Poezie Doris Dornť
 
 

Maandelijks Archief: APRIL 2009


28.04.09
eind april


Achtentwintig april, er is er ééntje jarig vandaag!  Ellen, wordt achtentwintig.  Van harte gefeliciteerd lieve vriendin, beetje dochter, overbuurmeisje, kind aan huis, maatje van Zoonlief en ooit de grote liefde en toeverlaat van Benjamin.  'Speciaal' dus en dat voor altijd.  We moeten eerstdaags maar eens een superlekker ijsje gaan lepelen op dit jaartje méér.  Ook Maurits wordt een jaartje ouder, maar sedert een tijdje zijn Rita en ik elk contact met hem kwijt.  Toch een kaartje gestuurd, al weet ik niet, of het wel bij hem terecht zal komen.  In zijn hoofd lopen dingen, data en mensen verloren en niemand laat iets weten over waar hij is of hoe het met hem gaat.  Jammer, na al die jaren vriendschap, raakte hij op enkele maanden tijd spoorloos voor ons.  Ik mag er niet aan denken, dat zoiets ook bij ons kan gebeuren.  Dat je op zekere dag niet meer weet waar je heen moet of waar je vandaan komt, dat ochtenden tot avonden groeien en nachten tot dagen, dat je drie keer achter elkaar je verkeerde kaartnummer in tikt in de supermarkt, dat je om middernacht naar de bakker om brood gaat ... dat je niet meer bent wie je was en dat bij tijden zelf aanvoelt ... verschrikkelijk!  Hoe groot moet de angst zijn, de machteloosheid, de boosheid en vooral ... hoe triest en eenzaam moet het je maken. 
Eind april, het weer is zo zot als een achterdeur.  Zon, regen, hagel, we krijgen van alles wat.  Al valt het dit jaar nogal mee, er waren al heel wat mooie dagen en mijn bleke winterhuid is ondertussen al wat bruiner dankzij het nu extra aanwezige ultraviolet (de eerste zon is de beste zon, maken ze ons wijs).  Ondertussen werkt Echtgenoot ijverig verder aan ons terras in wording.  Hij moet nu meer arbeid verzetten, dan toen hij nog aan de slag was in het werknemerscircuit!
 


gepost door admin 28.04.09 19:45 | permalink | reacties (1) | General
26.04.09
oef


Oef, dit indrukwekkend druk weekend zit erop.  Vrijdagvoormiddag was de gebruikelijke marktdag, in de namiddag naar Veurne gereden met mijn werken voor de tentoonstelling in mijn oude schooltje van eeuwen geleden, het Koninklijk Atheneum.  Of hoe een golf van jeugdherinneringen en klasanecdotes je kunnen overvallen.  Drie jaar van mijn jonge leven sleet ik in die gebouwen, de  'frietkotjes'  (paviljoenen) waar we les in kregen, staan er nog steeds.  Het is alsof je terug gekatapulteerd wordt naar het meisje van vijftien, dat heel erg onzeker en verlegen haar eigen weg moest zoeken en drie jaar later wel wist wat ze wou, maar er de kans niet toe kreeg, omdat de tijden van toen nog die van nu niet waren.  Jaren later zou Zoonlief op dezelfde plaats zijn zes jaar humaniora doorlopen, omdat ik toch altijd een warm gevoel was blijven koesteren over juist die school. 
Zo werd het gisteren dus een gedwongen keuze tussen de openingsreceptie van de tentoonstelling in het atheneum en die van de Stadhalle hier ter stede.  De keuze viel op dichtbij huis.  Mooie werken, echt waar. Weinig volk, buiten de deelnemende amateurkunstenaars zelf.  Geen kat van de cultuurraad, maar ja, er zijn dan momenteel ook een rits lopende exposities.  Teveel van het goede, zou ik zo durven zeggen.  Een uurtje of twee later werd Echtgenoot verwacht op de slotracingclub voor een namiddagje juniorracing (van zes tot zestien jaar) en de mogelijkheid tot trainen voor zij die vandaag de wedstrijd kwamen rijden.  Zus en Schoonbroer Nico kwamen over en haalden me op om samen naar Moeder te tuffen.  Na een gebakje liepen we de calorieŽn eraf bij middel van een wandeling tot op het einde van de zeedijk, Moeder gaf forfait.  Even in de Chagall, een tearoom met nogal opgedirkt publiek, binnengewipt om de schilderkunstwerken van een kennis te bekijken.  Zelf loop ik er niet warm voor, maar 'kunst' is een kwestie van persoonlijke smaak, nietwaar?  We hadden afgesproken met Moeder, dat we daarna iets kleins gingen eten.  't Was best leuk!  Ondertussen zat Echtgenoot nog steeds op de club ... plichtplegingen.
Deze morgen was het al vroeg dag.  Echtgenoot wou al om halfnegen op de club zijn, terwijl ik de croquemonsieurs (tosti met kaas en ham en ...) nog moest klaarmaken.  Claire kwam me halen en zo nam ons dagje 'slotracingservice', dat zou eindigen om achttien uur, een aanvang.  Tussen het serveren van broodjes en tosti's, tientallen koffies en cola's (bier wordt nog zelden gevraagd), namen de dames van dienst rustig de tijd, om een lekker stukje taart te verorberen en haalde ik in een vlucht mijn werken uit Veurne terug.  De dag werd afgesloten met een hapje in 'The Sailors', ons favoriete spaghetti en grilletablissement gelegen op de Kaai.  Nog even een aanval geplaatst op de overtollige kilootjes met een kanjer van een chocomousse en daarna richting 'thuis' om te bekomen van dit 'doeweekend'. Ik ga deze week voor iets rustiger, hoop ik toch ...  


