Poezie Doris Dorné
 
 

Maandelijks Archief: MAART 2017


27.03.17
lenteliefde ...


Hij is er ... de lente!  Struiken plooien zich tot kleurrijk palet, bomen stralen tederheid uit, ontluikend groen dicht doorkijkgaten, voorjaarsbloemen schilderen tuinen tot adembenemend.  In deze periode van het jaar is de liefde voor jou, het kind, dat er niet meer is, dubbel voelbaar.  Onuitwisbare beelden vliegeren tegen een achtergrond van intens blauw, terwijl de eerste zon mijn hart omarmt.  Ik link jou aan het zachtroze van Japanse kerselaars, die de weg naar het UZ Gent sprookjesachtig mooi maakten. Ik link jou aan de eerste madeliefjes, die jou met duizenden omringden, toen jij gezeten in het gras, geduldig je beurt afwachtte voor nog maar eens een scannerbezoek.  Ik link jou aan de zon, die goud toverde in je nieuwe haardos.  Ik link je aan de eerste warmte, omdat jij zo'n warm kind was. Op deze eerste echte lentedag laat ik je vrij en vrolijk door mijn gedachten vliegeren, want jij was, bent en blijft: lenteliefde.

 

Japanse kerselaar ...

 

in het tedere roze

zit het kind verborgen

dat jij toen was

zacht en aaibaar

maar met een leven

slechts van korte duur

 

madeliefjes ...

 

niet stuk te krijgen

onuitroeibaar sterk

zoals de immense liefde 

van jou gekregen

voor altijd in

krans om mijn hart

 

de zon ...

 

die je was

de warmte

die je gaf

de gouden glans

die je blijft behouden

het stralende kind

 

en nog zo veel méér

... lenteliefde

 

 

Doris Dorné - 2017

 

 

 

 

 

 



gepost door admin 27.03.17 19:05 | permalink | reacties (1) | General
22.03.17
het kinderkankerfonds UZ Gent ... een doel, een remedie


Zo, de opbrengst van de vierde reeks troostkaarten is gestort.  Een hartverwarmend bedrag van € 3.000,00 met liefde toegevoegd aan mijn 'palmares' van tweeëntwintig jaar schrijven ten bate van het Kinderkankerfonds UZ Gent.  In al die jaren brachten pen en papier mij soelaas en bleken ze een remedie voor mijn gebarsten hart.  Mijn schrijfsels ten dienste stellen van doodzieke kinderen, gaf me de kracht om door te gaan. Dichtbundels, troostkaarten, keramiek met teksten ... tekenen in totaal voor een geschonken bedrag van € 68.000,00.  Ik kan het zelf bijna niet geloven en toch is het realiteit.  Zo intens blij met dit resultaat. Nooit vermoed dit ooit te kunnen verwezenlijken!

 

het lukt me niet

 

dit verdriet

van me af te wassen

 

bij het pellen van pijn

steigert mijn hart

 

tikt mijn hoofd

me op de vingers

 

zonder verdriet

voel ik me naakt

 

hoe ouder

de leegte wordt

 

hoe voller

ik raak van jou

 

alsof ik 

al jaren zwanger

 

ben en blijf 

... van jou

 

Doris Dorné

 

 

 

  



gepost door admin 22.03.17 16:56 | permalink | reacties (0) | General
21.03.17
recht naar mijn hart ...


Mijn nichtje is veilig en wel geland op haar verre eiland en vandaag moest ze er al aan de slag op haar nieuwe job.  Nu maar hopen, dat dit andere leven haar past als gegoten en dat ze er gedijt als nooit tevoren.  En is dat niet zo ... dan zal ze hier met open armen weer ontvangen worden, zeker weten!

