Poezie Doris Dorné
 
 

Maandelijks Archief: APRIL 2013


25.04.13
toffe vrienden over de vloer


Na een uitzonderlijk drukke werkweek (een verfborstel of -rol hanteren is fysiek best wel vermoeiend), werd maandag een aaneenschakeling van schoonmaken en wasmachines draaien.  Tussenin de tijd genomen om een bloemetje te halen voor Moeder.  Mijn gestorven zus zou die dag vijfenvijftig geworden zijn.  Het blijft verschrikkelijk voor een ouder, je kind overleven.  Zelf had ik, toen we nog thuis woonden, een goede band met mijn zus, maar die verwaterde tot volledig uit elkaar gegroeid.  We zullen er allebei wel schuld aan gehad hebben.
Dinsdagmorgen heel vroeg uit de veren, want Moeder moest naar de radiologie voor een checkup van haar longen.  Jaarlijks komen daar een keer op die locatie terecht, niettegenstaande er al tijden niks aan de hand is.  Er valt echter niet met haar te praten, éénmaal ze denkt iets onder de lenden te hebben, gaat het richting foto's nemen.  Opgelucht en dartel als een jong veulen, stapte ze weer buiten, goedgekeurd voor verdere dienst.  Daarna in opperbeste stemming samen boodschappen gedaan, wel zes keer in en uit de wagen, een fitness op zichzelf.  Bij thuiskomst voelde ik me zo moe als een dier, dat aan zijn winterslaap toe is.  Rust maar wat, zei Echtgenoot.  Dat bleek me niet zo'n goed idee, want dan ben je de helft van je kostbare dag kwijt.  Het gras maaien leek me een betere oplossing.  Achter de machine dus en gas geven!  Een mens is daarna des te meer tevreden over zijn eigen ikzelf.  Na het tuinwerk, mijn tekst voor deelname aan de Week van Amateurkunsten binnengebracht.  De Stadhalle is toch een ideale locatie voor tentoonstellingen, ik kijk al uit naar eind oktober als we met zijn drietjes daar onze gang mogen gaan met een afsluiter voor mijn werk ten bate van het Kinderkankerfonds UZ Gent.
Gisteren dan toffe vrienden over de vloer gekregen.  Dirk en Emilienne uit het verre Willebroek, de Lukrakers waar we, bij de eerste ontmoeting zo'n achttien jaar geleden, op slag een goede band mee kregen bij de gesmaakte uitstapjes naar her en der in Belgenland. Bovendien klikte het ook tussen onze respectievelijke kroost en dat was mooi meegenomen.  Wilden we gisteren onze vrienden slip- of slibtongetjes (geen van beiden is bestaande volgens het woordenboek) aanbieden als lunch in een leuk restaurantje, dan bleken bij nader inzien al die visjes al verorberd.  We kozen dan maar voor wilde zeebaars, ook lekker.  Als gerenommeerde mensen op rust, namen we na het eten de tram naar 't Bad.  Gezellig de winkelstraat afgewandeld, koffie gedronken op een zonnig terras met zicht op zee en zon in de ogen, een ijsje van de lekkerste makelij verorberd langs straat en daarna de terugtocht aangevat, voetstaps langs de promenade.  Vrouwen voorop, mannen volgend in ons kielzog.  Na nog een avondhapje, zat deze leuke dag erop en reden onze vrienden richting binnenland, zon in de rug.  Toch fijn, om elkaar niet uit het oog te verliezen!


gepost door admin 25.04.13 18:51 | permalink | reacties (0) | General
22.04.13
een triootje


