Poezie Doris Dornť
 
 

Maandelijks Archief: MAART 2012


28.03.12
vol verwachting ...


Vol verwachting kijkt iedereen uit naar de geboorte van Zoonlief en Veerles tweede telg.  Telkens ik iemand tegenkom, krijg ik dezelfde vraag gesteld: nog altijd niet?  Het is hartverwarmend hoe de mensen meeleven met dit gebeuren.  Zelf ben ik vooral nieuwsgierig naar de naam van dit tweede wereldwondertje.  Een meisje of een jongen, het doet er niet toe, maar ik ben wel benieuwd hoe origineel onze kroost nu, op gebied van naamgeving, uit de hoek zal komen.
't Is nog even afwachten geblazen!
Vorige donderdag eindelijk eens afgesproken met Zus in Oostakker.  Kon ik samen met haar, Prinsesje 's middags van school afhalen.  Het was een heerlijk warme dag, zon in overvloed.  's Morgens eerst eens bij Simonne en Gaston langs gegaan.  Met een heus vakantiegevoel, genietend in de tuin, beetje gebabbeld.  Van winkelen kwam er niks terecht, we zijn gewoon blijven zitten tot het tijd was voor de schoolbel.  Wachten aan de schoolpoort op verlossend gerinkel ... dat was een hele tijd geleden.  Waar zijn de dagen, dat we (de mama's) onze kinderen naar school voerden en na de startbel bleven tateren, soms langer dan een uur?  Waar zijn de vermeende vriendschappen van toen?
Negen jaar lang zie je elkaar 's morgens en 's avonds.  Negen jaar lang deel je de verdrietjes en de glimlachjes van je kind met telkens dezelfde mama's (of papa's), maar eens de kids het middelbaar binnenstappen, verwateren die contacten, om uiteindelijk te doven tot onbestaand.  Ja, alles heeft zijn tijd.
Ons minimeisje was blij verrast mij daar te zien en vroeg onmiddellijk waar Pet uithing.  Pet zit aan de zee, antwoordde ik.  En waar staat jouw huisje nu, vroeg ze?  En dan maar met handen en voeten uitleggen, dat mijn huisje ook nog altijd aan de zee stond.  Na het middageten bij Zus, trokken we gedrietjes naar de winkel. Op de afdeling kinderkledij stevende Prinsesje, zonder verpinken, op een t-shirtje met glitters af.  Dat is van mij, zei ze vastberaden, waarna ze alle rekken afliep en een heuse modeshow op touw zette.  Vind je dat mooi, of vind je dat mooi?  En zo ging het maar door. Na het betalen van onze vangst, zei ze overtuigend: en nu gaan we schoentjes kopen.  Een echte shopaholic in de dop!  Het werd tijd voor een verfrissing en zo kwamen we terecht in een tearoom met bijbehorende binnenspeeltuin.  Zus en ik hadden niet de bedoeling in dat ding te gaan zitten, maar wat bleek?  Er was een defekt in de toiletten en daardoor moest Prinsesje het ganse speeldorp doorkruisen voor één schamel plasje.  Onze plannen om de speeltuin te mijden vielen prompt in het water, want ze was er met geen stokken meer uit te krijgen.  Hoe zou je zelf zijn, als je een ganse binnenspeeltuin helemaal voor jou alleen hebt?
Later op de avond bleek de autostrade en de ganse stad Gent, volledig dicht te zitten door een ongeval.  Lap, Doris was in town! Volgens Schoonbroer Nico kon ik ook via Kortrijk huiswaarts rijden.  Vond ikzelf niet zo'n goed idee, waarschijnlijk strandde ik dan ergens in Frankrijk in plaats van Nieuwpoort.  Ik ken mezelf. Dan maar bij Zus gebleven voor het avondeten en nadien nog eens tot bij Zoonlief en Veerle gereden.  Om acht uur bleek het leed geleden en was de weg naar de kust vrij. Ik was blij, een uur later voet te zetten op thuisgrond. Rijden in het donker, de autostrades krijgen geen licht meer, is niet echt mijn ding.  Maar ... zo'n dagje uit moet ik toch méér doen, file of geen file!
 