 

Gisterenavond met vriendin Louisa een cinemaake gedaan.  De alom geprezen (kranten en televisie), maar in de Humo niet zo enthousiast besproken, film 'Sprakeloos' bekeken. Voorbereid op de aangekondigde tranenvloed, een pakje papieren zakdoekjes beschikbaar gehouden.  Niet nodig, zo bleek, de film etste geen tranen in mijn ogen.  Wel totale herkenning gevoeld en gezien. Het fixeren (vastbinden) in het ziekenhuis, katapulteerde me tot een paar maanden terug bij opname van Moeder.  Ook de schuldgevoelens van Jan, een rol glans gegeven door Stany Crets ( in realiteit Tom Lanoye), waren/zijn me eigen.  Het onbegrip van zijn omgeving en familie voor die allesverterende schuldgedachten en machteloosheid, waren me niet vreemd.  Maar ook de scène met Marie Vinck, die de jonge moeder vertolkte, waarin ze weigerde te praten met haar oudste zoon zolang hij zijn excuses niet aangeboden had, hakten er bij me in.  Ook mijn Moeder liet meermaals weken van praten tegen me, om iets wat ik gedaan of gezegd had waar ze zich niet in kon vinden.  Gewoon moordend voor een kind!  En dan de vraag in de film van: 'laat me toch gaan, laat dit oude mensje toch gaan' naar haar kinderen toe na een tweede hersenbloeding.  Gedoemd  tot leven zonder spraak en afhankelijk van iedereen.  Het ogenblik waarop zij beslissen, dat het genoeg is geweest, maar waar de vader toch nog gaat twijfelen. Herkenning.  De mooiste passage voor mij waren de laatste woorden uit de film, gesproken door Stany Crets in naam van Tom Lanoye: 'Misschien is liefde maar één ding ècht: uit liefde doden.'  Ik kan het beamen.  Nooit grotere en diepere liefde gevoeld, dan op het ogenblik dat ik Benjamin kon helpen en hem in dit onmenselijk kinderlijden eindelijk de rust van het sterven gunde.  Een ware stroom van 'houden van' vervulde mijn hart en tot op vandaag voelt het nog altijd zo.

 

slijtvast

 

zonder ophouden

loopt n de bedding

van haar hart

 

een stroom liefde

 

vandaag ...

kabbelend beekje

morgen ...

woeste waterval

 

in het kielzog

van enkel herinneren

niet te stoppen

altijd als water

 

terug naar de bron

 

een verloren liefde

schuurt en wrijft

diep binnenin 

 

'houden van' tot gepolijst

 

Doris Dorné

 

 

 



gepost door admin 21.03.17 16:57 | permalink | reacties (0) | General
18.03.17
Levenslange liefde en zorgrimpels ... kinderen


Ja, we kiezen er met hart en ziel voor, voor het ouderschap.  Noem het de biologische klok, die dwingend tikt.  Noem het een onweerstaanbaar verlangen, waar niet aan toegeven geen optie is.  En dus gaan we in volle verwachting voor kinderen, zonder te beseffen, dat die breekbare wezentjes in de nabije toekomst zullen tekenen voor de nodige zorgrimpels.  Het eerste huiltje, boetseert je al tot anders.  De schrik slaat je om het hart en zal nooit meer wijken.  Dit is immers immens liefhebben, een eigenste stukje 'ik', dat we onvoorwaardelijk graag zien en met hand en tand zullen verdedigen waar en wanneer het moet.  Maar ... we hebben geen idee van de zorgen, die onze 'creaties' met zich zullen meebrengen, de slaaploze komende nachten.  Kleine kindjes, kleine zorgen.  Grote kinderen, grote zorgen, zegt men wel eens.  Ach, de lijdensweg van Benjamin en de vele andere kindjes op de kinderkankerafdeling van het UZ Gent, spreken dit gezegde met volle mond tegen.  Elke ouder wordt ooit met 'zorgen' opgezadeld, klein of groot, ze doen het ouderlijke hart altijd ineenkrimpen.  Ziek zijn, moeilijkheden op school, liefdesperikelen, onverwacht genomen beslissingen ... het raakt je vaak diep als je kind er doorheen moet en jou op sleeptouw neemt.  Zorgen, zorgen, zorgen ... laten je als ouder nooit meer los, want dat is immers de kern van 'ouder zijn'.  

Morgen vertrekt mijn nichtje, de jongste van Zus en schoonbroer Nico, naar het warme St. Maarten.  Niet voor eventjes, maar eventjes voor drie jaar.  Ze gaat er in een apotheek werken.  Ook dat zijn zorgen, want hoewel al volwassen, blijft ze toch altijd kind van ...  en maakt deze keuze het Zus heel moeilijk.  Maar soms moet je je zorgen inslikken en vol vertrouwen 'loslaten'.  Ik wens mijn nichtje een behouden vlucht naar dromen die wenken.  Ik wens mijn nichtje wind in de rug en zon in de ogen!  

