Poezie Doris Dorné
 
 

Maandelijks Archief: APRIL 2018


29.04.18
slijtvast verdriet ...


Hoe slijtvast het verdriet en de angst, die jouw ziek zijn en sterven achterlieten, na al die jaren nog steeds blijven, werd gisteren weer eens duidelijk.  Zus vertrouwde me toe, dat ze bij elk ongewoon pijntje van haar kleinkindjes, onmiddellijk de schrik te pakken krijgt en haar gedachten naar jou gaan.  Ik weet hoe het voelt, ik weet hoe ons moederhart dan volledig van slag raakt en elk doemscenario kans krijgt tot groeien.  Zie je, onmogelijk te vergeten, hoe jij na maanden klagen over pijn in beentjes, hoofd en buik en na verschillende doktersbezoeken met uitsluitsel van ziek zijn, maar wel met de diagnose 'plantrekkerij', uiteindelijk een kind met kanker bleek.  Een kansloos kind, dat zich amper drie jaar oud, naar school en terug naar huis sleepte.  Niet omdat ik, als moeder, de klachten niet ernstig nam, maar omdat we steeds gerustgesteld werden.  Ik had als moeder méér moeten aandringen, maar toen ik dat uiteindelijk deed, was het al te laat.  Jouw ziek zijn en sterven amputeerde ons en vele mensen rondom ons. We verloren het vertrouwen en angst zaaide zich uit.  Ik weet nog hoe je beste vriendinnetje bij jouw terugkeer op school na anderhalf jaar afwezigheid, opeens ook buikpijn bleek te hebben.  Elke dag huilde ze bittere tranen en haar mama werd verteerd door immense angst.  Jouw vriendinnetje was niet ziek, ze vroeg alleen aandacht, was een tikkeltje jaloers op de aandacht waar jij mee ging lopen en wou zich laten gelden.  Maar ik begreep de twijfels en de schrik van haar mama.  We liepen toen allemaal in de door jou getrokken sporen en keken met argusogen naar al wie we eindeloos lief hadden: onze kinderen.  Jij, jouw ziek zijn en dood, blijven velen van ons in de ban houden.  We dragen jou met ons mee, we dragen het weten mee, de lessen eruit getrokken.  We voelen nog altijd jouw pijn, jouw angst, jouw tristesse en willen er alles aan doen, om niet opnieuw te falen.  Getekend door jouw verhaal, dragen we diepe littekens en raken we vlug uit evenwicht als onze kleinkinderen klagen over of huilen van pijn, waar we geen vat op krijgen.  We zijn bang en wenen vaak ons hart leeg.  Ik, Zus en nog veel anderen, leven gevangen in de sporen van angst, geëtst door jouw ziek zijn en sterven.  Wat jou overkwam, willen we voorkomen bij onze kleinkroost, dus waken we als leeuwen met arendsogen, terwijl we met alle warmte van de wereld en een hart vol tranen denken aan jou en ... slijtvast van je blijven houden.

 

een leven 

lang geleden

nestelde angst

zich tergend wreed

in velen van ons

 

toen jij

als kleine jongen

een meedogenloos

grote mensen oordeel kreeg

 

dat ook 

kleine jongens van drie

kanker kunnen krijgen

was de ver-van-mijn-bed-show

 

die waarheid werd

en ons en velen rondom

toen het zorgeloos leven

voor altijd ontnam

 

jij plantte ongewild

bange sporen in ons hart

het zaad van angst

groeit nog steeds

 

ook zo blijf jij

voor altijd in ons leven

ook zo woon jij

voor altijd in ons denken

ook zo ben jij

nooit uit ons voelen

 

Doris Dorné 

 

 

   



gepost door admin 29.04.18 19:31 | permalink | reacties (0) | General
22.04.18
Nieuwpoort ... het nieuwe 'warme westen'


