Poezie Doris Dorné
 
 

Maandelijks Archief: APRIL 2008


29.04.08
programmatiewijziging


Deze morgen moesten we om 9 uur 15 in het AZ St. Jan in Brugge staan.  De draadjes uit Echtgenoots hand werden verwijderd en daarna kwam de dokter een kijkje nemen.  Wie denkt zijn leven te kunnen programmeren na een operatie (en het gaat hier nog maar om twee schamele vingers), die is mis!  Volgens de behandelende arts was Echtgenoot niet goed bezig (hij kon zijn vingers niet ver genoeg plooien) en dus besliste die verstandige man, dat mijn tweede helft elke dag naar Brugge moet rijden voor de nodige vinger- en handoefeningen.  Tegenspraak is niet aan de orde, zijn woord is wet. Daar heb ik het erg moeilijk mee, dat je als mens volledig afhankelijk bent van iemand anders, die dan voor jou beslissingen gaat nemen zonder dat je nog iets in de pap te brokken hebt.  En voilà ... programmatiewijziging op alle gebied.  Ja, Echtgenoot kan (mag) niet rijden met zijn hand in het harnas en dus word ik gepromoveerd tot elke dag chauffeuse van dienst. We werden vanmorgen al onmiddellijk naar de kine in de kliniek gecatapulteerd.  Ze zijn daar zo zachtmoedig niet als Gerda, onze thuiskinesiste, die het volgens ons, overigens voortreffelijk deed.  Maar ja, wie zijn wij?  Ik zag Echtgenoot verschillende keren met zijn ogen knijpen, zo te zien deed het geen deugd. Hij kreeg de raad om in het vervolg vooraf een pijnstiller te nemen, want pijnloos zal de behandeling zeker niet zijn. 
Nadien haalden we de door mij bestelde GPS op, die we eigenlijk in Oostende moesten afhalen, maar gezien de winkel daar gesloten is wegens veranderingswerken stonden we daar gisteren voor choco.
Daarna doorgereden naar Echtgenoots werk en vandaar richting Nieuwpoort, maar niet vooraleer we alle uitnodigingen voor de juniorrace van zaterdag in de nodige brievenbussen hadden gedeponeerd, wat ons nog een uurtje later dan verwacht thuis bracht.
Vanavond dan vlug naar mijn afspraak gereden met mijn podologe (voetverzorgster). Sedert enkele weken had ik last van een ingegroeide teennagel en dat is pijnlijk, vooral als het begint te ontsteken.  Blij dat ik daar vanaf ben, een verademing.  Gisteren ook een bezoek gebracht aan mijn tandarts, er zijn nogal wat restauratiewerken nodig aan de restanten van mijn gebit, dus ik ben daar ook nog even zoet mee.  't Is hier al dokter dat de klok slaat!
 


gepost door admin 29.04.08 20:06 | permalink | reacties (0) | General
27.04.08
jazzy