 

straks vlieg jij

op eigen vleugels

naar verre oorden

 

laat je hier 

alles en iedereen

achter en los

 

terwijl een moederhart

hulpeloos zwalpend

tijdelijk op drift raakt

 

zullen er tranen vloeien

in slaaploze nachten

denkend aan jou

 

want jij 

blijft voor altijd

waar je ook bent

 

... kind van ...

 

 

Doris Dorné

 

 

 

 

 

 

 

 

      



gepost door admin 18.03.17 19:05 | permalink | reacties (0) | General
08.03.17
lentebalsem op mijn winterziel ...


Het was er druk, gisteren, in het postkantoor.  Geduldig wachtend in de rij, stond plots achter mij een stralende, jonge mama, mij niet onbekend. Jaren geleden, verloor ze haar mama aan kanker.   Pas terug van vier maanden reizen samen met man en zoontje, bracht ze de zon in het sombere zaaltje. Ze vertelde me, dat ze pas verhuisd waren naar een woonst, waar het veiliger en comfortabeler wonen was met de kleine uk.  Ze vertelde me, dat ze nu zelf moeder, heel vaak aan Benjamin en aan mij dacht. Het was alsof een kacheltje mijn hart warmde.  Na vandaag een bezoekje te hebben gebracht aan Mans' nicht, die in het woonzorgcentrum verblijft, reden we door tot in Middelkerke, om behangpapier te spotten in een grote winkelzaak.  Pas binnen liepen we op Julie en haar mama.  Julie, het meisje met de gouden haren.  Julie, Benjamins grote liefde uit de derde kleuterklas. Julie, die hem haar liefste knuffel bracht toen naar school gaan voor hem geen optie meer bleek. Ze vertelden me, dat ze allebei nog vaak aan hem denken.  Het voelde als lentebalsem op mijn winterziel!  En dan was er tijdens de krokusvakantie het grote rechtvaardigheidsgevoel van kleinzoon, dat me terug katapulteerde in de tijd en beelden opriep van Benjamin, toen ook gezegend met een overdosis eerlijkheid en rechtvaardigheid, waar ik ooit de tranen van in de ogen kreeg.  Ja, ik heb intens warme dagen achter de rug.

 

nog steeds

ben jij

 

zoete geur

en fluwelen adem

bij zachte maan

 

klaterlach

en puur genieten

in stralende zon

 

grote vraagogen

en dromenvanger

onder sterrenhemel

 

en de wind ...

 

fluistert

zingt

roept

 

elke dag

jouw naam

 

zo ben jij

nog steeds

 

jezelf

 

Doris Dorné - 2013

     



gepost door admin 08.03.17 19:15 | permalink | reacties (1) | General
06.03.17
na twaalf dagen 'blogstilte' ...


Na twaalf dagen 'blogstilte' nu vlug even achter het klavier gekropen. Niets wereldschokkends gebeurd ondertussen, hier in deze contreien.  Gelukkig maar, zou ik zo zeggen.  De krokusvakantie en de jaarlijkse karnavalsgekte zijn meteen ook voorbij.  Twee logeetjes, de twee oudsten, in huis gehad voor een paar dagen en dus moesten de agenda's en bezigheden aangepast.  Karnavalstoet bekeken, een bezoekje gebracht aan Moeder in het zorgcentrum, filmpje meegepikt en de fiets genomen naar een nabij gelegen speelpleintje.  Kleine dingen, die onze snelgroeiende kleinkroost toch nog kan smaken. We moeten daar intens van genieten, want straks, lang zal het niet meer duren, zullen ze zich hier vervelen en een logeerpartij aan zee zal hen niet langer bekoren. Maar ... tot het zover is, kunnen we samen met hen nog een tijdje 'blij kind' zijn, ons wentelen in kinderarmpjes rond de hals, warm worden bij het plotse herkennen van karaktertrekjes en ... met een tedere glimlach terugblikken op wat ooit was. 