Zus, Schoonbroer Nico en ik, deden dit weekend een triootje.  Een 'werkerstriootje' wel te verstaan.  Na het voorbereidende zussenwerk in de loop van de week, kwamen zaterdagmorgen Zus en Schoonbroer mij ophalen, om komaf te maken met het echte schilderen.  Echtgenoot nam geen deel aan onze verfuitspattingen, van kliederen met kleuren heeft hij geen kaas gegeten, maar hij beschikt over andere talenten en die kunnen ook tellen.  Bovendien moest hij zijn racewagentjes nog op punt zetten voor de wedstrijd van zondag in het Nederlandse Uden.
Moeder was al het noorden kwijt nog voor we binnenkwamen.  Begrijpelijk, al dat heen en weer geschuif met kasten, stoelen, zetels ... een mens ziet er als een berg tegenop.  Toch ging het vlotter dan verwacht.  Schoonbroertje nam het plafond voor zijn rekening, terwijl Zus en ik de muren in kleur zetten.  Zus erfde blijkbaar de genen van mijn grootvader, die  schilderbehanger was.  Hij zou wat trots geweest zijn op haar, zijn petekind, die zich volledig smeet, in de aanval met borstel en rollen.  Zelf ben ik niet zo'n begenadigd verfster.  Schoonbroertje zag bij inspectie van mijn werk, dat ik veel te weinig verf op mijn vork nam.  Tja, een mens kan ook niet alles kunnen.  Toen het vijf uur sloeg waren we rond met verven.  Het resultaat mocht er zijn, we voelden ons trots en tevreden en Moeder, Moeder die liep rond als een kip zonder kop.  De meubelstukken vonden hun plaats terug, het tapijt werd bijna stofvrij geklopt en gestofzuigd, de vloer kreeg een dweiltje en alles viel weer op zijn gewone plaats, ook Moeder.
's Avonds klonken we op het succes van ons triootje in 't Ponton, een trendy restaurantje op de kaai, waar je heel erg lekker kunt eten.  Het werd niet laat, onze ogen gaapten van de slaap en zelfs Schoonbroertje had het logeerbed van doen.
De volgende morgen eerst ontbeten.  Manlief had voor broodjes van de bakker gezorgd en was daarna vertrokken voor een gezellig dagje slotracing.  De zeedijk lag er nog rustig bij, zelfs parkeerplaats vinden was geen probleem, toen we weer in trio bij Moeder belandden.  De dame in kwestie was al druk bezig met al de attributen, die kasten en muren bekleden, af te stoffen en terug te zetten of te hangen.  Een uurtje later zat het werk erop en gingen we gedrietjes flaneren langs de winkels, een apéritiefje nemen op een terrasje in de zon, eten bij de Italiaan, slenterend een ijsje likken, om te eindigen met een kop koffie op nog een ander zonnig terras.
Een echte 'genotsdag' (van 'genieten') noemen ze dat.  Daarna nog even binnengewipt bij Moeder en haar vernieuwd interieur, waar ze wel nog wat aan moet wennen.  Niet veel later dropten Zus en Schoonbroertje mij waar ik hoorde en reden zij huiswaarts richting Gent.  Een tijdje nadien arriveerde Echtgenoot, glunderend na een dagje racen.  Hij tevreden over zijn uitje, ik tevreden over ons triowerk en de ontspanning nadien ... twee tevreden mensen, een uitstervend ras!
Vandaag een beetje moe van de gedane inspanningen, wat stramheid in de ouder wordende botten, maar voor de rest alles picobello. 
 


gepost door admin 22.04.13 20:05 | permalink | reacties (0) | General
18.04.13
in de weer


Een maand of twee geleden liet Moeder door een geïnteresseerde de boxen van haar vroegere radio verwijderen.  Resultaat: zicht op een volledig verkleurd behang, daar waar beide boosdoeners ooit voor het nodige muzikale vertier zorgden.  Tijd om in actie te schieten!  Of we voor een nieuw papiertje konden zorgen, vroeg ik Zus.  Omdat Zus en Schoonbroer Nico geen behangliefhebbers zijn, maar het meer hebben voor verf en borstel, kwamen we dus tot het besluit om gewoon de muren (behang incluis) een frisser kleurtje te geven.  Het moet gezegd, dat Moeder dat helemaal niet zag zitten, maar eens Zus een beslissing genomen, dan kom je daar niet meer onderuit.  Zo kwam het, dat ze gisteren afzakte naar de kust, alle benodigdheden in aanslag voor twee dagen noeste arbeid.  Samen reden we naar de plaats van gebeuren, waar ons Ma al op eieren liep.  We gingen druk in de weer met sop en borstel, want niet alleen de muren kwamen aan bod, maar ook het plofond.  Ja, de werken kregen een steeds breder perspectief!  Eerlijk is eerlijk, het moet gezegd, dat Zus het leeuwenaandeel van het verven voor haar rekening nam.  Tussenin kwam de huisarts nog eens op maandelijkese controle.  Blijkbaar hielden Moeders zenuwen toch stand, want haar bloeddruk bleek die van een jong meisje van tweeëntachtig. Na het afwassen van plafond en muren, het verwijderen van de gordijnen en een vlugge middaghap, vlogen we aan het verfwerk.  Plezant, om zo eens iets te ondernemen met Zus, die serieus van aanpakken weet.  Ze deed dan ook tien jaar dienst in het leger en kan bijzonder goed haar mannetje staan.  Vandaag dan het plafond een tweede laag gegeven, zodat er zaterdag onmiddellijk kan gestart worden met het echte kleuren.  Schoonbroer Nico komt mee als versterking voor de schilderstroepen.  Manlief herstelde ondertussen de vliegenramen voor Moeders slaapkamer, deed boodschappen en zorgde 's avonds voor een heerlijke wokschotel.
Een 'samenwerkende vennootschap' noemen ze zoiets!
 
