Poezie Doris Dorné
 
 

Maandelijks Archief: MAART 2015


29.03.15
verdriet ...


Een jonge man stuurt een vliegtuig doelbewust op een bergflank af en neemt 149 andere mensen mee de dood in.  Een tragedie, waar geen woorden voor te vinden zijn.  Wat bezielde hem?  Hoe gigantisch waren zijn frustraties over het heden of zijn angst voor de toekomst, dat hij tot zoiets in staat was? Eén man in kortsluiting zaaide een oerwoud verdriet, ook bij zijn eigen geliefden.  Hoe moet het voelen als ouder, te horen dat jouw kind dit op zijn geweten heeft?  Een drama, waar geen woorden voor te vinden zijn.  Nu moet elk verder met zijn eigen pijn, het gemis, de leegte.  Eén man wijzigde met dit tragisch gebeuren de koers van talloze, gelukkige, onschuldige levens. Hij is er niet meer, maar zij die achterblijven beginnen nu een eenzame zoektocht naar verder zonder hen, die ze intens lief hadden. Een gigantisch verdriet niet in woorden te vatten.  

Deze namiddag een verjaardag in het seniorenhome.  Bij het binnenkomen ligt ze op bed.  Breekbaar en zichtbaar ouder geworden.  Ze tut zich wat op, want straks krijgt ze taart in de ontmoetingszaal beneden.  De kaartjes en kadootjes kunnen haar niet doen lachen.  Ze huilt, de stille tranen van iemand, die verjaardagen niet leuk meer vindt.  Het gebak, alhoewel heel lekker, laat ze halfweg staan. De tranen blijven komen, ze volgt de gesprekken niet, maakt niet echt deel uit van het gezelschap.  Zo triest.  Ik sla mijn arm om haar frêle schouders en zeg, dat huilen best eens mag. Kaartjes, bloemen, geschenken, het is haar allemaal geen troost. Blij jarig zijn, het lukt niet meer.  Zo veel verdriet in een mens ... dat vrààgt om tranen.  

De begrafenisondernemer heeft het druk.  Veel overlijdensberichten leesbaar achter glas.  Ook dat van een naamgenote.  Haar sterven zorgde ongewild voor wat heisa in een kapperszaak.  Blijkbaar had iemand verkeerdelijk mij via telefoon doodverklaard. Je zou het 'voorbarig verdriet' kunnen noemen.  Ook iets om bij stil te staan.    

 



gepost door admin 29.03.15 20:11 | permalink | reacties (1) | General
21.03.15
lentegevoelens ...


De lente begint vandaag, volgens de kalenderdatum dan toch.  Buiten was er van warmte en zon niet veel te merken.  Snijdende wind aan zee, af en toe een druilerig dreinen van dreigend wolkendek.  We kropen weer diep in onze sjaal en sjorden de wintermantel tot verwarmens toe nog eens rond ons vege lijf.  Het is gewoon snakken naar warmte en licht om de winterblues te verdrijven.  Hoop doet leven, we staan verlangend op de uitkijk!  Maar zoals veel andere dingen is ook dit jaargetijde een bron van herinneringen, sedert Benjamins sterven.  Of hoe juf Geertje het me verleden week nog vroeg: 'Nog altijd en steeds weer opnieuw inspiratie tot verder schrijven?' en ik 'ja' knikte, omdat dit gedragen en te dragen verdriet, samen met mij ouder en anders wordt, maar geen aanstalten maakt tot verdwijnen.  Daarom ... vandaag een gedicht over mijn lentegevoelens. 

 

het hart

in de ban

van het eeuwige 

houden van

valt de lente

haar weer moeilijk

 

tussen de kleuren

van eerste krokussen

speurt ze naar

zijn vrolijke lach

de wankele hoop

het immense verlangen

 

in het roze bloeien

van Japanse kers

hangt het tedere voelen

van aaibare troost

armen rond schouders

samen vergoten tranen

 

net zoals

al die vorige jaren

verliest ze zichzelf

breekt ze een beetje

bij de eerste voorjaarszon

en de herinnering aan hem

 

Doris

 



gepost door admin 21.03.15 20:24 | permalink | reacties (1) | General
18.03.15
van mosterdzaadje ...


