Poezie Doris Dorn
 
 

Maandelijks Archief: APRIL 2011


30.04.11
opluchting


Een zucht van opluchting!  Donderdagavond mocht Prinsesje naar huis.  Bij thuiskomst wilde ze stantepede (onmiddellijk) het terras buiten gaan schoonmaken.  Blijkbaar zitten mijn 'kuisgenen' toch diep geworteld bij haar.  Het was echter al avond en het regende, geen schoonmaakperikelen dus en een bijna tweejarige die van boosheid met haar eigen geen weg wist.  Natuurlijk zaten die vier dagen ziekenhuis in haar nog kleine kleertjes.  Wat moet er allemaal niet door dat hoofdje gaan en gegaan zijn?  Ze vertelde over 'pijn' en 'bang'. Zo'n kindje heeft, net als haar ouders, nood aan op 'positieven komen' na dagen van verplicht kamerarrest in een onbekende en angsaanjagende omgeving.  Bovendien kan ze nog niet verwoorden wat ze wil zeggen en dat maakt het voor iedereen stukken moeilijker.  Toen wij op 3K6 onze intrede deden, was Benjamin bijna vier.  Hij praatte al als een volwassene en kon alles goed uitleggen.  Prinsesje is nog geen twee, dat schéélt!  Met zo'n kleintje valt er nog niet te onderhandelen en dat is bijzonder vermoeiend.  De makkelijkste leeftijd voor een ziekenhuisopname ligt zo tussen de drie en de zes jaar.  Ze aanvaarden je uitleg, hebben bergen moed en kracht, kijken niet te ver vooruit, veren na een serieuze dip bij het zien van een tekenfilm weer vrolijk op, verliezen zichzelf in de boekenverhalen die je hen met liefde voorleest.
Jongere patintjes kun je veel moeilijker boeien en oudere kinderen realiseren zich wat er gaande is en komen vaak in opstand tegen de behandelingen.  Een ziekenhuisverblijf is het laatste wat je je kind toewenst, maar vaak kan het niet anders.  Dertien maanden lang was de kinderkankerafdeling 3K6 van het UZ Gent ons tweede thuis.  Laten we zeggen, dat we er, over het geheel genomen, in totaal zo'n acht negen maanden, dag in dag uit, verbleven. Tussen de verschillende behandelingen in, kregen we, als alles goed ging, een rustpauze van zo'n twee weken.  Bij koorts werden we weer op de afdeling verwacht.  Natuurlijk kruipen zo'n dingen in je kleren, maar op den duur wen je er ook aan en ga je er, raar maar waar, naartoe alsof het je tweede thuis is.  Was het vooral voor Benjamin zwaar, Zoonlief had het ook niet makkelijk, alleen thuis. Zo zit je met een ziek kind in Gent, zo blijft je ander kind eenzaam achter. Ach, het is trekken en duwen aan alle kanten en hopen, dat je het op één of andere manier toch goed doet.  Nu mogen ook ouders overnachten in het ziekenhuis op de kamer van hun kind.  Veerle bleef drie nachten bij Prinsesje.  Er was zelfs een bed voorzien in een kast.  Door er te slapen, nam ze de verpleging heel wat zorgen uit handen.  Wij mochten dat toen niet.  Ik vond gelukkig onderdak bij Zus en Schoonbroer Nico, mijn dankbaarheid naar hen toe is nog altijd even groot.  Zelf ben ik niet helemaal overtuigd van dat 'blijven slapen'.  Een paar dagen, dat lukt, maar ik zie mezelf niet maanden aan een stuk, nacht na nacht geen oog dicht doen, om dan een ganse dag weer tiptop paraat te staan en alert te zijn voor de noden van mijn zieke kind.  Op den duur is dat niet meer haalbaar en raak je oververmoeid en wat dan? Ik heb heel vaak van mijn hart een steen moeten maken, maar de liefde voor Benjamin was er daarom niet minder om.  Ach, zieke kinderen ... het zou niet mogen bestaan!
 
