ook hier leegstand, verval en verloedering op hun beurt zullen toeslaan.  Nu is onze badstad 'top', maar evengoed krijgt de massa nood aan verandering en voor 't zelfde geld trekken ze naar een andere locatie.  Maar zo ver zijn we nog niet, momenteel  kan ik me maar niet losmaken van het verstikkend 'teveel' gevoel, dat me soms overvalt.  Gelukkig komen we hier thuis, in onze wijk, altijd weer in een oase van rust terecht.  Een ware verademing!


gepost door admin 06.03.11 20:05 | permalink | reacties (0) | General
 
:: Oktober 2017 (3)
:: Augustus 2017 (6)
:: Juli 2017 (3)
:: Juni 2017 (5)
:: Mei 2017 (7)
:: April 2017 (3)
:: Maart 2017 (6)
:: Februari 2017 (6)
:: Januari 2017 (9)
:: December 2016 (10)
:: November 2016 (7)
:: Oktober 2016 (19)
:: September 2016 (17)
:: Augustus 2016 (23)
:: Juli 2016 (20)
:: Juni 2016 (22)
:: Mei 2016 (28)
:: April 2016 (26)
:: Maart 2016 (29)
:: Februari 2016 (29)
:: Januari 2016 (31)
:: December 2015 (4)
:: November 2015 (5)
:: Oktober 2015 (1)
:: Augustus 2015 (2)
:: Juli 2015 (2)
:: Juni 2015 (2)
:: Mei 2015 (4)
:: April 2015 (2)
:: Maart 2015 (5)
:: Februari 2015 (3)
:: Januari 2015 (5)
:: December 2014 (4)
:: November 2014 (3)
:: Oktober 2014 (5)
:: Augustus 2014 (4)
:: Juli 2014 (3)
:: Juni 2014 (5)
:: Mei 2014 (6)
:: April 2014 (3)
:: Maart 2014 (7)
:: Februari 2014 (6)
:: Januari 2014 (6)
:: December 2013 (8)
:: November 2013 (6)
:: Oktober 2013 (5)
:: Augustus 2013 (6)
:: Juli 2013 (5)
:: Juni 2013 (5)
:: Mei 2013 (5)
:: April 2013 (6)
:: Maart 2013 (6)
:: Februari 2013 (5)
:: Januari 2013 (10)
:: December 2012 (8)
:: November 2012 (9)
:: Oktober 2012 (5)
:: Augustus 2012 (5)
:: Juli 2012 (7)
:: Juni 2012 (5)
:: Mei 2012 (7)
:: April 2012 (8)
:: Maart 2012 (7)
:: Februari 2012 (4)
:: Januari 2012 (8)
:: December 2011 (6)
:: November 2011 (7)
:: Oktober 2011 (6)
:: Augustus 2011 (7)
:: Juli 2011 (7)
:: Juni 2011 (5)
:: Mei 2011 (9)
:: April 2011 (7)
:: Maart 2011 (6)
:: Februari 2011 (7)
:: Januari 2011 (7)
:: December 2010 (8)
:: November 2010 (9)
:: Oktober 2010 (9)
:: Augustus 2010 (7)
:: Juli 2010 (7)
:: Juni 2010 (9)
:: Mei 2010 (10)
:: April 2010 (7)
:: Maart 2010 (12)
:: Februari 2010 (11)
:: Januari 2010 (14)
:: December 2009 (13)
:: November 2009 (10)
:: Oktober 2009 (10)
:: September 2009 (13)
:: Augustus 2009 (11)
:: Juli 2009 (9)
:: Juni 2009 (11)
:: Mei 2009 (12)
:: April 2009 (14)
:: Maart 2009 (13)
:: Februari 2009 (15)
:: Januari 2009 (17)
:: December 2008 (17)
:: November 2008 (19)
:: Oktober 2008 (14)
:: September 2008 (17)
:: Augustus 2008 (16)
:: Juli 2008 (17)
:: Juni 2008 (16)
:: Mei 2008 (13)
:: April 2008 (18)
:: Maart 2008 (22)
:: Februari 2008 (17)
:: Januari 2008 (21)
:: December 2007 (20)
:: November 2007 (23)
:: Oktober 2007 (25)
:: September 2007 (17)
:: Augustus 2007 (17)
:: Juli 2007 (21)
:: Juni 2007 (26)
:: Mei 2007 (27)
:: April 2007 (26)
:: Maart 2007 (3)