Ontroerend, hoe een mosterdzaadje kan uitgroeien tot iets groots.  Hoe je na jaren inzet, opeens buiten verwachting, de vruchten plukt van iets waar je bevlogenheid en onvoorwaardelijke liefde in stak.  Vanuit onverwachte hoeken, kreeg ik de voorbije maanden zo veel blijken van respect en waardering voor mijn werk ten bate van het Kinderkankerfonds UZ Gent, dat het me een beetje stil maakt.  Het in mij gestelde vertrouwen is groot, groter dan ik ooit kon vermoeden.  De voorbije maanden waren er verschillende hartverwarmende giften naar het Kinderkankerfonds toe en dat maakt me héél, héél blij.  Het bewijst, hoe blijvend het verhaal van Benjamin en dat van de kinderkankerafdeling is.  Het begon met stickers en pins, daarna tien jaar lang een bloemenverkoop in herinnering aan hem en tussendoor, twintig jaar schrijven. Er waren lezingen en voordrachten, tentoonstellingen en optredens ... allemaal in het teken van het Kinderkankerfonds. Talloze kleine mosterdzaadjes, gezaaid in mensenharten, die altijd open stonden (en staan) voor wat ik ondernam (of nog onderneem).  Het voelt 'rijk' om zo veel erkenning te ervaren.  Zo deugddoend! En laat ik nu het voorbije weekend een nieuwe kledingzaak binnenlopen op 't Bad, om daar tot mijn allergrootste verrassing Geertje, de spelleidster van op de kinderkankerafdeling, als winkeldame tegen het lijf te lopen.  Een blij weerzien.  Zij was immers diegene, die onze doodzieke kinderen kwam verrassen met de boekenkar, die tijd nam om te knutselen of voor te lezen en zo de mama's even een 'time out' gunde.  Niet dat het van een leien dakje liep bij ons.  Benjamin viel de eerste maanden absoluut niet voor de charmes van Geertje.  Ze mocht zelfs de kamer niet binnen, maar eens overstag gegaan, kon hij haar niet meer missen.  'Ik krijg tranen in mijn ogen', zei ze zaterdag tussen de vele winkelende dames in.  Dat ze Benjamin nog niet vergeten was, hoefde ze me zelfs niet te zeggen.  Wie zich met hart en ziel ooit verbonden wist met de patiëntjes van toen nog afdeling 3K6, vergeet nooit.  Nu ligt haar leven in een totaal andere wereld en waakt ze over tal van winkels en winkeldames.  Een wereld, die niet zo diep onder de huid kruipt als de glazen kamertjes met tegen de dood vechtende kindjes of de talloze begrafenissen waarop ze vaak aanwezig wou zijn, als steun naar de ouders toe.  Juf Geertje ... het ga je goed!  

En ik ... ik ben iedereen dankbaar voor alle gekregen warmte, vertrouwen, waardering en erkenning!   



gepost door admin 18.03.15 21:36 | permalink | reacties (0) | General
10.03.15
vrouwendagen ...


Het eerste mooie lenteweekend hebben we achter de rug.  Vorige zondag stond in het teken van 'Vrouwendag'.  Het stralende weer leek alle vrouwen letterlijk in het zonnetje te willen zetten.  Al bleek het op onze fantastische promenade langs de havengeul toch nog iets te fris, om jas en sjaal achterwege te laten. Echtgenoot en ik wurmden ons door de massaal toegestroomde binnenlandertjes, die eensgezind of juist tegendraads meedeinden van stad naar bad of andersom.  Het was uitkijken waar je liep, bij momenten de pas inhouden of juist het tempo verhogen en eerlijk, meer dan leuk was het vermoeiend.  Maar we klagen niet, de beentjes strekken deed ons deugd.  's Avonds was er in Diksmuide een optreden van Veerle Malschaert. Haar onewoman (éénvrouwige) comedyshow 'Ecodiva' stond in het teken van Vrouwendag en kon op heel wat bijval rekenen.  Ze bracht met veel humor een 'ecologisch' getinte show, waar we echt van genoten hebben. Een aanrader! Vandaag was het Moeders dag.  Ze tekende vierentachtig jaartjes op haar teller en kan nog alles zelf in huis.  Nog kras, dus.  Zus kwam voor de gelegenheid over met een halve tuin bloemen in haar kielzog. Echtgenoot zorgde 's middags voor iets lekkers op tafel en bij de koffie was er een verjaardagstaart.  Al zag ze het eerst niet echt zitten om die zoveelste tachtigste een beetje te vieren.  Maar ze heeft geen reden tot klagen.  Woont nu al tweeënvijftig jaar in 'haar' conciergerie, doet boodschappen, slaat een praatje en heeft, buiten de evidente ouderdomskwaaltjes, geen gezondheidsklachten.  Dan is het anders in het zorgcentrum 'Westduin', waar velen van haar leeftijd Vrouwendag in eenzaamheid doorbrachten, verlangend naar hun huisje of familie.  Gedropt in een omgeving, die ze zich maar moeizaam eigen maken en waar het zoeken is naar een weg tot verder. Angstig om al het nieuwe, angstig om wat nog komen kan of moet. Verweesde, kleine oude meisjes, voor wie Vrouwendag niet meer van tel is. Vrouwendagen ... door elke generatie verschillend ingevuld!



