Poezie Doris Dorné
 
 

Maandelijks Archief: APRIL 2007


30.04.07
onthoofd


Een energievolle dag gehad vandaag.  Het is gebeurd!  Deze morgen heb ik met bloedend hart en veel weerzin, duizenden madeliefjes onthoofd. Weg mooi bloementapijt, maar er was geen andere oplossing.  Het gras groeide bijna boven onze oren (lichtjes overdreven).  Daarna ons huis gedweild, want na het weekend is dat broodnodig.  In de namiddag op de fiets naar zee gereden en een wandeling gemaakt met mijn moeder.  Later thee gedronken met Fabienne en een stukje taart gesmikkeld (onze slanke lijn behoort toch tot het verleden).  Tot halfzeven de tuin nog een beetje netjes gemaakt.  Wat zeg je daarvan?  Ben tevreden over mezelf.
Maar, deze dag heeft ook iets intriest.  De postbode bracht een overlijdensbericht van Lea.  Lieve Lea, die zoveel voor anderen heeft gedaan.  Lieve Lea, die samen met Eric, haar man, de drijvende kracht was achter het boekje ' 't Vergeet-me-nietje' voor ouders van overleden kinderen.  Lieve Lea, die haar zoontje Jeroen verloor aan kanker en openstond voor verdriet van anderen.  Lieve Lea, die bij mij herinneringen nalaat van zachtheid, begrip, liefhebben ... een beeld om nooit te vergeten.  Ik weet het zeker, lieve Lea, zo blijf je me bij.
 
de zon gaat brandend onder
kleurt de einder roodgloeiend
aan de verlaten vloedlijn
fluister ik zacht jouw naam
 
wie je was
wie je bent
wie je blijft
 
... je zal er altijd zijn
 
achter sneeuwwitte zeilen
spelen meeuwen schaduwspel
in verzonken voetstappen
ligt het verleden voor het grijpen
 
Doris Dorné voor Lea
 
 


gepost door admin 30.04.07 19:42 | permalink | reacties (0) | General
29.04.07
feest


Enkele minuten geleden thuisgekomen van weggeweest (hoe is 't mogelijk?).  We waren uitgenodigd op Oona's plechtige communiefeest.  Na wat zoekwerk zijn we redelijk vlot ter plaatse geraakt. Oona is de lieve kleindochter van Fabienne ofte Moetje, mijn vriendin.  Ze was mooi, Oona, een echte jongedame.  Ze wou een feestje met een frietkot en zo geschiedde.  Lekkere warme hapjes, goed gebakken en frietjes om van te smullen, op de boerderij van oma en opa. Prachtig weer ook, de ganse namiddag buiten gezeten en genoten.  Fijn feestje, dus. Zo'n plechtige communie vind ik zelf een 'groeifeest': kind af, meisje worden ... van voetstapje naar voetstap.
Zoon en vriendin Veerle zijn weer vertrokken richting Gent.  Vanmorgen nog onze wagen en terzelfdertijd ook die van zoon, gewassen.  't Was de moeite!  Wegens weinig regen en veel stof was het moeilijk de kleur nog te herkennnen.  Tijd voor actie dus.
Een berichtje gekregen van zus Martine, die deze nacht veilig geland is, samen met haar echtgenoot, in Mexico. Met dit zomerweer waan ik me ook in het buitenland.
Verder deze ochtend nog een discussie gehad met mijn echtgenoot.  Waarom denken mannen toch altijd, dat ze het beter weten?  Iedere keer als er iets zoek is, krijgt moeder de vrouw de naam, terwijl ze er voor niets tussen zit.  't Was deze morgen niet anders.  De sproeier was zoek en dat was mijn fout, want ik doe alles weg en leg het ergens waar echtgenoot het niet kan vinden.
De stoom kwam al uit mijn oren, echt waar, van kwaadheid.  Ik was er pertinent zeker van die sproeier niet in handen te hebben gehad.  Maar ja, er was weer geen praten aan en dan geraak ik boven mijn theewater!  Natuurlijk vonden we dat ding ergens waar echtgenoot het maanden geleden achterliet.  Best dat hij een tijdje uit mijn buurt gebleven is.  Het probleem ligt hem hier: na dertig jaar ken ik mijn tweede helft wel zo'n beetje, terwijl hij eigenlijk nog altijd niet weet hoe ik in mekaar zit (of doet dat hij het niet weet).  Mannen!