Er zat muziek in de kinderboerderij op de jaarlijkse plantjesdag.  En wat voor muziek!  Didier Derck en kompanen brachten twee optredens en wij waren erbij.  Natuurlijk, want we zijn al jaren hevige fans van deze mijnheer en zijn entourage.  Didier staat voor bluesmuziek en daar vallen wij voor.  Vandaag echter ging het meer de 'jazzy' kant op, maar ook dat kan ons bekoren.  Het begon deze morgen rond 11 uur.  Samen met Marie-Claire en Ronny gingen we voor het apéritief.  Na een 'slabuitje' (korte regenvlaag) kwam de zon weer tevoorschijn en het was zalig zitten in open lucht, midden kakelende en kukelende kippen/ hanen en de kwekkende eenden, op de frontlijn voor het podium.  Ondertussen waren ook Annie en Alain, onze overburen gearriveerd en schoven bij aan onze tafel.  Er zouden meer zulke zondagochtenden moeten zijn!  Plantjesdag zelf stelde niet zoveel voor: een standje of zes met vooral kruiden.  Iets wat mij bitter weinig interesseert, mijn gebruikte kruiden zitten gedroogd in glazen potjes en komen uit het warenhuis. 
Na de middag trok ik met Fabienne richting tweede optreden, terwijl Echtgenoot eerst de tijd nam om naar de start van de formule I race te kijken.  Ook Isabelle was op de kinderboerderij met haar drie blonde rakkers.  Het beloofde een gezellige namiddag te worden.  Niet veel later kwam ook Fernande toe en zo was onze 'koffieklets' een feit.  Echtgenoot sloot de rangen, maar hoorde door ons gekwebbel bijna de zanger en de muziek niet (zijn woorden).  Ja, dat heb je als je met vier vrouwen wilt pronken!  Het was er aangenaam toeven en de tafeltjes zaten vol, een opsteker voor de artiesten, die zelden zo'n groot publiek voorgeschoteld krijgen.  Een zalige namiddag, zeker voor herhaling vatbaar.
Later reden we naar Veurne, om de gedichten op te halen.  Daar was het een bijzonder rustige dag geweest, weinig bezoekers voor de tentoonstelling, daar speelde het mooie weer ook wel in mee en ja, al die evenementen her en der verspreid ... soms is het ook wel een beetje teveel van het goede!


gepost door admin 27.04.08 20:09 | permalink | reacties (0) | General
26.04.08
warm


Echt warm vandaag, een zomerse lentedag! Net als de vorige jaren staat onze tuin vol madeliefjes.  Een prachtig zicht, witte bloempjes met een gouden hart, een sneeuwtapijt.  Ik begrijp de mensen niet, die zich aan zo'n dingen ergeren.  Naar 't Bad gefietst, in navolging van veel wandelaars en massaal vliegend ongedierte (allerlei vreemde beestjes, die de te zachte winter overleefden en nu vrij spel krijgen).  Echt vervelend, bij momenten, want krijg maar eens een vlieg in je oog (letterlijk) als lenzendrager.  Je zult het geweten hebben!  Het gebeurt nog, dat bij de eerste echte warmte, allerlei insecten tevoorschijn komen. Als je zo'n klein, snel vliegend projectiel onverwacht tegen je hoofd krijgt, dan schrik je daar toch even van, want het geeft wel een 'plets'.  Ze zaten bij mijn aankomst aan zee, dan ook in mijn haren, mijn nek en mijn 'décolleté' (kleintje). Leuk is anders, maar ja, de natuur is niet te temmen en zo'n fenomeen moet je erbij nemen.
Echtgenoots hand doet het goed.  Volgende dinsdag moeten we naar Brugge en dan gaan de draadjes er uit.  Gerda, de kinesiste, zei dat het 'piepen' zal worden, want volgens haar zijn ze volledig in de twee vingers gegroeid.  Amai, dat voorspelt niet veel goeds!
Na de verzorging vanmorgen, reden we naar Veurne voor de openingsreceptie van de jaarlijkse tentoonstelling van oudleerlingen in het Koninklijk Atheneum. Het viel me op, dat er steeds minder interesse is voor dit gebeuren.  Zowel de leerkrachten, als de oud-directeurs, als de kunstenaars, laten het een beetje afweten. Jammer voor de inrichters, die er toch altijd veel energie en tijd in steken.  Er is ook overal vanalles te doen, echt een 'overaanbod'. 
In gezelschap van Moeder eens gaan kijken voor een outfit voor komende vrijdagavond, want dan huwt Echtgenoots petekind.  Er is één voordeel aan de wildgroei van de vele winkels in 't Bad, je vindt er je gading en op verplaatsing gaan is niet meer nodig.  Daar ben ik dus ook vanaf, want kledij zoeken voor een huwelijksfeest, dat is nu ook mijn sterkste kant niet.  Geef me maar een jeans en een gemakkelijk zittend t-shirt, daar voel ik me het gelukkigst in, maar ja voor zo'n gelegenheid mag het toch iets méér zijn, al vindt Echtgenoot dat allemaal larie en apekool, een stelling waar ik niet in mee ga en die voor dovemansoren bestemd is.
Donderdagmorgen nodigde Rita, Maurits en mij uit op een ontbijt ter ere van haar zeventigste verjaardag.  Altijd leuk, 's morgensvroeg van je koffie genieten met zicht op een rits Nieuwpoorters, die halt houden aan het raam en vragend de wenkbrauwen op trekken, alsof we een doodzonde aan het begaan zijn.  Pure jaloezie volgens mij!
 