 


gepost door admin 18.04.13 17:10 | permalink | reacties (0) | General
16.04.13
leven in de brouwerij


Halfweg vorige week arriveerde Prinsesje, gebracht door Oma en Opa Binnenland, voor een paar dagen vakantie in Nieuwpoort.  Leven in de brouwerij dus!  Na een kopje koffie, namen we ons bezoek mee naar de kinderboerderij, waar tal van dieren de lentekriebelmicrobe te pakken hadden.  Dolle pret voor ons Minimeisje.  Papa Pauw wou zijn vrouwtje verleiden en poseerde ijdel met open staart.  De kalkoen wilde niet voor hem onderdoen en tooide zich net zo frivool.  In de volière vloog het kleine gevederte op en neer, druk in de weer met het maken van nestjes.  De één kraakte zowaar het pand van de ander!  Prinsesje, gehurkt in volle bewondering voor al dat zot geweld, hoorde een vogeltje tegen haar praten.  Aan fantasie geen gebrek. Kanaries vlogen verliefd rond elkaar, parkieten zaten tegeneen gesmolten, mandarijntjes zoenden als 't ware.  Je werd er op slag vrolijk van, van al dat gefladder, getsjilp en liefdesbetoog.
We wandelden naar de promenade langs de havengeul, bootjes kijken.  Prinsesje had er best zin in.  Om de vijf stappen bleef ze stokstijf staan, levend standbeeld spelend.  Ze oogstte zowaar zelfs succes bij de voorbijgangers. Dat belooft voor later.  Eén nadeel aan zo'n wandeling met een driejarige, die haar kunst- en vliegwerk vertoont: je geraakt amper vooruit.  Vandaar ook, dat Pet en Oma en Opa Binnenland al een héél eind verder waren dan wij tweetjes en we die achterstand in sneltempo in te halen hadden.  Allé, 't is wat je sneltempo kunt noemen bij een meisje, dat overal wel wat te bekijken vindt.  Maar we zijn weer thuisgeraakt en even later reden Oma en Opa Binnenland, huiswaarts. 
Omdat de Paashaas nieuwe schoentjes beloofde, gingen we de dag nadien eens een kijkje nemen in de winkel, of er iets naar de gading van Prinsesje stond.  Jammer genoeg was het gekozen paar niet meer ter beschikking, maar een roze ballerinaschoentje met zilveren riempjes viel ook in de smaak en de koop was vlug geklonken.  Oef!  Het weer zat niet echt mee, van strandwandelen kwam er niks in huis, maar een uurtje bij Mémé Zee en nog een binnenwippertje in de kinderboerderij maakten toch de dag goed.
De volgende morgen trokken we naar de markt.  Bloemen halen en een weens worstje, dat ons Minimeisje niet beviel, wegens 'echt slecht'.  Na zelf even geproefd, vloog het ding in de vuilnisbak.  Ze had gelijk, slechter van smaak kon niet.  Onze wekelijkse afspraak met Rita wachtte en we trokken naar ons etablissement 'De Amandus'.  Ik wil weer hartjeschocolade, voorspelde Prinsesje (tijdens de Krokusvakantie kregen wij bij de koffie chocoladen hartjes, naar aanleiding van Valentijn).  Gezien onze kleindochter erger is dan een computer en al wat er gebeurt of gebeurde netjes geprogrammeerd houdt, vergeet ze dus niets.  Op alle uitleg over van alles en nog wat antwoordt ze steevast: waarom?  Een normale fase in een kleuterleven, maar soms nefast voor diegene die de vraag gesteld krijgt.  Na een uitleg over chocoladen hartjes en waarom er waarschijnlijk geen meer waren, kreeg ik de opdracht om het toch maar eens te vragen aan de jonge uitbater, Dominique.  Gelukkig (voor mij en voor haar) vond hij nog twee achtergebleven exemplaartjes.  Een kinderhand is gauw gevuld en in haar oogjes blonken sterretjes van 'zie je wel, ik heb het toch gezegd'. 
's Anderendaags kwamen Zoonlief en Veerle met kleine Koning Arthur, de rangen vervoegen.  Er stonden grootse plannen op het menu voor de zondag.  Prinsesje wist het nog niet, maar ze hadden kaarten voor de show van K3 in het Casino in Oostende. Ons minimeisje was opgetogen, dat de ganse familie hier logeerde, al was het wel wat smalletjes in bed met zijn drietjes. 
Zo kwam het, dat iedereen redelijk vroeg uit de veren was op zondagmorgen.  Het huppeldepup spektakel begon om elf uur, dus niet getalmd en met de tram naar Oostende.  Een prachtige show volgens Veerle en Zoonlief, Prinsesje liep niet over van enthoesiasme en veel verhaal kwam er niet uit.  Misschien moest het toch allemaal even bezinken.  Ondertussen was de lente ontbolsterd en steeg de temperatuur van 12 naar 24 graden.  De kinderboerderij hield opendeur en plantjesdag.  Het mooie weer zorgde voor een overrompeling, alhoewel er daar niet veel te bekijken viel. Een paar kraampjes met plantjes, ééntje met juwelen, een viltster, een pottenbakster, zelfgemaakte kaartjes. Het kon de bezoekers niet veel deren, de zon scheen, de broodnodige warmte was van de partij. Truien werden afgegooid, topjes kleurden het speeltuintje,  Een lange rij geduldig wachtenden in de cafetaria, dorst hebben de mensen altijd. We sloten de dag af op ons terras, Prinsesje met een drankje en een suikerwafeltje, als een volleerde picknickster in kleermakerszit wegens nog geen stoelen beschikbaar.
Het waren vier dagen 'fun' en 'leerrijk'.  De slappe lach was nooit ver weg, al is het 'not done' om dat aan een wijsneuzig dametje van drie te laten zien.  Hadden Echtgenoot en ik een nietszeggende discussie, dan gooide ze zich er middenin.  Of we wilden stoppen met 'arguteren' (argumenteren), want daar kan ze niet tegen.  Zei ik tegen Manlief: eigen schuld, dikke bult, dan werd dat een dag later uit guitig kindermondje: eigen bult, dikke schuld.  En nog van haar geleerd: als je niet 'kriept' (Nieuwpoorts voor zagen, zeuren), dan krijg je niets.
Benieuwd of Broerlief al deze wijsheden zal overnemen van zijn bij wijlen toch iets te slimme zus.  Momenteel kijkt ons ventje nog rustig de kat uit de boom en is vooral een echt troeteldiertje, zo lief.  Maar ... hij volgt zijn zus met argusogen
 