gepost door admin 26.04.09 21:36 | permalink | reacties (0) | General
23.04.09
mooi!


We (Echtgenoot en ik) reden gisteren naar Oostende, maar niet voor ik mijn twee teksten had opgehangen in de Stadshalle (deelname amateurkunsten 'Van harte').  Twee gedichten in warmrood (kleur van de liefde) op maagdelijk wit.  Het oogt bijzonder mooi en speciaal!  De tentoonstelling is alvast een aanrader, gratis inkom en een keur aan prachtig werk van 25 april tot en met 17 mei (maandag gesloten) op het marktplein te Nieuwpoort.  Reppe wie zich reppen kan.  Na dit klusje, reden we dus (zoals treeds gezegd), richting Oostende met als einddoel de Gamma.  Reden van deze uitstap: de aankoop van nieuwe schutting voor het afschermen van ons terras.  Nuchter en praktisch als we allebei zijn (op dat vlak passen we inderdaad goed samen), gingen we voor een uitvoering in plastiek.  Ja, mensen, het wordt hier een plastische bedoening bij ons thuis! Plastieken terras, plastieken schutting ... seffens zitten wij er zelf bij als plastieken poppen.  Maar ... niets handiger dan dat, want gedaan met inoliŽn of schilderen.  Als mensen op jaren, denken we aan ons comfort.  Mijn teergeliefde wederhelft had besloten om die dingen zelf te halen en een camionette van de bewuste winkel te huren, om ze op ons adres te krijgen.  Er loopt immers een aktie: als je voor meer dan tweehonderd euro tuinartikelen koopt, dan mag je de wagen gratis gebruiken.  Even over elven stonden we in de winkel, het was bijna twaalf toen we eindelijk onze aankopen konden inladen.  Vermits Echtgenoot denkt, gehuwd te zijn met een vrouwelijke John Massis, mocht ik ook deze keer mijn spiermassa demonstreren.  Die schermen zijn overigens niet van de lichtste: inladen, uitladen en stationeren waar ze horen ... mevrouw kan dat allemaal wel volgens de heer des huizes.  En ja, ik kan dit inderdaad, alhoewel ik geen drie maal zeven meer ben.  Ik verdenk mijn tweede helft ervan, dat hij dat soms een beetje uit het oog verliest.  Toen we negentwintig jaar geleden bouwden, zeulde ik met bakstenen, betonstenen, duizenden kruiwagens zand, ik sta nog altijd in stille bewondering voor mezelf en wat ik toen klaarspeelde, maar ondertussen kregen de jaren toch al wat vat op mijn spiervermogen (al ben ik nog best tevreden met hetgeen ik nog kan!).  't Was oveirgens wel leuk, zo in die camionette, hoog boven de andere auto's uit.  De laatste keer, dat ik nog in zo'n vervoermiddel zat, was toen we in Gent op de kinderkankerafdeling zaten.  Schoonbroer kwam me ooit 's avonds halen met zijn firmawagen, de wegen lagen spekglad ... 't zijn dingen die ik nooit zal vergeten.
Deze morgen ontbeten met Fernande.  Lang ontbijt van halfnegen tot na elven.  Lekker, een gezondje.  Na de middag moest ik wachten op de mannen van de Kringloopwinkel, die het één en ander kwamen ophalen.  Eventjes van de zon genoten en daarna de grasmachine aan de praat gezet.  Net zoals alle andere jaren, heb ik vandaag een massamoord op mijn geweten ... honderden madeliefjes een kopje kleiner gemaakt.  De seringenstruiken (jasmijn) staan in bloei.  We zijn de gelukkige eigenaars van een reeks paarse en één witte.  Ze dragen momenteel hun hoofd vol bloemen en geuren fantastisch. Wat is er mooier, dan al die bomen in bloei?  De weg naar UZ Gent zal nu ook wel weer één en al bloem zijn.  Langs beide zijden staan er Japanse kerselaars, eens die bloeien, kleurt alles roze en bij het vallen van de bloesemblaadjes loop of rijd je op een roze tapijt.  Ik las ooit het boek 'De weg naar het UZ Gent is mooi in de lente', geschreven door een mama.  Ze heeft gelijk, alleen smaakt de pijn en het verdriet om je doodzieke kind, dan nog veel bitterder.  Zelfs die ultieme en unieke lenteschoonheid biedt op zo'n momenten weinig troost.


