Poezie Doris Dorné
 
 

Maandelijks Archief: APRIL 2019


28.04.19
kom op tegen kanker ... 28 jaar later


't Was eergisteren, vrijdagavond. Klaar voor een paar uurtjes 'single', in mijn ééntje in de zetel.  Bladerend in een tijdschrift, met maar een half oog voor wat na het nieuws, tussen twee programma's in, op televisie gebeurde.  En dan ... in een flits, een stukje van de bedankingstrailer voor 30 jaar Kom op tegen Kanker: een glazen box op de kinderkankerafdeling van het UZ Gent, een kaal koppetje van amper vier, een schat van een oma op wacht bij haar kleinkind ... Benjamin en Moeder.  Een beeld van amper twee, drie seconden.  Ik twijfelde, had ik dat nu wel goed gezien?  Gisteren dus met veel aandacht in aanslag voor de televisie en ja, de eerste blik op de 3K6 van toen (kinderkankerafdeling) toont inderdaad mijn jongste en zijn oma.  Achtentwintig jaar later maken zij een 'comeback' op de VRT en borrelen altijd aanwezige momenten en beelden als een tsunami in me op.  Begrijp me niet verkeerd, het doet geen pijn, neen, het is zelfs deugddoend, ze met hun beidjes daar nog eens te zien verschijnen.  Ik weet nog, hoe ze op de afdeling kwamen vragen of ze de kamer mèt inhoud (grapje) mochten laten filmen door de toenmalige VRTploeg, voor een momentopname te gebruiken in de aanloop naar de actie van Kom op tegen Kanker in 1991.  Natuurlijk mocht dat, taboes kun je maar doorbreken door  er mee naar buiten te komen.  Ik weet ook nog, dat het filmen doorging op een dag dat Moeder de wacht had overgenomen, zodat ik thuis kon zijn voor Broer.  Toen ik de volgende dag in Gent toekwam, was het eerste dat ze me zei: 'ze hebben ons gefilmd, mocht dat wel?'.  Ze was er niet echt gerust in.  En kijk, achtentwintig jaar later duiken ze samen weer op.  Tal van keren zat Moeder aan het bedje in die kleine glazen doorkijkkamer.  Tal van keren sloeg de angst haar om het hart bij het ziek zijn van haar kleinkind en de andere patiëntjes op de afdeling.  Misschien stond ik er niet genoeg bij stil, hoe diep haar verdriet wel was, maar ze wou ons zo graag tot steun zijn en gelukkig maar, dat we op haar konden rekenen.  Net zoals we altijd op Zus en Schoonbroer Nico mochten leunen, een gans jaar lang.  Achtentwintig jaar later weet ik: niets is vergeten.  Benjamin is er al zesentwintig jaar niet meer, Mémé Zee stierf vorig jaar (zonder Pépé Zee aan waarde te laten inboeten, want hij moest het ook in zijn ééntje trekken, de dagen dat Moeder de wacht in Gent overnam), maar alles leeft nog in de kamers van mijn hart.  Het sloeg een slagje over, werd helemaal warm bij die éne flits, bij het beeld van mijn jongste en zijn Mémé Zee.  Allebei niet meer aanwezig, maar méér dan ooit voelbaar dichter dan dichtbij.  Dankjewel, VRT en Kom op tegen Kanker, voor dit intense moment!  

 

 

geen groter gemis

dan het gemiste kind

het kind dat niet meer is

 

nooit in vorm gegoten

voor altijd 

puur onversneden warmte 

 

een houden van

wars van ergernissen

 

een graag zien

gekoesterd achter glas

 

liefde zonder

deuk of schrammen

barsten of beschadiging

 

hangend

in het gebroken hart

als schrijnend verlangen

 

... naar het gemiste kind

 

Doris Dorné  - 2019



gepost door admin 28.04.19 10:46 | permalink | reacties (1) | General
22.04.19
vroege zomer ... wakkere wespen