 


gepost door admin 26.04.08 19:20 | permalink | reacties (0) | General
23.04.08
moeder


Mijn gestorven zus zou gisteren vijftig geworden zijn.  Een moeilijke dag voor Moeder, die het beangstigend vindt, om haar verdriet te tonen.  Ze weigert pertinent te wenen als iemand het ziet, maar soms zijn tranen sterker dan de wil om ze te verbijten.  Haar generatie groeide op met de Tweede Wereldoorlog.  Kinderen verliezen was toen een algemeen gegeven.  Ze zijn niet te tellen, de families, die in dat zinloze geweld één of meer kinderen verloren.  Er werd ook niet zoveel uiting gegeven aan verdriet.  Verdriet was iets wat je binnenin droeg en waar anderen geen deel van uitmaakten.  Verdriet tonen aan anderen was geen optie, erover praten nog veel minder en zelfhulpgroepen waren onbestaande.  Je moest het zelf maar zien te rooien, de pijn was er niet minder om.  Een jaar na mij, werd mijn broer geboren.  Hij stierf, zes maanden oud, waarschijnlijk aan wiegendood.  Zeker ben ik het niet, want het duurde jaren voor ik weet had van mijn jongere broer.  Er werd niet over hem gepraat, hij werd nergens bij betrokken, er hing een stilte om hem heen.  Bijna twee jaar geleden stierf mijn zus, ze was achtenveertig.  De lieveling van mijn ouders of het kwam toch zo over.  Misschien omdat ze na mijn broer geboren werd en dat de angst om nog een kind te kunnen verliezen er bij mijn ouders goed in zat.  Feit is, dat ze gedurende gans haar leven, wat ze ook uitspookte, werd goed gepraat.  Het neemt niet weg, dat Moeder twee kinderen verloor en dat het verdriet om hen niet verwerkt wordt, niet kan, mag, moet overgaan ... maar dat ze dat niet wilt toegeven, alhoewel ik haar al vaak zei, dat het alleen maar menselijk is wat ze voelt.  Immers, met het kind dat je verliest, verlies je ook een stukje van jezelf, de liefde van je leven, de toekomst ... het meest waardevolle bezit.  Je moet je toch niet schamen voor zo'n immens verdriet? 
De tijd heeft veel veranderd.  Nu zijn er praat- en zelfhulpgroepen, bijeenkomsten van ouders van overleden kinderen.  Je vindt er begrip, warmte, herkenning en erkenning van je verdriet.  Je leert er luisteren en praten (maar je mag ook zwijgen, als je dat liever doet) over wat je bezighoudt, je leert inzien dat de manier waarop je verder met het verlies omgaat niet verkeerd is, alhoewel anderen dat soms beweren. Er is literatuur over verdriet, er worden voordrachten gegeven.  Allemaal dingen die waardevol zijn en die je een beetje kunnen helpen op je zoektocht naar verder.  Maar niettegenstaande die openheid, blijft het uiteindelijk altijd nog een éénmans- of éénvrouwsgevecht, want elk gaat op zijn/haar manier om, met wat een ouder nooit voor mogelijk hield: het verlies van je kind.
Als je toekomst verleden wordt, dan zijn tranen voor levenslang.  Daarom mag Moeder, zonder schaamte, gerust huilen als ze daar behoefte aan heeft. 
 
ik beken ...  
 
mijn verdriet om jou
is na al die jaren
nog even groot
 
ik beken ...
 