gepost door admin 23.04.09 19:03 | permalink | reacties (0) | General
21.04.09
doeweekje


Je hebt zo van die weken waar je doorheen raast van het één naar het ander.  Dit is zo'n weekje, een doe-zevendaagse!  Terwijl Echtgenoot zich fluitend bezighoudt met de renovatie van ons zomerparadijs, zijnde ons buitenpaleisje van vier bij zes, een openluchtveranda als het ware, hou ik me bezig op ander terrein.  Wat hij er allemaal uitspookt gaat mijn technisch begrip te boven, ik maak me zoveel mogelijk uit de voeten.  Geen probleem overigens, want gisterennamiddag voerde ik nicht Raymonde naar Oostende.  Ze wou de beheerder van het gebouw, waar haar gestorven zoon woonde, aanspreken over de eindafrekening van het appartement.  Toen we uiteindelijk het nieuwe kantoor gevonden hadden, bleek het slechts in de voormiddag open. Toch even de bel gebruikt en op de deur geklopt, mét resultaat.  De dame in kwestie wou ons wel kortstondig te woord staan.  Gelukkig, want anders was de rit voor 'noppes' geweest. Daarna stond er 'kasten kijken/kopen'' en 'taarten aanschaffen' op het lijstje van nicht Raymonde. En dat deden we dus!
Vandaag was Moeder dan aan de beurt. 's Morgens onze wekelijkse dinsdagvoormiddagtournee om inkopen te doen.  Kort na de middag stond er  dan een afspraak met de oogarts op het programma.  Het viel nog mee, niet teveel volk en redelijk volgens schema.  Eén dezer dagen moeten we eens langs bij de opticien, voor een nieuwe bril en glazen (Moeder foetert altijd over de glazen die ze nu heeft, ze zijn niet schoon te houden, volgens haar).  We gaan dus voor een nieuwe 'look' en als het even kan 'zichzelfreinigende glazen'.
Morgenochtend rijden Echtgenoot en ik naar Oostende (elk op zijn beurt is niet teveel) voor een nieuwe afsluiting voor ons terras.  Eerst moet ik echter mijn twee werken binnendragen in de Stadshalle.  Daar gaat vanaf zaterdag tot 17 mei, de amateurkunstenaarstentoonstelling 'Van harte' door.  Na de noen verwacht Isabelle ons (Fabienne en mij) op de koffie. 
Donderdag nodigt Fernande me uit om te gaan ontbijten, naar aanleiding van haar verjaardag. Vrijdag moet ik mijn werken naar het Atheneum in Veurne voeren, kwestie van deel uit te maken van de jaarlijkse oudleerlingententoonstelling.  Zaterdagmorgen zijn er twee recepties (hoe ga ik dat bolwerken?), 's namiddags de noodzakelijke inkopen voor de slotracingclub, want komende zondag houdt Echtgenoot er een wedstrijd.  En ... vanaf zondagmorgen tot 's avonds stellen Claire en ik ons zonder morren, nog maar eens een ganse dag ten dienste van de hobby van onze wederhelften.
Wie zegt er, dat je als niet werkende vrouw je dagen niet kunt vullen? Breek me de mond niet open!


gepost door admin 21.04.09 19:41 | permalink | reacties (0) | General
19.04.09
zondaggedoe


