Poezie Doris DornÚ
 
 

Maandelijks Archief: APRIL 2014


20.04.14
fantastische fantasie!


De seringen bloemen om ter meest en daarnet verdronk ik bijna in de zwoele geur van paars en wit.  Zalig, hoe de lucht zich nu vult met het aroma van al wat bloeit en hoe zacht alles voelt bij bijna twintig graden buitentemperatuur.  Een weldaad, na het winterse lange wachten.
't Is Pasen vandaag en laat ik met dit feest nu eens niks, maar dan ook niks geen voeling hebben.
Het bewijs daarvan werd deze middag nog maar eens geleverd.  Echtgenoot de hort op om te racen in het Franse, ik de straat over voor een apéritiefje bij de overbuurtjes-vrienden.  Bleek daar de chocolade grijpensklaar gezet voor kleinzoons kinderhandjes, ik voelde me een lompe binnenvaller, zo te midden dit familiegegeven.  Tja, hier waren de kindjes en de chocolade al verdwenen.  Gisteren haalden Zoonlief en Veerle hun oogappel, na een weekje logement aan zee, weer op.  Prinsesje hield ons een dag of vijf in de ban van haar fantastische fantasie.  Op maandag deden het draaimolentje en eendenkraampje op de dijk haar oogjes blinken.  De roze zeemeermin, te danken aan de vangst van dertien plastieken watervogeltjes, bleef haar de rest van de week gezelschap houden.  Ons Minimeisje is een echte kermisfreak.
Het minder warme weer op dinsdag bleek ideaal om een bezoekje te brengen aan de tentoonstelling van miniatuurhuisjes in de Stadshal.  Een meisje van vier in volle bewondering voor de poppenhuizen noopte toch tot voorzichtig zijn.  De huisjes stonden te dicht op elkaar en het was oppassen om niks te beschadigen.  Een kindervingertje kriebelde tot aanraken, maar dat was natuurlijk verboden.  Ik was al blij, dat we zonder brokken maken weer heelhuids buiten stonden.  De kinderboerderij daarna, was een echte verademing. 's Avonds nog een ritje met de fiets, tussend de bomen, langs het zwarte weggetje, waar onze fantaste een voetafdruk van een monster vond. Zoals voorspeld door de weerman/vrouw was woensdag een zonnige lentedag en dus: strandweer!  De zandspulletjes bij elkaar gezocht, Pet de vlieger opgesulferd en daar ging het richting zee.  Het vliegeren liep niet van een leien dakje, maar Echtgenoot beet zich er aan vast en gaf niet op, tot het ding toch enigszins stabiel boven onze hoofden hing.  Ondertussen deden de meisjes (Prinsesje en ik) aan putten graven en water halen naar de zee.  Met blote voeten in het nog frisse water, ik zag het me nooit eerder doen tijdens de Paasvakantie.  Een mens is inderdaad nooit te oud! Een tijdje later in de zon, genietend van een ijsje.  Gezellig hier, zei ik.  Ik zou hier wel ¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨ren kunnen blijven zitten, antwoordde onze vierjarige en ze likte zonder veel haast haar bumbaijsje op.  Donderdag was goed voor een overtocht met de veerboot, die wegens werkzaamheden aan de gebruikelijke aanlegplaats, tijdelijk een veel langere tocht maakt naar de Nieuwpoortse jachthaven.  Onze kleindochter, méér dan welbespraakt, ziet en hoort alles, maar flapt ook elke gedachte in haar kleine, maar zo pientere hoofdje aanwezig, zonder schroom uit.  Zo weet al half Nieuwpoort, dat ze binnenkort geen duo meer vormt met Kleine Koning Arthur, want er komt nog een babietje bij en dan worden ze een trio.  Liefst van al wil ze een zusje, het beloofde stapelbed speelt daar een grote rol in mee, vertelt ze aan al wie het horen wil.  Ja, onze kleindochter zorgt voor heel wat animo bij de aandachtige omstaanders.  Wij trots natuurlijk!  's Avonds wou ze nog eens het traject af fietsen waar ze de geheimzinnige voetafdruk had gevonden.  Ze was die dag tot het besluit gekomen, dat het geen monster was, maar wel een spoor van een dinosaurus (daar hadden ze in school over geleerd).  We vonden niet alleen de pootafdruk (geef je fantasie maar de vrije loop), maar ook een steen, die de dino gebruikte om zijn tandjes te scherpen en een stukje eierschaal afkomstig van een dinosaurusei.  Ergens tussen de struiken, zag ze tussen bewegend bladerdek zowaar een dino verdwijnen.  Ze speelde met de namen T-Rex, Dyplodocus en Thryceratops (vergeef me de schrijffouten), alsof het niks was.  Neen, een mens is nooit te oud om te leren!  Vrijdag was marktdag en frikandellen met frietjes op restaurant.  's Namiddags een filmpje in de bioscoop, waar we allebei blij van werden: Tinkelbel en de Piratenelf.  Geef mij maar zo'n suikerzoete, wonderlijke animatiefilm zonder veel geweld, maar met bijzonder fijne humor.  Naast me zat Prinsesje op het puntje van haar zetel en zag ik in de karaktertjes van de prachtige elfjes veel van mijn kleindochter terug.  Ze drinkt als het ware de films en vertolkt ze op haar groter wordende meisjesmanier.  Later nog een staaltje meisjesboosheid gezien, maar ook dat leer je in elfenfilms. Om af te sluiten, de gebruikelijke vrijdagavondtrip naar de club van kleine racewagentjes, waar ze zich als een visje in het water voelt en alle mannen om haar vingertjes windt.  Gisteren kwam dan in sneltempo de Paashaas langs met enkele stukjes chocolade.  Kleine Koning Arthur balanceerde op de toppen van zijn tien miniteentjes, trok de schaal waarin de verzamelde buit lag van de kast en ... stond in notime tussen de scherven van goedkoop porselein en de begeerde schat.  Ik denk dat ons minimannetje evenveel in zijn mars heeft als ons minimeisje en dat is niet niks!
 