 


gepost door admin 30.04.11 20:02 | permalink | reacties (0) | General
27.04.11
beklijvend


Beklijvend weekje achter de rug.  Op zaterdagmorgen werd onze veertiendaagse tentoonstelling van de amateurkes geopend.  De 'kunstwerkjes' vormen een mooi geheel.  Weinig van de deelnemers hebben zich de moeite getroost om iets te maken rond het thema 'vrijwilligers'.  Een beetje jammer, want als je aan zo'n dingen wenst mee te werken, dan mag je er wel wat moeite voor doen.  Het merendeel koos een werk, dat ze al jaren staan of liggen hebben.  Zelf werk ik graag op thema, kun je eens je grenzen verleggen.
Zondagnamiddag was ik van wacht op de tentoonstelling.  We werken met een beurtrol.  't Was prachtig zomerweer en ik dacht geen kat te zien, maar dat bleek een misrekening.  Er kwamen zeventig bezoekers snuiven van ons stukje kunst.  Een succes!
's Morgens een telefoontje gekregen van Moeder.  Ze kon bijna niet meer uit de voeten.  Erge rugpijn, die tot in haar tenen trok.  Allé, 't was weer eens Pasen! 's Avonds nog met de fiets, samen met Echtgenoot, tot op 't Bad gereden en een pak friet voor haar gehaald.  Zo had ze dan toch iets tussen de kiezen.
Ze zou, indien geen sprake van beterschap, 's anderendaags haar huisdokter bellen.  Zo gezegd, zo gedaan.  Ik ben geen fan van haar dokter, maar het moet gezegd, hij kwam op Paasmaandag toch op visite en dan nog te voet.  Na een checkup, schreef hij een zalfje 'van voor de oorlog' voor en ook blijkbaar een pijnstillend pilletje (waarvan ik geen weet had).  Ik kon de medicatie afhalen bij de plaatselijke apotheker, die volgens de huisdokter, wachtdienst had.  Het is een eindje wandelen, maar daar geef ik niet om.  Toen ik echter voor de deur belandde bleek de apotheker van wacht zich in Westende te bevinden.  Dan maar geen zalf, die zou ik 's anderendaags wel ophalen.  In de provincie Oost-Vlaanderen vocht Prinsesje ondertussen al een paar dagen tegen hoge koorts.  De Paashaas ging aan haar voorbij.  De paaseieren bij haar thuis bleven in de ijskast en de onze eten we wel zelf op. Bij thuiskomst maandagmiddag, vlug even gebeld naar Zoonlief.  Alarm, ze zaten op de spoed.  Prinsesje had veertig graden koorts en was zo slap als een schotelvodje. Ik hoorde haar door de telefoon door huilen bij het bloedprikken en het steken van een infuus.  Zo herkenbaar, het schreien en zo beklijvend hartbrekend.  Het verleden sloeg me in het gezicht en haalde me in.  Het werd me allemaal even een beetje teveel.  We reden zo vlug mogelijk naar Gent.  Niet dat kleine Hebe er iets aan had, zo ziekjes was ze, maar een beetje als steun voor Zoonlief en Veerle.  Als dat dan al kan, op zo'n momenten.  Veel mensen hebben me al vaak gezegd, dat ik niet meer zo bezig moet zijn met wat er gebeurd is, dat ik los moet laten, een streep moet trekken onder het ziek zijn en sterven van Benjamin.  Wel, wie zegt dat hij of zij dat kan, die geloof ik niet.  Het kleine omzwachtelde armpje waarin het infuus, de baxter, de infuuspomp, de ziekenhuiskamer, het getraliede kinderbedje ... het was als de dag van gisteren.  Ik stond weer op 3K6 en zag Benjamin, het infuus, de baxters, het getraliede kinderbedje dat hij eigenlijk toen al ontgroeid was, want hij sliep thuis in een éénpersoonsbed, bijna vier jaar oud.  En dan die altijd en levenslang durende angst, waar niets of niemand me ooit meer kan van vrijpleiten.  Los laten ... onbegonnen werk.
Gisterenmorgen belde Moeder, dat ze om kwart over elf een afspraak had bij de orthopedist in het ziekenhuis te Veurne.  Ja, we moesten weten vanwaar die pijn wel kwam.  Gelukkig moesten we niet lang wachten.  Toffe dokter, overigens.  Een martelgang naar de radiografie, heen en terug, bracht gelukkig geen heupobstakels aan het licht. De goede man gaf Moeder de raad, om zo nodig een wandelstok als steun te gebruiken. 'Ik ben nog zo oud niet!' zei mijn tachtigjarige Moeder, terwijl ze mankend voortstapte.  De arts keek eens over zijn schouder, schoot in een lach en knipoogde naar mij.  Vandaag was die dappere jongedame van tachtig niet zo fit meer, na haar wandeltochtje door de ziekenhuisgangen en haar turnoefeningen op de radiografie.  Je zou van minder!
Ondertussen was het met ons Prinsesje nog niet echt beter gesteld.  Een virale infectie, volgens de kinderarts, die ze gewoon moest uitzieken.  Als dat uitzieken dan maar sneller dan snel ging.  Deze namiddag nog eens naar Gent getuft en kijk ... de koorts was weg, het kleine lijfje stond vol rode vlekken, er zat weer energie in en haar oogjes stonden veel helderder.  Na alle onderzoeken zijn ze er nog niet echt uit.  Het kunnen mazelen zijn of driedagenkoorts of nog iets anders. Oef, wat een opluchting.  Zoonlief was ondertussen ook ziek geworden en zat met een monddoekje voor op een afstandje van Prinsesje.  Het moet voor hem ook zwaar belastend zijn, om alles weer opnieuw te beleven, maar nu met zijn eigen grootste liefde.  Het verleden blijft immers als een schaduw aan je plakken en je wordt er telkens weer terug naar gecatapulteerd. Er is voor ons nooit meer het 'onbezorgde'.
Morgen mogen ze misschien naar huis.  Let's cross our fingers!
Vrijdagnamiddag mag Moeder onder de scanner, die zal dan wel een slijtageslag aan haar rug tevoorschijn toveren.  Laten we hopen, dat de pijn binnen enkele dagen wat minder is, zodat ze weer wat beter en met meer vertrouwen kan stappen.  Of zal het toch een wandelstok worden?
 