Van zondaggedoe gesproken!  Echtgenoot was deze morgen al vroeg uit de veren wegens de Formule I race in China.  Van voetbal of wielrennen ligt hij niet wakker, maar het Formule I circuit haalt hem zelfs, indien nodig, midden in de nacht uit bed.  Vandaag begon de wedstrijd pas om negen uur, dus had hij mooi de tijd om de zondagse broodjes te halen (is overigens zijn goeie gewoonte) en daarna rustig te ontbijten.  De kinderboerderij hield zijn jaarlijkse plantjesdag (niet dat er veel plantjes te bespeuren vielen) en daarbij hoorde ook een apéritiefconcert met de bluesgroep (gelegenheidsformatie) Trio  Dark Rose. Mijn wederhelft en ik zijn al jaren 'fan' van deze bende en pikken dan ook zoveel mogelijk optredens mee.  Gezien de Formule I wedstrijd op televisie wat uitliep, trok ik alvast naar de aan ons huis palende kinderboerderij.  De zon scheen en de helft van onze wijk liep daar rond, in de hoop een koopje te kunnen doen om de tuin wat te vergroenen.  Ik kwam voor de muziek, plantjesdag is niet echt aan mij besteed.  Het moet gezegd, dat er bitter weinig verkooplustigen aanwezig waren.  Achter één kraampje, zat een man, waarschijnlijk ziek te wezen, want hij zag er beroerd uit.  Het zorgde voor een humoristische tegenstelling (ik lach niet met die man), want je kon er alle soorten thee en kruiden voor een beter en gezonder leven kopen.  Ik hoop, de mijnheer in kwestie niet teveel van die thee gedronken had. Het beeld op zich gaf mij totaal geen 'push' (zetje), om de aangeprezen dingen te kopen, integendeel. Goed, ik liep er Karine en Gino tegen het lijf.  We zochten een plaatsje in de zon, dichtbij het podiumpje en de bluesmuziekers.  Dit alles in combinatie met een drankje ... goddelijke zondagvoormiddag.  Even later kwamen Josiane en Freddy ons vervoegen en ook Echtgenoot drentelde binnen, na afloop van de racewedstrijd.  Hij wou vandaag immers eerst racen (voor de televisie), daarna bluezen en na de middag richting Brussel rijden, om een kijkje te nemen op een slotracingwedstrijd.  Even na tweeŽn vertrok hij richting hoofdstad van BelgiŽ.  Fabienne en ik liepen de plantjesmarkt nog eens af, maar waren in een mum van tijd uitgekeken op de aangeboden waren.  Geen nood, er is daar ook een cafetaria met lekkere pannenkoeken! 
Van zon was er ondertussen geen sprake meer,maar we lieten het niet aan ons hart komen.  Halverwege de namiddag sprong ik op mijn ijzeren ros en reed gezwind (ja,ja) naar 't Bad voor een babbeltje met Moeder.  Toen ik anderhalf uur later de weg terug reed, was het er aan te zien, dat de Paasvakantie ook al weer tot het verleden hoort.  Veel vrije parkeerplaatsen, weinig volk op de been langs de havengeul ... voor heel eventjes is ons stadje weer helemaal van ons!


gepost door admin 19.04.09 18:50 | permalink | reacties (0) | General
16.04.09
zomeren


De eerste echte zomerdag hebben we gehad!  Hemels warm was het gisteren, iedereen liep er zo'n beetje bij te puffen, want geef toe, een mens weet op den duur niet meer wat uit te kleerkast te halen, wegens te grillig april.  's Morgens samen met Moeder boodschappen gedaan.  Te voet nog wel, we hielden het op 't Bad en daar is het momenteel zo druk, dat je zelfs geen poging moet doen om met je wagen ergens te geraken.  Of waar denk je hem te kunnen parkeren?  Op je hoofd?  Ik doe niets liever, dan op een zomers warme ochtend, ontspannen de dijk afwandelen en denken dat ik een steenrijke toeriste ben (denken, hé!).  Zŗŗŗŗŗlig en een echte boost voor je 'goedvoelengevoel'.  De zon die over zee hangt, het strand dat nog nadampt van de nacht en de gevallen regen, de oneindige watermassa als een log, rustig dier, de pier (staketsel, estacade) in schitterend wit gekleed, nog weinig toeristen op de been, enkele vroeg uit de veren meeuwen ... en ik.  Zo rijk kan een leven zijn!  En nu moet ik toch even terugdenken aan Julien.  Julien, die de dijk van Middelkerke onveilig maakte.  Julien, levensgenieter eersteklas (dat wou hij ons toch laten geloven) en wereldverkondiger.  Julien, die waarheden verkondigde waar ik stilletjes om moest lachen.  Ik leerde hem kennen toen ik in het immobiliŽnkantoor werkte.  Hij viel er elke ochtend letterlijk binnen voor zijn kopje koffie en wou mij de leer van het genieten bijbrengen (champagne drinken en het leven proeven op de manier van Julien).  Ik was daar te nuchter voor en bovendien ben ik maar een gewone werkmens, nietwaar?  Toch luisterde ik graag naar wat hij te zeggen had, al nam ik dat altijd met een korreltje zout.  Later verhuisde hij met vrouw en kind naar het binnenland om er weer een apotheek te starten en nog een etmaal later, hoorde ik dat zijn vrouw hem wou colloqeren.  Ik schrok er niet van, het lag in de lijn van wat ik altijd verwacht had. 
Met het einde van de paasvakantie in zicht, vroeg ik gisteren Isabelle en de kids op visite.  Ze groeien als kool, de drie blonde jongens.  In september gaat Andres, de jongste en ooit mijn oppaskindje, al naar het eerste leerjaar.  Nog een geluk, dat we dat jonge gezin in onze wijk wonen hebben.  Een beetje leven in de brouwerij is hier serieus vandoen.  Het lijkt anders wel of iedereen en alles ingeslapen is, je kan de stilte soms horen!  'Jeugd' heeft hier immers plaatsgemaakt voor 'op leeftijd' (een mens mag het woord 'oud' met moeite uitspreken).
Deze morgen werd het materiaal voor ons terras geleverd.  Echtgenoot is al de ganse dag aan het rekenen en tekenen, aan het bekijken hoe hij het allemaal gaat fiksen.  Hij wil het met veel geduld aan me uitleggen, maar laat ik nu toch van elk technisch inzicht gespeend zijn.  Ik kan er zelf niet bij, dat ik op dat gebied zo dom ben als 't gat van 't paard!


