Poezie Doris DornÚ
 
 

Maandelijks Archief: APRIL 2012


30.04.12
'huisgemaakt' - homemade


Hieronder mijn tekst 'huisgemaakt', geschreven op het thema 'homemade' van de Amateurkunsten 2012.
 
 
de deur zwaait
naar wijd open
het slot kent hier
zelden een sleutel
kom binnen ...
 
gouden lichtinval
door kamerbrede ramen
nestelt in lokkende zetels
tussen zachte kussens
in juist gekozen contrast
 
muren dragen gewillig
sprekende woorden
kasten verhalen met
ver verleden beelden
levenslange liefde
 
,naast wekelijks boeket
witte rozen in vaas
claimt lokaal uniek talent
een kunstzinnig plaatsje
tot nooit meer weg
 
en dan ...
 
uitnodigend aroma
van koffie vers gezet
obligaat chocolaatje
en verkwikkende babbel
smelten tot verwenmoment
 
alles ademt ...
huisgemaakte warmte
 
 
Doris Dorné
april 2012
 
 
 


gepost door admin 30.04.12 22:25 | permalink | reacties (0) | General
29.04.12
amateurkes


Onze tuin kleurt stilaan roze, wit, paars.  Eindelijk, zou ik zo zeggen. Het was deze week echter huilen met de pet op.  Zware regenval en een meer dan stevige wind pleegden als het ware een aanslag op al dat ontluikend moois.  Ik hield mijn hart vast bij al dat meedogenloze natuurgeweld.  Al die prachtige bloesems zijn al zo teer, hun schoonheid is zo broos, dat zelfs maar een zuchtje wind katastrofaal kan zijn. Alleen de madeliefjes zijn niet klein te krijgen, die trekken zich van dat alles geen barst aan. Deze namiddag zijn we in een iets rustiger weertype terechtgekomen.  Laat ons hopen, dat de voorspelde en beloofde warmere temperaturen nu hun entree zullen maken en dat de zon zich zal laten gelden, zodat kleuren en geuren hun gang kunnen gaan.
De tentoonstelling van de Amateurkes nam vrijdagavond een aanvang.  Op de openingsreceptie een zevenentwintigtal deelnemers met hun gevolg.  Elk jaar weer klinkt dezelfde verzuchting: veel te moeilijk werken op een opgelegd thema!  Homemade ...  huis- of zelfgemaakt.  Voor mij is het telkens een uitdaging om op een gegeven titel een tekst te schrijven.  Leuk ook, dat elk die het geschrevene leest, zijn/haar interpretatie geeft aan wat ik neerpende.  Eén van de jongedames van de Cultuurdienst zag er al onmiddellijk 'de romantiek' met grote R in.  Maar ja, op die leeftijd is de romantiek nooit ver weg, terwijl voor ons de romantiek al lang ontmanteld werd door het leven zelf.  Zalig, hoe mensen zich zoekend een weg banen in mijn woorden en het gedicht voor elk van hen verschillend 'spreekt'. 
Deze morgen wachtdienst gehad in de Stadshalle, waar de tentoonstelling nog loopt tot 13 mei.  Eens rustig alle werken bekeken en zie ... elke deelnemer mocht één stuk inleveren, maar erg rechtlijnig wordt daar niet mee omgegaan.  Twee kunstenaars, het amateurisme volledig ontgroeid en beroepsmatig bezig met kunst, stellen elk drie werken tentoon.  Hola, daar steigert mijn rechtvaardigheidsgevoel bij!  Hoe is het toch mogelijk, dat mensen van buiten Nieuwpoort (buitenaardse wezens afkomstig uit andere gemeenten, maar nu hier woonachtig) altijd een voetje voor krijgen?  Omdat ze een grotere mond hebben misschien?  Omdat ze meer indruk maken, dan wij, amateurstervelingen?  Iedereen gelijk voor de wet, mogen er drie werken van hen, dan moet dat ook kunnen voor de anderen!  
Claire kwam in de namiddag over, onze mannelijke helften reden vandaag een racewedstrijd in Nederland.  Vrij spel voor de dames.  Hadden wij even geluk, na de middag trok het wolkendek open en brak de zon door.  We genoten van een fikse wandeling naar 't Bad, waar het krioelde van 't volk.  Na een lekkere wafel met slagroom, geflaneerd langs de vele winkels en daarna huiswaarts gekeerd via de havengeulpromenade.  Zo kregen we de nodige vitamientjes binnen en liepen we de overbodige calorieŰn van ons gestroomlijnd figuur (ha,ha!).  't Was echt genieten!   
 


