Poezie Doris Dorné
 
 

Maandelijks Archief: MAART 2018


30.03.18
opa en oma, pépé en mémé, vake en moeke ... Pet en Do


Grootouderdag in de school van onze kleinkoters, een voorrecht om daar aanwezig te mogen zijn!  We reden woensdag in alle vroegte richting Oostakker, waar we samen met onze twee kleuters en hun opa zouden deelnemen aan een paaszoektocht.  De refter zat al bomvol grijze hoofden en het was zoeken naar nog een plaatsje.  Noem het gerust: een overrompeling.  In het beste geval hadden veel kinderen vier exemplaren ter beschikking, maar waarschijnlijk waren er ook kindjes zonder opa of oma of andere met wel zes of acht vakes en moekes.  Je kunt er de dag van vandaag geen juist cijfer meer op plakken.  Het weerbericht voorspelde niet veel goeds. Volgens televisie en radio kwamen er tonnen regen op ons af.  Wij gewapend met drie paraplus, hadden ons op het ergste voorzien.  Stond ik daar mooi te wezen!  De school had immers beslist, om uit voorzorg de zoektocht dan maar binnenshuis (binnenschools) te organiseren.  En ... natuurlijk bleef het de ganse ochtend droog!  De pret was er niet minder om.  Zo kregen we de gelegenheid om alle klasjes eens te bezichtigen en het bureau van de directrice te doorkruisen.  Het was een beetje zoeken (daar was het dan ook een zoektocht voor) in die wirwar van enthoesiaste grootouders, maar het was vooral dikke pret voor de kindjes.  Alle kleuters hadden bovendien iets moois gemaakt voor hun oma en opa, mémé en pépé, moeke en vake, mami en papi ... whatever.  Dat Echtgenoot en ik de uitzondering op de regel zijn bleek nog maar eens.  Onze schattige kleindochter wou me haar tekening niet geven, want ik was oma niet.  Neen, ik ben 'Do' en Manlief is 'Pet'.  Mijn uitleg, dat ik ook haar oma was, kreeg gehoor noch begrip.  Jij bent 'Do', zei ze met stellige zekerheid en verhuisde het kunstwerkje naar opa aan de andere kant van de tafel.  Gelijk had ze!  Later die middag gingen we met onze kroost naar een Italiaans restaurantje, ter ere van onze kleinzoon, die morgen zes kaarsjes mag uitblazen.  Bij thuiskomst was de woonkamer versierd met slingers en vlaggetjes.  De geschenkjes werden vlugger uitgepakt dan dat ik ze had weten inpakken.  Later kwam de taart ...  in een andere uitvoering dan gewenst en dus een domper op kleinzoons feestvreugde.  Wij lieten het niet aan ons hart komen, daarvoor was die taart veel te lekker!  Het was een bijzondere 'grootouderdag', we hebben genoten.   Als alles goed gaat, dan mogen we nog twee keer genieten van zo'n dagje.  Kleinzoon verhuist immers in september naar het eerste leerjaar, maar onze jongste moet nog de tweede en derde kleuteklas doorlopen.  We kijken al uit naar de volgende 'grijze hoofdendag' (ha,ha!).

 

een beetje beteuterd

een beetje overdonderd

 

de kleuters van klas nul tot drie

verzameld in de turnzaal

 

omringd door indrukwekkend

grote mensenbenen

 

zagen ze door het bos

even de bomen niet meer

 

een gedichtje

een dansje

een liedje

 

ondertussen met zoekogen

verlangend speuren

 

naar die vertrouwde liefde

de warmte van het omringen

 

en blij zo blij om even later

in vertrouwde armen te verdwijnen

 

en zeker te zijn

van aanwezig houden van

 

Doris Dorné

 

 



gepost door admin 30.03.18 18:50 | permalink | reacties (0) | General
27.03.18
met blik op Beaufort 2018 ...