Het zomeren van de laatste dagen zorgt voor een euforisch gevoel.  Nieuwpoort krijgt, onder een azuurblauwe hemel en schitterende zon, de allure van het warme Franse Zuiden.  Temperaturen swingen de pan uit, winterkledij wordt snel vervangen door schaarser en luchtiger materie.  We duiken met zijn allen dit kortstondige geluk in, danken de overspelige weergoden voor hun goedheid en genieten met volle teugen, want wij Belgen beseffen dat ... het kan verkeren!  Er is immers niet veel nodig om het tij te doen keren, maar niemand neemt ons deze prachtige zomerdagen nog af.  Net zoals de mens, zijn ook de bomen uit de bol gegaan.  Witte en paarse seringen, kweepeer, Japanse kerselaar, fruitbomen, ze groeien en ze bloeien.  Alles krijgt kleur (ja, wij ook).  Gisteren en vandaag een strandwandeling gemaakt.  Hoe betoverend blijft het toch: de zee, het uitgestrekte strand bij laag tij, het wit van zeilende bootjes, het lef van nu al zonnende toeristen en het gelach van klein grut, al of niet in badpak.  Maar er was vooral nog heersende rust, niet de volkstoeloop van de maanden juli en augustus, wanneer je als het ware struikelt over zonnekloppers.  Neen, er was ruimte en wijdsheid onder het azuurblauw en stralend geel.  Het strand en de zee voelden nog bijna helemaal van ons.  Wat wil een mens nog meer?  Er werd ook nog werk verzet.  We reden voor de eerste keer zwetend ons gazon af.  Ook nu weer met hartzeer, omdat tal van madeliefjes een kopje kleiner moesten gemaakt.  Die bloempjes bezorgen met elk jaar een schuldgevoel.  Gelukkig zijn ze supersterk en hardnekkig, ze komen  telkens weer terug.  Woensdag was het buitenspeeldag.  Ellenlief kwam op visite met haar twee schatten van zoontjes.  Na eerst een uurtje binnen spelen met de Turtles, namen we een kijkje op de kinderboerderij, waar de eerste hitte voor de nodige zweetdruppeltjes zorgde.  We moeten blijkbaar nog wennen aan die zuiderse temperaturen na een lange, natte, donkere winter.  Vandaag ging dat ons dus al veel beter af.  Laat het maar zomeren in de lente!

 

de één loopt

in een luchtig topje

de witte benen bloot

 

als statement voor vroege zomer

 

een ander draagt

nog jas en sjaal

doet warm ingeduffeld

 

niet mee aan lentezotheid

 

er is geen eenheid

meer op straat

kleur vecht versus donker

 

elk gaat zijn eigen gang

op zomers of winters élan

het maakt niet uit

 

verscheidenheid bloeit ...

 

Doris Dorné

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

       



gepost door admin 22.04.18 20:20 | permalink | reacties (0) | General
15.04.18
paasvakantie ... en onze pagadders


Deze avond zwaaien we de paasvakantie uit.  Deze avond zullen duizenden mensen nog maar eens in file staan richting binnenland.  Ja, Pasen is verleden tijd, mei komt stilaan in zicht en nu we het gehad hebben met die overdosis aan paaseieren, lonken reclamemakers verleidelijk naar moederdag.  Van adempauze geen sprake, waarschijnlijk met de gedachte, dat het ijzer moet gesmeed worden terwijl het warm is en dus ... mensen warm maken voor het volgende evenement waar tal van eurootjes aan gespendeerd kunnen worden.  Maar ... nog even een terugblik op wat de paasvakantie ons bracht.  De eerste week hadden Zoonlief en zijn gade vrijaf genomen, om op te trekken met hun kroost.  Het weer viel tegen, maar hun bezoekje aan de Antwerpse Zoo, op een zonnige dag, bracht soelaas.  Ons triootje vond het een superdagje.  Maandag kregen we de twee jongste op logement. Onze negenjarige kleindochter reed terug mee naar huis, ze had blijkbaar nog een druk programma af te werken en kreeg een paar dagen de onverdeelde aandacht van Pa en Ma.  Kleinzoon stond te trappelen voor een beloofde visite aan Dreamland en dat werkten we dan maar onmiddellijk af op dinsdag.  Zelf loop ik ook wel eens graag rond in het Walhalla, waar kinderen koning of koningin zijn, om me te vergapen aan het speelgoed van deze tijd.  Kleinzoon, geholpen door onze jongste, had weinig tijd nodig.  Hij wist op voorhand al wat zijn wensen waren en zodra we gevonden hadden wat hij zocht, was de drukt van de ketel.  Ons minimeisje bleek blij te worden van een paarse paraplu met haar favoriete tekenfilmfiguurtjes, dus ook daar geen problemen.  In het gezelschap van twee blije pagadders verliet ik het oord des verderfs (ha,ha!).  Vanop de achterbank sprak kleinzoon de zekerheid uit, dat er in zijn speeltje een 'specialleke' zou zitten, waarna hij subitopresto zijn uitspraak weerlegde en vermanend tegen zichzelf zei: 'neen, dat mag ik niet denken, want dat brengt ongeluk'.  Zo verlekkerd zijn op iets en niet echt durven hopen, dat dit geluk hem gegeven zou zijn.  Zo ontroerend!  Gelukkig bleek er thuis toch een 'specialleke' tevoorschijn te komen en verdronk ons minimannetje bijna in een roes van gelukzaligheid.  Het werd me warm om het hart, je zou van minder.  Het prachtige zomerweer bracht ons even later naar het strand, waar het een feest was om voor de eerste keer  een uurtje zorgeloos te genieten van het zand tussen onze tenen.  Zalig!  Woensdag bleef de mist hangen en voelde het koud.  Het nieuwe stadspeelpleintje bracht wat vertier.  Donderdag bleef nevelig en frisjes, goed voor een korte wandeling langs de bootjes en een klim op de boei.  Vrijdagmorgen was mama er weer met Zus en gingen we frietjes eten.  Later die middag leerde kleinzoon zonder zijwieltjes fietsen, een belofte aan Dreamland bleek wonderen te doen.  Nog geen tien minuten duurde het voor hij, natuurlijk nog wat onzeker, het fietsen met vallen en opstaan onder de knie kreeg.  Heel lang mocht het echter niet duren en de fietsen vonden hun weg naar de garage.  Zus wou wel eens het nieuwe avonturenplein met eigen ogen aanschouwen en zo geschiedde.  Zo'n klim- en evenwichtsplein is echt haar ding. Enkele uurtjes later reden ze gepakt en gezakt de straat uit.  Mijn schatten van kleinkinderen trakteerden me de voorbije dagen af en toe op een 'knuffelaanval'.  Op naar eind juni, dan komen ze weer eens op logement voor een paar dagen, terwijl hun ouders naar jaarlijkse gewoonte verdrinken in pure nostalgie op de weide van Graspop.