gepost door admin 16.04.09 18:03 | permalink | reacties (0) | General
14.04.09
vriendenbezoek


Het is gelukt!  Ons nieuw terras is in bestelling en als alles goed gaat (wat ik betwijfel, maar laten we een beetje positief blijven), dan wordt het nodige materiaal donderdag geleverd.  We zijn in blijde verwachting.  Ik moet zeggen, het stukje voorbeeld, dat we konden bekijken, sprak ons ten zeerste aan en we zijn er van overtuigd, het wordt mooi.  Nog meer verblindend dan de planken zelf, is het bijhorende prijskaartje.  Tja, voor wat, hoort wat.  Ons spaarvarken is niet meer slachtrijp, 't is voor de helft geslonken van dikte (ha,ha!). 
Veel vriendenbezoek over de vloer gehad.  Gisterenavond kwamen Veerle en Chris (Lukrakerzielen) langs.  Ze logeren een week bij Louisa in de Bed & Breakfast 'New Largo' en zijn uiterst tevreden.  Veerle volgt een zeilcursus en Chris maakt uitstapjes in de prachtige, Nieuwpoortse omgeving.  Ja, deze spinsels zijn een verdoken reclamecampagne voor al wat met ons stadje te maken heeft.  Deze namiddag sprong Nadine binnen met een lading schaaltjes.  Ze schreef ook de gedichten, die ik wil gebruiken voor de jaarlijkse expo van oudleerlingen in het Koninklijk Atheneum te Veurne, in kalligrafie.Terzelfdertijd zette ze mijn naam (die ongelukkiglijk van het doek gevallen was tijdens het drukken - méér zeg ik daar niet over) onder mijn gedicht, waarvoor mijn oprechte dank.  Op dat eigenste ogenblik liepen ook Christa, Hilde en Femke eens langs.  Ze zijn op vakantie in De Panne en dat is altijd een mooie gelegenheid om elkaar eens terug te zien.  Grijpen dus!  Gezellige babbel bij een kop thee of koffie en een stukje gebak.  Later wandelde ik met hen tot in 't stad, want Christa is creatief bezig en had het één en ander nodig uit de hobbywinkel.  Je kunt het raar vinden, maar de band die we hebben opgebouwd in het ziekenhuis, nu al achttien jaar geleden, blijft en telkens we elkaar terug ontmoeten, is het alsof het de dag van gisteren was.  We pikken gewoon iedere keer de draad weer op en zo hoort het!  Ja, 't zijn drukke dagen in ons stulpje, zo pikken we ook een beetje het paasvakantiegevoel mee van mensen, die zee en strand niet gewoon zijn.  Je mag het gerust weten, ik vind mezelf een 'bofkont', dat ik hier mijn vaste stek en zalig huis heb!


gepost door admin 14.04.09 23:07 | permalink | reacties (0) | General
12.04.09
over paashazen