gepost door admin 29.04.12 20:34 | permalink | reacties (1) | General
24.04.12
einde winter


Einde winter ... in onze tuin toch.  Heb een luttel aantal ogenblikken geleden de voederbakjes van de groenlingen, roodborstjes, koolmeesjes, verwijderd.  Alles komt tot leven, ze kunnen nu weer op eigen houtje hun maagvulling zoeken.  Eerst de vogelattributen afgewassen (de zonnebloemenpitten hadden al blaadjes) en netjes voor een maand of zes opgeborgen.  Veel succes kenden de voederbakjes niet deze winter.  Ik schrijf dat toe aan het verdwijnen van ons 'bos' naast de deur.  Het struikgewas en de bomen waren het gevederd volkje jarenlang genegen, maar sedert er vorige herfst gestart werd met de aanleg van de vlindertuin en al het groen dat er stond wijken moest, zijn wij zo goed als vogelloos aan die zijde van ons huis.  Achteraan in onze tuin, waar seringenstruiken en andere wildgroei vrij spel krijgen, zit er nog wat gevleugelde populatie.  Terwijl Echtgenoot of ik lustig op dit klavier tokkelen, vliegen ze af en aan voor een zonnebloemsnoepje.  Zo hebben we toch nog wat natuurvertier.
Kleine Arthur heeft zijn eerste rit naar de kust achter de rug.  Terwijl hij een dutje deed, trok Prinsesje naar de kinderboerderij.  Ze kent er al goed haar weg.  Op zoek naar de ezeltjes, waren we net op tijd voor het voeren van de dieren, die op het avonturenplein hun stek vonden.  Geert, werkzaam op de kinderboerderij, reed een volle kruiwagen lekkernijen het veld op.  Eerst was het de beurt aan een in afzondering geplaatste geit met kleintjes.  Daarna kwam het prachtig, zachtbruine paard aan de beurt.  Onder nieuwsgierige blikken van ons minimeisje, toonde hij hoe goed hij wel omkon met de dieren.  Ook de grauwe ganzen bleken dol op hem.  Eéntje kroop zelfs onder het hek en liep hem roepend achterna tot bij de muilezels.  Prinsesje kwam ogen tekort.  De ezeltjes vonden we terug in hun hok, langs het zwarte weggetje dat tussen kinderboerderij en avonturenplein loopt.  Een jong gezinnetje met buggy kwam ook een kijkje nemen en in één, twee, drie zette één van de ezels zijn tanden vol goesting in het dekentje rond het kleintje gewikkeld,  De deugniet! Gelukkig was er de snelle reactie van de papa. 
Het deed me aan lang geleden denken, toen we nog kinderen waren en op een wandeling een paard in een wei spotten.  Zus droeg een donkergroene mantel en toen ze met haar rug naar het dier ging staan, zette het met veel goesting zijn grote paardentanden in haar jas.  Paniek!  Zij roepen en tieren, ik uit alle macht trekken, dat paard uit alle macht trekken aan de andere kant ... stel je voor.  Gelukkig liet het beest los, waarschijnlijk zat er niet genoeg smaak in de stof van de jas.  't Was rap gedaan met bewonderen, 't ging spoorslags naar huis, waar we toen nog onder onze voeten kregen ook, omdat we zo dicht bij die paardentanden hadden gestaan.  Van medeleven gesproken!
 