gepost door admin 29.04.07 22:33 | permalink | reacties (0) | General
28.04.07
jammer


Allé, de mannen hebben zich gisterenavond weer goed geamuseerd met hun autootjes.
Claire en ik zijn de vrouwen van dienst op vrijdagavond, we zorgen voor een natje en een droogje.  Nog een geluk, dat we van die volgzame en toegeeflijke vrouwen zijn (van 't soort dat ze nu niet meer maken), die zich week na week inzetten voor de hobby van hun echtgenoot.  Je kunt nu wel zeggen: ze moeten maar zo stom niet zijn!  Gelijk heb je, maar we geven grif toe, dat die bewuste, wekelijkse avond ook iets is waar we beiden een beetje naar uitkijken.  Niet altijd met overtuigd enthousiasme, maar we staan er toch en we gaan ervoor.  Ja, na dertig jaar moet ik toegeven, dat die vastgepinde vrijdagavond me soms eens tegensteekt, dat ik soms ook wel eens iets anders zou willen doen. Terwijl het aan de andere kant, bijna een gewoonte geworden is.  Mijn echtgenoot is een echte veteraan in slotracingland.  Hij is al veertig jaar lang de drijvende kracht achter de Mini Racing Club 'Op Zolder' te Nieuwpoort.  Hij weet van geen opgeven en ik zie ons, als senioren, ooit al in één of ander rustoord belanden, samen met het racecircuit (32 meter lang, 8 auto's naast elkaar). Toekomstbeeld: bibberende, oude mannetjes die racen en bibberende, oude vrouwtjes die supporteren.
Grapje! 
Deze morgen naar de receptie geweest van de tentoonstelling in het atheneum te Veurne.  Weinig volk, teleurstellend voor de deelnemers en voor de initiatiefnemers.
Ach ja, er is zoveel te doen.  Het is de week van de amateurkunsten, ook overal recepties en openingen, het is verlengd weekend (1 mei), veel mensen trekken er een paar dagen op uit.  Zelf ben ik van oordeel, dat het allemaal een beetje teveel van het goede wordt, je weet op den duur niet meer waar je het eerst naartoe moet lopen.
Alexander en Veerle zijn naar de instuif van Ellen en Raf.  Zoon heeft een heel mooie tekening gemaakt en laten inkaderen voor hen.  Ellen is vandaag, net als Maurits, jarig.  Ze wordt zesentwintig.  Waar blijft de tijd!  Ik hoop, dat ze een fantastische instuif, annex verjaardagsfeestje, heeft. 
 


gepost door admin 28.04.07 20:41 | permalink | reacties (1) | General
27.04.07
zeventig worden