gepost door admin 27.04.11 22:05 | permalink | reacties (1) | General
21.04.11
nieuw kleedje


Zoals jullie wel al merkten, steekt mijn site sedert ongeveer een week, in een ander kleedje. Dankzij mijn webmastertje Jurgen De Klerck van Xenanet, oogt de site spiksplinternieuw. Super!
Ook vandaag weer een juli- in plaats van een aprildag. 't Is fantastisch, we eten 's middags en 's avonds op ons terras, alsof we het al jaren zo gewoon zijn.  Echt, we leven momenteel in het paradijs en daar wil ik zoveel mogelijk van genieten.  Deze namiddag kwamen Christa en Femke op bezoek.  Ze logeren in De Panne.  Christa en ik leerden elkaar kennen op de kinderkankerafdeling.  Haar zoontje, Driesje, had net als Benjamin een neuroblastoom.  Ze waren even oud en stierven in hetzelfde jaar.  Net als bij ons, bleven ze achter met hun oudste zoon, Wim, die iets jonger is dan Alexander en binnen enkele maanden voor het eerst papa wordt.  Een paar jaar na het sterven van Driesje, kwam Femke er bij.  Ze is ondertussen al een knappe jongedame!  Moeder en dochter fietsten van De Panne tot in Nieuwpoort.  Na een dorstlessertje op ons terras, trokken we naar het alombekende Sneukelhuisje voor een tongstrelende ijscoupe.  Beter adresje kun je niet vinden.  We hadden geluk, er was plaats op het gezellige terrasje, waar het zalig zitten is.  Daarna nog efkens binnengesprongen bij Hannelien, de knutselwinkel.  Christa is een creatieve duizendpoot, ze maakt kaartjes en doosjes en nog veel méér.  Mij moet je zo'n dingen niet vragen, ik ben absoluut geen handigerd.
Daar kregen we gisteren nog maar eens het bewijs van.  Vandaag moesten de werken voor de tentoonstelling van de jaarlijkse Amateurkunsten binnen.  Ik moest nog alles in mekaar steken, want het thema is 'vrijwilligers' en daar wou ik toch iets speciaals mee doen.  Een tekst geschreven en een collage er rond gemaakt met allemaal fotot's van tien jaar lang bloemenverkoop in herinnering aan Benjamin.  Indrukwekkend, al zeg ik het zelf. Het doet zo'n deugd, om al die helpende handen nu na zoveel jaar (zeven) eens in het zonnetje te mogen zetten op een tentoonstelling.  Toen ik gisteren het geheel in het daartoe voorziene kader wou steken, nam ik het glas in mijn handen en 'krak' daar stond ik met drie stukken glas en twee snijwonden (wondjes) in mijn hand.  Echtgenoot keek alsof hij het in Keulen hoorde donderen, want hoe breek je nu zo'n glas?  Ja, weet ik het?  Na het nodige ontsmetten en de stelpende pleister, wou Manlief de scherven helemaal stuk slaan,  zodat ze in een kartonnen doos naar het containerpark konden.  Dat was echter buiten de waard gerekend!  Die stukken bleken dus niet kapot te krijgen.  Zelfs na vier, vijf keer een hamer erop te laten vallen, bleven ze nog intact.  Echtgenoot bekeek me als het zevende wereldwonder, want ik had het toch maar voor mekaar gekregen om het te breken met de blote hand.  Gelukkig had ik nog een reserve staan, anders zat ik serieus in de penarie. Deze avond dan mijn 'amateurke' gaan ophangen in de Stadshalle.
Ivan (Peelke) zijn werk stond er al en het is gewoonweg prachtig.  Een echte blikvanger!
Maar ja, ik val dan ook dikwijls als een blok voor zijn creaties. Zaterdagmorgen is er receptie, daarna kun je veertien dagen lang, binnenwippen in de stadshalle voor een snuifje kunst van 'amateurkes'.