 
 


gepost door admin 24.04.12 16:44 | permalink | reacties (0) | General
19.04.12
bezige bij


Het weer is er naar, koud en grijs en nat met af en toe een straaltje zon.  Echt zo'n aprilweertje, dat maant tot binnenshuis werken.  En dat doen we deze week al vier dagen lang!  Echtgenoot is de bezige bij van dienst en ik ben het, in tijden van nood, toestekende handje.  Na jaren van discussie en diep nadenken (tot rimpels krijgen toe), hakten we een maand geleden de dikke knoop door: we vernieuwen onze binnendeuren.  Eerst was er het gekrakeel over herschilderen of niet, daarna kwamen de twijfels over het uitbreken of niet.  Ja, er ging serieus wat tijd over, maar nu is Manlief in de huid van een timmerman gekropen en geloof me, hij kent er iets van.  Elf stuks krijgt hij op zijn bord.  Deze week plaatste hij al drie exemplaren, hij is dus bijzonder goed bezig.  Moeilijk ook, het kiezen van nieuwe deuren.  Eén ding stond vast, het werden geen schilderdeuren meer.  Van nu af aan moet alles praktisch en onderhoudsvriendelijk zijn.  De jaren krijgen immers vat, we moeten dus goed voor onszelf zorgen.  Ben best wel tevreden met onze keuze (mijn keuze eigenlijk).  't Mocht niet te braaf zijn en liefst iets totaal anders dan de huidige exemplaren.  De veranderingen in een dertigjarig interieur vragen om op te vallen, anders heeft het geen zin om te vernieuwen.  Na dit werkje zal het behang in de slaapkamers ook aan een ander kleurtje toe zijn.  En zo komt van het één, het ander.  De bezige bij is dus nog niet van me af!
Volgende week start onze jaarlijkse tentoonstelling van de Amateurkunsten.  Vandaag de affiche en uitnodigingen ontvangen.  Tot mijn grote verrassing sluit het door mij gemaakte gedicht op het thema 'Homemade', naadloos bij de foto op de affiche aan.  Echt een zalig toeval!  Van dat gedicht moeten we overigens nog werk maken, Echtgenoot en ik.  Elk mens kan zich vergissen en ook ik ben daar niet gespeend van, zo bleek nog maar eens.  Ik vroeg de drukker mijn tekst op zeil te zetten, maar in plaats van de juiste afmetingen, gaf ik hem een dubbele grootte door.  Daar sta ik dus nu met een gigantische tekst op doek.  Een misser van formaat, dat kun je wel stellen.  Buiten mijn wil om, zal dit een serieuze blikvanger worden.   Laat niemand nu denken, dat ik naast mijn schoenen loop van hoogmoed, 't is eerder van dommigheid.  Maar ... mooi is het wel, al zeg ik het zelf.  Echt een uithangbord voor deze 'Homemade'  (huisgemaakt - zelfgemaakt) tentoonstelling!


gepost door admin 19.04.12 22:45 | permalink | reacties (0) | General
15.04.12
op de kar


Allé, we zijn nog eens op de kar gesprongen.  Op aanvraag van velen is mijn derde reeks 'troostkaarten' sedert gisteren een feit!  Troosten is soms erg moeilijk.  Je vindt vaak de juiste woorden niet bij groot verdriet.  Het hoeft het ook niet altijd gezegd, een kaartje met een warme boodschap, kan tot grote steun zijn.  Ben best tevreden: sobere uitvoering, compacte teksten, die veel zeggen en het hart raken.  De reeks bestaat uit twaalf kaarten (30.00 euro), maar je kunt ze ook per stuk kopen.  Prijs: 2.50 euro/stuk (omslag inbegrepen).  De opbrengst gaat ook deze keer integraal naar het Kinderkankerfonds UZ Gent.  Wie zich geroepen voelt, geeft maar een seintje!
Vandaag bitter koud, amper tien graden.  Vooral de wind speelde ons parten.
De jaarlijkse plantgoeddag op de aanpalende kinderboerderij stond dan ook letterlijk in de kou.  Waar het anders aangenaam vertoeven is op het terras, terwijl gelegenheidsmuzikanten hun ding doen, kon het me vandaag niet bekoren. Deze morgen eens langs de weinige stalletjes met plantjes, kruiden, bloemen ... gelopen, maar niks gekocht.  De  biogeteelte aardbeitjes lagen lachend felrood te kleuren in de bakjes, toch vond ik zeven euro ietwat teveel voor deze vroege lekkernijen.  Van kruiden kweken heb ik dan weer geen kaas gegeten, ik loop liever vlug eens naar de winkel, dat is makkelijker.  Echtgenoot houdt daar wel van, van zaaien en kijken wat er tevoorschijn komt en daarna trots zijn eigen bieslook te kortwieken of fier te staan zwaaien met een toef peterselie van eigen teelt.  Mij zegt dat niks.  Dus zo'n plantgoedmarkt is eigenlijk niet aan mij besteed en bovendien is het aantal aanwezige kraampjes in de loop der jaren sterk gedaald.  De muziek daarentegen, vooral een jeugdige blueszanger, deed me nog even uit mijn huisje komen, maar ook niet voor lang, de kou ontnam me zelfs de zin in een drankje.  Volgende keer beter!
Ondertussen staan struiken en bomen stilaan in blad.  Onze seringen beloven veel bloemen en een fantastische geur en mijn lievelingetjes, de madeliefjes, houden me weer van het grasmaaien af.  Nu nog een beetje warmte en we zijn de gelukkigste mensen op aarde.
 
