Poezie Doris Dornť
 
 

Maandelijks Archief: APRIL 2010


27.04.10
kleuterjuf


Ondanks nog niet in 'topvorm' vloog ik er gisteren toch maar in.  Maandagmorgen is het wekelijkse schoonmaakmoment.  Weg met het weekendstof!  Na de middag dan maar eens onze nieuwe oprit onder handen genomen.  Ja, lieve lezertjes, het leggen van de nieuwe tegels kende een einde. En ... het mag gezien zijn!  Echtgenoot leverde een prachtig resultaat af, het wordt uitkijken naar ander kluswerk (ha,ha).  Nadien de auto een sopje gegeven.  Ik moest vandaag immers naar Gent, om nichtje Caro bij te staan in haar kleuterjuffenstage in de derde kleuter.  Zus Martine en Simonneke waren ook van de partij.  Onze opdrachten waren: pannenkoeken bakken (Simonne), verse fruitsalade maken (Zus), een verhaal voorlezen en ze daarna iets over de inhoud laten schilderen (ik).  De sloebers werden in groepjes verdeeld.  Het begon al goed, mijn eerste vijf kadetten keken méér naar de tafel waar het bakfestijn bezig was, dan dat ze naar me luisterden.  Bij de tweede lading ging het al veel vlotter.  Zij hadden immers al beslag mogen maken en het bakken gevolgd, zodat ik makkelijker hun aandacht kon vasthouden.  Afwisselend speelden om beurt twee gegadigden voor fotograaf. Ze kregen het digitale fototoestel van Zus in bruikleen. Hun vingervlugheid is absoluut niet in twijfel te trekken, ze namen maar eventjes méér dan zeshonderd foto's. Aan een tafeltje kon een ander groepje zich schminken, want het project stond in het teken van Moederdag en moeders maken zich graag mooi.  Enkelen namen dat 'mooi maken' echter een beetje te letterlijk en kleurden haren, kledij, gezicht en handen met lippenstift.  Een catastrofe!  Ik denk niet, dat die levende schilderijtjes de eerste dagen hun gewone kleur terug krijgen.  Eigenlijk had er constant iemand bij die schmink moeten zitten, om die kleine kunstenaars in het oog te houden.  Maar ja, een mens leert elke dag bij.  Ik heb grote bewondering voor kleuterjuffen, vooral ook omdat Gent een smeltkroes is van vreemde nationaliteiten en het lesgeven daardoor nog extra moeilijk wordt, heel vaak wegens taalproblemen.  Hou maar eens twintig van die belhamels in de hand, je moet een ware tovenaar zijn.  Die ukkepukken zijn ook veel mondiger dan wij vroeger waren en hun oortjes werken alleen als zij het willen.  Eerlijk, dit intensief werk is uiterst vermoeiend.  De zelfgesneden fruitsalade verdween in een mum van tijd in gretige mondjes en ze stonden al in rij, om een pannenkoek te bemachtigen.  Die lekkernij was voor na de middag.  Wij vertrokken na twee uur met pak en zak.  Zus had nog een berg afwas te doen vanavond, vuile pannen en potten.  De mama's zullen hun kleuters mogen schrobben.  Ben eens benieuwd of nichtje Caro een positief evaluatierapport, het schminkdrama daar gelaten, zal krijgen voor dit festijn.  Ik ben alvast dolblij, dat ik mezelf geen kleuterjuf mag noemen!


gepost door admin 27.04.10 19:25 | permalink | reacties (2) | General
25.04.10
virus