mijn hart is vaak
een tranendal waar
verlangen in verdrinkt
 
ik beken ...
 
aan elke lach
hangt een rimpel verdriet
bewoond door jou
 
ik beken ...
 
mijn huid
voelt te strak
mijn lijf gaat vreemd
 
ik beken ...
 
hoe ik ook
worstel en vecht
ik raak er niet uit
 
ik beken ...
 
wie mij ziet
ziet me niet
 
ik ben immers ...
 
lach nooit zonder traan
geluk nooit zonder verdriet         
 
doris dorné
 


gepost door admin 23.04.08 20:52 | permalink | reacties (0) | General
21.04.08
stilletjesaan


Zo stilletjesaan wordt het nu toch lente.  Sedert twee dagen tekent de thermometer een buitentemperatuur van 16 graden (gisteren zelfs 20), de eerste, deugddoende warmte.  Samen met Claire, mijn trouwe vrijdagavondsteun, en dochter Emily trok ik gisteren in de namiddag naar Oostende.  Je voelde en zag de eerste lentekriebels: de één liep nog in winterjas, de ander koos al voor een zomers topje.  Van verscheidenheid gesproken! De winkelstraat, Kapellestraat, zag zwart van het volk.  Bijna alle zaken waren open en de massa genoot er van.  Het was drukkend warm in de winkels, kan niet missen met al die in één dag verhitte lijven.  Volgens de media klagen de mensen over het dure leven, maar de horecazaken zitten vol en aan de kassa's staat een rij wachtenden ... hoe moeten we dat uitleggen?  Door ons uitstapje was Echtgenoot aan zijn lot overgelaten en ging hij in zijn eentje een eind wandelen.  Hij is nu al wat handiger met zijn handharnas, kon vanavond zelfs al spaghetti bereiden (hij vindt de mijne niet te eten).  Een man in de keuken is overigens bijzonder waardevol, vooral als het kokkerellen je niet echt in de genen zit.  Bij moet alles simpel en vlug klaar zijn, ik ben rap kontent op dat gebied.  Echtgenoot maakt daar veel meer poespas rond en kan het ook veel beter dan ik.  Piet Huysentruyt heeft er niets aan!  Ja, ook de positieve kanten zijn al eens het vermelden waard, nietwaar?
Deze namiddag reed ik om kaders voor mijn gedichten, want volgende zaterdag en zondag is er de jaarlijkse tentoonstelling van oudleerlingen in het Koninklijk Atheneum te Veurne.  't Komt weer allemaal terzelfdertijd: receptie in Nieuwpoort en Veurne op zaterdagochtend allebei op hetzelfde tijdstip, optreden van Picks en Slides in de Kinderboerderij op zondag, weghalen van de gedichten op zondag ... druk weekend dus.  De maand mei is sowieso een opeenstapeling van evenementen.  Eerst het huwelijk van Steve en Evy, twee dagen later de grote zondagrace op de club, het volgend weekend moederdag, daarna Ellen en Raf die trouwen ... en dan volgt de maand juni!  Ik ben voor het ogenblik sowieso een beetje het noorden kwijt, want met Echtgenoot thuis ligt mijn routine op apegapen en daar heb ik het altijd al moeilijk mee gehad, als mens van gewoontes en vrijheden.  Het voelt een beetje als 'beknot' in mijn doen en laten.
 


gepost door admin 21.04.08 19:35 | permalink | reacties (0) | General
19.04.08
handharnas