gepost door admin 10.03.15 18:59 | permalink | reacties (0) | General
01.03.15
vooruitzichten


Eén maart biedt vandaag goede vooruitzichten op het einde van de winter.  Het wordt kort aftellen naar de zo gesmaakte lente. Deze middag een uurtje zon gestolen in het warmste hoekje van ons terras.  Zalig, dat eerste zonnebad!  Eens de voordeur achter ons in het slot gevallen, bleken sjaal en winterjas nog onontbeerlijk.  Er woei een snijdende wind, die we in de rug meenamen op de zeedijk, zodat we er weinig hinder van ondervonden.  De terugweg via de winkelstraat, zon in de ogen en omzeggens windstil, voelde stukken warmer. Weinig volk op de been en minieme drukte in de handelszaken.  Stilte voor de 'paasstorm'?  

Alhoewel ... vorige zaterdag struinden mijn vriendin en ik de winkels af in het Nederlandse stadje Goes, terwijl de mannen zich onledig hielden met een bezoek aan de plaatselijke modelbouwbeurs.  Heerste er twee jaar geleden nog een gezellige drukte, dan viel me nu ook daar de leegte en de rust op. Niettegenstaande dit gegeven, was er 's middags geen enkel tafeltje meer vrij in het leuke restaurant onder het stadhuis, waar we vorige keer zo lekker gegeten hadden.  Dan nog maar even de benen gestrekt en een eindje verder de ontdekking van de dag gedaan.  In een oud postkantoor vonden we een supertrendy restaurant.  Alleen de inkijk al via de inkomdeur overtuigde me ervan, dat we hier onze kans moesten wagen en ja, we hadden geluk, vonden nog een uitnodigende tafel en ploften neer voor een lekkere, snelle hap.  Boven onze hoofden spiegelden zich oude lampekappen en op de aanpalende, glazen étagère pronkten stukken uit grootmoeders servies.  Aan de wanden mooie afbeeldingen op zeil, de muren ruw en onafgewerkt.  In de hoek loungezetels en een meterslange tafel met voor iedereen beschikbare pc's. Het door ons bestelde slaatje met gegrilde kip werd geserveerd in een mandje gesmolten kaas. Het leek me een aanrader voor 's avonds en ik besloot een tafel te reserveren.  We wilden de dag afsluiten in stijl en onze vrienden trakteren op een etentje. Zo gezegd, zo gedaan!  Na het vele shoppen, vielen we om iets over vijf een koffiehuisje binnen, waar we twee jaar geleden ook al eens waren beland. Buiten de uitbater was er geen mens te bekennen.  Of we nog iets te drinken kregen?  Natuurlijk en we mochten zelfs nog kiezen uit het gebak, dat verlokkelijk blonk achter glas.  Ondertussen liepen de straten helemaal leeg, want de zaken sluiten daar om half zes. Veel te vroeg naar de normen van ons, winkelende Belgskes.  Niet veel later lieten de mannen ons weten, dat ze op komst waren en zochten we de afgesproken parking op en daarna ging het richting restaurant.  Alle verwachtingen werden ingelost.  Het eten smaakte heerlijk en de sfeer was top. Een fijne afsluiter van een fantastisch dagje uit.