gepost door admin 21.04.11 21:26 | permalink | reacties (1) | General
20.04.11
zomeren


Het zomert in april!  De zon en andere bezigheden zetten het spinselen op een laag pitje, maar vandaag komt er een extra lang relaas. De temperatuur loopt al een paar dagen op tot méér dan twintig graden.  We wanen ons in het zuiden van Frankrijk.  Blijkbaar leven wij momenteel in het warmste stukje Europa.  Voor mij mag dit zalig weertje gerust nog een paar maanden aanhouden.  Onze tuin hangt vol seringengeur, de struiken zijn één wolk bloemen.  Van Paasvakantie lijkt het wel Midzomer geworden..  Op 't Bad krioelt het van vakantiegangers.  Blote benen, sandalen, topjes ... de winterse grauwheid moest het onderspit delven voor luchtig en vrolijk.  Deze dame slaakt een zucht van puur geluk en genieten.
De voorbije dagen waren vol en gezellig.  Op vrijdag trakteerde Rita ons op een etentje, ter ere van haar verjaardag.  Zaterdagmorgen waren we; als naaste buren, uitgenodigd op een receptie in de kinderboerderij.  Daar vierden ze hun dertigjarig bestaan.  Nog een geluk, dat Echtgenoot ooit de reddende engel speelde, toen de vlammen uit het dak sloegen (letterlijk), anders was er van boerderij geen sprake meer geweest.  We bevonden ons tussen hooggeplaatst publiek: Burgemeester en Schepenen, de Gouverneur, die elk op hun beurt hun woordje plaatsten over het reilen en zeilen, het hoe en waarom van de kinderboerderij.  Het glaasje en de hapjes achteraf bekoorden meer.  Toevallig liepen op datzelfde moment, Richard en Jeannine, binnen. Zij zijn Lukrakervrienden, waar we vroeger vaak lange wandeltochten en toffe uitjes mee maakten.  In 1999 gingen we met de ganse groep naar de Franse Alpen en toen vond Richard daar een klavertjevier.  Hij gaf het me en twaalf jaar later zit dat gelukbrengertje nog steeds in mijn portefeuille.  In de late namiddag wandelden Echtgenoot en ik de promenade af.  Aangekomen bij Moeder, stelde ik vast, dat ik mijn sjaal verloren had.  Op de terugweg vond ik hem terug, gebonden aan een verlichtingspaal.  Van geluk gesproken! 
Zondag staken Zoonlief en Veerle en Prinsesje over naar de kust en bleven een nachtje slapen.
Ook Moeder was van de partij.  Terwijl de mannen naar de muziekbeurs in Koksijde reden, liepen wij nog eens de kinderboerderij binnen, waar het feest nog altijd voortduurde.  Een jonge bende muzikanten speelde er de pannen van het dak met de nodige decibels tot gevolg. Je kon er ook plantjes en bloemen kopen en er was een stand met prachtig zelfgemaakte kaarten.  Die kon ik natuurlijk niet weerstaan.  Prinsesje keek haar oogjes uit.  Vooral de kippen en de vogelkooi kregen haar volle aandacht.  Nergens was er een plaatsje vrij en dus dropen we maar af naar ons eigenste terras, waar we onze dorst in alle rust konden lessen.
Ook maandag was zomers en terwijl Zoonlief en Veerle naar Oostende reden, met in gedachten de aankoop van een aantal cédéetjes en het vooruitzicht van een spaghetti ijsje, maakten wij met kleine Hebe een wandeling. Vooral het stukje promenade, langs het water en de jachthaven, deed haar oogjes blinken.  Toen het oefenbootje van twee jonge zeilers door hun wilde fratsen kapseisde en zij tot eigen groot jolijt in het water belandden, maakte dat grote indruk op ons kleine meisje.  's Avonds zou ze met drie woorden het ganse verhaal doen en haar kleine handje, ontzet voor haar mondje houden, terwijl twee hemelsblauwe kijkers dubbel zo groot werden.  Sprekend mooi!
Een aantal weken geleden las Echtgenoot in de krant, dat er gedichten geplaatst worden op het vernieuwde Leopoldplein en zeedijk.  Het zouden teksten worden van mensen, die iets met Nieuwpoort, de zee, de haven en het strand, hadden. Manlief deed er wat brommerig over.  Hij vond, dat ik daar ook wel bij hoorde.  Niemand had me er over gecontacteerd en ik maakte daar ook geen punt van. Ook Marie-Claire, mijn vriendin, vond dat ze me wel hadden mogen aanspreken ofte schrijven.  Vorige week liep ik toevallig Annemie tegen het lijf en nog toevalliger sprak ze over de teksten.  Jij bent er ook bij, zei ze.  Zij is de echtegenote van onze Cultuurschepen.  Neen, neen, antwoordde ik, ik weet van toeten, noch blazen.  Onze Schepen zal het geweten hebben, want een paar dagen later werd ik gevraagd een gedicht in te dienen, dat in één ruk dan nog eens werd goedgekeurd ook.  Zo zie je maar, als je op het juiste ogenblik, de juiste vrouw tegenkomt ... gebeuren er nog wonderen.  Dankjewel, Annemie!
Nog even reageren op het berichtje van Chris, gepost op mijn laatste spinsel van 12 april.
Lieve Chris, ik ben echt niet verbitterd.  Ik weet heus wel, dat heel wat mensen mijn werk waarderen.  Hier gaat het echter over het Kinderkankerfonds en laat dat me nu toch wel, na tien jaar medewerken aan het boekje, echt een steek in het hart zijn.  Het 'vergeten' voelt als 'vergeten'.
 