gepost door admin 28.03.12 19:08 | permalink | reacties (1) | General
23.03.12
afscheid nemen


Het was een beklijvende week, de zeven dagen tussen het ogenblik van het busongeval in Sierre (Zwitserland) en het moment van het afscheid nemen in eigen land.  Het was een week van balanceren op tranen en krop in de keel.
Dat er zoveel kan en moet gebeuren in zo'n korte tijdspanne, dat alles in grote sereniteit tot stand komt ... noem het 'warmte op moeilijke momenten'.
De herdenkingsplechtigheid in Lommel was meer dan indrukwekkend door de intensiteit van het sobere en ingetogene.  Een stil, maar sprekend decor met een prachtig hart in witte rozen, waarin de families hun eigen hart tekenden met rode rozen. Een Bart Peeters, die we op een andere manier leerden kennen.
Ouders, broers, zussen, familieleden, die een  hartbrekend eerbetoon brachten aan hun geliefden.  De Burgemeester van Lommel, begaan sedert het eerste moment.  Waar vind je nog zo'n burgervader met zo'n empathie (medevoelen) naar mensen toe?  Duizenden mensen in de zaal en nog eens duizend mensen buiten.  De Koning en de Koningin, de Prins en de Prinses ... in tranen.  Het meisjeskoor Scala, hun gezang dat het verdriet droeg.  Een waardig eerbetoon aan de vele, jammerlijk verloren levens.  Gisteren namen de mensen in Heverlee afscheid van hun geliefden.  Ook hier weer dat immense medeleven voor dit overweldigend verdriet.  Het zal alle ouders zeker een riem onder het hart geweest zijn, maar nu moet hen rust gegund worden.  Na de drukte en bezigheden van de voorbije hectische dagen, valt de stilte en begint het rauwe rouwen. Ik hoop, dat ze zich blijvend gedragen mogen voelen in het zware gevecht dat hen nog wacht.


gepost door admin 23.03.12 19:20 | permalink | reacties (0) | General
18.03.12
Sierre ... open wonde


De tragedie in Sierre blijft beroeren.  Het is een open wonde, waar iedereen de pijn van voelt.  Zoveel verdriet en elk van ons draagt een stukje mee en doet ons even stilstaan bij onszelf.  Ik zag beelden van moeders en vaders die hun kind een extra knuffel gaven: een aai over de wang, even de haren strelen, dicht tegen elkaar aan. De gedachte, dat het hen ook kan overkomen, doet beseffen hoe groot de waarde van kinderen wel is. Hartverscheurende beelden op televisie, beklijvende krantenkoppen, maar vooral een grote sereniteit van de ouders en nabestaanden.  Het grijpt je bij de keel.  Voor ouders, die zelf een kind verloren en weten dat de pijn nooit slijt, is het een harde confrontatie, een teruggekatapulteerd worden in hun eigen verhaal, dat nooit zonder einde is.  Het is een herbeleven, een vinger op nooit helende wonden en een ondergedompeld worden in opnieuw overspoelend verdriet.  Alleen het beeld al van die kleine witte kistjes, zet je als ouder weer voor je eigen witte kistje.  Toch voelt het niet als 'alleen'.  Verschillende mensen spraken me aan, praatten over Benjamin, toonden begrip voor dat 'levenslang' gekregen, hielden even stil bij ons.  Het voelde warm en deugddoend, maar ik sta dan ook in een bevoorrechte positie (als ik het zo mag vertalen), de mensen rondom ons dragen Benjamin na negentien jaar nog steeds in hun hart en gedachten en dat laten ze vaak ook blijken.  Ik hoop, dat de ouders in Heverlee en Lommel dit ook mogen ervaren, dat er na lange tijd nog mensen zullen zijn, die hun kinderen elk jaar zullen herinneren met een bloemetje of een kaartje.  Het zachte omzwachtelen van nooit verdwijnende pijn.  Ik hoop, dat ze met hun verdriet terecht kunnen bij elkaar.  Zelf hadden wij een vriendenkring opgebouwd op de kinderkankerafdeling, waar we ontzettend veel steun uit geput hebben. Familie, vrienden, buren, kleuterjuffen ... ze waren er en zijn er nog steeds.  Toch moet iedereen zijn eigen weg zoeken tot verder met het gemis en de pijn en op die weg moet je, na een tijdje, ook vaak mensen loslaten.  Het zijn vooral de dingen, die je hart je ingeven, waarvoor je moet gaan. Na het verlies van een kind wordt niets meer hetzelfde en wordt je als mens nooit meer diegene die je moest of had kunnen zijn.
 