Ik denk het griepvirus te pakken te hebben.  Overal pijn, tot in mijn haarwortels toe.  Zeuren is geen optie, wat stelt een soortement griepsgevoel nu voor?  Mijn eerste reactie is dan denken aan Benjamin en alles wat hij moest doorstaan, daarbij vergeleken zijn een koortsopstootje en hier en daar een pijnscheutje bijzonder klein bier.  Wat natuurlijk niet wil zeggen, dat je het 'voddenbakgevoel' zomaar kwijt speelt.
Vorige woensdag mochten we ons werk voor de Week (bij ons is dat twee weken) van de Amateurkunsten naar de Stadshalle brengen.  Zoals altijd is het dan een drukte van jewelste, loopt iedereen iedereen in de weg.  Vooral als er maar één ladder ter beschikking is en de panelen een hoogte van zo'n vier meter hebben (ik sla er een slag in).  Echtgenoot bleek dus de ideale aanwezige, om hier en daar een handje toe te steken.  Niet zonder morren overigens, waardoor ik het dan weer op mijn heupen kreeg en alles eindigde in een fikse discussie (je mag het ook gewoon ruzie noemen).  Maar ja, 't is stil waar het nooit waait, nietwaar?  Vrijdagavond werd de tentoonstelling geopend, zoals het in Nieuwpoort past, zonder veel swing en zwier.  Bij het aflezen van de namen van de deelnemende 'amateurkunstenaars', kon de Schepen van Cultuur het niet nalaten over mijn naam te struikelen.  Hij noemde me: Dorine.  Kijk, dat kan ik niet echt hebben!  Iedereen keek me aan en grinnikte, ik vond het alleen maar zielig.  Ooit noemde onze Burgemeester me zelfs: Dennis.  Een bewijs van hoe groot de interesse is voor de mensen rondom hen.  Enfin, Dorine of Dennis ... mijn gedicht gooit toch maar hoge ogen bij de bezoekers.  Blij toe, het is dat wat telt.
Later die avond, bij thuiskomst, kreeg ik opeens de bibber.  De weerslag van de verkeerde benaming (grapje)?  Neen, zelfs in bed kreeg ik het niet warm, dat heb je met aanvallende virussen.  Die dag stond overigens gans gelovig BelgiŽ op zijn kop.  Eerst door de zoveelste val van de regering en om het allemaal af te ronden, kwam daar nog de bekentenis en het ontslag van één onzer bekendste bisschoppen bij.  Kindermisbruik ... jaren geleden, je houdt het niet voor mogelijk.  Zo'n man doet dan zijn hele leven lang niets anders dan de makke schaapjes de les te lezen over goed en kwaad.  Hij verkondigt het woord van God als was hij uit de hemel neergedaald.  Hoe hypocriet kan een mens zijn?  Is er nog iemand te vertrouwen?  Kijk, zelf ben ik niet gelovig, totaal gespeend van verhaaltjes over goede herders en engelen.  Sterker nog, ik kan niet begrijpen, dat nuchtere mensen zoiets kunnen en willen geloven, maar met respect voor elk denken, zul je me nooit horen in discussie gaan over het geloof.  Vanaf vorige vrijdag staat het echter vast voor mij ... nooit betreed ik nog een kerk!  Bij uitzondering gebeurde dat al eens voor een begrafenis, nu zullen ze het zonder mij moeten stellen.  Een groot gemis zal het alvast niet zijn.
Fabienne had al lang zin in een ijsje van het Sneukelhuisje.  Gisteren al mijn moed en pijnlijke ledematen bij elkaar geraapt en samen met haar mijn favoriete (Favorite) coupe gaan lepelen.  Bij thuiskomst me zo slap als een vod in de zetel neergevleid, want vandaag stond er immers een ganse dag slotracingclub op het programma.  We kregen overkomst van een Franse delegatie miniatuurautogekke fanaten.  Claire en ik hadden goed ons werk, maar gelukkig was het redelijk vroeg afgelopen en konden we na een frietje bij Albert tijdig naar huis.  Straks vroeg in bed en hopen op een fitte morgen.


gepost door admin 25.04.10 19:27 | permalink | reacties (0) | General
20.04.10
sprokkelen