De Paasvakantie van 2019 tekent voor een vroege zomer.  Jammer genoeg zijn met die zuiderse warmte, wakkere wespen in staat van paraatheid gebracht.  Gisteren kreeg ik bij wijze van spreken bijna een paniekaanval, toen er mij ééntje (of waren het er twee?) belaagde en van geen wijken wou weten.  Momenteel staat Echtgenoot op wacht om een binnenshuis geslopen exemplaar in de boeien te slaan, maar het is er blijkbaar ééntje met veel adem, de jacht duurt al even en dat zonder veel resultaat.  Zelf ben ik op de vlucht geslaan en heb me verschanst achter dit klavier.  De man des huizes zal het moeten oplossen, want ik ben als de dood voor die agressieve beestjes.  Deze vroege wespenpopulatie belooft voor de komende zomermaanden.  Ik bibber en beef!  Belachelijk eigenlijk, schrik hebben van zo'n mini straaljagertje, maar het is niet anders.  Echtgenoot roept, de indringer is verschalkt. Oef, het wordt dan toch nog een avond zonder wespenstress.  Morgen komt de kruidnagel op tafel, zodat het volkje wat op afstand blijft.  De tweede vakantieweek was een topper aan de kust.  Ook een mooie gelegenheid om veel vrienden over de vloer te krijgen, die voor een dagje of langer het binnenland ontvluchtten voor een adempauze in onze contreien.  Of hoe vakantie of dagje uit aan zee en strand een mooi bindmiddel zijn voor dierbare en bijzonder waardevolle vriendschappen.  Vandaag Zoonlief en de kleinkids op bezoek gehad voor een wat verlate paaseitjesraap.  Twee exemplaartjes ('t waren mini eitjes) niet meer teruggevonden.  Ondertussen zullen ze wel gesmolten zijn.  Ik versprak me dan ook nog tegen de kids.  In plaats van: de paashaas heeft ze in de schaduw gelegd, zei ik: ik heb ze in de schaduw gelegd.  Wat me natuurlijk een behoorlijk schuine blik van Zoonlief opleverde.  Ik weet het, ik ben een verschrikkelijke ikke op dat gebied.  De leefwereld en fantasie van de kids een beetje ontgroeid, praat ik nogal vaak eens mijn mond voorbij.  Toch denk ik niet, dat onze jongste kleindochter erover viel, want ze ging ijverig op zoek.  Volgens mij weten de twee oudsten al waar de Paashaas (die vroeger ooit een 'klok van Rome' wa) de mosterd haalt.  Je moet ze niet onderschatten, de jeugd van tegenwoordig.  Zelf heb ik nooit in de klokken van Rome geloofd, laat staan in een Paashaas die eieren komt leggen.  We maken onze kinderen wat wijs en liegen er schaamteloos op los.  Noem het leugentjes om bestwil, want de pret bij het jonge volkje is er niet minder om. 

 

Ondertussen zijn we twee dagen verder.  Vandaag onze vrienden uit Houthalen op visite gekregen.  Een vriendschap, die net als met onze vrienden van vorige week, dateert van op de kinderkankerafdeling UZ Gent.  Door hetzelfde verdriet getekend, ons gestorven kind, zijn we elkaar al die jaren niet uit het oog verloren.  Ook met ouders van wie de kinderen de kanker overwonnen, is er nog steeds een warme band.  Deze middag samen superlekker geluncht in 't Ponton, één van onze favoriete restaurantjes (naast de Thai, de Barbouni van Michaël en Darka (Grieks) en de Milo van Laura en Mathias).  We weten waar we onze voetjes, zonder risico op ontgoocheling, onder tafel kunnen steken!  Het is hier ook veel rustiger, sedert de binnenlandertjes op paasmaandag het hazenpad kozen, wegens gisteren terug aan het werk.  Zaterdag gaat de 'Amateur' tentoonstelling van start in de stadshalle op de markt.  Het gaat hier om een overzicht van tien jaar 'WAK' met mensen, die verschillende keer aan dit gebeuren meewerkten en met werken, die al eens tentoongesteld werden.  De dienst cultuur koos twee van mijn teksten.  Leuk om nog eens met iets naar buiten te komen.  Benieuwd of er wat interesse zal zijn.  Volgende week dinsdagnamiddag ben ik van wacht in die prachtige locatie.  Gewoon een paar uurtjes genieten!