 
 


gepost door admin 15.04.12 20:14 | permalink | reacties (0) | General
08.04.12
inhaalbeweging


Pasen 2012 ... een rustige zondagvoormiddag met gelegenheid tot spinselen.  Echtgenoot zit in Bambecq, en onooglijk klein gehucht net over de Franse grens, waar omzeggens niks te beleven valt, buiten het racen op een slotracingpiste met miniatuurautootjes.  De volwassen kleine mannen zullen een fantastische Paasochtend hebben.  Het is hen van harte gegund! Ondertussen geven de kinderboerderij ontvluchtte kippen en bijbehorende haan een kraaiconcert in onze tuin.  Die diertjes spitten en bemesten gratis ons stukje groen.  Misschien laten ze hier en daar wel een paasei achter, zo te horen toch.  Wat een gekukel van jewelste, vlak onder mijn raam.  Alsof ze weten, dat ze het onderwerp van mijn spinsel zijn.  En dan te bedenken, dat één haan in de deftige villawijk baan moest ruimen, omdat hij zorgde voor teveel geluidsoverlast.  De uitbater van de kinderboerderij (stad Nieuwpoort) mag zijn handjes kussen, dat wij in deze wijk zo'n brave Belgskes zijn.  Het heeft natuurlijk ook zijn charme en eerlijk is eerlijk, Prinsesje is verslingerd aan de diertjes en het speeltuintje.  Altijd handig als je maar een paar meter moet lopen, om je Minimeisje blij te maken.  We hadden haar deze week twee dagen op logement Onze peuter is gegroeid tot kleuter en haar taal- en woordenbestand is tien keer groter dan ze zelf al is.  We lachen ons vaak een deuk met haar uitspraken.  Bovendien is ze totaal niet verlegen en slaat ze een babbel met gelijk wie.  'Je bent niet echt grappig hoor' zei ze bloedserieus tegen Manlief (en 't was nog de waarheid ook).  Zo'n klein ding, zo ernstig horen spreken, is goud waard.  Ook haar kennis is niet te onderschatten.  Na een studie gemaakt te hebben van de opgesloten 'papa fazant' in de kinderboerderij, wees ik haar erop, dat er een lelijk beest achter haar stond.  Ze draaide zich om, keek en antwoordde laconiek: dat is een kalkoen.  Wie beweert stadsmensjes geen kip uit een kalkoen kennnen?  De mannelijke pauw van dienst zette zijn beste beentje voor en opende heel speciaal voor ons tweetjes zijn prachtig gekleurde staart. Een fantastisch schouwspel, waar Prinsesje niet genoeg van krijgen kon.  't Was alsof hij haar een cadeautje wou geven.  Een schitterend kleurenpalet van een ijdele vogel.  Ook het speeltuintje met bijbehorend zandtapijt, behoudt zijn aantrekkingskracht, alhoewel alle schopjes, harkjes, emmertjes betere tijden hebben gekend en aan vernieuwing toe zijn.  Er liggen zelfs kapotte exemplaren, die serieus gevaarlijk zijn voor kleine kinderen. Gebroken speeltjes met scherpe punten en hoe kun je nu zand scheppen in een emmer vol gaten? Een groot minpunt voor een publiekstrekker waar kleine bezoekers zo belangrijk zijn.  Moest ik het voor het zeggen hebben, dan wordt daar in de eerste plaats aan gewerkt en op gelet.  Ik wilde zo'n gevaarlijk harkje in de vuilnisbak gooien, maar Prinsesje wou dat zelf doen ('alles zelf doen' is haar motto en ik kan dat alleen maar aanmoedigen).  De dichtstbijzijnde vuilnisbak was niet goed genoeg, het moest de verst afgelegen zijn en ik mocht niet mee.  Ja, dat zie je van hier, zal ik ons Minimeisje tussen al die bezoekers in haar ééntje laten lopen!  Niks van, ben haar dan maar op veilige afstand gevolgd, alhoewel ze telkens riep, dat ik op het speelpleintje moest blijven.  Ja, ze kan goed bevelen uitdelen, maar daarom moet ik nog niet altijd luisteren en toegeven, hé.