Ik liet jullie een paar dagen op jullie honger zitten, wat betreft het leesvoer op deze spinselspagina, maar het was eventjes nieuwsjes sprokkelen.  We kregen zaterdag onze kroost op bezoek.  Kleine Hebe, vrolijk als altijd, stal de show.   In de kinderboerderij gingen we eendjes, kippen, schapen, geiten en hangbuikvarkens kijken, terwijl ons minimeisje prinsesheerlijk in de draagzak op papa's buik balanceerde.  Zo schattig met haar zachtgele mutsje en haar prachtige blauwe oogjes, waar je als 't ware in verdrinkt.  Nadien een wandeling gemaakt richting 't Stad voor een smakelijk ijsje uit het vuistje bij het Sneukelhuisje!  Wie zegt nog, dat ik niet kan dichten? 
De volgende morgen opende, op de pal naast ons huis gelegen kinderboerderij, de jaarlijikse plantgoedmarkt van 't Velt zijn deuren.  Niet dat er veel plantjes te bezichtigen vielen, op en al een achttal kraampjes.  Zelf zijn we niet zo kruiden en plant gericht, maar als naaste buur wilden we toch eens een kijkje nemen en een lekker biertje drinken op het terras, terwijl Astrid van jetje gaf op haar accordeon.  Neen, we zijn geen plantmensen.  Alles wat in onze tuin staat, laten we gedijen en uitdijen ... hoe groter en breder de struiken, hoe minder gras er gemaaid moet worden.  Een leuze van Echtgenoot, die er prat op gaat, dat hij verliefd is op een méér dan verwilderde natuur in onze achtertuin.  Tja, waarom zouden we het moeilijk maken als het ook makkelijk kan?  's Namiddags hadden we afgesproken met Conny en Jurgen voor een wandeling langs de havengeul.  Conny stond al zo'n beetje zomers gekleed, maar langs het water is het altijd een stuk frisser dan in het zonnige hoekje van je eigenste terras.  Haar dan maar vlug een sjaal geleend, want ze zou hem goed kunnen gebruiken.  Ze stonden allebei in bewondering voor wat ik het mooiste stukje Nieuwpoort noem.  Ik heb het al gezegd en ik zeg het nog eens: loop langs de havengeul van 't Stad naar 't Bad en je waant je in het verre buitenland.  Een staalblauwe lucht, het wit van zeilen die het ruime sop laten voor wat het is en terugkeren naar de haven, de houten wandelpromenade doorlopend tot op het staketsel, de zee die zijn weg zoekt ... en wij nietige mensjes die daar mogen/kunnen/moeten van genieten!  Waar kan het beter en mooier zijn?  Nergens, volgens mij.  Terwijl we aan het stappen waren, dacht ik aan al de vakantiegangers in het buitenland, die door de vulkanische problemen gedoemd waren tot blijven waar ze zaten en de tocht naar huis uitgesteld zagen tot wie weet wanneer.  Wat een opluchting, dat de reismicrobe mij nooit te pakken kreeg! 
Een ritje naar Gent kon er "s anderendaags nog net vanaf.  Op vraag van Zus bezochten we gisteren de Gentse FloraliŽn.  Moeder wou het evenement ook wel eens met eigen ogen aanschouwen en Simonneke en Gaston, vrienden van Zus, waren ook van de partij.  Een massa volk op de been, drummen en zoeken en slenteren om toch maar een glimp van de kleurrijke bloemenpracht op te vangen.  Honderden flitsende GSMs hielden bij wijle de hele stoet op, zodat het nog moeilijker door komen was.  De enige man in ons vrouwelijk gezelschap, diegene die we als 'bodyguard' (hij is halfweg de zeventig) inhuurden (grapje) werd plotseling onwel.  Te veel volk en te weinig zuurstof speelden hem parten en bezorgden hem een lichte hyperventilatie.  Een méér dan alerte agent had ons probleem in het oog en begeleidde ons Gastonneke naar de Rode Kruispost.  Simonneke, zijn vrouw, ging natuurlijk mee en even later liet ook Zus ons (Moeder en mij) even aan ons lot over, om een kijkje te gaan nemen.  Een veel te hoge bloeddruk deed de mensen van de hulppost besluiten, om onze 'chaperon' toch maar in de tent te houden, zodat we met zijn drieŽn het parcours verder af liepen.  Moeder, die sukkelt met haar teentjes (na de tandenhistorie is het nu aan de stappers), zag het op een gegeven moment niet meer zitten en gaf verstek, zodat we nog niet halfweg de bloementuin geraakten.  Moraal van het verhaal: de FloraliŽn waren dit jaar niet aan ons besteed.  Eerlijk, ik had er ook méér van verwacht en zal de volgende uitgave vanuit mijn luie zetel op televisie volgen, veel overzichtelijker en comfortabeler!
 


gepost door admin 20.04.10 19:27 | permalink | reacties (0) | General
15.04.10
overbevolking