Er was nog even twijfel, gisterennamiddag, of ik de fiets zou nemen voor een ritje richting 'Bad' met oog op een strandwandeling onder de dan toch nog verschenen, stralende zon.  De gedachte aan een fikse vitamine D onderdompeling gaf de doorslag.  De zee had zich teruggetrokken en een prachtig strand achtergelaten. Golfbrekers lagen uitnodigend bloot te wezen, zodat het kunstwerk geplaatst op één ervan, naar aanleiding van Beaufort 2018, van dichtbij te bewonderen viel.  Vier paarden, waarop vooraan twee Romeinse gladiatoren en daarachter twee hedendaagse polospelers. Bij hoog tij lijkt het wel of het vierspan uit de golven komt gelopen.  Een mooi beeld.  Enkele wandelaars hielden hun gsm in aanslag. Foto's voor de 'vriendenkring' op facebook, dacht ik monkelend.  Zelf moest ik toch de golfbreker over en nam ik ook een kijkje.  Een eindje verderop zag ik iemand filmen, geassisteerd door een geluidsman met 'geluidsborstel'.  Ik zette mijn wandeling verder, overbrugde alle golfbrekers in rust en vond tot mijn grote blijdschap nog zo'n twaalf begeerde wenteltrapjes (zeldzaam schelpje).  Mijn dag kon niet meer stuk.  Rechtsomkeer zorgde voor zon en wind in de rug.  Ondertussen stond er bij het Beaufortkunstwerk een groepje mensen, met in hun midden waarschijnlijk de kunstenaar van dienst, die voor de nodige uitleg zorgde.  Veronderstel ik ... want ik liep een eind van hen vandaan.  Terwijl de zon hoog boven zee mijn schouders warmde, spotte ik de maan in wording tegen een hemelsblauwe lucht.  Zon en maan tegenover elkaar, dat heb ik nog niet vaak gezien. Toch bijzonder!  's Avonds in het VRT journaal verschenen de vier Beaufortpaarden in beeld en een tel later deed ik een onverwacht blitzoptreden.  Ja, ik zag mezelf over het strand flaneren!  't Moet lukken: een Nieuwpoorts Beaufortkunstwerk in the picture en een zeldzaam geworden échte Nieuwpoortnaar als toemaatje.  Hilariteit alom in onze huiskamer.  Nu zie je, zei ik lachend tegen Echtgenoot, dat ik echt wel op het strand ben geweest deze namiddag.  Aan de andere kant, voor hetzelfde geld liep ik daar met een andere man en was ik de pineut!  Waar ik maar wil mee zeggen: pas op, want je bent overal gezien of gefilmd, al is dat het laatste van je gedachten.  Ik had er vandaag nog de ganse dag binnenpretjes om.  Moeder zou het moeten weten!

 

gouden stralen

zinderend op mijn rug

de lentezon in al haar glorie

 

op hetzelfde moment ...

 

mijn verraste blik

op melkwitte zachtheid

van de maan in wording

 

dag en nacht

in evenwicht hangend

aan strakblauwe lucht

 

... veelbelovend

 

Doris Dorné

 

 

 

 

    



gepost door admin 27.03.18 18:36 | permalink | reacties (0) | General
25.03.18
papieren molens ...