gepost door admin 20.04.14 19:07 | permalink | reacties (0) | General
12.04.14
mooie wereld


Achter het raam, vlak voor me, is onze witte seringestruik aan het ontgroenen. Hier en daar al een bloempje zichtbaar, zal hij in de loop van de week ontpoppen tot een grote witte wolk.
De kweepeer laat zich niet kennen en wedijvert in donkerroze bloesemjurk.  Aan de andere kant van onze tuin kleurt de lichtpaarse sering al in vol ornaat en het ruikt zo heerlijk.  Geen mooiere wereld dan de voorjaarswereld.  Overal bloemen de bomen als willen ze elkaar de loef afsteken in schoonheid. Toch jammer, dat die tere blaadjes geen lang leven beschoren zijn.  Vol bewondering kijk ik naar al dat moois.  Een zucht geluk ligt soms in de aanblik van een kruin in bloei.  Wat moet een mens nog meer?
Terwijl de bomen hun beste beentje voorzetten, laat het gras zich ook niet op de kop zitten.
Deze week dus de jaarlijkse madeliefjesmoord begaan.  Een mens moet soms van zijn hart een steen maken.  Veel nieuws viel er hier anders niet te rapen.  Deze namiddag met Claire een lekker ijsje verorberd in het Sneukelhuisje.  Goedkoop weg, want als dank voor bewezen diensten op de club van Echtgenoot en Co, hadden we elk een kadobon gekregen van genoemd lekkernijhuisje en die moesten we nog verzilveren.  Daarna de winkels afgelopen op 't Bad, iets wat ook niet in één, twee, drie gebeurd is, vermits ze als paddestoelen uit de grond schieten.
Allebei héél verstandig geweest en geen onnodige outfits of andere attributen aangeschaft.  De knip bleef op de portemonnee.  We zijn goed bezig!
Morgen komt Prinsesje op logement voor een weekje zeepaasvakantie. Leven in de brouwerij dus. We zullen maar hopen, dat de zon zich nog een paar dagen van haar beste kant laat zien, zodat we vaak naar buiten kunnen.  Strand, kinderboerderij, speeltuin ... en als het zou regenen, een tentoonstelling van miniatuurpoppenhuizen, een filmpje meepikken ... voor we het weten staan Zoonlief en Veerle hier terug om haar op te halen.  Paasgroetjes!