De Paasvakantie is ondertussen halfweg zijn tweede week en nog willen de vakantiegangers van geen wijken weten.  Integendeel, het lijkt wel of er nog elke dag toestromen.  De weerberichten beloven mooi weer, allen in de auto richting zee!  Gezien Nieuwpoort evolueert tot de 'place to be' aan de kust, gonst het hier van wandelaars en is het een immens probleem, om een parkeerplaats te bemachtigen.  We kunnen natuurlijk niet zonder toeristen, ze zijn een bron van inkomen voor tal van kustbewoners, maar 't is toch even naar rust snakken na zo'n drukke periode.  Tijdens de zomermaanden liggen, zitten, spelen de tijdelijke inwijkelingen meestal op het strand, terwijl het daarvoor nu nog te koud is en ze zich al bewegend moeten verwarmen.  Met het in sneltreinvaart uit de grond schieten van kledingzaken, schoenwinkels, tearooms, is er gelegenheid genoeg om een ganse namiddag te flaneren.  Enfin, volgende week is het weer school en krijgen we hier wat meer ademruimte.  Ondertussen ging ik dinsdagnamiddag op bezoek bij Louisa.  Ze was er echter niet en ik moest me tevreden stellen met Jean, haar Echtgenoot, die me overigens 'soigneerde' met een lekker kopje koffie en een fijne babbel.  Gisteren nam ik overbuurvrouwvriendin Annie op sleeptouw naar 't Sneukelhuisje voor het beloofde ijsje.  Ijs, mag je wel zeggen!  Sedert een week kun je nu ook een coupe lepelen op het nieuwe buitenterras.  Behaaglijk warm was het niet, maar met onze jassen aan bleek het te doen.  Uitbater Christophe leverde schitterend werk.  Hij kan niet alleen superlekker ijs maken, maar hij is ook nog een uitstekende 'handige harry'.  We stonden (zaten) in bewondering voor het eigenhandig verzette werk.  Bovendien zijn hij en zijn vrouwtje Stephanie een bijzonder sympathiek koppel.  Een adresje om van te smullen!  Deze morgen reed ik tot bij Nadine om borden, want Ōsabelle en Peter uit Wondelgem kwamen na de middag een bestelling ophalen.  Door hun toedoen zal schoonzus Chris de schalen aanprijzen in haar bakkerij.  Het Kinderkankerfonds UZ Gent kan er maar goed bij varen! 
Stad Nieuwpoort liet ons weten, dat er deze zomer twee artiestenmarkten doorgaan op het marktplein.  Fijn, er zullen waarschijnlijk veel negatieve reacties gekomen zijn op de annulatie van het evenement vorig jaar.  Hebben ze dan eens iets bruisends en bloeiend, moet dat dan wijken voor prestigieuzere projecten zoals straatanimatie.  Een gebeuren waar overigens menig eurootje moet voor neergeteld worden, terwijl wij, die de kunstmarkt bevolken geen cent kosten en toch een publiekstrekker zijn.  Allé, blij toe dat ze hun fout ingezien hebben en dat wij weer voorrang krijgen.  Zo'n kunstmarkt is echt leuk om te doen, je kunt er een speciale sfeer opsnuiven en prachtige dingen vinden aan nog betaalbare prijzen.  Ik kocht er een drietal jaren geleden twee kaboutertjes met prachtige puntmutsen.  Twee ventjes in keramiek, die toch altijd de aandacht trekken van bezoekers.  Helaas, maandag bij het afstoffen ging er ééntje onderuit ... in drie brokken.  Manlief zal het met zachte hand trachten te lijmen, maar ik kijk op de kunstmarkt wel naar iets anders uit.  Een beetje verniewing in je interieur kan nooit kwaad.  't Zijn kleine dingen die het grote geheel maken!


gepost door admin 15.04.10 22:43 | permalink | reacties (1) | General
11.04.10
nieuwtjes