We zijn drie dagen verder.  Het gaat goed met Echtgenoots handje.  Gisteren reden we naar Brugge om zijn 'handharnas' (mooi woord hé, zelf uitgevonden).  Hij moet dat plastieken ding een maand lang dag en nacht dragen. Daarna gedurende nog een maand enkel 's nachts.  De wonde ziet er overigens gezond uit, als je het zo kunt noemen.  Het is een beetje vervelend wat kledij betreft, want door de mouwen van een sweater geraakt de hand niet.  Echtgenoot heeft dan van het ongemak maar een deugd gemaakt en draagt nu hemden en een cardigan van zo'n twintig jaar terug.  Gelukkig past hij er nog in, ondanks zijn uitdeinend buikje.  Je zult nu wel denken: moet die sukkelaar zulke oude kledij dragen?  Ja, voor de lieve vrede laat ik al zijn hemden en truien hangen waar ze hangen, want bij vaststelling van een verdwenen kledingstuk, is het huis hier te klein.  Volgens mijn tweede helft mag er niets weggegooid worden, gezien alles nog bruikbaar is (aan modetrends heeft hij lak).  Als brave 'huisvrouw' (ik haat dat woord) luister ik en volg ik zijn bevelen op (meestal toch).  Vandaar dat in zijn kasten een heuse 'antieke' collectie huist, maar een jeanshemd en cardigan zijn heden ten dage toch weer 'in', dus mij hoor je niet klagen.  Het heeft ook zo zijn voordelen, die besparing van Echtgenoot, dan kan ik mezelf eens meer op iets nieuws trakteren.  In mijn kasten zul je geen overjaarse truien of broeken vinden, die krijgen op tijd en stond een andere bestemming, zodat er altijd wel plaats is voor een nieuwtje.  Elk zijn zin hé!  
Morgen zou mijn wederhelft gaan racen in Valenciennes (Frankrijk), maar gezien zijn hand dagelijkse verzorging vereist, is het noppes.  Thuis blijven geblazen dus.  Zelf trek ik morgennamiddag met Claire, mijn clubmaatje, en dochter Emily naar Oostende.  Zondagwinkelen, een voordeel als je aan de kust woont, waar bijna alle zaken open zijn, op de dag waar rust eigenlijk een must is.  Eén van de toffe kanten van een toerismestad, vooral voor mensen uit het binnenland, die samen met de gezonde zeelucht, ook nog de mogelijkheid tot shopping aangeboden krijgen op hun zondags dagje uit! 


gepost door admin 19.04.08 19:45 | permalink | reacties (0) | General
16.04.08
heelhuids


Na een nachtje uit slapen in het ziekenhuis, is Echtgenoot heelhuids terug thuis. Het was me het dagje wel gisteren.  Ik voelde me op een gegeven moment de Vliegende Hollander.  Na de middag eerst met Moeder naar de oogarts en toen dat afgehandeld was, stante pede richting Brugge gereden, waar Echtgenoot al op me zat te wachten achter een kop koffie in het restaurant. Het had even geduurd voor ik een parking te pakken kreeg, de zweetparels stond al op mijn voorhoofd! En passant moesten we nog het voorschot gaan betalen, vermits onze verzekeringskaart door een fout van onzentwege, het liet afweten. Oh ja, Echtgenoots hand zat deftig ingepakt.  Wie gedacht had, dat we recta linea naar huis konden rijden, was mis.  Er moest nog een nieuw soortement handschoen gemaakt worden en daarvoor reden we naar St. Andries.  Je zou denken, dat ze in zo'n groot ziekenhuis toch alle middelen ter beschikking hebben en dat is ook zo, alleen, de persoon die het ding maakt, die was ziek, vandaar dat er nog een gezellig ommetje door de Brugse buitenwijken op het programma stond.  Vrijdagnamiddag mogen we er om rijden ... en dat allemaal voor twee schamele vingers!  Thuisgekomen eerst een bezoekje aan de apotheker gebracht.  Echtgenoot had immers een voorschrift mee voor medicatie, die hij waarschijnlijk nooit zal nemen.  Uit voorzorg toch maar het lijstje gerespecteerd.  Al weet ik heel goed, dat die pijnstillers er met hier en een jaar nog zullen staan.  Mijn tweede helft vertikt het zelfs om een gewoon asperientje te nemen.  Deze morgen is hij dan naar de huisdokter getrokken en werd het nodige gedaan voor één maand lang kinesitherapie en wondverzorging. Echtgenoots vingers zijn precies een handwerkje in kruisjessteek, terwijl de wonde in zijn handpalm zelf open blijft en gewoon moet toe groeien.  Kun je het aan om er naar te kijken, vroeg hij me.  Mannetje, ik stond al voor heter vuren dan dit, daar staan dertien maanden kinderkankerafdeling garant voor!