 
 


gepost door admin 20.04.11 23:06 | permalink | reacties (0) | General
12.04.11
hartverwarmend


Een paar hartverwarmende reacties gekregen op mijn vorige spinsel.  Toch blijf ik met dat onbestemde gevoel van 'gewipt' zitten.  Ik kan me maar niet inbeelden, dat na tien jaar schrijven van een 'vleugje pozie', dit gegeven zomaar klakkeloos vergeten wordt door de redactieleden.  Als ik het mag geloven, uit te maken uit de door hen aan mij toegestuurde mails, zou het als puntje bij paaltje komt, nog mijn eigen schuld zijn ook.  Weer maar een bewijs, dat iedereen zijn eigen wending geeft aan een verhaal.  Ja, ik ben op mijn hart getrapt en hard ook, niettegenstaande ze me willen overtuigen dat de wet van Murphy er iets mee te maken had en hen geen blaam treft.  Ik kn het niet geloven, zelfs nu het gebeurde een aantal dagen tijd kreeg tot bezinken.  Vooral één les hier uit te trekken: denk nooit, dat je echt van waarde bent voor een ander, want je haalt telkens weer bakzeil.  Zoals Ginette me mailt: blijven schrijven voor jezelf!
In het dagdagelijkse leven zijn we ondertussen vijf dagen verder.  Christiane kwam vorige woensdag op bezoek en we trokken naar het Sneukelhuisje, Nieuwpoorts Walhalla van roomijs.  Donderdagavond met Louisa een filmpje meegepikt in de bioscoop te Koksijde.  Zij wou Rundskop zien, maar die film speelden ze niet 's avonds en dus kozen we The King's speech.  Heel mooi, ontroerend en humoristisch tegelijk. Vooral een blik achter de schermen van het trieste  leven van een koningskind.  Het verhaal van een stotterende prins die geen koning wou worden, maar dat willens nillens toch moest toen zijn broer afstand deed van de troon, omdat hij Wallis Simpson, een gescheiden vrouw, wilde huwen.  Of hoe je als prins geen zeg hebt over je eigen leven.  Ik dacht aan ons aller Laurent, die af en toe buiten de getrokken lijntjes loopt, maar waar ik toch een zekere sympathie voor voel. Die mensen hebben van bij hun geboorte geen eigen leven.  Het zijn gewoon voorgeprogrammeerde jonge levens, aan banden gelegd door de koninklijke touwtjes.  Je zou van minder gefrustreerd geraken.  Een gegeven dat ook heel duidelijk te zien was in de film.  Gelukkig zijn wij niet in zo'n familie terechtgekomen.
Zaterdag een dagje Oostakker.  Ons Prinsesje was ziekjes.  Een oorontsteking en verkoudheid zette een domper op haar anders grote energie.  Veerle en Zoonlief hadden haar een kleurrijk, plastieken buitenhuisje (voor de tuin) gekocht en dat wou ze toch wel even demonstreren.  Een klein, trots dametje in haar eigen optrekje midden de woonkamer!  Van de gelegenheid gebruik gemaakt om eens bij Zus en schoonbroer Nico binnen te wippen.  Zus is momenteel in Bulgarije op 'babyborrel'.
Efkens over en weer met de nichtjes en toekomstige schoonzoon Kristof, een nieuwe wereldburger gaan bewonderen.  Hoe ouder, hoe zotter (ha,ha).
Gisteren naar Gits gereden.  Met Hilde en haar team wat teksten gebrainstormd voor de tentoonstelling, die met rasse schreden naderbij komt.  Ze steken er, samen met de bewoners van Dominiek Savio, zoveel tijd en energie in. Er is nog bergen werk aan de winkel.  Ik hoop, dat ze dan ook de verdiende waardering en erkenning zullen oogsten.  Die van mij hebben ze sowieso al!
Vandaag werden, op het stuk grond naast ons kant kinderboerderij, de grove borstels ingezet (figuurlijk).  Alle bomen en struiken moesten eraan geloven.  Bye, bye, het frisse groen en tal van nestende vogeltjes.  Er komt een nieuw fietspad en volgens een kenner (ik hoop, dat hij de waarheid sprak), pal naast ons, een vlindertuin.  Dat is nog eens een mooi vooruitzicht.  Zo'n kleurig fladdervolkje mag gerust onze nieuwe buur worden.  Ik kijk er al naar uit!