Kleine Arthur en Mama Veerle mochten donderdagmiddag al naar huis en tegen de avond strandden wij daar ook met onze kostbare medepassagier.  Twee dagen weg van Mama en Papa, 't was knuffelen geblazen en dat broertje, dat moest volgens zijn zus wel in zijn bedje slapen in plaats van in Mama's armen. Verder maakte ze er niet veel drukte over.  
Daarna sprongen we nog efkens binnen bij Zus en Co, want de ganse familie vertrok, samen met een stel vrienden, diezelfde nacht naar Djerba, een traktatie voor hun vijfentwintigjarig huwelijksjubileum.  
Vrijdagavond stond er eens iets anders dan slotracing op mijn programma.  Vriendin Louisa had immers al heel lang tickets geboekt voor de theatervoorstelling 'Gif' van NTGent in de stadsschouwburg te Brugge.  Zelf had ze het stuk al gezien, maar ze vond dat ik dat ook moest.  Het ging immers over een gescheiden koppel, dat hun zoon verloren was en elkaar na tien jaar voor het eerst terug zag op de begraafplaats van hun kind.  Ja, natuurlijk veel herkenning voor mij.  Toch vraag ik me soms af, hoe iemand die het zelf niet meemaakte, zich echt kan inleven in zo'n situatie.  Er zijn immers duizenden kleine dingen, die het samen of alleen verder gaan, zo intens complex maken.
En ... laten we eerlijk zijn, er zijn ook veel koppels die scheiden zonder een kind te verliezen en zonder die complexiteit in hun relatie.  De vertolking was prachtig en de acteurs leefden zich zo erg in, dat er echt tranen in hun ogen blonken.  Stel je voor, als dat voor die mensen al zo zwaar is, wat het dan voor ons, ouders van overleden kinderen, moet zijn.  Het gegeven: de vader wou verder met zijn leven, het verdriet achter zich laten en had dan ook gekozen voor een andere vrouw, die zwanger was van hem.  De moeder was blijven hangen in haar verdriet, kon haar zoon niet loslaten, stond ook niet open voor een nieuwe relatie en had moeite met het 'moeten' van het dagdagelijkse. Ik vond er veel van mezelf, van ons in terug.  Niet dat we gescheiden zijn, maar de weergegevens gevoelens spraken voor zich.  Later had ik het er nog over met Louisa, dat je die pijn, het gemis, het verdriet nooit van je af kan zetten.  Het verloren kind is een stuk van jezelf, alles wat er bij hoort is een stuk van jouw leven en je kan niet zomaar zeggen: ik hang het aan de kapstok, ik gooi het in de vuilniszak, ik ban het uit mijn hart en mijn gedachten ... ik ga voor helemaal nieuw.  Onmogelijk!  Wat je wel kan is het een plaatsje trachten te geven, het mogen en willen meedragen op een manier die leefbaar is.  Als anderen zich daaraan storen, dan hoeven ze met jou niet verder mee te gaan.  Het stuk 'Gif' is echt een aanrader, een spiegel voor je ziel, een herkenning van situaties en woorden, een thuiskomen in 'voelen', maar je hoeft en mag niet denken dat het bij jou ook zo 'moet' zijn.  Het is pas goed, als je kunt zeggen ... ik gun het mezelf mijn hart te volgen en laat anderen daar ook hun keuzes in maken. Als iemand mij zegt: ben je daar nu nog mee bezig, met dat verdriet en alles wat rond Benjamin hangt?  Dan kan ik zonder blikken of blozen antwoorden: ja, en ik zal daarmee bezig blijven zolang ik me daar goed bij voel. Op dat moment zal ik die mens diep in de ogen kijken en stilletjes hopen dat hij of zij blozen gaat! 
 