gepost door admin 12.04.14 20:10 | permalink | reacties (0) | General
04.04.14
opa, grootmoeder en opvang-tantine aan de zwier


Omdat het grootouderfeest vroeg in de morgen begon en ik het traject Nieuwpoort-Gent tijdens de ochtendspits niet op tijd zag afgerond, nam ik het besluit om een nachtje bij Zus te logeren, zodat we zeker om halftien op post zouden zijn in Prinsesjes school.  Het ging dinsdagavond dus richting Oostakker, Manlief bleef thuis, want onze dakwerken waren in volle gang en hij wou wat 'supervisen' (een oogje in het zeil houden).  Het beloofde een mooie en warme dag te worden.  De vele kleuters kleurden met hun felgele veiligheidsjasjes het grijze schoolplein tot speels.  Opa Wim was er en opvang-Tantine ook, want die is evenveel liefhebbende 'grootouder' als ik 'grootmoeder' ben.  Af en toe vraagt ons Minimeisje me: jij bent mijn grootmoeder hé?  Ja hoor, zeg ik dan en op hetzelfde ogenblik voel ik me de grote boze wolf. Dan  groeien mijn tanden tot bijtensklaar, krijg ik een bruine neus, maxi grote ogen en harige armen.  'Grootmoeder', ik mag het niet hopen!  Onze lievelingen begonnen met een liedje en een dansje.  Ik hou van jou, ik hou van jou ... kweelden talloze keeltjes en duizenden zoentjes vlogen door de lucht.  De grote schare opgekomen opa's en oma's werden er een beetje verlegen van.  Daarna was het tijd voor een wandeltocht(je) met uit te voeren opdrachtjes, zowel voor de ouderen als voor de kleintjes.  Enthoesiasme alom!  Prinsesje, die het al zomer dacht, in blote benen, liep natuurlijk van het pad af en belandde tussen de netels, waarna ze met doornatte schoentjes even door de zandbak strompelde.  Van zandschoenen gesproken!  Geen nood, opa stond, zakdoek in de hand, schoonmakensklaar.  Of wat je noemt: op je wenken bediend worden als een echte Prinses.  Het werd een leuke ochtend.  Eénmaal het traject afgewerkt, wachtte ons bij het binnenkomen van de school een glas witte wijn, cava of fruitsap, maar ook een grote glazen bokaal, waar je als grootouder een gulle gift mocht deponeren.  Een steuntje in de rug voor het katholieke onderwijs.  Opa kweet zich van zijn grootouderlijke taak, maar ik, bij een tekort aan kleingeld, nipte aan mijn cava en gebaarde van kromme haas (ik dropte niks in de magische bokaal).  Het stootte me een beetje tegen de borst, dat de genodigden ook nog werden uitgenodigd om het gekregen drankje terug te betalen.  Enfin, na twee glaasjes liep het schoolplein leeg en stelde Zus (opvang-Tantine) voor, om nog ergens iets te gaan drinken.  De gelegenheid maakt de dief en zowel ik, als opa Wim, knikten instemmend.  Het werden nog twee drankjes en ondertussen liep de klok, maar de boog moet niet altijd gespannen zijn.  Toen we pas om één uur voet aan wal zetten, bleek een hongerige schoonbroer (die anders toch een hoge aaibaarheidsfactor bezit), het plezante van ons lange uitblijven niet in te zien en stond zijn humeurpeil ver onder nul.  Tja, als de mannelijke magen beginnen te knorren, dan moeten ze op tijd en stond gevuld worden.  't Zal aan de genen liggen zeker, want we hebben er hier ook al ondervinding mee.  't Was dat de werking van de cava veel goed maakte en Zus en ik het nogal vrolijk bekeken.  Bubbels ... moet af en toe kunnen.  Later die avond ging het weer richting kust, waar Manlief blijkbaar geen nadelen had onvervonden van een nachtje alleen in bed.  Zo'n uitje is dus voor herhaling vatbaar, al zal mijn geliefde schoonbroer het daar misschien niet helemaal mee eens zijn.  Niet getreurd, Zus en ik hadden een fantastisch dagje.
Ondertussen is ons dakverhaal teneinde.  Eindelijk, na vijf jaar ergernis, kunnen we ons de fiere eigenaars noemen van een gloednieuw en ge´soleerd dak boven het hoofd.  Goed voor vijftig jaar verder, zei Dennis, onze dakwerker nog eens.  Eerst zien en dan geloven, al zal ik het zo lang niet meer trekken.  Wie wil er nu honderd en negen worden?  Mij niet gezien, zulle! 


