Poezie Doris Dornť
 
 

Maandelijks Archief: MAART 2014


29.03.14
geduld ...


Ze zeggen het, dat geduld een schone gave is en dat een beetje van dat goedje mettertijd beloond wordt.  Awel, geduld hebben we gehad, Echtgenoot en ik.  Al vijf jaar lang wachten we hier op een dakwerker, die het plat boven ons hoofd zou isoleren en vernieuwen.  Het eerste kontrakt lieten we na twee jaar bedelen, voor wat het was.  Een tweede kontrakt met een aannemer ons aangewezen door de verdeler van dakmateriaal, ging de mist in na anderhalf jaar.  Wie zijn telefoon niet meer opneemt en zijn mails niet beantwoordt, die verkijkt zijn kansen.  De derde gegadigde werd een jongeman uit Nieuwpoort.  En kijk, de overeenkomst getekend eind september vorig jaar, is sedert deze week in uitvoering.  Samen met het mooie lenteweer sloeg hij hier zijn tenten op (bij wijze van spreken) en wordt er nu al drie dagen serieus werk gemaakt van het bewuste dak boven ons hoofd.  Na vijf jaar 'dakstress' is er eindelijk actie in hogere sferen.  Manlief doet met eigenhandig werk ook zijn duit in het zakje en hangt nu pompaf in de zetel.  Blijkbaar ben je op je vijfenzestigste toch geen drie maal zeven meer! 
Laten we hopen, dat het nog efkens 'regenloos' blijft, zodat de mannen kunnen doorwerken.  Volgens onze redder in nood (daklegger) zitten we dan gebeiteld voor vijftig jaar verder.  Zo lang zal ik het wel niet meer trekken, maar 't is zeker een geruststellende gedachte.
Ondertussen draaide de wereld door.  Obama kwam op bezoek en BelgÔe stond op zijn kop.  Het enige dat mij opviel, was hoe fris en monter die man telkens de trap van het vliegtuig af en op liep.  Terwijl velen zich vergaapten aan de eerste gekleurde Amerikaanse President, ging mijn aandacht meer naar de nieuwsberichten over onze zieke Prins Laurent.  Ja, ik heb een boontje voor hem en zijn gezinnetje.  Geen idolatie, maar gewoon een warm gevoel voor de underdog.
In Zeebrugge zaten ze dan weer opgescheept met meeuwen die broeden en niet mogen gestoord worden, zodat de daar in uitvoering zijnde werken van het één of het ander werden stilgelegd door de rechter.  Natuurlijk waren die werken te vroeg gestart, nog voor de bouwvergunning een feit bleek.  Ik vraag me af waarom mensen altijd dingen moeten doen die niet mogen en daarna bij het op de neus krijgen van het deksel, van hun neus gaan maken.  Zouden sommigen zo geprogrammeerd zijn?  En nu zitten die meeuwen op hun gouden eieren lekker in hun vuistje te lachen en zullen ze straks de frietjesetende mensheid brutaal aanvallen, want zij zullen zich heer en meester voelen.  Maar ja, eigen schuld, dikke bult.
Terwijl er hier duchtig en naarstig aan het dak gesleuteld werd, nam ik een snipperdagje Brugge met Louisa.  Heerlijk weertje, rustige straten, lege winkels ... toppie!   Koffie gedronken op een balkon met zicht op de Brugse markt en een buitenlands duo (ze noemden me Signorina) met Duvelglas in de handen, op de gevoelige plaat vastgelegd. Twee prachtige films gezien en ... een dot van een handpop gekocht, om Prinsesje en Kleine Koning Arthur te verblijden met wat poppenspel.  Toen ik mijn aankoop toonde aan Manlief, kwam er als commentaar: hoe ouder, hoe zotter!  't Kon me niet deren, ik ben gewoon wég van die pop en ik had een superdag.  Of hoe een grote mensenhand soms ook nog vlug gevuld is.  Bovendien kwam Zoonlief die morgen op radio 1 in een interview en hij deed dat uitstekend.  Veel beter dan zijn moeder! 
Tussendoor begonnen met de grote schoonmaak van onze keuken.  Amai, van boven tot onder, alle kasten leeggehaald en letterlijk in de kast gekropen (hoeken) en daarna bijna niet meer rechtop geraakt.  's Anderendaags zo stram als een strijkplank, maar dik tevreden met de geleverde inspanning.  Volgende week nog zo'n turnoefening en ons kookwalhalla zal blinken als een spiegel.
Gisteren kwam een vriendin over, die ik al jaren niet meer had gezien.  Blijkt nog maar eens, dat 'uit het oog' niet wil zeggen 'uit het hart'.  Samen herinneringen opgehaald. We zaten ooit, elk in een andere kamer, aan het bed van ons doodzieke kind.  De vriendschap gegroeid op de kinderkankerafdeling blijft levenslang 'speciaal'.  Ook al zien we elkaar niet, vergeten is geen optie en we kunnen altijd weer de draad oppikken, omdat de band die ons bindt onverbrekelijk is.  Fijn bijgebabbeld alsof we elkaar pas nog gezien hadden, een dag om te koesteren. 
Maandag is Kleine Koning Arthur jarig, hij wordt twee.  Ja, ja, minimensjes groeien zo snel, dat ze bijna niet bij te houden zijn.  En wij, wij groeien oud (zoals Prinsesje eens heel ernstig vanop de achterbank verkondigde en ze had nog gelijk ook).