De tuin groeit tot voller, alle bomen krijgen bloesems en blaadjes (of  omgekeerd) en de vogels twinkelieren dat het een lieve lust is.  Vanuit Zoonliefs vroegere kamer, nu de administratieve stek van Echtgenoot, kijk ik op verschillende tinten groen, die sedert jaren op Pasen geen chocoladeeieren meer verbergen.  Waar is de tijd, dat het een vrolijk zoeken was in hoeken en kanten naar verdoken lekkernijen?  Waar is de tijd, dat de paasmandjes gemaakt in school, opgehangen werden in de struiken en bomen van de kinderboerderij en dat de zon er grote gaten in smolt, zodat de helft van de chocolade al bij voorbaat verdwenen was?  Zelf heb ik niets, maar dan ook niets van affiniteit met dit moment in het jaar.  Ik loop niet echt warm voor de chocoladelekkernijen gelinkt aan dit gebeuren.  Zet gerust een kilo paaseieren voor mijn neus, binnen een maand of zes zullen ze er nog staan.  Toen de kinderen nog klein waren, vond ik het natuurlijk wel leuk om die dingen te verstoppen.  Wie ziet zijn kind nu niet graag blij worden bij het rapen van door de Paasklok of Supersnelle Paashaas gedropte smikkeldingen? Voor de rest heb ik echt niks met Pasen.  Ik versier het huis niet, hoogstens een paar narcissen aan de voordeur, die verwijzen naar de tijd van het jaar, bij name 'de lente'.
Vrijdagnamiddag reden Echtgenoot en ik naar Oostende, om het nodige materiaal te bestellen voor ons nieuw terras.  't Is alsof er kwaad mee gemoeid is, maar de kantoorbediende die zich met die dingen bezighoudt was al naar huis (ze stopt om 15 uur met werken op vrijdag en wij waren er om 15 uur 20).  De man achter de balie zei, dat zo'n dingen zijn terrein niet zijn en dat we dinsdag maar eens moeten terugkomen.  Allé, 't zijn hier moeilijke bevallingen, die renovatiewerken!  Het was prachtig weer vrijdag, echt warm en zonnig, we hadden er beter van geprofiteerd.  Echtgenoot wou dan ook sito presto terug naar huis, om nog een beetje te genieten, maar ik eiste eerst een bezoek aan de tegelwinkel, waar ik eerst eens in mijn eentje was gaan rondneuzen en gevonden had wat ik wou.  Mijn keuze kreeg Echtgenoots goedkeuring en nu kunnen we dus ook onze opritbenodigdheden bestellen.  Een mens moet het ijzer smeden terwijl het heet is!  Wordt vervolgd ...
Het was lang geleden, maar gisterenavond zijn we gaan eten met Jurgen en Conny.  Mijn webmastertje staat in voor deze site en Conny verkocht al heel wat schalen in haar bloemenwinkel en dat allemaal belangenloos.  Tijd dus voor een uitje als blijk van dank.  We trokken naar de buiten (ik zeg lekker niet waar we geweest zijn, want dan wil iedereen daar naartoe en 't is er al druk genoeg).  Toch even jullie smaakpapillen kietelen!  Na een apéritiefje, gingen we voor lamskoteletjes met frietjes, begeleid door een flesje huiswijn, gevolgd door een Irish Coffee (Jurgen en ik) en nog een drankje toe.  Een gezellige, leuke, aangename avond, die voorbijgevlogen is.  Met nog eens een dikke 'dankjewel' aan Conny en Jurgen voor het verzette werk ten bate van het Kinderkankerfonds, maar in de eerste plaats toch vooral voor mij!


gepost door admin 12.04.09 20:13 | permalink | reacties (0) | General
09.04.09
zware bevalling


Vroeg uit de veren deze morgen, neen, niet om nog maar eens half BelgiŽ rond te trekken, maar om het puin van onze terras en oprit naar pierenland te helpen.  Het werd een zware bevalling ('t zou raar zijn moest het allemaal van een leien dakje gelopen hebben).  Echtgenoot bestelde gisteren, terwijl ik de toerist uithing, een container om van ons afbraakmateriaal af te raken.  Eerst wou hij het zelf naar het containerpark voeren (beetje domme praat), maar dankzij de wijze raad van Gino en Ivan, stapte hij daarvan af (al weet ik niet hoe hij dat ging gedaan hebben).  Er was eerst ook sprake van het huren van grote afbraakmateriaalzakken, die je soms ziet staan op bouwwerven.  Hoe zul jij die dan vullen, vroeg ik hem.  Ik kreeg er één of ander dwaas antwoord op.  Zelf zag ik het opkuiswerk enkel zitten met het huren van een container en zie, de container kwam er, zij het met een tweetal uur 'retard' (te laat).  Zoals dus reeds gezegd, liep de wekker vanmorgen nog voor zeven uur af, want het containergeval zou geleverd worden tussen acht en acht uur dertig.  Om negen uur was er hier nog geen sprake van zo'n ding en ik maande mijn wederhelft aan, om eens te bellen naar de bewuste firma.  Ja, in plaats vanop vandaag, stond het ding op morgen gereserveerd.  We komen onmiddellijk, zei de man.  Met al die omleidingen in Nieuwpoort kun je 'onmiddellijk' ook wel op je buik schrijven.  Rond tien uur ging de telefoon: mijn chauffeur belt me om te zeggen, dat er geen nummer drieŽnvijftig te vinden is, zei de stem aan de andere kant van de lijn.  Ja, maar wij wonen wel op nummer zes, antwoordde ik (?????).  Allé, alles bij elkaar genomen, stond vijf minuten later toch die bewuste container op onze oprit.  Het zware werk kon beginnen.  Ik nam het terras voor mijn rekening, goed voor het vullen van zo'n vijfentwintig kruiwagens, die door Echtgenoot het huis rond gereden werden en uitgekieperd.  Ondertussen kwam ons overbuurmannetje een handje toesteken.  We zijn er hem bijzonder dankbaar voor.  Het mag gezegd, we werkten ons in het zweet.  Na tweeŽnhalf uur lagen alle brokstukken vloer en ondergrond in de container, ongeveer 8 m3 (8000 kg) puinafval.  Zie je Echtgenoot al rijden naar het containerpark?  We hebben er op getoast met onze overbuurtjes, een flesje witte wijn gekraakt en geklonken op het verzette spierbundelwerk.  Wat die spieren betreft: ik begin ze nu, op dit eigenste ogenblik, te voelen.  Mijn schouders en mijn armen, 'k zal ze morgen waarschijnlijk niet meer kunnen bewegen, maar de voldoening is groot.  Nu kunnen we de nodige materialen bestellen en mag de man des huizes beginnen aan de renovatie (laten we hopen, dat we dan voor de rest van ons nog overblijvende leven niet meer moeten denken aan containers en al wat erbij hoort)!


