Poezie Doris Dorné
 
 

Maandelijks Archief: APRIL 2017


20.04.17
premature lente ...


Halfweg april voorbij, nog veel te vroeg, staat dit jaar alles al in bloei.  De seringen, één witte wolk achter dit raam, zullen niet lang standhouden, wegens 's nachts nog te koud en hardnekkig kille zeebries.  Alles is dit jaar 'prematuur' en waar normaal gezien mei de kleurigste maand qua bloemen is, zal er deze keer nog weinig bloem te zien zijn volgende maand.  Mooi is het zeker, ik kan uren kijken naar de fraaie kunstwerken geboetseerd door de natuur, alleen jammer dat alles zo kortstondig kleurt.  De kerselaar is ondertussen zijn bloesems verloren, als witte confetti liggen de tere blaadjes zieltogend op de grond.  De perelaars, die wit getooid, de autoweg grote élan gaven, staan er ook al bloesemloos bij.  Hier en daar houdt een Japanse kerselaar nog stand, voor eventjes. Straks resten alleen nog tal van tinten groen, maar ook dit palet valt niet te versmaden.

 

nu de bomen

zachtroze kleuren

met porseleinen bloesem

geen lang leven beschoren

 

bedenk ik ...

 

hoe zacht en roze

jouw kinderhuid nog was

toen we al weet hadden

van jouw veel te korte leven

 

in het teder tinten

van beginnende lente

vliegeren mijn herinneringen

langs dankbare momenten

 

en jij ...

 

jij plooit

met roze vingers

mijn mond

tot zachte glimlach

 

Doris - 2017 



gepost door admin 20.04.17 16:01 | permalink | reacties (1) | General
17.04.17
over paashazen ...


De Paasvakantie stript zijn laatste dag, morgen lopen ouders en kindjes weer in het gareel van het gewone doen en laten.  De Paashaas mag voor een jaartje verdwijnen. Zelf heb ik niks met Pasen, maar nu ik erover nadenk, is ook dit gegeven, deindend op een bedje van commercie, onderhevig aan modetrends. Waar vroeger, toen ik nog klein en onwetend was, de paasklokken met veel gebimbam en kleurig gestrikt, hun eieren lieten vallen vanuit de lucht, is het nu de Haas die al het werk moet verzetten. Kindjes van nu hebben totaal geen weet van Paasklokken. Neen, hedentendage kruipt een volwassen mens in een hazenpak, om als Paashaas te fungeren.  Veel mooie langoren heb ik nog niet gezien, 't zijn meestal triestige beestjes, die dan ook vaak nog de allerkleinsten tot huilen kunnen brengen.  Je zal maar een Paashaas wezen! Omdat ik niks voeling met dit feest heb, gaat het dan ook fluks aan mij voorbij.  Onze kleinkroost kreeg een paaszakje met een kleinigheid aan chocolade (de helft ervan mogen we zelf verorberen, wegens vergeten of achtergelaten of niet hun smaak) en een paar zomerse tshirts, maar zoals onze oudste kleidochter zei: eigenlijk hebben ze al kleren genoeg.  Lang geleden, toen Moeder nog huisbewaarster was in het gebouw op de zeedijk en wij nog kind van waren, brachten sommige eigenaars van die grote chocolade eieren gevuld met pralines als Paasgeschenk (iets wat je nu nog zelden ziet).  We kregen die ook nooit allemaal weggewerkt, zodat er maanden later nog altijd halve eieren te vinden bleven in de kast.  Zo zie je maar, het overaanbod is van alle tijden. Ik heb niks met Pasen, maar ik vind wel, dat ze de neppaashazen iets mooier mogen maken met een hogere aaibaarheid, zowel voor kindjes als volwassenen.

 

kleinkroost ...

 

ze pakken ons

in snelheid

 

schieten wortel

groeien als kool

 

vlugger dan vlug

 

tot dametje of heertje

met een eigen wil

 

rad van tong

subliem in denken

 

surfen kleine mensjes

ons gniffelend voorbij

 

en geven ons het nakijken

 

Doris - 2017 



gepost door admin 17.04.17 16:47 | permalink | reacties (0) | General
04.04.17
slechts één mens ...


Slechts één mens is er nodig, om je te doen voelen dat wat je doet of schrijft, van belang kan zijn voor anderen. Vanmorgen tijdens het boodschappen doen, vriendin Ginette tegen het lijf gelopen en even blijven hangen voor een babbel, midden het voetpad in Nieuwpoort Bad.  Ze is één van de weinigen, die af en toe eens reageert op wat er op mijn blog verschijnt.  Jaren geleden verloor ze haar vriendin aan kanker.  Ze vindt herkenning in wat uit mijn pen vloeit.  Ons verdriet zorgt voor vele identieke voetafdrukken in de kamers van ons hart en in ons hoofd en dat kunnen we ook tegen elkaar zeggen.  Niemand die beter begrijpt hoe zo'n gemis en verdriet blijft malen binnenin, dan iemand die dezelfde pijn en machteloosheid moest leren kennen.  Er wordt me vaak gezegd: ben je daar nu nog mee bezig, laat het toch los. Wij, die niet kunnen, niet willen en niet moeten loslaten, vinden na een tijd uitleg overbodig geworden.  We koesteren ons verdriet niet, zoals velen denken.  We gunnen zij die er niet meer zijn gewoon een plaatsje in ons leven.  En daar praten wij dan dus over, midden het voetpad en ... we glimlachen bij zo veel herkenning en begrip.  Er is dus maar één mens nodig om te weten, dat schrijven belangrijk blijft. Bedankt, Ginette!