gepost door admin 12.04.11 19:43 | permalink | reacties (1) | General
07.04.11
hartepijn


Stel ... ooit zat je in de redactie van een driemaandelijks tijdschrift, waar je ook je eigen schrijfselbijdrage toe leverde.  Stel ... dat het niet echt klikte tussen jou en één van de andere medewerkers en jij het beter vond om na een tijd uit die redactie te stappen, om vanop afstand mee te werken.  Stel ... dat je gedurende jaren in dat bewuste boekje als freelance medewerkster wordt vermeld (wat je ten zeerste waardeert) en telkens een 'vleugje pozie' levert.  Stel ... dat het nog nooit gebeurde, dat je pennengewrochten vergeten werden.  Stel ... dat je het boekje vandaag in een volledig nieuwe (en het mag gezegd: prachtige) layout uit je brievenbus tevoorschijn tovert.  Stel ... dat je bij het doorbladeren merkt, dat je naam niet meer voorkomt als freelance medewerkster en dat ook je teksten er niet in te vinden zijn.
Wat zou er dan door dat mooie hoofdje van jou gaan?  Wel, door mijn niet al te mooie hoofdje gingen er bepaald geen fraaie dingen.  Slecht mens als ik ben, voelde ik me gekwetst, aan de kant gezet, buiten gebonjourd!  Moeilijk te omschrijven hoeveel hartzeer dit me deed, want het gaat hier om het boekje 'Raakpunt' van het Kinderkankerfonds UZ Gent.  Ik sta echt niet te bedelen om een bijzondere behandeling, ik hoef geen pluimpjes, ik heb echt geen nood aan op een sokkel gezet te worden, maar dit raakt me tot in het diepste van mijn ziel. 
Na de eerste kaakslag, de ontgoocheling, kwam de boosheid.  Ik moest het allemaal even kwijt in drie mailtjes.  Er kwam snel antwoord: dat ze mijn naam (in de hectische toestanden van de verandering van de layout) eventjes vergeten waren te plaatsen.  Dat ze door te drukke job, eventjes vergeten waren mijn gedichten in te brengen.  En als ik dat allemaal geloof ... dan kunnen ze me nog méér vertellen. 
Ik begon te denken (en dat is nooit goed).  Lag het niet aan mij?  Overdreef ik niet een beetje?  Raakte ik nu over mijn toeren om een kleinigheid, want ja, mensen maken fouten (ik ook).  Kijk, daar word ik af en toe zo moe van!  Van het mij altijd willen stellen in andermans denken en doen, om ze dan met zalvend gebaar te moeten vergeven wat er gebeurd is.  Ik ging even te rade bij een drietal personen in mijn nabije omgeving.  Vertelde het verhaal van stel ... en vroeg hen toen wat zij erover dachten.  Raar, maar ze kwamen alledrie tot dezelfde conclusie: als zoiets gebeurt, dan voelt dat als aan de kant geschoven, buiten gebonjourd.  Ze waren unaniem. Een hele geruststelling voor mij.  Ik denk dus niet heleml verkeerd, oef!
Via mail werd me vlug vlug een rechtzetting en verontschuldigingen beloofd in de volgende uitgave.  Het hoeft niet voor mij, ik heb er helemaal geen zin in. Zeker weten als ik hen dat mail, dat ik de 'slechte' ben, want ik weiger dan de uitgestoken hand.  't Is lessen trekken, leren, zoals al vaak in het verleden en voor de zoveelste keer weten: alles wat je doet, stelt eigenlijk héél weinig voor.
Ondertussen hebben we hier een ganse week genoten van een lekker lenteweertje.  Vanmiddag, terwijl het hartzeer door mijn lijf gierde, vloog een eerste koolwitje langs het keukenraam. Kleine troostbrenger ... of hoe je met weinig toch een hart kunt warmen.
 