 

mijn schaduwkind

 

nooit zichtbaar

altijd aanwezig

 

armen om mijn hals

bij vroeg ontwaken

 

huiswaarts fietsend achterop

rond schools middaguur

 

versmolten tegen me aan

's avonds in de zetel

 

en als de nacht komt

wandelend door mijn dromen

 

altijd ...

 

achter elke gedachte

achter elke hartenklop

 

schuil jij ...

 

mijn schaduwkind

 

Doris Dorné - 2013

 

 



gepost door admin 06.03.17 14:37 | permalink | reacties (0) | General
 
:: Augustus 2017 (4)
:: Juli 2017 (3)
:: Juni 2017 (5)
:: Mei 2017 (7)
:: April 2017 (3)
:: Maart 2017 (6)
:: Februari 2017 (6)
:: Januari 2017 (9)
:: December 2016 (10)
:: November 2016 (7)
:: Oktober 2016 (19)
:: September 2016 (17)
:: Augustus 2016 (23)
:: Juli 2016 (20)
:: Juni 2016 (22)
:: Mei 2016 (28)
:: April 2016 (26)
:: Maart 2016 (29)
:: Februari 2016 (29)
:: Januari 2016 (31)
:: December 2015 (4)
:: November 2015 (5)
:: Oktober 2015 (1)
:: Augustus 2015 (2)
:: Juli 2015 (2)
:: Juni 2015 (2)
:: Mei 2015 (4)
:: April 2015 (2)
:: Maart 2015 (5)
:: Februari 2015 (3)
:: Januari 2015 (5)
:: December 2014 (4)
:: November 2014 (3)
:: Oktober 2014 (5)
:: Augustus 2014 (4)
:: Juli 2014 (3)
:: Juni 2014 (5)
:: Mei 2014 (6)
:: April 2014 (3)
:: Maart 2014 (7)
:: Februari 2014 (6)
:: Januari 2014 (6)
:: December 2013 (8)
:: November 2013 (6)
:: Oktober 2013 (5)
:: Augustus 2013 (6)
:: Juli 2013 (5)
:: Juni 2013 (5)
:: Mei 2013 (5)
:: April 2013 (6)
:: Maart 2013 (6)
:: Februari 2013 (5)
:: Januari 2013 (10)
:: December 2012 (8)
:: November 2012 (9)
:: Oktober 2012 (5)
:: Augustus 2012 (5)
:: Juli 2012 (7)
:: Juni 2012 (5)
:: Mei 2012 (7)
:: April 2012 (8)
:: Maart 2012 (7)
:: Februari 2012 (4)
:: Januari 2012 (8)
:: December 2011 (6)
:: November 2011 (7)
:: Oktober 2011 (6)
:: Augustus 2011 (7)
:: Juli 2011 (7)
:: Juni 2011 (5)
:: Mei 2011 (9)
:: April 2011 (7)
:: Maart 2011 (6)
:: Februari 2011 (7)
:: Januari 2011 (7)
:: December 2010 (8)
:: November 2010 (9)
:: Oktober 2010 (9)
:: Augustus 2010 (7)
:: Juli 2010 (7)
:: Juni 2010 (9)
:: Mei 2010 (10)
:: April 2010 (7)
:: Maart 2010 (12)
:: Februari 2010 (11)
:: Januari 2010 (14)
:: December 2009 (13)
:: November 2009 (10)
:: Oktober 2009 (10)
:: September 2009 (13)
:: Augustus 2009 (11)
:: Juli 2009 (9)
:: Juni 2009 (11)
:: Mei 2009 (12)
:: April 2009 (14)
:: Maart 2009 (13)
:: Februari 2009 (15)
:: Januari 2009 (17)
:: December 2008 (17)
:: November 2008 (19)
:: Oktober 2008 (14)
:: September 2008 (17)
:: Augustus 2008 (16)
:: Juli 2008 (17)
:: Juni 2008 (16)
:: Mei 2008 (13)
:: April 2008 (18)
:: Maart 2008 (22)
:: Februari 2008 (17)
:: Januari 2008 (21)
:: December 2007 (20)
:: November 2007 (23)
:: Oktober 2007 (25)
:: September 2007 (17)
:: Augustus 2007 (17)
:: Juli 2007 (21)
:: Juni 2007 (26)
:: Mei 2007 (27)
:: April 2007 (26)
:: Maart 2007 (3)