gepost door admin 29.03.14 19:25 | permalink | reacties (2) | General
22.03.14
filmkrassen


Eens geen slotracingvrijdagavond voor mij. Tot laat vannacht (één uur) naar de film 'Incendies' gekeken op Nederland 2.  De derde keer al, goed voor nog eens een flinke portie 'filmkrassen' in mijn hart en op mijn ziel.  'Incendies' (het frans voor 'Branden') is een oorlogsdrama, dat tot tranen toe beklijft.  Ik mag deze film nog twintig keer bekijken, hij zal me altijd raken tot in het diepst van mijn vezels.  Het is het verhaal van grote liefdes, van immens verdriet, van littekens die nooit verdwijnen.  Een overrompelend drama over de wreedheid in tijden van oorlog, over wonden geslaan door het lot.  En ook over het verleden, dat elk van ons meedraagt, maar waar niemand weet van heeft. Beangstigend. Nog nooit greep een film mij zo naar de keel!
Deze namiddag eerst gaan 'sneukelen' met Fabienne in het Sneukelhuisje.  Lekkere smulkoffie verorberd.  Nergens beter te krijgen.  Een uurtje later de tram genomen richting Koksijde.  Efkens een hap verse lucht genomen.  De warme temperaturen zijn verleden tijd, maar gelukkig kregen we geen regen.  Het viel ons op, hoe rustig het was in de winkelstraat en hoe weinig de winkelverantwoordelijken om handen hadden.  Het voelde vreemd aan.  Ook veel leegstand en panden met het bordje 'te huur'.  Niet te geloven, hoe zo'n verlaten gebouw in een mum van tijd begint te verloederen, net zoals een huis dat niet meer bewoond wordt en een kloppend hart mist.  In onze badstad schieten ondertussen nieuwe winkels als paddestoelen uit de grond.  Nieuwpoort Bad is immers 'the place to be'.  Zelfs donderdagnamiddag leek het wel topzondag!
Het warme lenteweer lokte blijkbaar onmiddellijk de binnenlandertjes naar strand en zee. Ach ja, Nieuwpoort is van iedereen, nietwaar?
 
 


gepost door admin 22.03.14 18:27 | permalink | reacties (0) | General
21.03.14
mooi!