 


gepost door admin 18.03.12 20:35 | permalink | reacties (0) | General
16.03.12
Sierre ... onpeilbaar verdriet


Onpeilbaar is het verdriet, al drie dagen lang.  TweeŽntwintig leventjes van twaalf jaar jong en zes volwassen levens ... halt toegeroepen door het noodlot.  De voorbije sneeuwklassen waren 'fun', één en al plezier, maar waarschijnlijk ook af en toe een hunkeren naar thuis, zo is dat als je pas twaalf bent.  Op de thuisbasis was er het verlangen, om zoontje of dochtertje weer in de armen te sluiten, om met broer en zus toch weer te kunnen kibbelen.  Het mocht niet zijn.  Radio, televisie, kranten ... luisteren, zien, lezen ... met tranen in de ogen en krop in de keel.  Zoveel verdriet in zoveel mensenharten om de ouders, broers, zussen, echtgenotes, echtgenoten, kinderen en alle andere naasten, die nu verder moeten met het zwaargewicht van het verlies.  Er getuigen mensen.  Tussen de regels door vertellen ze, ook een kind verloren te hebben en dat het verdriet niet slijt, dat de pijn blijft en dat je als mens nooit meer dezelfde wordt als voorheen.  Een kind verliezen ... het ergste gemis in een mensenleven.
Zes volwassenen lieten het leven, er zijn kinderen, die hun papa, mama, oma nooit meer zullen terugzien en aan hun verdriet mogen we, kunnen we ook niet zomaar voorbijgaan.  Het grijpt bij de keel, doet je hart een slag overslaan, maakt je klein en nietig.  Vandaag werd in ons land één minuut stilte in acht gehouden.  Om elf uur stond ik op het marktplein, midden de marktkramers.  Ik wou violetjes kopen aan het bloemenkraam, maar hield mijn uurwerk in het oog.  Plots begonnen de klokken te luiden, het gebabbel ebde weg, gevallen stilte was al dat bleef en elk van ons was in gedachten bij dit oeverloos verdriet van zoveel mensen.  Daarnet op televisie de beelden gezien van tweeŽntwintig witte kistjes, gestrand in ons land.  Hartbrekend en confronterend, want inderdaad, de pijn blijft, het verdriet kent geen vergeten, een lege plaats tekent voor altijd het gemis.  Ik hoop, dat alle betrokkenen een schouder, arm, hand zullen vinden waarop ze kunnen steunen en dat ze net als ik, jaren later, nog steeds de warmte zullen smaken van mensen rondom, die samen met hen nooit zullen vergeten. 
 
witte kistjes
tweeŽntwintig in totaal
 
witte sneeuwvlokken
uit het verre Zwitserland
 
verstarde levens
vandaag geland
op eigen bodem
 
in mijn ogen
wellen tranen
om dode vlinders
 
die geen kans
meer krijgen
tot vrolijk fladderen
 
Doris
 
 
 
 
 
 
 


gepost door admin 16.03.12 18:55 | permalink | reacties (0) | General
11.03.12
achttien (ťťnentachtig)