Morgen wordt Maurits zeventig en dat moest vandaag gevierd worden.  Na ons wekelijks rendez-vous bij Mario's nodigde hij ons, Rita en ik, uit om iets te gaan eten.  Het werd de Cappucino in de Langestraat. Héél lekker gegeten bij Serge en Belinda.  En omdat Maurits betaalde, smaakte het dubbel zo goed (ha,ha).  Bedankt, jarige!
Vandaag viel het tweemaandelijks tijdschrift 'Nieuwpoort uw stad' in de brievenbus.  Op de eerste pagina een artikeltje over het nieuwe logo van de jeugddienst, een logo ontworpen door onze eigenste zoon, Alexander. Moeder zo trots als een pauw!  't Is toch maar weer een positief gegeven om te vermelden op zijn CV bij sollicitaties.
Later in de namiddag Dorine opgehaald om onze werken naar Veurne te brengen.  Dit weekend gaat de jaarlijkse tentoonstelling van oudleerlingen door in het Koninklijk Atheneum.  Ze hangen mooi, de gedichten.  Vier teksten van mij, in kalligrafie gezet door Dorine, uit de bundel 'Kort van stof', over en omtrent kinderen.  Ze kregen alvast de aandacht van een oud-journalist (al twintig jaar op zijn pensioen), die vroeger gedichten recenseerde voor het Laatste Nieuws.  Een krasse drieëntachtiger!  Zijn vrouw stond al pinnig omdat hij zo lang bij ons bleef hangen.  Dat komt ervan als je twee 'jeugdige' dames van vijftigplus ontmoet.  Enfin, toch een aantal bekenden terug gezien ('t zijn elk jaar dezelfde mensen die tentoonstellen) en morgen mogen we er eentje op gaan drinken!


gepost door admin 27.04.07 19:42 | permalink | reacties (0) | General
26.04.07
verkeer


Gisteren, op de autostrade, zaten mijn zus en ik gesandwiched in een file.  Zware vrachtwagens voor, naast en achter ons.  Het gaf me een gevoel van onveiligheid, van gevangen zitten tussen mastodonten en geen vluchtweg beschikbaar hebben.
Dagelijks eist het verkeer zijn tol, vallen er doden.  Ik denk daar aan, als ik op de snelweg 'meegezogen' wordt door een sliert wagens.  Je zit er middenin en je moet mee, willen of niet.  Het hectische gedoe tijdens de week is niet mijn ding, maar op zondag, als de autostrade zo goed als verlaten is (richting binnenland welteverstaan), dan vind ik het gewoon zalig rijden.Het verkeer eist elke dag zijn tol, zoals de jongen van twintig, die deze week het leven liet in een ongeval met een vrachtwagen op de Kaai te Nieuwpoort. Blijkbaar was het geen dode hoek ongeval, het onderzoek zal het moeten uitwijzen, maar daarmee krijg je je kind niet terug. Dit is het allergrootste verdriet, dat je als ouder kan overkomen, je kind verliezen.
 
dode hoek
 
één fractie
één seconde
 
maait het kwetsbare
tot deel van de weg
 
één fractie
één seconde
 
kleit jong leven
tot bewegingloos
 
op een stukje fietspad
zonder einde of begin
 
een tas
een fiets
 
ergens middenin
onder plots gevallen stilte
 
lijkbleke wangen
tegen zwart beton
 
Doris Dorné
uit 'Kort van Stof' (2002)
 
 


gepost door admin 26.04.07 19:24 | permalink | reacties (0) | General
25.04.07
Martine


Mijn jongste zus, Martine, woont in Oostakker.  Ze is geboren op dezelfde dag als ik, maar wel zes jaar later.  Ik kreeg haar als 'kadootje' voor mijn verjaardag, wat resulteerde in een speciale zussenband.  Deze morgen al vroeg vertrokken richting huize Theunynck (ze vond haar echtgenoot in Lochristi, waar ze enkele jaren woonden, om daarna te verkassen naar het heiligste der dorpen (Oostakker is met zijn grot immers een bekend bedevaartsoord).  Zelf ben ik nog nooit in die grot geweest, maar wel in de tearoom ernaast, fantastische wafels hebben ze daar.  Mijn zus en haar man gaan een weekje naar Mexico, het land van de bruine bonen.  De twee dochters blijven thuis, ze zijn al halfvolwassen en kunnen hun plan wel trekken.  Allé, ik vind dat toch, maar hun moeder is daar niet zo zeker van.  Daarom ga ik volgende week een dagje logeren bij mijn nichtjes.  Kwestie van de kerk in het midden te houden en aan de éne kant mijn zus met een gerust hart te laten vertrekken en aan de andere kant niet teveel in het vaarwater te lopen van de twee jongedames. Bovendien heb ik al beloofd een rijsttaart te bakken.  Als dat maar goed afloopt, want 't is jaren geleden, dat ik mijn bakkunst nog beoefende!
Ik had vanmorgen nogal wat geluk, juist een file van vele kilometers achter me gelaten.  Ben met mijn zus naar de Macro gereden, waar ik haar binnen de kortste keren niet meer terug vond en dus maar mijn GSM heb gebezigd.  Toch handig zo'n ding, in bepaalde omstandigheden.
Daarna Caro (de oudste telg) opgehaald om in Gent tussen de zomers geklede studenten een spaghetti te verorberen, samen met Scarlet (de jongste telg).  Het was erg warm, het leek wel half juli. Caro had overigens op haar stage de opmerking gekregen, dat ze er wat te bloot bij liep haar rug was zichtbaar)!
Rond halfzes stond ik terug in Nieuwpoort, blij dat het hier wat frisser was.