gepost door admin 16.04.08 21:24 | permalink | reacties (0) | General
14.04.08
handje


Echtgenoots handje is al gerestaureerd!  Deze morgen om half zes uit de veren, we moesten om zeven uur in Brugge staan.  Er zat al heel wat volk voor ons, 't was daar precies de vertrekhal van een vlieghaven, maar daar liggen de vooruitzichten toch iets anders.  Het begon goed.  Van Echtgenoots werk kregen we een verzekeringskaart, voor gratis opname in het ziekenhuis.  Alle onkosten worden rechtstreeks met de verzekeringsmaatschappij verrekend, maar dan mag je wel niet op de verkeerde knopjes duwen zoals wij deden (hoe is 't  mogelijk?).  Waarschijnlijk drukten wij een toets (plastische heelkunde) in, waarvan de onkosten niet op de terugbetalingslijst staan.  Ze zullen ginder denken, dat Echtgenoot een paar nieuwe borsten krijgt of gelifte billen (ha,ha)!  Enfin, daardoor was er toch een voorschot te betalen, dat moet ik morgen nog vereffenen  Volgende keer beter ... een mens is nooit te oud om te leren.  Liepen we daar ook weer een paar bekenden tegen het lijf.  Wat is de wereld toch klein.  Eerst ingecheckt, daarna werden we doorverwezen naar de elfde verdieping, kortverblijf.  De verpleegster deelde ons mee, dat de operatie voorzien was rond zeventien uur (amai, moet je daarvoor om zeven uur aan de balie staan?).  Echtgenoot kreeg bijna een appelflauwte toen hij het hoorde, want van eten ging er niet veel in huis komen, nuchter blijven was de boodschap.  Ik 'lifte' nog even  naar beneden om een krant en een tijdschrift, zodat hij zijn gedachten wat kon verzetten.  Ondertussen was het negen uur en zag ik het nut er niet van in nog langer te blijven, veel kon ik daar niet doen, m.a.w. ik kon daar niets doen.  Vanavond belde Echtgenoot.  Ze waren hem om elf uur komen halen en om kwart voor drie lag hij al terug op zijn kamer.  In ziekenhuizen is een uurwerk totaal zinloos, vermits de voorgeschotelde planning nooit klopt en de uurroosters voortdurend in de war lopen, dat hebben we vaak genoeg ondervonden in het UZ Gent.  Morgen is Echtgenoot weer thuis met zijn hand verpakt als bokshandschoen. Ons gevecht kan beginnen!


gepost door admin 14.04.08 19:11 | permalink | reacties (1) | General
13.04.08
zoonlief