gepost door admin 08.04.12 11:52 | permalink | reacties (2) | General
02.04.12
nieuw leven


De lente zorgt overal voor nieuw leven.  Kleine Arthur is daar het mooiste bewijs van.  Gisteren werd dat ventje van arm naar arm overgeleverd, zonder verpinken liet hij begaan.  Het veiligst en warmst ligt hij natuurlijk bij zijn mama, terwijl Zoonlief instaat voor de verzorging, als een echte nieuwe man.
Dan was het in een ver verleden toch wel ietske anders.  Ik heb Echtgenoot nooit een pamper weten verversen.  In de kraamkliniek lagen de borelingen te bezichtigen achter glas, in het afzonderlijke 'compartimentje'.  Nu staan de bedjes naast Mama's bed, zelfs 's nachts, terwijl bij ons de verpleegsters 's avonds de bedjes met inhoud kwamen halen, zodat de moeders de kans kregen tot een rustige nacht.  Voor borstvoeding werd niet bepaald reclame gemaakt, flessenvoeding was algemeen, 's nachts moesten de meeste mama's dus niet gestoord worden ,voor een voeding. Zoonlief, een prematuurtje van een goede twee kilo (Arthur weegt anderhalve kilo méér), lag in de verwarmde kamer en moest de warmte van moeder- en andere armen, een maand lang ontberen. Ja, toen kreeg je je baby pas mee naar huis als hij/zij drie kilogram woog.  Dan sta je daar achter het glas in de gang, wereldvreemd naar je eerste te kijken.  Het moment van thuiskomst is dan ook vooral 'paniek', want jij en je kleintje kregen de kans niet tot het smeden van een echte band.  De moeder/kindstart moet dan nog beginnen, want het glas (hij aan de ene kant, ik aan de andere) stond dertig dagen tussen ons in en smeedde ons tot vreemden. Het vergde tijd om aan elkaar te wennen. Tranen met tuiten heb ik geweend, om die gemiste start.  Wat een geluk, dat prille ouders hun prematuurtjes nu veel vlugger mee naar huis krijgen, als alles in orde blijkt.  De 'drie kiloregel' is niet meer van doen.
Mooi, zonnig weer vandaag, dus de tuin in!  Terras een dweiltje gegeven, het al afgereden gras nog wat opgefrist.  Van zonnen kwam er niet veel terecht, ze zijn naast ons bezig met het aanleggen van een vlindertuin (allé, de startwerken zijn begonnen) en dat ging nogal gepÔard met wat lawaai.  Ben eens benieuwd wat dat gaat worden en of de oproep voor vrijwilligers, die het onderhoud van dit tuintje zouden doen, vruchten afwierp.  Ik betwijfel het.  Mij niet gezien en Echtgenoot al zeker niet, want met tuinieren kun je hem geenszins plezieren.
Vraag me ook af, wie en wat we, naast vlinders, nog zullen aantreffen in dit aanpalende stukje natuur, dat ook voorzien zal zijn van wandelpaadjes en zitbanken voor vermoeide benen.  Misschien zullen verliefde paartjes wel zorgen voor de nodige vlinders!


gepost door admin 02.04.12 22:30 | permalink | reacties (0) | General
01.04.12
kleine koning


Gisteren werd 'Arthur' geboren, tweede kindje van Zoonlief en Veerle, broertje van Hebe.  Een prachtige naam voor een kleine koning!  Prinsesje, wiens naam 'Godin van de eeuwige jeugd' betekent, is in de wolken met haar nieuwe speelkameraad.  Deze nieuwbakken wereldburger is overigens een plaatje!  De ouders zijn (zoals het hoort) best trots op hun creatie.