 

verdampt verdriet

als water tegen

de koude keukenruit?

 

valt het gewoon

met droge doek

weg te wissen?

 

neen ...

 

de film van

gestoomde tranen

blijft hangen

 

je pent de naam

van immense liefde

in de gevallen mist

 

met vingers

die nooit verkrampen

omdat dit houden van

 

... voor altijd is

 

 

Doris Dorné - maart 2017

 

 



gepost door admin 04.04.17 18:57 | permalink | reacties (1) | General
 
:: Augustus 2017 (4)
:: Juli 2017 (3)
:: Juni 2017 (5)
:: Mei 2017 (7)
:: April 2017 (3)
:: Maart 2017 (6)
:: Februari 2017 (6)
:: Januari 2017 (9)
:: December 2016 (10)
:: November 2016 (7)
:: Oktober 2016 (19)
:: September 2016 (17)
:: Augustus 2016 (23)
:: Juli 2016 (20)
:: Juni 2016 (22)
:: Mei 2016 (28)
:: April 2016 (26)
:: Maart 2016 (29)
:: Februari 2016 (29)
:: Januari 2016 (31)
:: December 2015 (4)
:: November 2015 (5)
:: Oktober 2015 (1)
:: Augustus 2015 (2)
:: Juli 2015 (2)
:: Juni 2015 (2)
:: Mei 2015 (4)
:: April 2015 (2)
:: Maart 2015 (5)
:: Februari 2015 (3)
:: Januari 2015 (5)
:: December 2014 (4)
:: November 2014 (3)
:: Oktober 2014 (5)
:: Augustus 2014 (4)
:: Juli 2014 (3)
:: Juni 2014 (5)
:: Mei 2014 (6)
:: April 2014 (3)
:: Maart 2014 (7)
:: Februari 2014 (6)
:: Januari 2014 (6)
:: December 2013 (8)
:: November 2013 (6)
:: Oktober 2013 (5)
:: Augustus 2013 (6)
:: Juli 2013 (5)
:: Juni 2013 (5)
:: Mei 2013 (5)
:: April 2013 (6)
:: Maart 2013 (6)
:: Februari 2013 (5)
:: Januari 2013 (10)
:: December 2012 (8)
:: November 2012 (9)
:: Oktober 2012 (5)
:: Augustus 2012 (5)
:: Juli 2012 (7)
:: Juni 2012 (5)
:: Mei 2012 (7)
:: April 2012 (8)
:: Maart 2012 (7)
:: Februari 2012 (4)
:: Januari 2012 (8)
:: December 2011 (6)
:: November 2011 (7)
:: Oktober 2011 (6)
:: Augustus 2011 (7)
:: Juli 2011 (7)
:: Juni 2011 (5)
:: Mei 2011 (9)
:: April 2011 (7)
:: Maart 2011 (6)
:: Februari 2011 (7)
:: Januari 2011 (7)
:: December 2010 (8)
:: November 2010 (9)
:: Oktober 2010 (9)
:: Augustus 2010 (7)
:: Juli 2010 (7)
:: Juni 2010 (9)
:: Mei 2010 (10)
:: April 2010 (7)
:: Maart 2010 (12)
:: Februari 2010 (11)
:: Januari 2010 (14)
:: December 2009 (13)
:: November 2009 (10)
:: Oktober 2009 (10)
:: September 2009 (13)
:: Augustus 2009 (11)
:: Juli 2009 (9)
:: Juni 2009 (11)
:: Mei 2009 (12)
:: April 2009 (14)
:: Maart 2009 (13)
:: Februari 2009 (15)
:: Januari 2009 (17)
:: December 2008 (17)
:: November 2008 (19)
:: Oktober 2008 (14)
:: September 2008 (17)
:: Augustus 2008 (16)
:: Juli 2008 (17)
:: Juni 2008 (16)
:: Mei 2008 (13)
:: April 2008 (18)
:: Maart 2008 (22)
:: Februari 2008 (17)
:: Januari 2008 (21)
:: December 2007 (20)
:: November 2007 (23)
:: Oktober 2007 (25)
:: September 2007 (17)
:: Augustus 2007 (17)
:: Juli 2007 (21)
:: Juni 2007 (26)
:: Mei 2007 (27)
:: April 2007 (26)
:: Maart 2007 (3)