gepost door admin 25.04.07 19:43 | permalink | reacties (1) | General
24.04.07
moeilijk


Deze morgen om acht uur is er op de Kaai te Nieuwpoort, een jongen van twintig aangereden door een vrachtwagen en overleden.  Ik denk aan de ouders en aan het allesomvattende verdriet, dat nu ook een deel van hun leven wordt.  Ik denk aan Lea en Eric, die ook hun zoontje, toen zes jaar oud, verloren aan kanker.  Aan Lea, die nu zelf ziek is en weet dat ze niet meer genezen kan en van wie ik vandaag een kaartje kreeg met woorden van dank.  Ik werd er stil van.  Veel mensen vinden het moeilijk om halt te houden bij iemand anders verdriet.  Ze lopen er liever in een grote boog omheen.  Verdriet mag ook niet te lang duren, verdriet is beangstigend, over verdriet moet je niet te vaak praten.  Maar soms doet het echt deugd om een luisterend oor te vinden, iemand die begrijpt wat je doormaakt, iemand die mee gaat in je gevoelens en beslissingen, zonder zich daarom op te dringen. Verdriet erkennen is alleen maar menselijk, hoe moeilijk het ook lijkt. En ... wat het hart begrijpt, maakt woorden overbodig.
 
 
 
 
 


gepost door admin 24.04.07 21:24 | permalink | reacties (0) | General
23.04.07
verdriet


Gisteren zou mijn zus negenenveertig geworden zijn.  Zou, want vorig jaar in augustus stierf ze totaal onverwacht aan een hartaderbreuk.  Mijn moeder had het moeilijk gisteren.  Je kind blijft je kind ook al is het volwassen en reeds lang het huis uit.  Mijn zus overleed in het zuiden van Frankrijk, niet ver van Cannes.  Haar levenspartner, Dirk, had daar een huisje.  Enkele minuten voor haar dood, nam een vriend die op bezoek was, nog een foto van hen beiden.  Het kiekje toont mijn zus, stralend lachend en bruinverbrand.  Het maakt het moeilijk te bevatten, dat ze enkele seconden nadien er al niet meer was.  Ze werd gecremeerd in Cannes, twee dagen na haar sterven.  Schoonbroer Nico zorgde ervoor, dat mijn moeder er bij kon zijn.  Hij zag niet op tegen een nachtelijke rit van veertien uur met de wagen.  Petje af voor hem!
Soms denken mensen, dat verdriet slijt, dat het over gaat.  Neen, verdriet om een gestorven kind verdwijnt nooit.  Je geeft het een plaatsje in je leven, maar de pijn, het gemis, de leegte en het verlangen zijn voor altijd.
 
verdriet is méér dan tranen
verdriet is houden van
 
houden van gaat nooit over


gepost door admin 23.04.07 19:42 | permalink | reacties (0) | General
22.04.07
het KASK