Ik weet het, de winter is aan ons voorbijgelopen.  Nattigheid zat, maar geen sneeuwval of vriestemperaturen.  Volgens velen is de lente te vroeg in 't land.  Inderdaad, veel bomen staan reeds in volle bloei.  Hier en daar ligt er al 'bloesemconfetti' langs de straten.  Te vroeg of niet, het voelt heerlijk en het oogt wondermooi.  Gisteren was het zelfs zomers warm en leek het op ons terras wel half juni.  Vlug een half uurtje zon meegepikt, een mens moet toch wat.  Daarna met Manlief voetstaps tot in 't Bad en terug.  Een inbreuk op mijn lentebatterijen, want 's avonds zat ik voor pampus in de zetel.  Ben je daar nu moe van, van zo'n wandelingetje?  Een vraag gesteld door de man des huizes, die eventjes geen oog had voor wat ik eerder die morgen al had gepresteerd.  Op bezoek bij Moeder, even de stofzuiger en stofvod bij de hand genomen en daarna samen met haar boodschappen gedaan.  Thuisgekomen, onze wagen die ik vorige week tot spiegelblinkend had gewassen en die tot mijn ergernis al weer verscholen ging onder een dikke laag zandstof, in allerijl een poetsbeurt gegeven.  De afwas gedaan en met emmer en dweil het huis eventjes opgefrist.  De zon bij de keel gegrepen en me dertig minuten op ons terras in puur genot gedompeld.  Moe zijn .... mag het even? 
Iedereen wijst me er hedentendage op, dat ik nog 'jong' ben.  Ik krijg er bijna schuldgevoelens van.  Alsof je je nog drie keer zeven moet voelen als je bijna je laatste jaartje vijftig in het vizier krijgt.  Zo ook Moeder deze namiddag: 'toen ik zestig was ging ik nog volop werken'. 
Hallo, wat heeft dat nu weer te betekenen?  Was en ben ik dan als thuisblijfmoeder een luie trien misschien?  We maken toch allemaal voor onszelf de keuze?  Ik geef de mensen die uit werken gaan toch ook niet de stempel van geldwolven?  Of het verwijt dat ze er zelden waren/zijn voor hun kroost? Ik krijg het zowaar op mijn heupen, van al die omslachtige opmerkingen. Vrijheid, blijheid is mijn motto.  Al wat ik wil is nog een beetje genieten, nu het nog kan.  Elk zijn ding, nietwaar? 
Je ziet, als de lente kriebelt, dan kriebelt het zo'n beetje overal!


gepost door admin 21.03.14 16:16 | permalink | reacties (0) | General
17.03.14
mosgroen


Het mooie lenteweer noopte me de voorbije dagen, voor de eerste keer dit jaar het gras te kortwieken.  Gras?  Ik liep achter een tegenpruttelende grasmaaier op een mosgroen tapijt.  Heerlijk zacht en vlug ingekort!  Ja, de voorbije winter was warm, maar heel erg nat en dus overklaste het mos onze toch al zo schaarse grassprietjes.  Voor mij niet gelaten, ik hou van mos.  Geen sprake dus van gesproei of gespit in het nadeel van dit plantje.  Ook mijn geliefde madeliefjes zijn weer van de partij.  Als ik die bloemetjes zie, dan word ik een beetje blij.
Niks van zorgen aan en ze geven het nooit op, 't zijn echte overlevertjes.  Tussen twee grasmachinepannes in, die volgens Echtgenoot niks voorstelden, kreeg ik het maaien uiteindelijk toch rond.  Ons mosgazonnetje ligt er momenteel netjes bij, ik dus tevreden!  
Zaterdag keek ik naar de uitreiking van de televisieprijzen.  Het décolleté van Evi leek me wel een beetje te diep, maar Manlief zag er geen graten in (natuurlijk niet).  Ik kon me niet van de indruk ontdoen, dat de dame in kwestie zich toch een tikkeltje ongemakkelijk voelde in die frisse outfit.  Maar het kan natuurlijk ook inbeelding van mijnentwege zijn geweest.  Het grappigste moment van de uitzending was het 'pandamoment'.  Bij het opkomen miste één van deze twee knuffeldieren zowaar het trapje en vergde het enige pandamoeite om op het podium te geraken.  Bleek in dit hilarisch pak zowaar Bart De Wever te zitten.  En kijk, zijn statement was gemaakt en de volledige politieke wereld stond op zijn kop.  Ik zag alleen maar de fun van het klauterwerk van een gevallen panda, méér niet.  Een vrolijke noot, maar de inzittende mag zijn kunst- en vliegwerk nu wel politiek verantwoorden. 
Gisterenavond dan de laatste aflevering van 'In Vlaamse Velden'.  De reeks was groots aangekondigd, maar kon me niet echt bekoren.  Anders was het met 'Unsere MŁtter, unsere Všter' op Canvas.  Een erg menselijke belichting van een vriendengroep tijdens de tweede wereldoorlog.  Ik zat op het puntje van mijn stoel (zetel), zo indrukwekkend waren weegave en vertolkingen.  Het greep me echt bij de keel, iets wat eerstgenoemde televisieserie nooit deed.
Oorlog ... heeft niks geen reden van bestaan.
 