De lappenmand ligt al een paar dagen achter op apegapen en we voelen ons momenteel 'tiptop'.  Gisteren werd Moeder achttien (éénentachtig) en dat moest toch een beetje in de verf (euh, bloemen) gezet.  Zoonlief, Veerle en Prinsesje staken over en ook Zus, Schoonbroer Nico en nichtje Caro maakten er een dagje kust van.  Ons Minimeisje zag de verjaardag van Mémé Zee helemaal zitten.  Met een boeketje witte rozen en een 'lang zal ze leven' liedje, zette ze er onmiddellijk de juiste toon in.  Moeder was in haar nopjes!
Waar is de taart? vroeg Prinsesje.  Ik moest haar toen wel eventjes uitleggen, dat het allemaal kleine stukjes taart waren en ja, ze begreep het en ze vond het even mooi.  Zelf lust ze geen taart, ze zit in een anti-eet periode, maar de 'nafel' (lees: wafel), die ik stiekem in mijn tas had gestopt, die wou ze dan weer wel en liefst ook op een mooi bordje gepresenteerd met een leuk servetje erbij.  Wat een pruttig ding is dat toch.  Iedereen draagt haar op handen, ze steelt overal de show.  Ook bij Zus is ze kind aan huis.  Zus haalt haar dagelijks op van school en neemt haar dan overal mee naartoe.  Bovendien is nichtje Caro kleuterleidster en vindt ze in Prinsesje een aandachtige en supergemotiveerde kleuterleerling, terwijl ook nichtje Scarlet altijd paraat staat voor ons Minimeisje.  Nog eventjes (drie weken) en dan is ze 'grote zus'.
Nichtje Caro wou gisteren even checken of ons babbeltatertje niet zou verklappen of het een zusje of broertje wordt.  Niks van, zo slim zijn de ouders dan wel weer, dat ze het haar nog niet verteld hebben.  Wordt het een broertje of een zusje? vroeg Caro.  Neen, zei Prinsesje, een babietje.  
Veel wijzer werden we dus niet, maar binnenkort weten we meer.
Ellenlief kwam deze week langs met kleine Warre.  Is die al eventjes gegroeid en veranderd.  Donkere oogjes, zwarte haartjes, bruin velletje ... een mini Cassanova in de dop.  We zullen hier nog leuke tijden beleven met al onze kleinkindjes.  Laat ze maar naar de Elf juliwijk op vakantie komen, dan kunnen ze hier vakantievriendjes maken en later misschien vakantieliefjes worden.  Alhoewel ... al die vakantie- en jeugdvriendschappen toch meestal het lot beschoren zijn om te verwateren en te verdwijnen.  Zo gaat dat in het leven.
Woensdagavond de prachtrige Belgische film 'Les géants' (de reuzen) gaan zien met Louisa. Over drie jongeren, die in een doods gat hun zomervakantie doorbrengen zonder ouders, die voor hen geen tijd hebben wegens te druk bezig met hun werk.  Ze raken in de problemen, maar onder het stoere zitten drie prachtige harten verborgen. Soms intriest en met bij vlagen fijne humor, een film die ons erg aansprak.
Vanmorgen op de fiets richting 't Bad.  Samen met Moeder een stukje strand gedaan.  Tegen het staketsel aan is de opbouw bezig van een kunstwerk voor Beaufort 04.  De zon scheen, geen zuchtje wind, een nog bijna verlaten strand met ver weg getrokken water ... de hemel op aarde!


gepost door admin 11.03.12 21:18 | permalink | reacties (0) | General
04.03.12
dus toch ...


Dus toch ... ik lig al een paar dagen in de lappenmand.  Overal pijn, koude rillingen, tegentrekkende huid, hoest ... griepje.  Rusten en uitzweten is de boodschap.  De afspraak met Zoonlief en Veerle voor vandaag afgeblazen.  Zij lopen immers hun laatste weken naar de geboorte van hun tweede spruit, ziek zijn hoeft er nu niet bij te komen.  Ook mijn Muppetfilm gemist door dit grapje van een griepje.  Zou samen met Isabelle en de kids vrijdag een bioscoopje meepikken, maar daar kwam niets van in huis. Ook niet naar de markt geweest, het wekelijkse rendez-vous met Rita afgebeld en 's avonds verstek gegeven op de slotracingclub.  Nog nooit gebeurd! Gisteren was Echtgenoot de ganse dag het huis uit, racen in Duinkerke.  Ben pas laat na de middag uit bed gekropen.  Aan de voordeur stond een kadootje van Isabelle, een beker van de Muppets, gevuld met snoep.  Ze is een schat!  De rest van de namiddag in de zetel genesteld. Veel naar de foto van Benjamin gekeken.  Het klinkt cru, maar niets relativerender voor een griepje, dan terugblikken op wat mijn jongste moest meemaken.   Hartbrekend ook.  Ik mag me dan belabberd voelen, bij wat mijn kind heeft doorstaan, is dit 'peanuts'. Klagen doe ik dus niet, maar rondhuppelen en zingen evenmin. Toch al goesting om te spinselen. Nog een dag of twee uitzieken en we kunnen er weer tegenaan!
Langs deze weg wil ik ook even Marie-Claire, die een berichtje in mijn gastenboek schreef, laten weten, dat er momenteel geen troostkaarten meer beschikbaar zijn en haar terzelfdertijd warme groetjes toesturen.
 