Na het sterven van Moeder is er voor even op adem komen blijkbaar weinig tijd.  Het gevecht met de 'papieren molens' is begonnen.  Op je zoektocht naar hoe alles moet, kom je terecht waar je niet hoort te zijn, land je op een locatie waar je gescand moet worden alvorens de deuren zich openen, om daarna vast te stellen, dat de kantoren van dienst een dag eerder van de tweede verdieping naar het gelijkvloers werden verbannen en je er dus prat op mag gaan, dat niet alles naar wens zal verlopen.  Gelijk had ik, toen we geduldig wachtten op een nog af te drukken document.  De mevrouw van dienst kreeg niks geprint op de laptop die niet de hare bleek in haar nieuwe kantoor, waar ze zich na één dag nog volledig verloren voelde.  Ik leefde met haar mee.  Gelukkig waren er genoeg printers en andere kantoren op het gelijkvloers, zodat het uiteindelijk toch lukte.  Oef!  Niet dat we daar veel verder mee waren, ze schreef ons drie weken wachten voor. De tijd om de nodige papieren eventueel te ontvangen ... of niet.  Op naar de volgende halte, waar de 'baas' een weekje met vrijaf bleek en ik dus wat geduld moest oefenen.  Thuis wachtte mij een schrijven van de pensioendienst.  Vermits Moeder voor de uitbetaaldatum stierf en ze toch het geld ontvangen had, werd gevraagd onmiddellijk het bedrag terug te storten.  Bleek dit bij nader order, zelfs zonder mijn tussenkomst en inzet, een fluitje van een cent.  Toen ik 's anderendaags de uittreksels van Moeders rekening in handen kreeg, had de Pensioendienst zich de som al terug eigen gemaakt.  Verbazend snel dus!  Deze week dan de verantwoordelijke op halte twee gesproken, om de nodige paperassen in orde te brengen.  Er moest een dossier opgestart en terwijl daar nog geen letter of cijfer van op papier stond, vertoonde Moeders rekening al een minus van honderdvijftig euro 'dossierkosten'.  Van haast gesproken!  Toch tekenend, hoe financiële instellingen zo makkelijk en op kousenvoeten 'nemen', terwijl 'geven' vaak voor obstakels zorgt.  Je zal maar een lening nodig hebben!  Morgen de laatste halte, ben benieuwd wat ze daar zullen weten.  Ik voel me nu al een beetje Don Quichotte, vechtend tegen 'papieren molens' en alle te volgen regeltjes.  Pfffft! Maar ... er zijn ergere dingen in het leven, dus wijs ik mezelf terecht en denk in stilte: mens-erger-je-niet.  

 

ze zijn zo ongedurig

spelen me parten

... mijn gedachten

 

ze zaaien moeheid

in mijn hoofd

ik tracht ze

te slapen te leggen

 

maar rebels

houden ze me wakker

weigeren het tellen

van dartele schaapjes

 

laf vlucht de nacht

laat me piekerend achter

met zicht op de morgen

 

Doris Dorné

 

 



gepost door admin 25.03.18 18:49 | permalink | reacties (0) | General
17.03.18
winterse lente ...


Stond ik gisteren nog op de wekelijkse vrijdagmarkt in bewondering voor de vrolijke lentekleuren van viooltjes, ranonkels en narcisjes, dan liggen de door mij meegebrachte exemplaren vandaag onder een dun laagje sneeuw en giert een ijskoude wind dwars door mijn winterjas heen.  Het voelde gisterenmorgen echt als het veelbelovende begin van de lang verwachte warmte, maar helaas!  En toch ... daar spotte ik op het marktplein de eerste mooie herinnering aan Moeder.  De zon scheen, de bloemen lokten tot aankoop en ook de bijtjes waren op het appèl.  Eén specialleke vloog ijverig heen en weer van bloem naar bloem: een kolibriebij.  We zagen zo'n diertje voor het eerst, nu al enkele jaren geleden, bij Moeder op de koer, naarstig honingzuigend tussen haar geliefde bloemen.  Het beestje is een stuk groter dan de gewone bijen, heeft redelijk grote vleugels die voortdurend zinderen en een slurfje om het lekkers te stelen.  De warmste herinneringen zitten vaak in de kleinste dingen!  De voorbije dagen haalden we ook vaak beelden op van haar 'strandjutten'.  Het eerste zuchtje wind waaide haar onverbiddelijk het strand op.  Speuren naar verloren schatten was voor haar 'ontstressen'.  De wind waait immers wat verloren ging, na een tijd weer bloot.  Armbanden, trouwringen, muntgeld ... het zand slokt het allemaal op (probeer het, op hetzelfde moment, niet terug te vinden, het zal je toch niet lukken) en laat het, met medewerking van de wind, na een tijdje weer vrij.  Zo zag ik vorig jaar iemand zijn muntgeld verliezen, niet ver van de plaats waar we met onze kleindochter zaten te genieten.  De drie jongeren begonnen te graven, maar ik zat met binnenpretjes en ook toen flitsten Moeder en haar strandzoektochten door mijn hoofd.  Jammer voor de jongeman, maar één of andere strandjutter zal misschien ooit het geluk hebben, om die munten te kunnen rapen. Loop nu niet allemaal stante pede het strand op, de illusie om een echte schat te vinden hoef je niet te hebben.  Sedert het zand gezift wordt door schoonmaakmachines valt er waarschijnlijk nog luttel te rapen.  Een goede raad dus: laat ringen en armbanden thuis en hou je munten stevig in de hand!  Aan het zand moet je het immers niet terug vragen.  Ook Benjamin liep al eens graag méé het strand op en was de koning te rijk als hij een verroeste spijker of flessendopje vond.  't Is dus maar hoe je het woord 'schat' inschat, nietwaar?