gepost door admin 04.04.14 18:56 | permalink | reacties (0) | General
 
:: Oktober 2017 (3)
:: Augustus 2017 (6)
:: Juli 2017 (3)
:: Juni 2017 (5)
:: Mei 2017 (7)
:: April 2017 (3)
:: Maart 2017 (6)
:: Februari 2017 (6)
:: Januari 2017 (9)
:: December 2016 (10)
:: November 2016 (7)
:: Oktober 2016 (19)
:: September 2016 (17)
:: Augustus 2016 (23)
:: Juli 2016 (20)
:: Juni 2016 (22)
:: Mei 2016 (28)
:: April 2016 (26)
:: Maart 2016 (29)
:: Februari 2016 (29)
:: Januari 2016 (31)
:: December 2015 (4)
:: November 2015 (5)
:: Oktober 2015 (1)
:: Augustus 2015 (2)
:: Juli 2015 (2)
:: Juni 2015 (2)
:: Mei 2015 (4)
:: April 2015 (2)
:: Maart 2015 (5)
:: Februari 2015 (3)
:: Januari 2015 (5)
:: December 2014 (4)
:: November 2014 (3)
:: Oktober 2014 (5)
:: Augustus 2014 (4)
:: Juli 2014 (3)
:: Juni 2014 (5)
:: Mei 2014 (6)
:: April 2014 (3)
:: Maart 2014 (7)
:: Februari 2014 (6)
:: Januari 2014 (6)
:: December 2013 (8)
:: November 2013 (6)
:: Oktober 2013 (5)
:: Augustus 2013 (6)
:: Juli 2013 (5)
:: Juni 2013 (5)
:: Mei 2013 (5)
:: April 2013 (6)
:: Maart 2013 (6)
:: Februari 2013 (5)
:: Januari 2013 (10)
:: December 2012 (8)
:: November 2012 (9)
:: Oktober 2012 (5)
:: Augustus 2012 (5)
:: Juli 2012 (7)
:: Juni 2012 (5)
:: Mei 2012 (7)
:: April 2012 (8)
:: Maart 2012 (7)
:: Februari 2012 (4)
:: Januari 2012 (8)
:: December 2011 (6)
:: November 2011 (7)
:: Oktober 2011 (6)
:: Augustus 2011 (7)
:: Juli 2011 (7)
:: Juni 2011 (5)
:: Mei 2011 (9)
:: April 2011 (7)
:: Maart 2011 (6)
:: Februari 2011 (7)
:: Januari 2011 (7)
:: December 2010 (8)
:: November 2010 (9)
:: Oktober 2010 (9)
:: Augustus 2010 (7)
:: Juli 2010 (7)
:: Juni 2010 (9)
:: Mei 2010 (10)
:: April 2010 (7)
:: Maart 2010 (12)
:: Februari 2010 (11)
:: Januari 2010 (14)
:: December 2009 (13)
:: November 2009 (10)
:: Oktober 2009 (10)
:: September 2009 (13)
:: Augustus 2009 (11)
:: Juli 2009 (9)
:: Juni 2009 (11)
:: Mei 2009 (12)
:: April 2009 (14)
:: Maart 2009 (13)
:: Februari 2009 (15)
:: Januari 2009 (17)
:: December 2008 (17)
:: November 2008 (19)
:: Oktober 2008 (14)
:: September 2008 (17)
:: Augustus 2008 (16)
:: Juli 2008 (17)
:: Juni 2008 (16)
:: Mei 2008 (13)
:: April 2008 (18)
:: Maart 2008 (22)
:: Februari 2008 (17)
:: Januari 2008 (21)
:: December 2007 (20)
:: November 2007 (23)
:: Oktober 2007 (25)
:: September 2007 (17)
:: Augustus 2007 (17)
:: Juli 2007 (21)
:: Juni 2007 (26)
:: Mei 2007 (27)
:: April 2007 (26)
:: Maart 2007 (3)