Gisteren familiebezoek van nichtje Caro, Kristof en kleine Otis. Wegens file ellende deden ze twee uur over het traject thuis - kust.  't Is geen sinecure om in de Westhoek te geraken!  Uiteindelijk toch luttele, leuke uurtjes samen. 's Avonds naar het plaatselijke optreden van Filip Haeyaert, die met zijn figuurtje Ygor voor heel wat hilariteit zorgde.  Een humoristische monoloog van bijna twee uur, doe het hem maar eens na.  Buiten verwachting veel kijklustigen in een omzeggens volle zaal. Toppie!

Buiten giet het momenteel bakstenen.  De maartse buien doen hun intrede. 

 



gepost door admin 01.03.15 20:55 | permalink | reacties (0) | General
 
:: Oktober 2017 (4)
:: Augustus 2017 (6)
:: Juli 2017 (3)
:: Juni 2017 (5)
:: Mei 2017 (7)
:: April 2017 (3)
:: Maart 2017 (6)
:: Februari 2017 (6)
:: Januari 2017 (9)
:: December 2016 (10)
:: November 2016 (7)
:: Oktober 2016 (19)
:: September 2016 (17)
:: Augustus 2016 (23)
:: Juli 2016 (20)
:: Juni 2016 (22)
:: Mei 2016 (28)
:: April 2016 (26)
:: Maart 2016 (29)
:: Februari 2016 (29)
:: Januari 2016 (31)
:: December 2015 (4)
:: November 2015 (5)
:: Oktober 2015 (1)
:: Augustus 2015 (2)
:: Juli 2015 (2)
:: Juni 2015 (2)
:: Mei 2015 (4)
:: April 2015 (2)
:: Maart 2015 (5)
:: Februari 2015 (3)
:: Januari 2015 (5)
:: December 2014 (4)
:: November 2014 (3)
:: Oktober 2014 (5)
:: Augustus 2014 (4)
:: Juli 2014 (3)
:: Juni 2014 (5)
:: Mei 2014 (6)
:: April 2014 (3)
:: Maart 2014 (7)
:: Februari 2014 (6)
:: Januari 2014 (6)
:: December 2013 (8)
:: November 2013 (6)
:: Oktober 2013 (5)
:: Augustus 2013 (6)
:: Juli 2013 (5)
:: Juni 2013 (5)
:: Mei 2013 (5)
:: April 2013 (6)
:: Maart 2013 (6)
:: Februari 2013 (5)
:: Januari 2013 (10)
:: December 2012 (8)
:: November 2012 (9)
:: Oktober 2012 (5)
:: Augustus 2012 (5)
:: Juli 2012 (7)
:: Juni 2012 (5)
:: Mei 2012 (7)
:: April 2012 (8)
:: Maart 2012 (7)
:: Februari 2012 (4)
:: Januari 2012 (8)
:: December 2011 (6)
:: November 2011 (7)
:: Oktober 2011 (6)
:: Augustus 2011 (7)
:: Juli 2011 (7)
:: Juni 2011 (5)
:: Mei 2011 (9)
:: April 2011 (7)
:: Maart 2011 (6)
:: Februari 2011 (7)
:: Januari 2011 (7)
:: December 2010 (8)
:: November 2010 (9)
:: Oktober 2010 (9)
:: Augustus 2010 (7)
:: Juli 2010 (7)
:: Juni 2010 (9)
:: Mei 2010 (10)
:: April 2010 (7)
:: Maart 2010 (12)
:: Februari 2010 (11)
:: Januari 2010 (14)
:: December 2009 (13)
:: November 2009 (10)
:: Oktober 2009 (10)
:: September 2009 (13)
:: Augustus 2009 (11)
:: Juli 2009 (9)
:: Juni 2009 (11)
:: Mei 2009 (12)
:: April 2009 (14)
:: Maart 2009 (13)
:: Februari 2009 (15)
:: Januari 2009 (17)
:: December 2008 (17)
:: November 2008 (19)
:: Oktober 2008 (14)
:: September 2008 (17)
:: Augustus 2008 (16)
:: Juli 2008 (17)
:: Juni 2008 (16)
:: Mei 2008 (13)
:: April 2008 (18)
:: Maart 2008 (22)
:: Februari 2008 (17)
:: Januari 2008 (21)
:: December 2007 (20)
:: November 2007 (23)
:: Oktober 2007 (25)
:: September 2007 (17)
:: Augustus 2007 (17)
:: Juli 2007 (21)
:: Juni 2007 (26)
:: Mei 2007 (27)
:: April 2007 (26)
:: Maart 2007 (3)