 

na de oorlog

in het zand

 

na het gevecht

met de zee

 

loopt het strand leeg

 

duizenden voeten

laten als woelmuizen

mensenlevens sporen na

zonder verhalen prijs te geven

 

zalvende nachtwind

waait valse plooien over

wat niet geweten kan of mag

strijkt korrels goud tot spiegelglad

 

alles wordt tijdloze stilte

 

Doris Dorné

 

 

 



gepost door admin 17.03.18 13:49 | permalink | reacties (0) | General
15.03.18
een afscheid zoals beloofd ...


Een belofte kunnen houden en invullen ... het warmt een mensenhart.  Op de echte eerste lentedag, onder een zachte zon, lieten we de as van Moeder vrij.  Met zijn tienen, in bescheiden familiekring, namen we in alle eenvoud afscheid van haar.  De kleine strooiweide, op de Nieuwpoortse begraafplaats, werd haar laatste stop.  Ik las er een korte tekst voor (zie verder), want zonder een enkel woord vind ik het maar triest. De begrafenisondernemer wees een mooi plaatsje aan en verstrooide haar as, traag en met veel respect, tussen het nog korte wintergras.  Een pak van mijn hart overigens, want ik heb het al anders gezien.  Tevreden ... is de juiste uitdrukking, om te omschrijven hoe ik me gisteren voelde, daar aan de strooiweide.  Tevreden, omdat we in alles Moeders wensen hebben geëerbiedigd, omdat het was zoals ze het me altijd gevraagd had.  Daarna zijn we allemaal samen iets gaan eten en ook dat voelde goed.  Het was een 'troostende' afscheidsdag.   

 

 

Ma ... Mémé Zee ...

 

drieënvijftig jaar lang

waren zee en strand

jouw overburen

'mijn groot geluk'

zei je zo vaak

 

vandaag slibben

verzonken voetsporen

eenzaam balancerend

op de waterlijn

heimelijk dicht

 

sonoor geluid

van af en aan golfslag

doet mijmeren en maant

... tot nadenken

... tot terugblikken

 

straks spuwt de avond vuur

zet de wereld in lichterlaaie

straks kleurt karmijnrode zon

het sprokkelen van herinneringen

 

... aan jou

 

Doris

 



gepost door admin 15.03.18 18:36 | permalink | reacties (1) | General
10.03.18
zonder jarige ...