 


gepost door admin 07.04.11 18:29 | permalink | reacties (3) | General
02.04.11
kunstig project


Er zijn zo van die dingen, die onverwachts je pad kruisen en waarvan je het gevoel krijgt: dit is hartverwarmend.  Het kunstig project 'Een breuk in je levenslijn' van het Dominiek Savio in Gits, houdt me al dagen in zijn greep.  Wat ben ik blij, dat Hilde me vanonder het stof haalde, om een stukje mee te werken aan de tentoonstelling, die loopt in de komende zomermaanden.  Allen naar de Magdalenakerk in Brugge, waar de creativiteit van de mensen met een beperking uit Dominiek Savio, je met bewondering en verwondering zal slaan.  Ik sta versteld van wat het programma inhoudt en wat Hilde en haar team, creatieve duizendpoten, nog voor ogen hebben. Drie ontmoetingen verder, weet ik, dat ik de groep waarmee ik mag werken niet vlug meer zal vergeten. 
Maandagnamiddag voor de tweede keer naar Gits gereden.  Prachtig weertje, veel boeren op de baan, het veld moet bewerkt worden, de lente lonkt.  Netjes op tijd ter bestemming geraakt.  Begeleidster Maaike houdt op maandag- en donderdagnamiddag gesprekken met de groep, die zal instaan voor 'taal'  (teksten in een boekje).  Ik heb wel de gekregen verslagen gelezen, maar niets concreets op papier gezet, vermits ik nog niet echt weet, wat mijn bescheiden bijdrage dan wel mag zijn.  Vandaag zitten Luc, Rosette en Christiane rond de tafel.  Het klikt, we vinden en begrijpen elkaar.  Later op de middag komt Hilde erbij en legt ze ons allemaal nog eens van naaldje tot draadje uit, hoe ze het project in zijn geheel ziet.  Ik luister en kijk haar met grote ogen aan ... wat een plannen!  Zelf snap ik nu wat er van me verlangd wordt (de getuigenissen van een aantal gesprekken een beetje aankleden, maar wel zo, dat wat er gezegd werd zijn eigenwaarde houdt).  In het naar huis rijden ben ik in gedachten al bezig met de teksten, zodat ik in plaats van de afslag Diksmuide, de baan naar Oostende neem en op de weg naar Gistel beland.  Geen nood, alle wegen leiden naar Rome, euh, naar Nieuwpoort!  Bovendien zitten er hier niet zoveel boeren op traktors, ik geraak even snel ter plekke als via Diksmuide.  Zo leert een mens in zijn ééntje ook nog eens een stukje Belgenland kennen.  's Avonds pen en papier ter hand genomen en aan de slag gegaan.  Het ijzer smeden terwijl het warm is.  Woensdag dan alles op PC gezet en uitgeprint.  Héérlijk werken!
Dondernamiddag rijdt Echtgenoot mee, want na Gits moeten we door naar Deinze.  Terwijl ik 'vergader' met de mensen van Dominiek Savio, zal hij zijn kranten uitpluizen.
Tot mijn grote verrassing is Rolande er.  We kennen elkaar al jaren, zien of horen elkaar niet veel, maar elke ontmoeting is een beetje 'zon'.
Vandaag zijn het Jan, Lieve en Ingrid, die deelnemen aan het gesprek.  Zij zullen oordelen of ik hun gedachten goed heb verwoord.  En ja, 't is een pak van mijn hart, ze vinden er zich echt in terug.  Nergens krijg je méér dankbaarheid dan hier, ik begin er zowaar van te blozen.  Er mogen nog veel zo'n projecten mijn pad kruisen!
Hilde legt ons voor wat ze van het te samenstellen boekje verwacht.  Kunstig wordt het zeker, daar is geen twijfel aan.  Ik kijk al uit naar de volgende samenkomst.
Twintig graden warm vandaag, het zomert in april.  Met Fabienne een stukje gestrandwandeld.  Veel volk op het zand en ook al de eerste kindervoetjes in het water.  Twee meisjes van acht sprongen over de golfjes, hun kleedjes nat tot in hun hals. 'Ik ben een beetje nat, Papa!'.  Laten we hopen, dat ze morgen niet ziek in bed belanden.  Eén straaltje zon, maakt immers de zomer niet en het zeewater is volgens mij nog op wintertemperatuur.
Ellenlief kwam vanavond langs, altijd fijn haar over de vloer te hebben.  Volgende week keert haar Rafke, na twee weken uithuizig, terug van werkbezoek uit Amerika. 
Onze Veerle vond op haar beurt een nieuwe job, dichter bij huis.  Ze tekende deze week het contract, dat aanvang neemt in juni.  Dikke proficiat! 
 