gepost door admin 16.04.13 18:48 | permalink | reacties (0) | General
08.04.13
hoopgevend


De Paasvakantie is halfweg.  't Was bibberen en beven, maar er is beterschap op komst.  De buitentemperatuur scoort vandaag zo'n bijna twaalf graden.  Heel wat hoger dan de drie tot vier van de voorbije dagen.  Niettegenstaande een stroom van toeristen, bleef de lokkende lentemode rustig in de rekken hangen. De winkelzaken kunnen er niet mee lachen. Iederen trotseerde, warm ingepakt met dikke sjaal en winterjassen, de bijtende en blaffende wind.  Ik zie vanuit mijn keukenraam de eerste lentebloemen voorzichtig kleur bekennen.  Het goudkleurige speenkruid, mijn allerliefste madeliefjes (nog miniem in aantal) en hier en daar een onverwoestbare paardebloem.  Veelbelovend!  De mininarcissen in pot op de tuintafel, piepen eindelijk boven het keramiek uit. In plaats van meiklokjes hebben we straks paasbloemen als mei van start gaat. Tja, 't is te nemen of te laten. 
De radio meldt, het sterven van de ijzeren dame.  Ga je dood en plots ben je weer heet-van-de- naald nieuws.  Iedereen weet wel iets over je: hoe bijzonder je was, hoe erg je gewaardeerd werd, dat je te veel schmink droeg ... toeters en bellen nu je er niet meer bent.  Ik hoop alleen, dat je niet eenzaam was toen je stierf.  Een grote dame als jij, lijdend aan dementie, ergens in een vergeten hoekje.  Kreeg je nog kaartjes, telefoons, bezoek?  Ze kunnen nu wel de loftrompet over je steken, je hoort het niet meer, al wekken ze je nu wel eventjes weer tot leven. Zo gaat dat, zelfs met bekende figuren.
 