Het was nog stil, toen we om 14 uur de living waar Moeder bijna anderhalf jaar vertoefde, binnenstapten gewapend met bubbels, door de bakker ouderwets gebakken droge koekjes en een doos vol mini 'boules de berlin' (Berlijnse bollen = een oliebol gevuld met bakkersroom ofte vanillepudding).  Ze hadden er heel erg naar uitgekeken, haar medebewoners, naar die zevenentachtigste verjaardag van Moeder.  Al twee weken lang was dit gebeuren het gespreksonderwerp aan tafel, want wie jarig is, die zorgt voor een traktatie.  Moeder kon er vandaag niet meer bij zijn, maar Zus en ik wilden toch met onze plannen doorgaan en uit dankbaarheid een drink uitbrengen, niet op haar verjaardag, maar op de warmte en de vriendschap in de Papayalaan, zoals de leefruimte genoemd wordt.  De bubbels vielen in de smaak en de gebakjes kenden een groot succes. We bleven een uurtje hangen bij het gezelschap, maakten tijd voor een babbel en lieten hen hun verhaal doen over Moeder. De ontroering van Georges, Clara, Irene, Paula, Elisa, Rachel, Luc, Philippe, Agnes, Denise en Godelieve was gewoon hartverwarmend!  En wij hielden er ook een goed gevoel aan over, het werkte dus aan twee kanten: iedereen tevreden.  Ondertussen tracht ik zo veel mogelijk de wensen van Moeder na te komen.  Ze wou een crematie in alle stilte, geen gedenkingskaart aan het raam bij de begrafenisondernemer, geen 'pottenkijkers' (zoals ze het zelf verwoordde).  Ze gaf me wel toestemming, om achteraf vrienden en bekenden te laten weten, dat ze overleden was.  Samen met ons plaatselijk drukkersduo ging ik er een uurtje voor zitten en het resultaat is schitterend.  Een prachtige kaart, zo helemaal onze Ma. Het maakt me blij, haar leven te kunnen afsluiten met beeld en woorden, die voor zich spreken.  Méér hoefde voor haar niet.

 

ze nippen 

aan hun coupke

drinken zuinig

de bubbels

 

ze eten 

met smaak

de niet te versmaden

huisgemaakte bakkerskoekjes

 

hier en daar

glanst een traan

de koontjes

kleuren rood

 

ze genieten

en wij ook

wat moet een mens

nog méér

 

om in verdriet

en stil herinneren

één te worden

 

Doris

 

 



gepost door admin 10.03.18 18:48 | permalink | reacties (1) | General
08.03.18
als een moeder sterft ...


Dinsdagavond stierf mijn Moeder ... eindelijk vond ze de rust waar ze naar hunkerde.  Ze wou niet meer leven, ze wou geen zevenentachtig worden, ze wou niet meer jarig zijn.  De angst voor wat nog komen zou, had haar al een tijdje in zijn greep.  Ik zag het met lede ogen aan, begreep haar en stond machteloos.  De nachten waren een zoektocht geworden, een verloren lopen met een gevoel van paniek.  Hoe het warme team van de Papayalaan, de leefplaats waar ze vertoefde met haar medebewoners, ook zijn best deed, het kreeg geen vat op wat haar zo bang maakte.  De nachten niet overbruggen en ook tijdens de dag de onrust niet kunnen ontwijken, het eiste zijn tol.  Zelfs de medicatie bracht geen soelaas meer.  Vorig weekend, toen Zus op bezoek ging, lag ze te slapen en ze bleef slapen. Op van het leven en van angst. Het verliezen van haar waardigheid, van haar eigen kunnen, de constante nood aan hulp ... heeft haar gebroken.  Een gegeven, waarmee ze al lang bezig was en nooit gewild had.  Maandag vonden we haar in de living, slapend in de zetel, alsof ze alle achterstand wilde inhalen.  Dinsdagmiddag kregen we een telefoontje. Het ging steeds slechter met haar of we wilden komen.  Enkele uren later stierf ze.  Er is verdriet, maar vooral een gevoel van opluchting. Weg panische angst, weg het nooit aflatende wantrouwen, weg de pijn van het niet meer willen zijn.  Ze werd net geen zevenentachtig, maar overmorgen op haar verjaardag, zullen we toch in haar naam toosten op de warmte en de vriendschap, samen met haar medebewoners en het team van de Papayalaan.  Naar haar wens, nemen we volgende week in alle intimiteit afscheid.  Ze zou het niet anders gewild hebben.  Moeder was vroeger een fervente 'strandjutter', vandaar het volgende tekstje op haar overlijdensbericht, want bij elke strandwandeling zullen we herinneringen rapen.

 

jij ...

de wind ...

het strand ...