Eventjes de nieuwtjes van de laatste vier dagen uit mijn pen laten vloeien.  Op donderdag reden we op vraag van Zoonlief naar Gent.  Hij wou, samen met ons en Veerles vader, een koophuis in Ertvelde bezichtigen.  Omdat schoonbroer Nico meer weet heeft van zo'n dingen, schakelden we hem ook maar in.  Hij runt een eigen bedrijf en kent het klappen van de zweep beter dan wij.  Uiteindelijk draaide het niet uit op een aankoop, ergens school er volgens elk van ons een addertje onder het gras. Op de woning zelf viel niets aan te merken.  Picobello in orde, op en top proper, maar er was een vreemd probleem met de garage.  Jammer, onze kroost zal hun huizenzoektocht verder moeten zetten.  Ook ons minimeisje was van de partij.  Wat een braaf kindje is dat toch!  Bij thuiskomst nog wat televisie gekeken en af en toe ingedommeld (de jaren eisen hun tol ...).  Rond middernacht dan maar mijn bed ingedoken en om half vier 's nachts wakker geschrokken met barstende hoofdpijn.  Bij het kijken op de wekker, dacht ik dat er een mirakel gebeurd was.  De cijfertjes van het geklokte uur waren duidelijk leesbaar voor mij.  Mijn ogen zijn van de slechtste kwaliteit, die je je maar kunt bedenken.  Een 'bokaalglazenbril' is me niet vreemd, gezien ik zo bijziend ben als een mol.  Het verwonderde me dus, zonder bril helder en scherp afgelijnd het uur te kunnen lezen.  Mijn frankske viel, midden in de nacht ... ik had mijn contactlenzen vergeten uit te doen.  Kom dat tegen!  Ik zou het nog begrijpen, moest ik nu te diep in het glas gekeken hebben, maar daar was niks van aan.  't Is ook de eerste keer dat me dit overkomt en ik ben al zesendertig jaar lenzendraagster.  Het mirakelgevoel was onmiddellijk verdwenen en ik kroop zuchtend uit ons warme bed, om eventjes mijn nepogen in mijn lenzenhouder te deponeren en op de tast vlug weer onder de lakens te duiken. 
Vrijdagmiddag nodigde vriendin Rita ons (Echtgenoot en mij) uit op een etentje ter ere van haar verjaardag op zondag (vandaag).  Je kunt nu wel denken: twee dagen te vroeg, maar beter te vroeg dan te laat en wat je gehad hebt kunnen ze je ook niet meer afsnoepen.  Deze kwieke dame is er vanaf vandaag tweeŽnzeventig, jong van hart en lijf en leden! 
Op aanvraag van ondergetekende, reden we gisteren om een nieuw grasmachien, teneinde ons mostapijt verder te kunnen kortwieken (veel valt er daaraan niet te korten).  In de namiddag onze aanwinst op gang getrokken en laat ik het nu toch een grote miskoop vinden.  Misschien zal het beter gaan na drie of vier keer uitproberen.   Het ding trekt zich zelf (een zelftrekkende benzinemaaier) en dat heb ik geweten.  Bij de eerste poging lag ik bijna met mijn klikken en klakken in de struiken, zo hard ging dat ding.  Het wenden en draaien liep niet van een leien dakje en de opvangzak (mijn verkeerde keuze, het moest eigenlijk een opvangbak geweest zijn) bleek één grote stofwolk te produceren.  Geen probleem ... was het niet, dat mijn contactlenzen hier weer op de proppen komen.  Rondvliegend stof of zand zijn grote boosdoeners voor lenzen en ogen.  Enfin, we zien wel hoe het volgende keer loopt, een mens moet aan alles wennen.
Zus, Schoonbroer Nico en nichtje Scarlet kwamen vandaag richting kust.  Ze vierden gisteren hun drieŽntwintigste huwelijksverjaardag.  Echtgenoot zorgde voor een heerlijke wokmaaltijd en terwijl de mannen de wielerwestrijde Parijs-Roubaix bekeken vanuit de luie zetel, zochten wij Moeder op.  Natuurlijk gingen we ook even de winkels langs.  Veel volk, veel wind en bitter koud.  Waar blijft toch die broodnodige warmte waar we allemaal naar verlangen?  Veel verbetering zit er volgens Sabientje nog niet in.  Een mens zou er ernstig beginnen over nadenken om naar zonniger oorden te emigreren.  Gelukkig ben ik gespeend van de reismicrobe!
't Zal een trui worden in plaats van een vliegtuigticket.
 