gepost door admin 02.04.11 21:26 | permalink | reacties (0) | General
 
:: Augustus 2017 (4)
:: Juli 2017 (3)
:: Juni 2017 (5)
:: Mei 2017 (7)
:: April 2017 (3)
:: Maart 2017 (6)
:: Februari 2017 (6)
:: Januari 2017 (9)
:: December 2016 (10)
:: November 2016 (7)
:: Oktober 2016 (19)
:: September 2016 (17)
:: Augustus 2016 (23)
:: Juli 2016 (20)
:: Juni 2016 (22)
:: Mei 2016 (28)
:: April 2016 (26)
:: Maart 2016 (29)
:: Februari 2016 (29)
:: Januari 2016 (31)
:: December 2015 (4)
:: November 2015 (5)
:: Oktober 2015 (1)
:: Augustus 2015 (2)
:: Juli 2015 (2)
:: Juni 2015 (2)
:: Mei 2015 (4)
:: April 2015 (2)
:: Maart 2015 (5)
:: Februari 2015 (3)
:: Januari 2015 (5)
:: December 2014 (4)
:: November 2014 (3)
:: Oktober 2014 (5)
:: Augustus 2014 (4)
:: Juli 2014 (3)
:: Juni 2014 (5)
:: Mei 2014 (6)
:: April 2014 (3)
:: Maart 2014 (7)
:: Februari 2014 (6)
:: Januari 2014 (6)
:: December 2013 (8)
:: November 2013 (6)
:: Oktober 2013 (5)
:: Augustus 2013 (6)
:: Juli 2013 (5)
:: Juni 2013 (5)
:: Mei 2013 (5)
:: April 2013 (6)
:: Maart 2013 (6)
:: Februari 2013 (5)
:: Januari 2013 (10)
:: December 2012 (8)
:: November 2012 (9)
:: Oktober 2012 (5)
:: Augustus 2012 (5)
:: Juli 2012 (7)
:: Juni 2012 (5)
:: Mei 2012 (7)
:: April 2012 (8)
:: Maart 2012 (7)
:: Februari 2012 (4)
:: Januari 2012 (8)
:: December 2011 (6)
:: November 2011 (7)
:: Oktober 2011 (6)
:: Augustus 2011 (7)
:: Juli 2011 (7)
:: Juni 2011 (5)
:: Mei 2011 (9)
:: April 2011 (7)
:: Maart 2011 (6)
:: Februari 2011 (7)
:: Januari 2011 (7)
:: December 2010 (8)
:: November 2010 (9)
:: Oktober 2010 (9)
:: Augustus 2010 (7)
:: Juli 2010 (7)
:: Juni 2010 (9)
:: Mei 2010 (10)
:: April 2010 (7)
:: Maart 2010 (12)
:: Februari 2010 (11)
:: Januari 2010 (14)
:: December 2009 (13)
:: November 2009 (10)
:: Oktober 2009 (10)
:: September 2009 (13)
:: Augustus 2009 (11)
:: Juli 2009 (9)
:: Juni 2009 (11)
:: Mei 2009 (12)
:: April 2009 (14)
:: Maart 2009 (13)
:: Februari 2009 (15)
:: Januari 2009 (17)
:: December 2008 (17)
:: November 2008 (19)
:: Oktober 2008 (14)
:: September 2008 (17)
:: Augustus 2008 (16)
:: Juli 2008 (17)
:: Juni 2008 (16)
:: Mei 2008 (13)
:: April 2008 (18)
:: Maart 2008 (22)
:: Februari 2008 (17)
:: Januari 2008 (21)
:: December 2007 (20)
:: November 2007 (23)
:: Oktober 2007 (25)
:: September 2007 (17)
:: Augustus 2007 (17)
:: Juli 2007 (21)
:: Juni 2007 (26)
:: Mei 2007 (27)
:: April 2007 (26)
:: Maart 2007 (3)