 


gepost door admin 17.03.14 18:41 | permalink | reacties (0) | General
14.03.14
tuinkip


Ze is rondborstig en struis.  Ze is ros van kleur en als ze in de zon paradeert lijkt ze wel van goud.  De kip met de gouden eieren!  Sedert enkele dagen huist ze in onze tuin.  Alles scharrelt ze overhoop, ze verticuteert ons groen en bemest terzelfdertijd het gazon.  Fantastisch beestje.  Ze praat, een klokkend geluid als antwoord op de flauwiteiten, die ik tegen dit 'fossiel' loop te verkondigen.  Iemand zou me bezig moeten horen, ik word gek verklaard en geÔnterneerd.  Maar ja, trek ik 's morgens de rolgordijnen op, dan is ze er als de kippen bij om een kijkje te komen nemen.  Gisteren stond ze op wacht aan onze voordeur en toen ze mij in de gaten kreeg, kroop ze elegant op de arduinen steen, die al onze bezoekers kalligrafisch welkom heet.  Seffens valt die steen om, praktizeerde Echtgenoot, en heb je er twee in plaats van één.  Altijd positief, Manlief.  De steen is niet gevallen, Toktok, onze tuinkip is er zonder brokken maken pootsgewijs afgestapt, zoals alleen kippen dat kunnen doen.  Na de middag was het heerlijk genieten in het zonnetje op ons terras en kijk ... ons gouden beestje vleide zich aan onze voeten en gaf kippencommentaar op elk gesproken woord.  Wat een ambetante (vervelende) zeur van een kip, zei de man des huizes, terwijl ik het eerder een humoristisch gegeven vond.  Je zal maar tegenspraak krijgen van zo'n gevederde tweepoter!  Enfin, deze bijzondere tuinkip, die geen mensenangst kent, mag hier gerust nog een tijdje haar tenten opslaan.  We kunnen er maar plezier aan beleven.  Of ze hier of daar tussen de struiken haar ei kwijtraakt, weten we niet.  Wel vond Manlief deze week onder de motorkap van onze wagen weer eens twee eieren.  Of die van ons logeetje afkomstig waren, blijft de vraag.  Feit is, dat zij ze daar niet dropte, maar dat de lokale steenmartertjes hun slag hebben geslaan en hun buit op de hen bekende veilige plaats verstopten.  Ja, we zitten met een tuinkip en met eieren onder onze motorkap! 


gepost door admin 14.03.14 18:46 | permalink | reacties (0) | General
10.03.14
kaarsjes blazen


Vandaag mocht Moeder drieŽntachtig kaarsjes uitblazen (bij wijze van spreken).  Ze ziet er nog patent uit, ze oogt halfweg zeventig.  Grijze haren zijn haar onbekend, kleurspoelingen nog minder.  Met zoveel jaren achter de rug toch 'puur natuur' gebleven.  Nu al vijftig jaar lang de engelbewaarder van een achttien appartementen tellend gebouw, meer dan ooit alert voor alles wat afwijkt van het gewone.  Een lawaaitje in de kelders, hup, springt ze recht en neemt een kijkje.  Je weet maar nooit wie haar domein betreedt, de dag van vandaag.  Beetje vrieskou, hup, eventjes de appartementen checken of de verwarming wel opstaat.  Luidruchtige jeugd, hup, Moeder leidt het jong geweld in banen (of dat denkt ze toch).  Maar de tijden veranderen.  De meeste eigenaars van het eerste uur zijn gestorven of niet meer in staat tot aan de zee te komen.  Vaak moeten we horen, dat het vroeger veel beter was.  Toen wist ze het ganse reilen en zeilen van elk bewoner in elk appartement.  Ze had veel meer in de pap te brokken, want iedereen deed beroep op haar.  Dat ze daardoor geen vrijheid had, naar velen hun pijpen moest dansen, de vuile was deed, schrobde en boende waar een ander zich te goed voor vond ... die herinneringen lijken in rook opgegaan.  Nu is het contact met de meestal erg tijdelijke bewoners (weekends - vakanties) veel minder, maar als de nood het hoogst is, dan weten ze haar toch te vinden in haar woonst in de kelderverdieping.  Ze heeft er altijd graag gewoond, zegt ze.  Fijn voor haar, maar ik had toch liever ergens anders gezeten, zelfs als kind.  Ik was immers zo'n 'zorgkind', dat vanaf zijn achtste de verantwoording droeg voor twee kleine ukken van vijf en twee.  Ik was zo'n kind, dat binnen moest blijven, terwijl Moeder uit poetsen ging, omdat er misschien iemand van de eigenaars zou bellen of aan de deur zou kloppen met één of andere stomme vraag.  Een vergeten of verloren sleutel, een dichtgevallen deur met sleutel aan de binnenkant in het slot, een handdoek of trui, die het hazenpad naar beneden had genomen en bij ons op de koer terechtkwam, nu en dan een verstopte lavabo met wateroverlast als nefast gevolg, elektriciteitspanne ... je houdt het niet voor mogelijk.  En altijd, altijd stond Moeder paraat, zoals ze nu nog paraat staat.  Op haar drieŽntachtigste!  Voor het eerst in de voorbije vijftig jaar kreeg ze gisteren van één van de eigenaars een verjaardagskaartje.  Misschien zijn de bewoners van nu toch nog de slechtste niet!