gepost door admin 11.04.10 22:59 | permalink | reacties (0) | General
07.04.10
voetgangersfile


Het Paasweekend ligt achter ons, de paasklokken keerden terug naar Rome en de Paashaas zette het op een lopen.  De gestrooide chocolade eieren zijn bij de bewuste snoepers terechtgekomen en ten groten dele al verorberd.  Zondag bij Moeder gaan eten, een makkelijk menu: een lekker kippetje aan het spit van bij de slager met natuurfrietjes (geen diepvries).  Gelukkig had ik 's morgens de auto genomen tot op de badplaats, zodat we 's avonds niet op de benenwagen moesten rekenen.  Echtgenoot bleef tot de middag thuis aan de buis gekluisterd voor de formule I race, om daarna voetstaps af te zakken naar 't Bad.  In de namiddag liepen we de dijk af, ons een weg banend tussen de vele dagjestoeristen.  De wind blies fel en strak en echt aangenaam was het niet.  Op Paasmaandag kregen we onze kroost op bezoek.  Na het eten wandelden we langs de havengeul tot op de dijk.  Wandelen ... je mag het eerder 'schuifelen' noemen.  Wat is dat hier? vroeg Zoonlief.  Het lijkt wel een 'voetgangersfile'!  Inderdaad, 't was koppenlopen en uitkijken waar je je voeten zette.  Ons minimeisje in de buggy kwam oogjes tekort.  Ze is dat nog niet gewoon, zo rechtop zitten, want veel gelegenheid tot wandelen was er de voorbij maanden niet.  Echtgenoot, die meestal 'snelwandelt' bleef bijna ter plaatse trappelen en had daar moeite mee, maar ja, 't was aanpassen aan die mensenmassa, die slenterend genoot van de eerste zonnestralen en het unieke panorama.  Ons bij Moeder gestationeerd en vlug-vlug als traktatie een ijsje gehaald voor de liefhebbers. Op de terugtocht was het stukken rustiger lopen en veel méér ademruimte!  Zoonlief en Veerle wachtten tot na negenen om huiswaarts te keren, maar belandden toch in de 'weg van de kust file', zodat ze er anderhalf uur over deden om in Gent te geraken.
Gisteren bezoek van Christa, Hilde en Femke.  We kennen elkaar van op de kinderkankerafdeling, al erg lang dus (twintig jaar).  Fijn, dat vrienden die op vakantie zijn aan de kust, de moeite nemen om eens langs te komen.  't Was prachtig weer en we gingen voor een terrasje op de markt.  Zalig in de zon, eindeloos genieten.  Daarna de 'winkelstraat' afgelopen.  Shopping in 't stad stelt bitter weinig voor, op een paar zeldzame zaken na.  Christa wou even langs bij Hannelien, een paradijs voor creatieve knutselhanden.  Even verder hielden we halt bij 'La Muse', je weet wel, van Mijn Restaurant.  Mij interesseert het bitter weinig, maar het blijkt toch wel een trekpleister te zijn voor veel wandelaars.  Niet dat er veel te zien was, maar de gerechten en prijzen hingen aan de deur.  Betaalbaar, dat wel.  Geen spek voor mijn bek, want de gebruikte ingrediŽnten leken me een beetje bizar.  Ondertussen doen ze het wel goed in het programma en vooral Kristof, de chefkok, komt sympathiek over.  Eventjes nog op de vernieuwde kaai, Nieuwpoorts parel, geparadeerd met de dames, om daarna neer te strijken op het terras van Kaaizicht.  Op zo'n dagen en momenten weet en voel ik weer, dat wij, die hier wonen, echte geluksvogels zijn.  Christa, Hilde en Femke benijden ons en gelijk hebben ze!
Deze voormiddag eerst samen met Fernande tot bij dochter Britt in Diksmuide gereden.  Zij is moreel consulente en gaf ons de nodige uitleg over de euthanasiewetgeving en het levenstestament.  Ingewikkeld en hypocriet hoor.  We kregen de nodige papieren mee, nu nog invullen.  Na de middag kwamen Fabienne en Isabelle met the kids pannenkoeken eten.  Zelfgebakken, gisterenavond.  We hadden geen om kijken naar de drie jongens.  Ze mochten van mijn papieren tafellaken een kunstwerk maken en dat viel in de smaak.  Echt een plaatje, dat trio.  Later een poging gedaan tot het kortwieken van ons grastapijt.  Ons grasmachien is echter niet te betrouwen, maar ja, Manlief denkt daar anders over.  Niettegenstaande zijn gouden handjes, zijn er toch dingen die niet meer recht te trekken zijn.  Hem dat aan het verstand brengen is een ander paar mouwen.  Hij had zich dan ook met veel enthoesiasme op de kapotte grasvreter gegooid, maar het ding gaf halfweg ons grasveld de geest.  Volgens mijn Wederhelft benzinetekort, volgens mij slijtage.  't Zal niet lang meer duren of er zal hier een nieuw exemplaar staan.  Ik haat het als ik mijn werk maar halvelings kan doen!
 