 

de oudste van negen

loopt al op Dr.Martens

zilveren schoenen waar 

ik als oma stikjaloers op ben

ik wou dat ik pas negen was

 

ik wou dat haar schoenen me pasten

 

kleinzoon van zes

is een verwoed verzamelaar

pluist speelgoedboekjes tot op 't bot

vindt telkens iets dat zijn ogen doet stralen

van diep en groots verlangen

 

ik gun het hem van ganser harte

 

want ik herinner me

de speelgoedwinkel en de dromen

net het hoekje om dichtbij

een opeenstapeling van verlangens

en vaak diepe ontgoocheling

 

om wat gedroomd nooit gekregen

 

en dan ... de jongste pas drie

laverend tussen de twee anderen

een donkerharig meisje

met kuiltje in linkerwang

een afdruk van haar mama

 

ik ben van hààr zegt ze

en ze kijkt me diep in de ogen

mijn hoofd in twee kleine handjes

tuitmondje tot klinkende zoen

ze vraagt niet méér dan dàt

 

... dat ik van hààr ben

 

Doris Dorné 

 

 

 



gepost door admin 15.04.18 13:30 | permalink | reacties (0) | General
04.04.18
Mémé Zee


Bijna een maand is Moeder gestorven, maar zoals dat gaat als je iemand verliest, begint nu het achterom kijken.  Zoals op de grootouderdag bij onze kleinkroost.  Bij het zien van al die oma's en opa's en de blijdschap van de kinderen, dacht ik eraan, hoeveel Moeder betekende voor Benjamin (en voor ons), toen we dertien maanden lang het UZ Gent als tweede thuishaven hadden.  Als ze anders nooit haar geliefde gebouw in de steek wou laten, dan bleek een paar dagen weg van thuis geen probleem meer.  Telkens we op de kinderkankerafdeling verbleven, meestal een week lang, nam ze op dinsdagavond de wacht van me over en bleef ze tot donderdagavond in Gent, zodat ik op woensdag thuis was om onze oudste op te vangen.  Hoeveel doden is ze niet gestorven tijdens dat jaar?  Ze heeft het me nooit verteld, maar ik weet, dat na zijn operatie, tijdens de zomermaanden, er een crisismoment is geweest waarbij ze volledig over haar toeren draaide.  Geen woord sprak ze erover met mij, zo was Moeder.  Zwijgen ... ze was van een andere generatie, die minder praatte over verdriet en tranen altijd achterwege hield.  Om ons te beschermen waarschijnlijk, of was het gewoon haar karakter?  Na verloop van tijd stond Benjamin op de uitkijk, de dinsdagavond.  Verlangend naar de komst van Mémé Zee en blij eens een ander gezicht te zien dan het mijne.  Niets was haar immers te veel ... spelletjes, voorlezen, tekenen, samen televisie kijken. Voor mij was het een verademing even het ziekenhuis te kunnen ontvluchten er er te zijn voor Zoonlief, die me al te vaak moest missen en het ook moeilijk had. Feit is, dat ze vele uren in het kleine kamertje spendeerde met haar doodzieke kleinzoon en dat hij altijd haar 'grote vriend' is gebleven, zelfs toen hij al gestorven was.  Op haar nachttafeltje stond zijn foto en iedere avond nam ze de tijd voor een babbeltje met hem, dat heeft ze me vaak gezegd, maar nooit sprak ze over haar hartzeer.  Toen ik verleden week al die blije grootouders zag, gingen mijn gedachten naar Moeder en naar de oma's en opa's van zieke kindjes.  Rotsen in de branding, zonnetjes in het leven van kinderen, afgesloten van de buitenwereld, vechtend voor hun leven.  Oma's en opa's, net als Mémé Zee, op de bres voor hun kleinkroost.  Goudklompjes!