gepost door admin 08.04.13 17:40 | permalink | reacties (0) | General
03.04.13
Paasweekend


Paasweekend!  Nieuwpoort zat 'eivol' toeristen.  Erger dan de zomerseizoendrukte bleek het zondag en maandag op 't Bad.  Nergens een parkeerplaats te bespeuren, zodat we de wagen halfweg Bad en Stad kwijt moesten.  Kun je dan niet beter te voet gaan?  Ik hoor het jullie denken.  Ja, ik beaam het graag, maar met die snedige ijswind zag schrijfster deze het niet zitten om het ganse traject af te stappen.  In de winkelstraat was het koppenlopen.  Slierten mensen in donkere outfits, de lente lijkt nog mijlenver weg (en is dat ook).  Van rustig kuieren op het voetpad bleek geen sprake, te veel latent gevaar voor botsen en aanvaringen met builen en blutsen tot gevolg  Dornéetje, blijf in het vervolg daar waar het rustig is, thuis.  Tja, warm kunnen we deze Paasveertiendaagse niet noemen, een mens bevriest zowat in zijn al moegedragen winterjas.  Toch kwam de zon af en toe eens op het appèl, zodat twee dagen een half uurtje zonnebad in het hoekje van ons luxeterras best mogelijk was.  Vandaar al een lichte blos op mijn beginnende hangwangen (de wet van de zwaartekracht bij het ouder worden).
Zondag werd Kleine Koning Arthur één jaar, we vierden het met een bescheiden familiefeestje op Paasmaandag.  Onze gasten kwamen uit het verre binnenland gesukkeld, via files en blokrijden.  Een mens zou voor minder zijn humeur verliezen, maar ze deden het in feite allemaal voor Mémé Zee (Moeder), die een ritje voor een verjaardag naar Oostakker niet zag zitten.  De taarten had ik besteld bij 't Sneukelhuisje.  Lekker, lekker, lekker!  's Avonds was er een kaasschotel, rijkelijk versierd met fruit geleverd door de Normandie, mijn favoriete kaaswinkeltje.  Een beetje reclame voor de lokale pareltjes kan geen kwaad.  Prinsesje en Kleine Koning Arthur waren in opperbeste stemming.  Twee schatten van kinderen.  De jonge jarige kreeg heel wat geschenkjes en ook Zus werd niet vergeten en deelde in de feestvreugde.
Gisteren kwamen Conny en Jurgen, mijn webmastertje, op bezoek.  Na een kop koffie met stukje ijstaart, wandelden we het gros van de calorieën af.  Wind in de rug, zon van de partij, geen probleem.  Op de kaai was het andere koek, messcherp sneed de wind ons zowat in stukjes. We konden niet snel genoeg ergens binnen duikelen, om eventjes op te warmen.  Daarna met een etentje ons uitje aangenaam afgerond. 
Deze namiddag dan met Christa en Hilde, twee vriendinnen (we leerden elkaar kennen op de kinderkankerafdeling) een poging gedaan om iets lekkers te nuttigen in 't Sneukelhuisje.  Dat was efkens buiten de waard gerekend.  Wie wil een tafeltje bemachtigen moet er vroeg bij zijn en half drie bleek dus al véééél te laat.  Alle stoelen waren bezet, geen plaatsje meer vrij.  Bovendien stonden er al acht man (en vrouw) hunkerend te wachten tot enkele aanwezigen hun fraaie derrière wilden opheffen, met de kans zich vliegensvlug een plaatsje toe te eigenen. Als er al iets is wat ik node doe, dan zijn het zo'n dingen.  Je staat daar dan echt als een schooier te midden het etablissement.   Wij dus een beetje ontgoocheld weer naar buiten.  De twee dames hadden het plan opgevat mij eens duchtig te verwennen en nu bleek dat niet mogelijk.  Zijn we dan maar even ergens anders iets gaan drinken, om zo'n uurtje later toch nog eens een poging te wagen in dit super ijssalon.  En ja, de aanhouder wint!  Eén vrij tafeltje lachte ons toe, we sprongen er als het ware bovenop.  Terwijl we ons ijs gelukzalig oplepelden, was het een komen en gaan van lekkernijlustigen.  Wij zaten en bleven zitten, ha, ha!
Van een serieuze 'snoepweek' gesproken!  We zullen het wekelijkse weegschaalstandje even achterwege laten, want ik heb er nu niet bepaald een goed oog in, na al dat ijs en taartgedoe. 
 