 
 


gepost door admin 04.03.12 11:32 | permalink | reacties (0) | General
01.03.12
lappenmandgevoel


Zou ik een griepje onder de oksels zitten hebben? Loop vandaag rond met een serieus 'lappenmandgevoel'.  Ondertussen is de maand maart aangebroken, het geurt al naar lente.  De vogeltjes zijn één en al bedrijvigheid en de eerste krokussen laten zich kennen. Het is nu al vijf uur 's avonds en nog volop licht.  Heerlijk, na al die donkere dagen.  Nog zo'n drie weken en dan hebben Zoonlief en Veerle er een lentekindje bij.  Benieuwd wat het wordt en vooral nieuwsgierig naar de door hen gekozen naam.  Even geduld ...
Dinsdagmorgen eens gestrand op het vernieuwde Leopoldplein, waar de gedichten op glas te bewonderen zijn en waar grote witte ligzetels passanten uitnodigen tot even verpozen (als 't mooi weer is).  Wat blijkt?  Zand, water en wind hebben al grondig hun werk gedaan.  Het maagdelijke wit is verdwenen, de zetels vertonen bruine vlekken en op de wit geschilderde ornamenten houdt roest al lelijk huis.  En dat na amper drie maanden!  Doodjammer, vind ik het. Met de schildpad en Jan Fabre is het ook maar minnetjes ... in staat van ontbinding voor de zoveelste keer.  Alsof de natuurelementen willen bewijzen wie hier de baas is en blijft.
Vandaag een overlijdensbericht gekregen van Juf Sonja.  Gisterenavond nog over haar verteld en bij het thuiskomen was er een telefoontje geweest van haar man.  Kleuterjuf Sonja was, samen met spelleidster Geertje, heel waardevol en bijzonder voor ons toen we anderhalf jaar lang op de kinderkankerafdeling woonden. Juf Sonja had al vlug door, dat je bij Benjamin met geen geknutsel moest afkomen.  Letter- en rekenspelletjes, dŗt wel.  Beide dames hadden als dagtaak de kinderen te verstrooien.  's Morgens mochten de televisietjes op de kamers niet aan, er moest geknutseld of gewerkt worden en dat vond ik maar goed ook, in de eerste plaats voor de kinderen zelf. 
Met Pasen, Moederdag, Vaderdag, Kerstmis ... ze zorgden ervoor, dat iedereen, die op dat ogenblik opgenomen was, iets mee kon nemen naar huis. 
De humeurkei, geschilderd naar aanleiding van Vaderdag, ligt nog altijd aan het hoofdeind van ons bed.  Prinsesje kijkt er graag naar en neemt hem al eens in haar handjes, vandaar dat het kapsel onlangs sneuvelde.  Een werkje voor Echtgenoot ... terug lijmen.  Het zijn kleine dingen, die zo belangrijk waren toen en die de blije beelden levend houden.  Juf Sonja ... we zagen haar graag komen.  Enkele jaren terug verloor ze ook haar zoon aan kanker en niet lang daarna werd ze zelf ziek.  Op de kaartjes die ik van haar kreeg, schreef ze dat alles onder controle was.  Wanneer heb je kanker onder controle?  Je kan het misschien zelf wel geloven, maar het is een monster, dat je zomaar ineens weer bij de keel grijpt.  Maandag stuurde ik haar nog een kaartje met vroege lentegroeten, maandag is ze overleden.  Juf Sonja, ik zie haar nog voor me.  Een pittige dame, die samen met ons het verhaal van Benjamin en vele andere kinderen schreef.  Juf Sonja, voor altijd drijvend op het golven van mijn gedachten en herinneringen.
 