gepost door admin 07.04.10 19:42 | permalink | reacties (0) | General
03.04.10
afwisselend


April is ondertussen al drie dagen oud, getekend door afwisselend felle regenbuien en schaarse momenten van eerste lentezon.  Die zeldzame ogenblikken werden dan nog gesaboteerd door een scherp snijdende wind.  Van voorseizoensgenieten komt er dus niet veel terecht.  Je zou je bijna winters moeten induffelen, wil je toch een beetje eerste zonnewarmte sprokkelen.  Zo gezegd, zo gedaan.  Ik dus verpakt als een worstje in het zonnigste hoekje van ons terras.  't Zou zonde zijn de prille zonnewarmte aan je neus te laten voorbij gaan.  Heerlijk gevoel, het kriebelen van zomer in aantocht op je winters bleke wangen en ze voelen kleuren tot diep rozerood.  Goedkope vitamientjes! 
Donderdagnamiddag reden we tot in Deinze.  Franky had me gemaild, dat mijn gedicht beschikbaar was.  Hij heeft dat prachtig gedaan, ik ben zo blij!  Benieuwd wat de reacties zullen zijn op de amateurtentoonstelling (van 24/4 tot 9/5 dagelijks, maar niet op maandag, gratis te bezoeken in de Stadshalle op het Marktplein te Nieuwpoort).  De eerste die het zag, bood zich alvast aan als koper, dus het zit wel snor.  Fantastisch.  Na Deinze kwam Wondelgem, waar we ten huize Isabelle en Peter werden verwacht.  Zonder problemen raakten we ter bestemming, onze GPSdame hield zich gedeisd.  Peter en ik leerden elkaar kennen op de Landelijke Dag van Ouders van Overleden Kinderen te Bornem, nu al enkele jaren terug.  Het klikte tussen ons, Peter werkt vanuit het hart en zo'n dingen spreken me aan.  Hij is bovendien kalligraaf met standing.  Uit zijn kalligrafie en creatieve handigheid ontspruiten de mooiste dingen.  Hij wil dat niet altijd horen, maar toch is het zo en hij mag best trots zijn op wat hij doet!  Schoonzus Chris runt een bakkerij en ze had interesse in onze porseleinen schalen met warme woorden. 
Anderhalf uur later toetsten we het adres van Zoonlief in en je mag drie keer raden ... de GPSdame kreeg kuren!  Hadden we haar moeten geloven, dan zaten we aan de andere kant van Gent in plaats van bij onze kroost.  Nog één keer en ik kieper dat kreng de vuilnisbak in.  Ze deed ons overigens enkele nachten geleden het apezuur schrikken.  Rond half vier ('s nachts) begon ze ons de richting aan te geven naar god weet waar, vanuit de kast, goed verpakt in haar doosje, in de aanpalende kamer.  Ik sliep er dwars door, maar Manlief schrok zich een hoedje en daardoor werd mijn slaap der zaligen ook abrupt onderbroken.  Je zou dat onding voor minder wurgen!
Gelukkig wist Echtgenoot zich nog goed te oriŽnteren in het Gentse, zodat we maar een half uur later dan voorzien aanbelden ten huize Jonckheere-Baetens.  't Was al een tijdje geleden, een maand om juist te zijn, dat ik ons minimeisje nog zag.  Echt veel was ze niet veranderd.  Een ietsje meer haartjes, één tandje rijker en nog altijd even vrolijk en aardig.  Ons Prinsesje is een zonnetje!  Ondertussen kreeg ze ook het kruipen onder de knie en nu is niets meer veilig voor haar grijpgrage handjes.  Haar ontdekkingstocht in de grote wereld is begonnen, papa en mama zullen het geweten hebben. 
 


