Poezie Doris Dorné
 
 

Maandelijks Archief: APRIL 2019


12.04.19
groot geluk versus groot verdriet ...


Groot geluk. De Paasvakantie bracht onze jongste kleindochter voor een paar dagen bij ons in huis.  In haar ééntje op logement, dat beloofde leuk te worden.  Grote Zus had immers zicht op een paardenkamp (in het water gevallen) en grote broer wilde naar 'Facts', de beurs in Gent, waar tal van bezoekers zich verliezen in een magische wereld van 'het verkleed zijn als ...'.  Niet dat onze kleinzoon van zeven zo verkleedachtig is,  want al wie zich transformeert in één of ander fictief persoon jaagt hem de stuipen op het lijf.  Het was hem vooral te doen om de stands met verkoopschatten uit animatiefilms.  Terwijl zij dus in Gent de beurs afstruinden, reed ik met de jongste telg naar de JBC hier niet veraf, voor de aankoop van een K3 jurkje en dit op vraag van haar ouders.  Dat mama haar gezegd had geen wit te kiezen, daar maakte deze pientere vierjarige geen gewag van.  Wie niet weet, wie niet deert, moet ze gedacht hebben  Het eerste item dat haar in de ogen sprong, drie keer raden, was het feestjurkje voor 20 jaar K3 ... zo wit als pasgevallen sneeuw.  Ik sputterde wat tegen, zei zoiets als: mama zal je graag zien komen (zonder weet te hebben), maar daar had ze geen kleine oortjes naar.  Dit jurkje zou het worden en of ik nu nog een blauw, een geel of een groen erbij haalde, ze bleef onvermurwbaar.  Bij dat feestjurkje hoorde ook een riem, waarin lichtjes verwerkt.  Een must om het geheel echt tot zijn recht te laten komen, maar wel nog eens extra geprijsd.  Ja, ja, Studio 100 weet waar ze de kaas moeten halen.  Maar ... het kleedje stond onze benjamin prachtig.  Ze leek wel een 'mini Marthe' van K3.  Hetzelfde lange, donkere haar, dezelfde ogen ... Marthe in kleine versie.  Zo trots en gelukkig met een lapje stof, dat wij volwassenen er zelf blij van werden.  Ze mocht haar nieuwe outfit aan voor het paasfeest op mama's werk.  Vanavond aan de telefoon meldde ze me: 'op het werk van mama vonden ze me allemaal mooi!'.  Dan denk je als grootouder: missie volbracht.  Geluk ligt voor het rapen in jurkje en een riem met lichtjes van K3!  Je zou er zowaar Gert Verhulst voor omhelzen.

 

Groot verdriet. In een huis hier niet ver weg.  Dochter acht maanden zwanger van een eerste kleinkind.  Dromen zouden werkelijkheid worden, toekomst kreeg nieuwe kleuren, blijdschap troef.  Vol verwachting uitkijken naar het kleintje, dat harten zou doen smelten.  En dan ... een hartje dat niet meer klopt bij een laatste controle.  Nieuw leven in de kiem gesmoord, geluk aan diggelen ... een minimeisje het leven ontnomen nog voor geboren.  Het nieuws greep me naar de keel.  Bevallen van de dood, ik kan me er geen voorstelling bij maken, maar het moet de hel zijn voor ouders.  Wat blijft zijn gebroken harten en diep verdriet.  Het gebeurt zo veel, hoor je vergoelijkend zeggen, maar dat is helemaal geen troost.  Dit kleine mensje stuurt voor altijd het leven van haar ouders in een andere richting.  Nooit zullen ze haar vergeten, altijd zullen ze haar missen.  Al is ze er niet meer, toch zal ze altijd in hun nabijheid zijn.  Het verlangen naar haar zal blijven, het verdriet zal zich verankeren tot overal aanwezig.  Het kleine sterven laat nooit meer los en boetseert zij die de pijn moeten dragen tot voor altijd anders.  