 

 

zo worden ouders

van gestorven kinderen

zweefvliegend acrobaten

 

tussen ...

onmacht en wanhoop

trapeze slingerend

vaak gekatapulteerd

in een vangnet verdriet

 

evenwicht zoekend

op de dunne draad

van verloren voelen

naar voorzichtig verder

hangend in de touwen

 

tussen ...

 

willen en moeten

kunnen en twijfelen

verliezen en vinden

 

jongleren ze met

goede en kwade dagen

spelen tal van keer toneel

met de ziel en trieste lach

van een onbegrepen clown

 

zo worden ouders

van gestorven kinderen

artiesten in het overleven

 

Doris Dorné - 2019

  

 

 



gepost door admin 22.04.19 18:55 | permalink | reacties (0) | General
12.04.19
groot geluk versus groot verdriet ...


Groot geluk. De Paasvakantie bracht onze jongste kleindochter voor een paar dagen bij ons in huis.  In haar ééntje op logement, dat beloofde leuk te worden.  Grote Zus had immers zicht op een paardenkamp (in het water gevallen) en grote broer wilde naar 'Facts', de beurs in Gent, waar tal van bezoekers zich verliezen in een magische wereld van 'het verkleed zijn als ...'.  Niet dat onze kleinzoon van zeven zo verkleedachtig is,  want al wie zich transformeert in één of ander fictief persoon jaagt hem de stuipen op het lijf.  Het was hem vooral te doen om de stands met verkoopschatten uit animatiefilms.  Terwijl zij dus in Gent de beurs afstruinden, reed ik met de jongste telg naar de JBC hier niet veraf, voor de aankoop van een K3 jurkje en dit op vraag van haar ouders.  Dat mama haar gezegd had geen wit te kiezen, daar maakte deze pientere vierjarige geen gewag van.  Wie niet weet, wie niet deert, moet ze gedacht hebben  Het eerste item dat haar in de ogen sprong, drie keer raden, was het feestjurkje voor 20 jaar K3 ... zo wit als pasgevallen sneeuw.  Ik sputterde wat tegen, zei zoiets als: mama zal je graag zien komen (zonder weet te hebben), maar daar had ze geen kleine oortjes naar.  Dit jurkje zou het worden en of ik nu nog een blauw, een geel of een groen erbij haalde, ze bleef onvermurwbaar.  Bij dat feestjurkje hoorde ook een riem, waarin lichtjes verwerkt.  Een must om het geheel echt tot zijn recht te laten komen, maar wel nog eens extra geprijsd.  Ja, ja, Studio 100 weet waar ze de kaas moeten halen.  Maar ... het kleedje stond onze benjamin prachtig.  Ze leek wel een 'mini Marthe' van K3.  Hetzelfde lange, donkere haar, dezelfde ogen ... Marthe in kleine versie.  Zo trots en gelukkig met een lapje stof, dat wij volwassenen er zelf blij van werden.  Ze mocht haar nieuwe outfit aan voor het paasfeest op mama's werk.  Vanavond aan de telefoon meldde ze me: 'op het werk van mama vonden ze me allemaal mooi!'.  Dan denk je als grootouder: missie volbracht.  Geluk ligt voor het rapen in jurkje en een riem met lichtjes van K3!  Je zou er zowaar Gert Verhulst voor omhelzen.

 

Groot verdriet. In een huis hier niet ver weg.  Dochter acht maanden zwanger van een eerste kleinkind.  Dromen zouden werkelijkheid worden, toekomst kreeg nieuwe kleuren, blijdschap troef.  Vol verwachting uitkijken naar het kleintje, dat harten zou doen smelten.  En dan ... een hartje dat niet meer klopt bij een laatste controle.  Nieuw leven in de kiem gesmoord, geluk aan diggelen ... een minimeisje het leven ontnomen nog voor geboren.  Het nieuws greep me naar de keel.  Bevallen van de dood, ik kan me er geen voorstelling bij maken, maar het moet de hel zijn voor ouders.  Wat blijft zijn gebroken harten en diep verdriet.  Het gebeurt zo veel, hoor je vergoelijkend zeggen, maar dat is helemaal geen troost.  Dit kleine mensje stuurt voor altijd het leven van haar ouders in een andere richting.  Nooit zullen ze haar vergeten, altijd zullen ze haar missen.  Al is ze er niet meer, toch zal ze altijd in hun nabijheid zijn.  Het verlangen naar haar zal blijven, het verdriet zal zich verankeren tot overal aanwezig.  Het kleine sterven laat nooit meer los en boetseert zij die de pijn moeten dragen tot voor altijd anders.  