gepost door admin 09.04.09 17:42 | permalink | reacties (0) | General
08.04.09
lijnen


Ha,ha, ik zie jullie al denken: ze gaat diŽten! Of nog beter: ze snuift cocaÔne!  Niks van aan dus.  Neen hoor, naar aanleiding van het jaarlijks Snuisterboekje, dat in juli en augustus op buslijn 58 ligt en waar ik telkens met een gedicht in mag verschijnen, namen Rita en ik vandaag de tijd om te 'lijnen' van Nieuwpoort naar Ieper.  Mijn eerste idee, om buslijn 58 zelf te nemen, viel in het water, vermits die enkel tijdens de zomermaanden rijdt.  Dan maar een andere oplossing gezocht, die ons langs dezelfde wegen zou brengen.  Ik wou een beetje inspiratie op doen voor mijn tekst van dit jaar en waar kun je dat beter dan op het traject waar je schrijfsels te lezen liggen op zomerse dagen?  Rita bleek bereid om mij te vergezellen op mijn 'lijntocht' naar het binnenland (aan Fabienne mag en moet ik dat niet vragen, want ze wordt al wagenziek bij de gedachte op een bus te moeten zitten).  Okay, de ochtend was nog jong én nat, toen Rita en ik tot in Oostende tramden, om daar de buslijn 53 te nemen tot in Diksmuide.  Samen met ons stapte een mooie man op, netjes in de kleren, haren in de snit én vriendelijk.  Een mens zou voor minder nog eens op de bus stappen.  Hij raadde ons een restaurant in Diksmuide aan, we moesten daar toch twee uur wachten op de lijn die ons tot in Ieper zou brengen.  Het regende en het was koud, maar wie laat zich daardoor van de wijs brengen?  Bij aankomst in het IJzerstadje nuttigden we eerst een kop koffie en liepen we daarna de winkels af (veel zijn het er niet, tijd zat om nog iets te gaan eten).  Wij dus naar het restaurant, waar ook onze mooie man een afspraak had met een vriend, wiens vrouw niet zo lang geleden plotseling overleden was ('lijnen' betekent ook 'babbeltjes slaan' en iets te weten komen over je medepassagiers).  Zo rap als we binnen waren, stonden we weer buiten: volzet.  Onze mooie man zat er aan een tafeltje en zwaaide lachend naar ons.  Misschien dacht hij wel, dat we een oogje op hem hadden.  Enfin, toch ergens een plaatsje gevonden in een ander etablissement en een snackje genuttigd, om op tijd en stond naar het station te trekken en lijnbus 20 te nemen tot in het mooie Ieper, waar we om twee uur op de markt gedropt werden.  We raakten van de ene regenbui in de andere, maar het kon ons niet deren.  Volle bewondering voor de Lakenhalle en de omringende gebouwen.  Hoe hebben ze dat toch allemaal klaargespeeld in het verleden?  Het is mij een raadsel!  In tearoom 'Santé' gingen we voor een dessertje.  Rita een wafel met slagroom (een ganse toren, om ieder gaatje van haar wafel te vullen, zei de uitbaatster) en ik een warme appeltaart met een toef slagroom.  Van een dagje 'lijnen' gesproken.  Later vond Rita haar gading in een boetiekje.  Bewijsmateriaal uit Ieper!  Even na vier uur stonden we paraat om de ons reeds gekende lijn 20, terug te nemen naar Diksmuide en vandaaruit lijnden we rechtstreeks naar Nieuwpoort, zodat we een uur vroeger dan gepland weer met onze voetjes op stedelijke bodem stonden.  Echtgenoot had zich uitgesloofd voor de twee 'lijners' en een heerlijke pasta met zalm bereid.  Ja, zwervers mag je gerust ook eens in de watten leggen!  Wat mijn inspiratie voor mijn gedicht betreft: het was een bijzonder vruchtbare dag, er zal iets moois uit groeien.  Bij deze raad ik iedereen aan, om ook eens te gaan 'lijnen', 't is de moeite waard.  En ja, eerlijk is eerlijk, ik reed de ganse dag op kosten van De Lijn rond, want door mijn gedicht in het jaarlijkse Snuisterboekje, ben ik de gelukkige bezitster van enkele gratis dagpassen. Fantastisch toch!