Deze morgen naar Gent gereden om eens te kijken hoe de eindfilm van zoon Alexander vordert.
Mag ik even mijn bewondering voor wat hij doet wereldwijd bekend maken?  Ja, als je als ouder hoort, dat je kind naar de academie wilt, dan sta je daar een beetje terughoudend tegenover.  Na de humaniora was het zijn droom om animatietekenen te doen, maar pa was niet bijster enthousiast over die plannen.  Moeder begreep het beter, ze had immers zelf academie willen volgen, doch kreeg er de kans niet toe (ze mocht alles doen wat ze wilde, behalve haar eigen keuze).  Om binnen te geraken op de studie animatie, moet je eerst een ingangsexamen afleggen.
Zoon daar acht jaar geleden naartoe met bitter weinig bagage qua tekenen.  Resultaat: gebuisd en tot op de grond afgebroken door de jury.  Een harde noot voor een jongen van toen pas zeventien.  Dan maar gegaan voor de biologie.  In vier jaar die studie afgehaspeld mèt onderscheiding en dan nog maar eens zijn kans gewaagd en gegaan voor zijn droom die niet stuk te krijgen was.  Tweede keer, goede keer.  Hij was bij de twintig gelukkigen, die dat jaar mochten starten.  Vader en moeder gunden het hem van harte.  Toch hadden ze nooit verwacht, dat hij ook deze studie met glans zou afwerken. In al die jaren is hun bewondering voor hem en voor zijn werk alleen maar gegroeid.  Kijk nooit neer op een student academie!  Animatiefilm is immers een titanenwerk: een verhaal schrijven met inhoud, tekenen, filmen, animeren, zorgen voor de nodige humor, tristesse, muziek en dialogen.  Chapeau!
In juni studeert Alexander na vier jaar af aan de animatieafdeling, we kijken met trots uit naar zijn eindfilmpje en hopen, dat hij dan zijn droom verder zal kunnen waarmaken.
Nog een bedankje voor mijn buurmeisje, dat een eerste reactie plaatste op mijn 'spinsels'.
Ja, Ellen, de struiken hebben ook al voor de nodige hilariteit gezorgd hé.  Maar ja, jij bent dan ook de enige, die Urbain durft te trotseren.  Dapper meisje (ha,ha)!
 
 


gepost door admin 22.04.07 19:19 | permalink | reacties (0) | General
21.04.07
gezondheidstherapie


Beetje in de tuin bezig geweest.  Een echte gezondheidstherapie!  Vooral, als je struiken hebt staan met venijnige stekels, die dan ook nog eens in je huid blijven haperen en makkelijk tot een ontsteking leiden.  Bij het zoeken naar iets moois om onze tuin af te bakenen vooraan langs de straat, kwam mijn echtgenoot ooit op het lumineuze idee, er iets te planten, dat volgens hem zijn blad in de winter bleef behouden, namelijk: berberis.  Wat verliest er in het najaar als eerste zijn blad? Juist, onze berberis!  Nog nooit heb ik een plant meer vervloekt, dan dat stuk venijn.  Elk jaar zitten er wel een paar giftige punten in mijn hand. Aan de andere kant is deze struik prachtig van kleur en groei.  Ik hou er vooral van als hij nogal welig tiert, strakke snit in een tuin is niets voor mij.  Een plantje dus met zowel voor- als nadelen. 
De buurman vroeg deze morgen aan mijn echtgenoot, of onze grasmachine defekt was, gezien het gras de volle vrijheid krijgt (door de duizenden madeliefjes).  Misschien maak ik volgende week van mijn hart wel een steen en rij ik het toch eens af, want seffens kan ons machientje de lengte niet meer aan.  Ik kijk nog even de kat uit de boom, of liever, ik geniet nog enkele dagen met volle teugen van mijn wit bloemetjesveld.
Morgenochtend rijden we naar Gent (ja, ja, we zijn weer het huis uit).  Het is opendeur in Alexanders school, het KASK.  Ben echt benieuwd naar wat hij al gemaakt heeft van zijn eindfilm. Daarover morgen meer.
 