 

Mémé Zee 

jouw oma

is gestorven

 

Mémé Zee

met haar 

eigen grote verdriet

 

Mémé Zee

met ons

intens diepe verdriet

 

zij is ...

de vermoeide duif

die eindelijk rust vond

na lange vlucht

 

haar dood

kan ik plaatsen

 

jij blijft ...

het kleine vogeltje

net uit het nest

amper vliegensklaar

 

nog altijd

rusteloos cirkelend

diep in mij

 

Doris Dorné

 

 

 



gepost door admin 04.04.18 10:47 | permalink | reacties (2) | General
02.04.18
Moeder en ... geluk


Het is een nieuw fenomeen: de teldagen.  Gisteren was het 'mussenteldag', verleden week 'schelpenteldag' en dan zijn er nog 'vlinderteldagen' en 'vogelteldagen' ... de mensen moeten weer leren tellen!  Wat gaan ze straks nog uitvinden, om het volk bezig te houden?  Gelukkig was het gisteren voor de kindjes ook 'paaseierenteldag', dat zal wel naar méér gesmaakt hebben!  De toeristen hier aan zee, daar is momenteel geen tellen aan.  Ze flaneren in golven langs de winkelzaken, je geraakt met moeite stapvoets vooruit.  Ja, Pasen zet zijn stempel op ons badstadje.  Het is de start van maanden drukte, van geen parkeergelegenheid vinden, van volle tearooms en restaurants, van strand en zee in pand gegeven.  Het is het begin van je een tijdje niet meer eigen voelen in je eigenste stadje.  Maar, we zeuren niet.  Jaren geleden waren er enkel vakantiegangers tijdens de paas- en zomervakantie.  Nu overlapt de éne maand de andere.  Straks de vele weekends in mei, de topmaanden juli en augustus, herfstvakantie eind oktober, kerstvakantie in december, krokusvakantie in februari ... . En dan zijn er nog de weekends, waar bij mooi weer, velen kiezen voor een dagje heen en terug.  De Westhoek ligt dan wel nog aan het einde van Belgïe, het vergeten gat van toen bruist en floreert nu. De drukte doet me terugblikken.  Ik zie  Moeder nog vaak de oren spitsen bij één of ander onbekend lawaaitje in het flatgebouw, waar ze drieënvijftig jaar woonde.  Niets ontging haar, zo was ze vergroeid met de achttien appartementen onder haar hoede.  Ik vraag me nog altijd af, hoe ze daar zo gelukkig kon zijn, want dat zei ze toch.  Ten dienste van iedereen en met 'dankbaarheid' als vals gegeven, het is me altijd een raadsel geweest en het zal me altijd een raadsel blijven.  Ja, ik heb me vaak kwaad gemaakt, omdat ze zich zo wegcijferde.  Omdat ze hoog opliep met die mevrouwen en mijnheren eigenaars.  Schoonmaken, de was doen, afwassen, strijken, permanent beschikbaar zijn ... en dat allemaal voor een hongerloontje en een ondergrondse woonst.  Ze had een mooi leven gehad, vertelde ze in het woonzorgcentrum, of ze daarmee haar jeugd bedoelde of al die jaren in onderdanigheid als huisbewaarster, ik weet het niet.  Nu de massa weer aan zee zit, herinner ik me, dat ze het nogal op huurders voorzien had.  Verkeerd gestalde fietsen, handen op de ruiten, kinderen in de lift, rolschaatsen in de inkom, papiertjes op de grond  ... ook daar was ze steeds op post en paraat om iedereen terecht te wijzen, want het gebouw, dat was haar verantwoordelijkheid!  Mijn Vader en ik hebben het vaak verfoeid, voor Moeder heette het blijkbaar 'geluk'.

 

het trapje ...