gepost door admin 10.03.14 18:28 | permalink | reacties (1) | General
09.03.14
achter de rug


Voilŗ, de krokusvakantie hebben we ook al achter de rug!  Het weekje schoolvrijaf zit erop, morgen valt alles weer in de dagdagelijkse routine.  Vermoeid, maar jaren  jonger van hart sluiten we die zeven dagen af met een glimlach om de lippen.  Van zaterdag tot zaterdag hadden we ons vierjarig energievretertje in huis.  Blond met blauwe ogen, babbelmondje met duizend verhalen en een niet in te tomen fantasie: Prinsesje!  Het waren heerlijke lentedagen met veel zon en buitenplezier, puur vakantiegenot.  Vorige zondag trokken we naar de jaarlijkse karnavalstoet in Oostduinkerke, waar ons Minimeisje dolle pret had met het gooien van op straat samengeraapte confetti.  De gevangen snoep, geworpen vanop de praalwagens maakte het nog leuker.  Maandag was er regen voorspeld, zodat ik de nieuwe film van K3 op de agenda had gezet.  Een strakblauwe lucht en stralende zon sprak de weervoorspellers tegen, maar we gingen toch voor een bioscoopbezoekje.  Veel oud en jong volk in de zaal, op maandag betaal je immers maar zes euro.  De film 'Het Dierenhotel' kreeg Prinsesjes volle aandacht, al vond ik het soms een wat moeilijk gegeven voor een turf van vier.  Had ik veel muziek en liedjes verwacht, dan kreeg ik een koude douche.  De drie dames (twee bijna op leeftijd en één-spring-in-'t veld) kweelden welgeteld één liedje op het einde van de film.  Nu, als senior hoef ik natuurlijk niks te verwachten van zo'n film, het gaat hem om wat de kleine mensjes er van vinden.  Die konden de sprekende dieren best smaken en ons Minimeisje zat omzeggens anderhalf uur muisstil in haar zetel.  Toppie dus!  Dinsdag was stranddag.  Een twintigtal minuutjes in een strandwagentje (een half uur bleek net iets te lang) met veel bravoure tussen de toeristen gelaveerd en daarna was het tijd voor zandgenoegens.  Eerst schelpen gezocht en daarna met schep en emmer een beetje aangemodderd, om even later enthoesiast de duinen van boven naar beneden af te rollebollen.  Moet er nog zand zijn?  Woensdag was wandelen en genieten met Ellenlief en kleine Warre.  Een heel eind weg gefietst naar het afgelegen speelpleintje en uiteindelijk een mokerslag van vermoeidheid gekregen.  Meisjes van vier willen dan wel veel, lopen vaak zichzelf voorbij, maar hebben ook nog nood aan rust.  Gelukkig was Prinsesje er de volgende morgen weer bovenop, om hoog bezoek te ontvangen.  Zus stak over naar de zee en we deden het kalmpjesaan.  Vrijdag marktdag en frikandellen eten op restaurant.  Later die avond nog naar de slotracingclub, waar ze trots met haar eigen autootje blij de nodige rondjes op het circuit kon afhaspelen.  Blinkende oogjes en rode wangen ... ons Minimeisje in de ban van Echtgenoots hobby.  Niet te geloven hoe ze zich daar als een visje in het water voelt en ... Manlief zo fier als een gieter!
Gisteren kwamen Zoonlief en Veerle hun kostbare parel weer ophalen en werd het stil in huis.
Geen getater meer, geen 'waarom' vragen, geen 'baldelet' (ballet) voorstellingen van onze 'balderina' (ballerina) zoals ze het zo mooi verwoordde.  Je houdt het niet voor mogelijk, hoe zo'n meisje van vier op een week tijd als een wervelwind je leven beheerst en alles in het teken komt te staan van het kleine mensje, dat jou is toevertrouwd. Ik kijk al uit naar de Paasvakantie. 