gepost door admin 03.04.10 19:41 | permalink | reacties (0) | General
 
:: Augustus 2017 (4)
:: Juli 2017 (3)
:: Juni 2017 (5)
:: Mei 2017 (7)
:: April 2017 (3)
:: Maart 2017 (6)
:: Februari 2017 (6)
:: Januari 2017 (9)
:: December 2016 (10)
:: November 2016 (7)
:: Oktober 2016 (19)
:: September 2016 (17)
:: Augustus 2016 (23)
:: Juli 2016 (20)
:: Juni 2016 (22)
:: Mei 2016 (28)
:: April 2016 (26)
:: Maart 2016 (29)
:: Februari 2016 (29)
:: Januari 2016 (31)
:: December 2015 (4)
:: November 2015 (5)
:: Oktober 2015 (1)
:: Augustus 2015 (2)
:: Juli 2015 (2)
:: Juni 2015 (2)
:: Mei 2015 (4)
:: April 2015 (2)
:: Maart 2015 (5)
:: Februari 2015 (3)
:: Januari 2015 (5)
:: December 2014 (4)
:: November 2014 (3)
:: Oktober 2014 (5)
:: Augustus 2014 (4)
:: Juli 2014 (3)
:: Juni 2014 (5)
:: Mei 2014 (6)
:: April 2014 (3)
:: Maart 2014 (7)
:: Februari 2014 (6)
:: Januari 2014 (6)
:: December 2013 (8)
:: November 2013 (6)
:: Oktober 2013 (5)
:: Augustus 2013 (6)
:: Juli 2013 (5)
:: Juni 2013 (5)
:: Mei 2013 (5)
:: April 2013 (6)
:: Maart 2013 (6)
:: Februari 2013 (5)
:: Januari 2013 (10)
:: December 2012 (8)
:: November 2012 (9)
:: Oktober 2012 (5)
:: Augustus 2012 (5)
:: Juli 2012 (7)
:: Juni 2012 (5)
:: Mei 2012 (7)
:: April 2012 (8)
:: Maart 2012 (7)
:: Februari 2012 (4)
:: Januari 2012 (8)
:: December 2011 (6)
:: November 2011 (7)
:: Oktober 2011 (6)
:: Augustus 2011 (7)
:: Juli 2011 (7)
:: Juni 2011 (5)
:: Mei 2011 (9)
:: April 2011 (7)
:: Maart 2011 (6)
:: Februari 2011 (7)
:: Januari 2011 (7)
:: December 2010 (8)
:: November 2010 (9)
:: Oktober 2010 (9)
:: Augustus 2010 (7)
:: Juli 2010 (7)
:: Juni 2010 (9)
:: Mei 2010 (10)
:: April 2010 (7)
:: Maart 2010 (12)
:: Februari 2010 (11)
:: Januari 2010 (14)
:: December 2009 (13)
:: November 2009 (10)
:: Oktober 2009 (10)
:: September 2009 (13)
:: Augustus 2009 (11)
:: Juli 2009 (9)
:: Juni 2009 (11)
:: Mei 2009 (12)
:: April 2009 (14)
:: Maart 2009 (13)
:: Februari 2009 (15)
:: Januari 2009 (17)
:: December 2008 (17)
:: November 2008 (19)
:: Oktober 2008 (14)
:: September 2008 (17)
:: Augustus 2008 (16)
:: Juli 2008 (17)
:: Juni 2008 (16)
:: Mei 2008 (13)
:: April 2008 (18)
:: Maart 2008 (22)
:: Februari 2008 (17)
:: Januari 2008 (21)
:: December 2007 (20)
:: November 2007 (23)
:: Oktober 2007 (25)
:: September 2007 (17)
:: Augustus 2007 (17)
:: Juli 2007 (21)
:: Juni 2007 (26)
:: Mei 2007 (27)
:: April 2007 (26)
:: Maart 2007 (3)