 


gepost door admin 21.04.07 19:05 | permalink | reacties (1) | General
 
:: Oktober 2017 (4)
:: Augustus 2017 (6)
:: Juli 2017 (3)
:: Juni 2017 (5)
:: Mei 2017 (7)
:: April 2017 (3)
:: Maart 2017 (6)
:: Februari 2017 (6)
:: Januari 2017 (9)
:: December 2016 (10)
:: November 2016 (7)
:: Oktober 2016 (19)
:: September 2016 (17)
:: Augustus 2016 (23)
:: Juli 2016 (20)
:: Juni 2016 (22)
:: Mei 2016 (28)
:: April 2016 (26)
:: Maart 2016 (29)
:: Februari 2016 (29)
:: Januari 2016 (31)
:: December 2015 (4)
:: November 2015 (5)
:: Oktober 2015 (1)
:: Augustus 2015 (2)
:: Juli 2015 (2)
:: Juni 2015 (2)
:: Mei 2015 (4)
:: April 2015 (2)
:: Maart 2015 (5)
:: Februari 2015 (3)
:: Januari 2015 (5)
:: December 2014 (4)
:: November 2014 (3)
:: Oktober 2014 (5)
:: Augustus 2014 (4)
:: Juli 2014 (3)
:: Juni 2014 (5)
:: Mei 2014 (6)
:: April 2014 (3)
:: Maart 2014 (7)
:: Februari 2014 (6)
:: Januari 2014 (6)
:: December 2013 (8)
:: November 2013 (6)
:: Oktober 2013 (5)
:: Augustus 2013 (6)
:: Juli 2013 (5)
:: Juni 2013 (5)
:: Mei 2013 (5)
:: April 2013 (6)
:: Maart 2013 (6)
:: Februari 2013 (5)
:: Januari 2013 (10)
:: December 2012 (8)
:: November 2012 (9)
:: Oktober 2012 (5)
:: Augustus 2012 (5)
:: Juli 2012 (7)
:: Juni 2012 (5)
:: Mei 2012 (7)
:: April 2012 (8)
:: Maart 2012 (7)
:: Februari 2012 (4)
:: Januari 2012 (8)
:: December 2011 (6)
:: November 2011 (7)
:: Oktober 2011 (6)
:: Augustus 2011 (7)
:: Juli 2011 (7)
:: Juni 2011 (5)
:: Mei 2011 (9)
:: April 2011 (7)
:: Maart 2011 (6)
:: Februari 2011 (7)
:: Januari 2011 (7)
:: December 2010 (8)
:: November 2010 (9)
:: Oktober 2010 (9)
:: Augustus 2010 (7)
:: Juli 2010 (7)
:: Juni 2010 (9)
:: Mei 2010 (10)
:: April 2010 (7)
:: Maart 2010 (12)
:: Februari 2010 (11)
:: Januari 2010 (14)
:: December 2009 (13)
:: November 2009 (10)
:: Oktober 2009 (10)
:: September 2009 (13)
:: Augustus 2009 (11)
:: Juli 2009 (9)
:: Juni 2009 (11)
:: Mei 2009 (12)
:: April 2009 (14)
:: Maart 2009 (13)
:: Februari 2009 (15)
:: Januari 2009 (17)
:: December 2008 (17)
:: November 2008 (19)
:: Oktober 2008 (14)
:: September 2008 (17)
:: Augustus 2008 (16)
:: Juli 2008 (17)
:: Juni 2008 (16)
:: Mei 2008 (13)
:: April 2008 (18)
:: Maart 2008 (22)
:: Februari 2008 (17)
:: Januari 2008 (21)
:: December 2007 (20)
:: November 2007 (23)
:: Oktober 2007 (25)
:: September 2007 (17)
:: Augustus 2007 (17)
:: Juli 2007 (21)
:: Juni 2007 (26)
:: Mei 2007 (27)
:: April 2007 (26)
:: Maart 2007 (3)