 

 

afscheid

van een minimensje

 

levenloos poppetje

in piepklein kistje

 

het blij verwachte

reeds in dromen gegoten

mocht niet zijn

 

de wereld

aan haar voorbijgegaan

laat zich oneerlijk lezen

 

leert ons

op de vingers tikkend

hoe stralend licht

 

als een waakvlam

plots kan doven

 

klein mensje

klein poppetje

klein kistje

 

... niets dan verdriet

 

 

Doris Dorné - 2019

 

 

 

 



gepost door admin 12.04.19 18:46 | permalink | reacties (1) | General
05.04.19
beklijvend 'Komen te gaan' op VRT - een afscheid vlugger dan veel te snel


Maandagavond staat momenteel voor televisie, die kan tellen.  Als fervent verslaafde Thuiskijker (ik schaam me daar niet voor), val ik daarna voor het hartverwarmende programma 'Down the road' (ontroerend mooi), om vervolgens niet weg te zappen voor het beklijvende 'Komen te gaan', een reeks over voor altijd afscheid nemen. Deze week stond Els in de kijker.  Een jonge moeder van halfweg dertig, die haar begrafenis met een xxl dosis moed in eigen handen nam.  Afscheiddoosjes in plaats van een gewoon kaartje, haar kist geschilderd door de kindjes.  Ook het moment waarop ze wou sterven stond vast.  Nog voor de volledige aftakeling wou ze haar leven afronden, had ze gekozen voor euthanasie.  Een geruststellende gedachte, om omringd door al haar geliefden stilletjes te kunnen vertrekken op een zelf beslist moment.  Maar de kanker stak er een stokje voor, speelde samen met de dood een lelijk spel.  Het duo sloeg ongenadig toe en ontnam Els de regie over haar sterven.  Mijn hart brak, toen ik haar echtgenoot hoorde zeggen: het is helemaal niet gegaan zoals ze het wou en ik kon er niks aan doen, ik kon haar niet helpen.  Weg het beeld van een rustig inslapen, weg het samen afscheid nemen met de kindjes, weg de kans om de aftakeling en de pijn te snel af te zijn.  Het moet verschrikkelijk voelen voor hij die achterblijft en volledig meeging in de wensen van zijn stervende vrouw.  Ik had zo met hem te doen.  Leer mij kanker kennen, die genadeloze vijand.  De laatste uren van Benjamins leven kwam in beelden bij me binnen.  De door mij genomen beslissing, de schreeuw om hulp, om dat immense lijden een halt toe te roepen, liever vandaag dan morgen.  De juiste beslissing, om daarna toch nog een stukje verder te kunnen met 'leven' zonder hem.  Daarna de opluchting, een eindeloos lijden en sterven eindelijk voorbij.  Els' man mag het zichzelf niet kwalijk nemen, dat alles anders liep dan voorzien en toch zal hij dat wel doen, omdat haar afscheid niet was wat zij en hij gehoopt en voor ogen hadden.  Het maakt het verdriet des te groter en het 'een plaatsje geven' des te moeilijker.

  

Sedert vorige zondag hebben wij een kleinzoon van zeven!  Dit heuglijk feit mochten we woensdag gaan vieren.  De jarige had er geen weet van, dat we aan de schoolpoort zouden staan.  Drie blije gezichtjes, de verrassing was compleet. Na een etentje bij de echte Italiaan (pizza gaat er altijd in), was het tijd voor de kadootjes.  Wat anders geen probleem oplevert, was dit keer een ware martelgang.  Onze kleinkroost verdrinkt bijna in het speelgoed, dus was het maar de vraag met wat we dit keer op de proppen konden komen.  Na wat heen en weer gesms, besloot ik hier in de lokale speelgoedwinkel Toepi een doos van zijn favoriete merk te kopen.  Ter informatie dit doorgegeven aan Zoonlief, die een half uurtje later liet weten: sorry, maar dat kreeg hij ooit al van Opa.  Duizend bommen en granaten!  Ik terug naar de bron voor dan maar een andere doos.  Gelukkig bleek wisselen geen obstakel.  De vulkaan dinodoos viel uiteindelijk toch in de smaak bij kleinzoon.  Pa had wel een vette kluif aan het inéénsteken, maar dat mocht de pret niet drukken.  Missie volbracht!  Op naar de volgende kleinjarige, gelukkig maar in juli, oef.

 

 

je had 

het in de hand

je was

vol vertrouwen

 

dit zou je

nog zelf afronden

alles moest

de toets van jou 

 

je plooide

met een glimlach

je schilderde

met een glimlach

 

zo veel moed

zo veel wilskracht

zo veel liefde

 

zelfs tot

het laatste uur

wilde jij

de touwtjes in handen

 

je was 

er gerust in

je had

er vrede mee

 

voor zover dat kan ...