 

kwamen we binnen

moesten we naar beneden

 

gingen we buiten

moesten we naar boven

 

zo verging ons leven

in de kelderverdieping

van een flatgebouw

 

al lag de zee

als gestreken water

op enkele meters

 

van ons vandaan

 

al reuzelde het zand

als gegoten goud

in onze kinderhand

 

op zonovergoten dagen

 

nooit heb ik het trapje

als geluk ervaren

zoals mijn Moeder deed

 

Doris Dorné 

 

 

 



gepost door admin 02.04.18 14:17 | permalink | reacties (0) | General
 
:: December 2018 (1)
:: November 2018 (9)
:: Oktober 2018 (29)
:: Augustus 2018 (1)
:: Juli 2018 (3)
:: Juni 2018 (4)
:: Mei 2018 (2)
:: April 2018 (5)
:: Maart 2018 (7)
:: Februari 2018 (3)
:: Januari 2018 (6)
:: December 2017 (5)
:: November 2017 (3)
:: Oktober 2017 (4)
:: Augustus 2017 (6)
:: Juli 2017 (3)
:: Juni 2017 (5)
:: Mei 2017 (7)
:: April 2017 (3)
:: Maart 2017 (6)
:: Februari 2017 (6)
:: Januari 2017 (9)
:: December 2016 (10)
:: November 2016 (7)
:: Oktober 2016 (19)
:: September 2016 (17)
:: Augustus 2016 (23)
:: Juli 2016 (20)
:: Juni 2016 (22)
:: Mei 2016 (28)
:: April 2016 (26)
:: Maart 2016 (29)
:: Februari 2016 (29)
:: Januari 2016 (31)
:: December 2015 (4)
:: November 2015 (5)
:: Oktober 2015 (1)
:: Augustus 2015 (2)
:: Juli 2015 (2)
:: Juni 2015 (2)
:: Mei 2015 (4)
:: April 2015 (2)
:: Maart 2015 (5)
:: Februari 2015 (3)
:: Januari 2015 (5)
:: December 2014 (4)
:: November 2014 (3)
:: Oktober 2014 (5)
:: Augustus 2014 (4)
:: Juli 2014 (3)
:: Juni 2014 (5)
:: Mei 2014 (6)
:: April 2014 (3)
:: Maart 2014 (7)
:: Februari 2014 (6)
:: Januari 2014 (6)
:: December 2013 (8)
:: November 2013 (6)
:: Oktober 2013 (5)
:: Augustus 2013 (6)
:: Juli 2013 (5)
:: Juni 2013 (5)
:: Mei 2013 (5)
:: April 2013 (6)
:: Maart 2013 (6)
:: Februari 2013 (5)
:: Januari 2013 (10)
:: December 2012 (8)
:: November 2012 (9)
:: Oktober 2012 (5)
:: Augustus 2012 (5)
:: Juli 2012 (7)
:: Juni 2012 (5)
:: Mei 2012 (7)
:: April 2012 (8)
:: Maart 2012 (7)
:: Februari 2012 (4)
:: Januari 2012 (8)
:: December 2011 (6)
:: November 2011 (7)
:: Oktober 2011 (6)
:: Augustus 2011 (7)
:: Juli 2011 (7)
:: Juni 2011 (5)
:: Mei 2011 (9)
:: April 2011 (7)
:: Maart 2011 (6)
:: Februari 2011 (7)
:: Januari 2011 (7)
:: December 2010 (8)
:: November 2010 (9)
:: Oktober 2010 (9)
:: Augustus 2010 (7)
:: Juli 2010 (7)
:: Juni 2010 (9)
:: Mei 2010 (10)
:: April 2010 (7)
:: Maart 2010 (12)
:: Februari 2010 (11)
:: Januari 2010 (14)
:: December 2009 (13)
:: November 2009 (10)
:: Oktober 2009 (10)
:: September 2009 (13)
:: Augustus 2009 (11)
:: Juli 2009 (9)
:: Juni 2009 (11)
:: Mei 2009 (12)
:: April 2009 (14)
:: Maart 2009 (13)
:: Februari 2009 (15)
:: Januari 2009 (17)
:: December 2008 (17)
:: November 2008 (19)
:: Oktober 2008 (14)
:: September 2008 (17)
:: Augustus 2008 (16)
:: Juli 2008 (17)
:: Juni 2008 (16)
:: Mei 2008 (13)
:: April 2008 (18)
:: Maart 2008 (22)
:: Februari 2008 (17)
:: Januari 2008 (21)
:: December 2007 (20)
:: November 2007 (23)
:: Oktober 2007 (25)
:: September 2007 (17)
:: Augustus 2007 (17)
:: Juli 2007 (21)
:: Juni 2007 (26)
:: Mei 2007 (27)
:: April 2007 (26)
:: Maart 2007 (3)