 
 


gepost door admin 03.04.13 21:17 | permalink | reacties (0) | General
 
:: Augustus 2017 (4)
:: Juli 2017 (3)
:: Juni 2017 (5)
:: Mei 2017 (7)
:: April 2017 (3)
:: Maart 2017 (6)
:: Februari 2017 (6)
:: Januari 2017 (9)
:: December 2016 (10)
:: November 2016 (7)
:: Oktober 2016 (19)
:: September 2016 (17)
:: Augustus 2016 (23)
:: Juli 2016 (20)
:: Juni 2016 (22)
:: Mei 2016 (28)
:: April 2016 (26)
:: Maart 2016 (29)
:: Februari 2016 (29)
:: Januari 2016 (31)
:: December 2015 (4)
:: November 2015 (5)
:: Oktober 2015 (1)
:: Augustus 2015 (2)
:: Juli 2015 (2)
:: Juni 2015 (2)
:: Mei 2015 (4)
:: April 2015 (2)
:: Maart 2015 (5)
:: Februari 2015 (3)
:: Januari 2015 (5)
:: December 2014 (4)
:: November 2014 (3)
:: Oktober 2014 (5)
:: Augustus 2014 (4)
:: Juli 2014 (3)
:: Juni 2014 (5)
:: Mei 2014 (6)
:: April 2014 (3)
:: Maart 2014 (7)
:: Februari 2014 (6)
:: Januari 2014 (6)
:: December 2013 (8)
:: November 2013 (6)
:: Oktober 2013 (5)
:: Augustus 2013 (6)
:: Juli 2013 (5)
:: Juni 2013 (5)
:: Mei 2013 (5)
:: April 2013 (6)
:: Maart 2013 (6)
:: Februari 2013 (5)
:: Januari 2013 (10)
:: December 2012 (8)
:: November 2012 (9)
:: Oktober 2012 (5)
:: Augustus 2012 (5)
:: Juli 2012 (7)
:: Juni 2012 (5)
:: Mei 2012 (7)
:: April 2012 (8)
:: Maart 2012 (7)
:: Februari 2012 (4)
:: Januari 2012 (8)
:: December 2011 (6)
:: November 2011 (7)
:: Oktober 2011 (6)
:: Augustus 2011 (7)
:: Juli 2011 (7)
:: Juni 2011 (5)
:: Mei 2011 (9)
:: April 2011 (7)
:: Maart 2011 (6)
:: Februari 2011 (7)
:: Januari 2011 (7)
:: December 2010 (8)
:: November 2010 (9)
:: Oktober 2010 (9)
:: Augustus 2010 (7)
:: Juli 2010 (7)
:: Juni 2010 (9)
:: Mei 2010 (10)
:: April 2010 (7)
:: Maart 2010 (12)
:: Februari 2010 (11)
:: Januari 2010 (14)
:: December 2009 (13)
:: November 2009 (10)
:: Oktober 2009 (10)
:: September 2009 (13)
:: Augustus 2009 (11)
:: Juli 2009 (9)
:: Juni 2009 (11)
:: Mei 2009 (12)
:: April 2009 (14)
:: Maart 2009 (13)
:: Februari 2009 (15)
:: Januari 2009 (17)
:: December 2008 (17)
:: November 2008 (19)
:: Oktober 2008 (14)
:: September 2008 (17)
:: Augustus 2008 (16)
:: Juli 2008 (17)
:: Juni 2008 (16)
:: Mei 2008 (13)
:: April 2008 (18)
:: Maart 2008 (22)
:: Februari 2008 (17)
:: Januari 2008 (21)
:: December 2007 (20)
:: November 2007 (23)
:: Oktober 2007 (25)
:: September 2007 (17)
:: Augustus 2007 (17)
:: Juli 2007 (21)
:: Juni 2007 (26)
:: Mei 2007 (27)
:: April 2007 (26)
:: Maart 2007 (3)