Zoonlief en vriendin Veerle vertoefden even in onze windstreken.  Het was al een tijdje geleden, maar ze hebben een drukke agenda en een nog drukker 'sociaal leven'.  Gelukkig, zou ik zo zeggen, dat hoort bij jonge mensen.  Op 21 maart ll. waren ze zes jaar samen en toen ... kreeg Veerle een verlovingsring en een uitnodiging tot trouwen van Zoonlief.  Zoals in sprookjes zei ze 'ja, ik wil met je trouwen' en vond ze de ring supermooi (hij was een beetje te groot, maar ondertussen kwam dat in orde). Geen paniek, het huwelijk is nog niet voor dit jaar, we (en zij) hebben nog even ademruimte, maar ze zijn al enthousiast aan het plannen maken, het ene idee al gekker dan het ander.  Voor mij niet gelaten, als ze er maar plezier in hebben.  Gisterenavond kwam buurmeisje-vriendin Ellen langs met haar uitnodiging, want zij huwt met Raf op 31 mei a.s..  Ik vind hun kaarten prachtig van kleur en heel mooi van ontwerp.  Zo kwam het, dat Zoonlief ook Ellen al op de hoogte kon brengen van hun toekomstplannen, want ik mocht haar niets zeggen, hij wou dat zelf doen.  Ik begrijp dat wel, maar ik verzwijg niet graag iets tegen haar en verleden week beet ik al bijna het puntje van mijn tong af, toen ze vroeg of Alexander nog niet aan een trouwpartij dacht.  Allé, dat probleem is nu ook van de baan, oef!
Morgenochtend moeten we om zeven uur in het AZ St. Jan te Brugge staan, want Echtgenoot gaat onder het mes.  Ben eens benieuwd hoe dat gaat uitdraaien. Volgens de behandelende arts is het een pijnloze ingreep, maar zeer spectaculair.  Ik hoop, dat de pijn achteraf draaglijk is en dat de wonde snel geneest.  Echtgenoot is om te beginnen één maand thuis, een voorproefje voor volgend jaar, als hij stopt met werken. 't Zal hier binnenshuis nog veel waaien en stormen (denk ik).


gepost door admin 13.04.08 19:31 | permalink | reacties (2) | General
11.04.08
dagje uit


Ons dagje Brugge was een voltreffer van formaat!  We vertrokken rond negen uur ('s morgens) en verstandig als we zijn, parkeerden we ons op de parking van het oud St. Jan (ooit een ziekenhuis), waar je voor de kleine prijs van zes eurootjes, twaalf uur mag halt houden.  We namen wijselijk eerst de drukste winkelstraat, die er op dat moment nog rustig bij lag (uit ervaring weten we, dat het daar 's namiddags een heksenketel wordt).  Nog geen vijf stappen verder, liep ik al de mij eerste bekende tegen het vege lijf.  Fabienne kijkt daar niet meer van op, ze is dat al gewoon.  Een stuk of twintig winkels later, verwittigde ze mij, dat er een man naar me keek.  Oh, alle hens aan dek, interesse van het andere geslacht voor mijn persoontje!  Het bleek een verre, sympathieke ex-buur te zijn, die met zijn nieuwe vrouw ook nog een nieuwe baby had. Ik heb echt bewondering voor mensen, die zoiets zien zitten, maar ja, de liefde verzet bergen, nietwaar?  Ondertussen was het al bijna middag en we kregen honger.  De kadobon van Isabelle en Peter brandde in mijn handtas.  Thuis had ik op de computer de locatie van het restaurantje opgezocht, maar op de bon stond geen adres vermeld en mijn ouder wordende brein was de naam van de straat vergeten.  Bovendien, zo bleek een kwartier later, zaten we aan de verkeerde kant van het Belfort.  Drie winkels gedaan en gevraagd waar we ons eetpaleisje konden vinden, geen één die er weet van had.  Nog een geluk dat er GSMs bestaan!  Eén telefoontje naar de uitbaters (stond wel op de bon) en we waren onmiddellijk beter georiënteerd.  Probleemloos ('t was tijd) geraakten we waar we moesten zijn, niet zonder eerst nog een derde kennis mijn naam te horen scanderen (roepen).  Een loslopende vrijgezel dan nog wel ... misschien iets voor Fabienne?  Laat maar zitten, zei ze.  Moeiteloos vonden we nu ons restaurantje, het eten was bijzonder lekker en héél speciaal. We zaten zo vol, dat we 's namiddags zelfs geen nood meer hadden aan een tweede kop koffie (ons dagmenu voorzag de eerste kop). Daarna sprongen we even binnen bij Boekhandel De Meester,  om Koen en Kathlijne, de uitbaters, gedag te zeggen.  Wat later liepen we weer een verloren eind om, ik nam de verkeerde straat, maar al bij al, we kwamen waar we moesten zijn en eindigden terug op de parking van 't oud St. Jan.  Een mooie dag hé, zei Fabienne.  Ik kon het alleen maar beamen! 