 

een beeld geboetseerd

tot nooit ver weg

in een zee van zand  

 

Doris

 

 



gepost door admin 08.03.18 14:05 | permalink | reacties (5) | General
 
:: Mei 2018 (1)
:: April 2018 (5)
:: Maart 2018 (7)
:: Februari 2018 (3)
:: Januari 2018 (6)
:: December 2017 (5)
:: November 2017 (3)
:: Oktober 2017 (4)
:: Augustus 2017 (6)
:: Juli 2017 (3)
:: Juni 2017 (5)
:: Mei 2017 (7)
:: April 2017 (3)
:: Maart 2017 (6)
:: Februari 2017 (6)
:: Januari 2017 (9)
:: December 2016 (10)
:: November 2016 (7)
:: Oktober 2016 (19)
:: September 2016 (17)
:: Augustus 2016 (23)
:: Juli 2016 (20)
:: Juni 2016 (22)
:: Mei 2016 (28)
:: April 2016 (26)
:: Maart 2016 (29)
:: Februari 2016 (29)
:: Januari 2016 (31)
:: December 2015 (4)
:: November 2015 (5)
:: Oktober 2015 (1)
:: Augustus 2015 (2)
:: Juli 2015 (2)
:: Juni 2015 (2)
:: Mei 2015 (4)
:: April 2015 (2)
:: Maart 2015 (5)
:: Februari 2015 (3)
:: Januari 2015 (5)
:: December 2014 (4)
:: November 2014 (3)
:: Oktober 2014 (5)
:: Augustus 2014 (4)
:: Juli 2014 (3)
:: Juni 2014 (5)
:: Mei 2014 (6)
:: April 2014 (3)
:: Maart 2014 (7)
:: Februari 2014 (6)
:: Januari 2014 (6)
:: December 2013 (8)
:: November 2013 (6)
:: Oktober 2013 (5)
:: Augustus 2013 (6)
:: Juli 2013 (5)
:: Juni 2013 (5)
:: Mei 2013 (5)
:: April 2013 (6)
:: Maart 2013 (6)
:: Februari 2013 (5)
:: Januari 2013 (10)
:: December 2012 (8)
:: November 2012 (9)
:: Oktober 2012 (5)
:: Augustus 2012 (5)
:: Juli 2012 (7)
:: Juni 2012 (5)
:: Mei 2012 (7)
:: April 2012 (8)
:: Maart 2012 (7)
:: Februari 2012 (4)
:: Januari 2012 (8)
:: December 2011 (6)
:: November 2011 (7)
:: Oktober 2011 (6)
:: Augustus 2011 (7)
:: Juli 2011 (7)
:: Juni 2011 (5)
:: Mei 2011 (9)
:: April 2011 (7)
:: Maart 2011 (6)
:: Februari 2011 (7)
:: Januari 2011 (7)
:: December 2010 (8)
:: November 2010 (9)
:: Oktober 2010 (9)
:: Augustus 2010 (7)
:: Juli 2010 (7)
:: Juni 2010 (9)
:: Mei 2010 (10)
:: April 2010 (7)
:: Maart 2010 (12)
:: Februari 2010 (11)
:: Januari 2010 (14)
:: December 2009 (13)
:: November 2009 (10)
:: Oktober 2009 (10)
:: September 2009 (13)
:: Augustus 2009 (11)
:: Juli 2009 (9)
:: Juni 2009 (11)
:: Mei 2009 (12)
:: April 2009 (14)
:: Maart 2009 (13)
:: Februari 2009 (15)
:: Januari 2009 (17)
:: December 2008 (17)
:: November 2008 (19)
:: Oktober 2008 (14)
:: September 2008 (17)
:: Augustus 2008 (16)
:: Juli 2008 (17)
:: Juni 2008 (16)
:: Mei 2008 (13)
:: April 2008 (18)
:: Maart 2008 (22)
:: Februari 2008 (17)
:: Januari 2008 (21)
:: December 2007 (20)
:: November 2007 (23)
:: Oktober 2007 (25)
:: September 2007 (17)
:: Augustus 2007 (17)
:: Juli 2007 (21)
:: Juni 2007 (26)
:: Mei 2007 (27)
:: April 2007 (26)
:: Maart 2007 (3)