 
 
 
 
 
 
 


gepost door admin 01.03.12 17:05 | permalink | reacties (0) | General
 
:: Oktober 2017 (3)
:: Augustus 2017 (6)
:: Juli 2017 (3)
:: Juni 2017 (5)
:: Mei 2017 (7)
:: April 2017 (3)
:: Maart 2017 (6)
:: Februari 2017 (6)
:: Januari 2017 (9)
:: December 2016 (10)
:: November 2016 (7)
:: Oktober 2016 (19)
:: September 2016 (17)
:: Augustus 2016 (23)
:: Juli 2016 (20)
:: Juni 2016 (22)
:: Mei 2016 (28)
:: April 2016 (26)
:: Maart 2016 (29)
:: Februari 2016 (29)
:: Januari 2016 (31)
:: December 2015 (4)
:: November 2015 (5)
:: Oktober 2015 (1)
:: Augustus 2015 (2)
:: Juli 2015 (2)
:: Juni 2015 (2)
:: Mei 2015 (4)
:: April 2015 (2)
:: Maart 2015 (5)
:: Februari 2015 (3)
:: Januari 2015 (5)
:: December 2014 (4)
:: November 2014 (3)
:: Oktober 2014 (5)
:: Augustus 2014 (4)
:: Juli 2014 (3)
:: Juni 2014 (5)
:: Mei 2014 (6)
:: April 2014 (3)
:: Maart 2014 (7)
:: Februari 2014 (6)
:: Januari 2014 (6)
:: December 2013 (8)
:: November 2013 (6)
:: Oktober 2013 (5)
:: Augustus 2013 (6)
:: Juli 2013 (5)
:: Juni 2013 (5)
:: Mei 2013 (5)
:: April 2013 (6)
:: Maart 2013 (6)
:: Februari 2013 (5)
:: Januari 2013 (10)
:: December 2012 (8)
:: November 2012 (9)
:: Oktober 2012 (5)
:: Augustus 2012 (5)
:: Juli 2012 (7)
:: Juni 2012 (5)
:: Mei 2012 (7)
:: April 2012 (8)
:: Maart 2012 (7)
:: Februari 2012 (4)
:: Januari 2012 (8)
:: December 2011 (6)
:: November 2011 (7)
:: Oktober 2011 (6)
:: Augustus 2011 (7)
:: Juli 2011 (7)
:: Juni 2011 (5)
:: Mei 2011 (9)
:: April 2011 (7)
:: Maart 2011 (6)
:: Februari 2011 (7)
:: Januari 2011 (7)
:: December 2010 (8)
:: November 2010 (9)
:: Oktober 2010 (9)
:: Augustus 2010 (7)
:: Juli 2010 (7)
:: Juni 2010 (9)
:: Mei 2010 (10)
:: April 2010 (7)
:: Maart 2010 (12)
:: Februari 2010 (11)
:: Januari 2010 (14)
:: December 2009 (13)
:: November 2009 (10)
:: Oktober 2009 (10)
:: September 2009 (13)
:: Augustus 2009 (11)
:: Juli 2009 (9)
:: Juni 2009 (11)
:: Mei 2009 (12)
:: April 2009 (14)
:: Maart 2009 (13)
:: Februari 2009 (15)
:: Januari 2009 (17)
:: December 2008 (17)
:: November 2008 (19)
:: Oktober 2008 (14)
:: September 2008 (17)
:: Augustus 2008 (16)
:: Juli 2008 (17)
:: Juni 2008 (16)
:: Mei 2008 (13)
:: April 2008 (18)
:: Maart 2008 (22)
:: Februari 2008 (17)
:: Januari 2008 (21)
:: December 2007 (20)
:: November 2007 (23)
:: Oktober 2007 (25)
:: September 2007 (17)
:: Augustus 2007 (17)
:: Juli 2007 (21)
:: Juni 2007 (26)
:: Mei 2007 (27)
:: April 2007 (26)
:: Maart 2007 (3)