gepost door admin 11.04.08 19:26 | permalink | reacties (0) | General
 
:: December 2017 (3)
:: November 2017 (3)
:: Oktober 2017 (4)
:: Augustus 2017 (6)
:: Juli 2017 (3)
:: Juni 2017 (5)
:: Mei 2017 (7)
:: April 2017 (3)
:: Maart 2017 (6)
:: Februari 2017 (6)
:: Januari 2017 (9)
:: December 2016 (10)
:: November 2016 (7)
:: Oktober 2016 (19)
:: September 2016 (17)
:: Augustus 2016 (23)
:: Juli 2016 (20)
:: Juni 2016 (22)
:: Mei 2016 (28)
:: April 2016 (26)
:: Maart 2016 (29)
:: Februari 2016 (29)
:: Januari 2016 (31)
:: December 2015 (4)
:: November 2015 (5)
:: Oktober 2015 (1)
:: Augustus 2015 (2)
:: Juli 2015 (2)
:: Juni 2015 (2)
:: Mei 2015 (4)
:: April 2015 (2)
:: Maart 2015 (5)
:: Februari 2015 (3)
:: Januari 2015 (5)
:: December 2014 (4)
:: November 2014 (3)
:: Oktober 2014 (5)
:: Augustus 2014 (4)
:: Juli 2014 (3)
:: Juni 2014 (5)
:: Mei 2014 (6)
:: April 2014 (3)
:: Maart 2014 (7)
:: Februari 2014 (6)
:: Januari 2014 (6)
:: December 2013 (8)
:: November 2013 (6)
:: Oktober 2013 (5)
:: Augustus 2013 (6)
:: Juli 2013 (5)
:: Juni 2013 (5)
:: Mei 2013 (5)
:: April 2013 (6)
:: Maart 2013 (6)
:: Februari 2013 (5)
:: Januari 2013 (10)
:: December 2012 (8)
:: November 2012 (9)
:: Oktober 2012 (5)
:: Augustus 2012 (5)
:: Juli 2012 (7)
:: Juni 2012 (5)
:: Mei 2012 (7)
:: April 2012 (8)
:: Maart 2012 (7)
:: Februari 2012 (4)
:: Januari 2012 (8)
:: December 2011 (6)
:: November 2011 (7)
:: Oktober 2011 (6)
:: Augustus 2011 (7)
:: Juli 2011 (7)
:: Juni 2011 (5)
:: Mei 2011 (9)
:: April 2011 (7)
:: Maart 2011 (6)
:: Februari 2011 (7)
:: Januari 2011 (7)
:: December 2010 (8)
:: November 2010 (9)
:: Oktober 2010 (9)
:: Augustus 2010 (7)
:: Juli 2010 (7)
:: Juni 2010 (9)
:: Mei 2010 (10)
:: April 2010 (7)
:: Maart 2010 (12)
:: Februari 2010 (11)
:: Januari 2010 (14)
:: December 2009 (13)
:: November 2009 (10)
:: Oktober 2009 (10)
:: September 2009 (13)
:: Augustus 2009 (11)
:: Juli 2009 (9)
:: Juni 2009 (11)
:: Mei 2009 (12)
:: April 2009 (14)
:: Maart 2009 (13)
:: Februari 2009 (15)
:: Januari 2009 (17)
:: December 2008 (17)
:: November 2008 (19)
:: Oktober 2008 (14)
:: September 2008 (17)
:: Augustus 2008 (16)
:: Juli 2008 (17)
:: Juni 2008 (16)
:: Mei 2008 (13)
:: April 2008 (18)
:: Maart 2008 (22)
:: Februari 2008 (17)
:: Januari 2008 (21)
:: December 2007 (20)
:: November 2007 (23)
:: Oktober 2007 (25)
:: September 2007 (17)
:: Augustus 2007 (17)
:: Juli 2007 (21)
:: Juni 2007 (26)
:: Mei 2007 (27)
:: April 2007 (26)
:: Maart 2007 (3)