gepost door admin 09.03.14 19:25 | permalink | reacties (1) | General
 
:: Oktober 2017 (4)
:: Augustus 2017 (6)
:: Juli 2017 (3)
:: Juni 2017 (5)
:: Mei 2017 (7)
:: April 2017 (3)
:: Maart 2017 (6)
:: Februari 2017 (6)
:: Januari 2017 (9)
:: December 2016 (10)
:: November 2016 (7)
:: Oktober 2016 (19)
:: September 2016 (17)
:: Augustus 2016 (23)
:: Juli 2016 (20)
:: Juni 2016 (22)
:: Mei 2016 (28)
:: April 2016 (26)
:: Maart 2016 (29)
:: Februari 2016 (29)
:: Januari 2016 (31)
:: December 2015 (4)
:: November 2015 (5)
:: Oktober 2015 (1)
:: Augustus 2015 (2)
:: Juli 2015 (2)
:: Juni 2015 (2)
:: Mei 2015 (4)
:: April 2015 (2)
:: Maart 2015 (5)
:: Februari 2015 (3)
:: Januari 2015 (5)
:: December 2014 (4)
:: November 2014 (3)
:: Oktober 2014 (5)
:: Augustus 2014 (4)
:: Juli 2014 (3)
:: Juni 2014 (5)
:: Mei 2014 (6)
:: April 2014 (3)
:: Maart 2014 (7)
:: Februari 2014 (6)
:: Januari 2014 (6)
:: December 2013 (8)
:: November 2013 (6)
:: Oktober 2013 (5)
:: Augustus 2013 (6)
:: Juli 2013 (5)
:: Juni 2013 (5)
:: Mei 2013 (5)
:: April 2013 (6)
:: Maart 2013 (6)
:: Februari 2013 (5)
:: Januari 2013 (10)
:: December 2012 (8)
:: November 2012 (9)
:: Oktober 2012 (5)
:: Augustus 2012 (5)
:: Juli 2012 (7)
:: Juni 2012 (5)
:: Mei 2012 (7)
:: April 2012 (8)
:: Maart 2012 (7)
:: Februari 2012 (4)
:: Januari 2012 (8)
:: December 2011 (6)
:: November 2011 (7)
:: Oktober 2011 (6)
:: Augustus 2011 (7)
:: Juli 2011 (7)
:: Juni 2011 (5)
:: Mei 2011 (9)
:: April 2011 (7)
:: Maart 2011 (6)
:: Februari 2011 (7)
:: Januari 2011 (7)
:: December 2010 (8)
:: November 2010 (9)
:: Oktober 2010 (9)
:: Augustus 2010 (7)
:: Juli 2010 (7)
:: Juni 2010 (9)
:: Mei 2010 (10)
:: April 2010 (7)
:: Maart 2010 (12)
:: Februari 2010 (11)
:: Januari 2010 (14)
:: December 2009 (13)
:: November 2009 (10)
:: Oktober 2009 (10)
:: September 2009 (13)
:: Augustus 2009 (11)
:: Juli 2009 (9)
:: Juni 2009 (11)
:: Mei 2009 (12)
:: April 2009 (14)
:: Maart 2009 (13)
:: Februari 2009 (15)
:: Januari 2009 (17)
:: December 2008 (17)
:: November 2008 (19)
:: Oktober 2008 (14)
:: September 2008 (17)
:: Augustus 2008 (16)
:: Juli 2008 (17)
:: Juni 2008 (16)
:: Mei 2008 (13)
:: April 2008 (18)
:: Maart 2008 (22)
:: Februari 2008 (17)
:: Januari 2008 (21)
:: December 2007 (20)
:: November 2007 (23)
:: Oktober 2007 (25)
:: September 2007 (17)
:: Augustus 2007 (17)
:: Juli 2007 (21)
:: Juni 2007 (26)
:: Mei 2007 (27)
:: April 2007 (26)
:: Maart 2007 (3)