gepost door admin 01.04.12 23:14 | permalink | reacties (1) | General
 
:: Oktober 2017 (3)
:: Augustus 2017 (6)
:: Juli 2017 (3)
:: Juni 2017 (5)
:: Mei 2017 (7)
:: April 2017 (3)
:: Maart 2017 (6)
:: Februari 2017 (6)
:: Januari 2017 (9)
:: December 2016 (10)
:: November 2016 (7)
:: Oktober 2016 (19)
:: September 2016 (17)
:: Augustus 2016 (23)
:: Juli 2016 (20)
:: Juni 2016 (22)
:: Mei 2016 (28)
:: April 2016 (26)
:: Maart 2016 (29)
:: Februari 2016 (29)
:: Januari 2016 (31)
:: December 2015 (4)
:: November 2015 (5)
:: Oktober 2015 (1)
:: Augustus 2015 (2)
:: Juli 2015 (2)
:: Juni 2015 (2)
:: Mei 2015 (4)
:: April 2015 (2)
:: Maart 2015 (5)
:: Februari 2015 (3)
:: Januari 2015 (5)
:: December 2014 (4)
:: November 2014 (3)
:: Oktober 2014 (5)
:: Augustus 2014 (4)
:: Juli 2014 (3)
:: Juni 2014 (5)
:: Mei 2014 (6)
:: April 2014 (3)
:: Maart 2014 (7)
:: Februari 2014 (6)
:: Januari 2014 (6)
:: December 2013 (8)
:: November 2013 (6)
:: Oktober 2013 (5)
:: Augustus 2013 (6)
:: Juli 2013 (5)
:: Juni 2013 (5)
:: Mei 2013 (5)
:: April 2013 (6)
:: Maart 2013 (6)
:: Februari 2013 (5)
:: Januari 2013 (10)
:: December 2012 (8)
:: November 2012 (9)
:: Oktober 2012 (5)
:: Augustus 2012 (5)
:: Juli 2012 (7)
:: Juni 2012 (5)
:: Mei 2012 (7)
:: April 2012 (8)
:: Maart 2012 (7)
:: Februari 2012 (4)
:: Januari 2012 (8)
:: December 2011 (6)
:: November 2011 (7)
:: Oktober 2011 (6)
:: Augustus 2011 (7)
:: Juli 2011 (7)
:: Juni 2011 (5)
:: Mei 2011 (9)
:: April 2011 (7)
:: Maart 2011 (6)
:: Februari 2011 (7)
:: Januari 2011 (7)
:: December 2010 (8)
:: November 2010 (9)
:: Oktober 2010 (9)
:: Augustus 2010 (7)
:: Juli 2010 (7)
:: Juni 2010 (9)
:: Mei 2010 (10)
:: April 2010 (7)
:: Maart 2010 (12)
:: Februari 2010 (11)
:: Januari 2010 (14)
:: December 2009 (13)
:: November 2009 (10)
:: Oktober 2009 (10)
:: September 2009 (13)
:: Augustus 2009 (11)
:: Juli 2009 (9)
:: Juni 2009 (11)
:: Mei 2009 (12)
:: April 2009 (14)
:: Maart 2009 (13)
:: Februari 2009 (15)
:: Januari 2009 (17)
:: December 2008 (17)
:: November 2008 (19)
:: Oktober 2008 (14)
:: September 2008 (17)
:: Augustus 2008 (16)
:: Juli 2008 (17)
:: Juni 2008 (16)
:: Mei 2008 (13)
:: April 2008 (18)
:: Maart 2008 (22)
:: Februari 2008 (17)
:: Januari 2008 (21)
:: December 2007 (20)
:: November 2007 (23)
:: Oktober 2007 (25)
:: September 2007 (17)
:: Augustus 2007 (17)
:: Juli 2007 (21)
:: Juni 2007 (26)
:: Mei 2007 (27)
:: April 2007 (26)
:: Maart 2007 (3)