gepost door admin 08.04.09 22:06 | permalink | reacties (0) | General
 
:: Augustus 2017 (4)
:: Juli 2017 (3)
:: Juni 2017 (5)
:: Mei 2017 (7)
:: April 2017 (3)
:: Maart 2017 (6)
:: Februari 2017 (6)
:: Januari 2017 (9)
:: December 2016 (10)
:: November 2016 (7)
:: Oktober 2016 (19)
:: September 2016 (17)
:: Augustus 2016 (23)
:: Juli 2016 (20)
:: Juni 2016 (22)
:: Mei 2016 (28)
:: April 2016 (26)
:: Maart 2016 (29)
:: Februari 2016 (29)
:: Januari 2016 (31)
:: December 2015 (4)
:: November 2015 (5)
:: Oktober 2015 (1)
:: Augustus 2015 (2)
:: Juli 2015 (2)
:: Juni 2015 (2)
:: Mei 2015 (4)
:: April 2015 (2)
:: Maart 2015 (5)
:: Februari 2015 (3)
:: Januari 2015 (5)
:: December 2014 (4)
:: November 2014 (3)
:: Oktober 2014 (5)
:: Augustus 2014 (4)
:: Juli 2014 (3)
:: Juni 2014 (5)
:: Mei 2014 (6)
:: April 2014 (3)
:: Maart 2014 (7)
:: Februari 2014 (6)
:: Januari 2014 (6)
:: December 2013 (8)
:: November 2013 (6)
:: Oktober 2013 (5)
:: Augustus 2013 (6)
:: Juli 2013 (5)
:: Juni 2013 (5)
:: Mei 2013 (5)
:: April 2013 (6)
:: Maart 2013 (6)
:: Februari 2013 (5)
:: Januari 2013 (10)
:: December 2012 (8)
:: November 2012 (9)
:: Oktober 2012 (5)
:: Augustus 2012 (5)
:: Juli 2012 (7)
:: Juni 2012 (5)
:: Mei 2012 (7)
:: April 2012 (8)
:: Maart 2012 (7)
:: Februari 2012 (4)
:: Januari 2012 (8)
:: December 2011 (6)
:: November 2011 (7)
:: Oktober 2011 (6)
:: Augustus 2011 (7)
:: Juli 2011 (7)
:: Juni 2011 (5)
:: Mei 2011 (9)
:: April 2011 (7)
:: Maart 2011 (6)
:: Februari 2011 (7)
:: Januari 2011 (7)
:: December 2010 (8)
:: November 2010 (9)
:: Oktober 2010 (9)
:: Augustus 2010 (7)
:: Juli 2010 (7)
:: Juni 2010 (9)
:: Mei 2010 (10)
:: April 2010 (7)
:: Maart 2010 (12)
:: Februari 2010 (11)
:: Januari 2010 (14)
:: December 2009 (13)
:: November 2009 (10)
:: Oktober 2009 (10)
:: September 2009 (13)
:: Augustus 2009 (11)
:: Juli 2009 (9)
:: Juni 2009 (11)
:: Mei 2009 (12)
:: April 2009 (14)
:: Maart 2009 (13)
:: Februari 2009 (15)
:: Januari 2009 (17)
:: December 2008 (17)
:: November 2008 (19)
:: Oktober 2008 (14)
:: September 2008 (17)
:: Augustus 2008 (16)
:: Juli 2008 (17)
:: Juni 2008 (16)
:: Mei 2008 (13)
:: April 2008 (18)
:: Maart 2008 (22)
:: Februari 2008 (17)
:: Januari 2008 (21)
:: December 2007 (20)
:: November 2007 (23)
:: Oktober 2007 (25)
:: September 2007 (17)
:: Augustus 2007 (17)
:: Juli 2007 (21)
:: Juni 2007 (26)
:: Mei 2007 (27)
:: April 2007 (26)
:: Maart 2007 (3)