 

twee kompanen

kanker en dood

ontnamen jou echter

je laatste wens

 

jouw eigen

mooi geregisseerde dood

meedogenloos gecounterd

door een onvoorzien laffe aanval

 

maakte het afscheid bitter

en des te moeilijker om dragen

 

 

Doris Dorné - 2019

 

 

 

 

 

   

 

 

     



gepost door admin 05.04.19 17:43 | permalink | reacties (0) | General
 
:: April 2019 (2)
:: Maart 2019 (6)
:: Februari 2019 (4)
:: Januari 2019 (5)
:: December 2018 (6)
:: November 2018 (9)
:: Oktober 2018 (29)
:: Augustus 2018 (1)
:: Juli 2018 (3)
:: Juni 2018 (4)
:: Mei 2018 (2)
:: April 2018 (5)
:: Maart 2018 (7)
:: Februari 2018 (3)
:: Januari 2018 (6)
:: December 2017 (5)
:: November 2017 (3)
:: Oktober 2017 (4)
:: Augustus 2017 (6)
:: Juli 2017 (3)
:: Juni 2017 (5)
:: Mei 2017 (7)
:: April 2017 (3)
:: Maart 2017 (6)
:: Februari 2017 (6)
:: Januari 2017 (9)
:: December 2016 (10)
:: November 2016 (7)
:: Oktober 2016 (19)
:: September 2016 (17)
:: Augustus 2016 (23)
:: Juli 2016 (20)
:: Juni 2016 (22)
:: Mei 2016 (28)
:: April 2016 (26)
:: Maart 2016 (29)
:: Februari 2016 (29)
:: Januari 2016 (31)
:: December 2015 (4)
:: November 2015 (5)
:: Oktober 2015 (1)
:: Augustus 2015 (2)
:: Juli 2015 (2)
:: Juni 2015 (2)
:: Mei 2015 (4)
:: April 2015 (2)
:: Maart 2015 (5)
:: Februari 2015 (3)
:: Januari 2015 (5)
:: December 2014 (4)
:: November 2014 (3)
:: Oktober 2014 (5)
:: Augustus 2014 (4)
:: Juli 2014 (3)
:: Juni 2014 (5)
:: Mei 2014 (6)
:: April 2014 (3)
:: Maart 2014 (7)
:: Februari 2014 (6)
:: Januari 2014 (6)
:: December 2013 (8)
:: November 2013 (6)
:: Oktober 2013 (5)
:: Augustus 2013 (6)
:: Juli 2013 (5)
:: Juni 2013 (5)
:: Mei 2013 (5)
:: April 2013 (6)
:: Maart 2013 (6)
:: Februari 2013 (5)
:: Januari 2013 (10)
:: December 2012 (8)
:: November 2012 (9)
:: Oktober 2012 (5)
:: Augustus 2012 (5)
:: Juli 2012 (7)
:: Juni 2012 (5)
:: Mei 2012 (7)
:: April 2012 (8)
:: Maart 2012 (7)
:: Februari 2012 (4)
:: Januari 2012 (8)
:: December 2011 (6)
:: November 2011 (7)
:: Oktober 2011 (6)
:: Augustus 2011 (7)
:: Juli 2011 (7)
:: Juni 2011 (5)
:: Mei 2011 (9)
:: April 2011 (7)
:: Maart 2011 (6)
:: Februari 2011 (7)
:: Januari 2011 (7)
:: December 2010 (8)
:: November 2010 (9)
:: Oktober 2010 (9)
:: Augustus 2010 (7)
:: Juli 2010 (7)
:: Juni 2010 (9)
:: Mei 2010 (10)
:: April 2010 (7)
:: Maart 2010 (12)
:: Februari 2010 (11)
:: Januari 2010 (14)
:: December 2009 (13)
:: November 2009 (10)
:: Oktober 2009 (10)
:: September 2009 (13)
:: Augustus 2009 (11)
:: Juli 2009 (9)
:: Juni 2009 (11)
:: Mei 2009 (12)
:: April 2009 (14)
:: Maart 2009 (13)
:: Februari 2009 (15)
:: Januari 2009 (17)
:: December 2008 (17)
:: November 2008 (19)
:: Oktober 2008 (14)
:: September 2008 (17)
:: Augustus 2008 (16)
:: Juli 2008 (17)
:: Juni 2008 (16)
:: Mei 2008 (13)
:: April 2008 (18)
:: Maart 2008 (22)
:: Februari 2008 (17)
:: Januari 2008 (21)
:: December 2007 (20)
:: November 2007 (23)
:: Oktober 2007 (25)
:: September 2007 (17)
:: Augustus 2007 (17)
:: Juli 2007 (21)
:: Juni 2007 (26)
:: Mei 2007 (27)
:: April 2007 (26)
:: Maart 2007 (3)