 

 

afscheid

van een minimensje

 

levenloos poppetje

in piepklein kistje

 

het blij verwachte

reeds in dromen gegoten

mocht niet zijn

 

de wereld

aan haar voorbijgegaan

laat zich oneerlijk lezen

 

leert ons

op de vingers tikkend

hoe stralend licht

 

als een waakvlam

plots kan doven

 

klein mensje

klein poppetje

klein kistje

 

... niets dan verdriet

 

 

Doris Dorné - 2019

 

 

 

 



gepost door admin 12.04.19 18:46 | permalink | reacties (1) | General
05.04.19
beklijvend 'Komen te gaan' op VRT - een afscheid vlugger dan veel te snel


Maandagavond staat momenteel voor televisie, die kan tellen.  Als fervent verslaafde Thuiskijker (ik schaam me daar niet voor), val ik daarna voor het hartverwarmende programma 'Down the road' (ontroerend mooi), om vervolgens niet weg te zappen voor het beklijvende 'Komen te gaan', een reeks over voor altijd afscheid nemen. Deze week stond Els in de kijker.  Een jonge moeder van halfweg dertig, die haar begrafenis met een xxl dosis moed in eigen handen nam.  Afscheiddoosjes in plaats van een gewoon kaartje, haar kist geschilderd door de kindjes.  Ook het moment waarop ze wou sterven stond vast.  Nog voor de volledige aftakeling wou ze haar leven afronden, had ze gekozen voor euthanasie.  Een geruststellende gedachte, om omringd door al haar geliefden stilletjes te kunnen vertrekken op een zelf beslist moment.  Maar de kanker stak er een stokje voor, speelde samen met de dood een lelijk spel.  Het duo sloeg ongenadig toe en ontnam Els de regie over haar sterven.  Mijn hart brak, toen ik haar echtgenoot hoorde zeggen: het is helemaal niet gegaan zoals ze het wou en ik kon er niks aan doen, ik kon haar niet helpen.  Weg het beeld van een rustig inslapen, weg het samen afscheid nemen met de kindjes, weg de kans om de aftakeling en de pijn te snel af te zijn.  Het moet verschrikkelijk voelen voor hij die achterblijft en volledig meeging in de wensen van zijn stervende vrouw.  Ik had zo met hem te doen.  Leer mij kanker kennen, die genadeloze vijand.  De laatste uren van Benjamins leven kwam in beelden bij me binnen.  De door mij genomen beslissing, de schreeuw om hulp, om dat immense lijden een halt toe te roepen, liever vandaag dan morgen.  De juiste beslissing, om daarna toch nog een stukje verder te kunnen met 'leven' zonder hem.  Daarna de opluchting, een eindeloos lijden en sterven eindelijk voorbij.  Els' man mag het zichzelf niet kwalijk nemen, dat alles anders liep dan voorzien en toch zal hij dat wel doen, omdat haar afscheid niet was wat zij en hij gehoopt en voor ogen hadden.  Het maakt het verdriet des te groter en het 'een plaatsje geven' des te moeilijker.

  

Sedert vorige zondag hebben wij een kleinzoon van zeven!  Dit heuglijk feit mochten we woensdag gaan vieren.  De jarige had er geen weet van, dat we aan de schoolpoort zouden staan.  Drie blije gezichtjes, de verrassing was compleet. Na een etentje bij de echte Italiaan (pizza gaat er altijd in), was het tijd voor de kadootjes.  Wat anders geen probleem oplevert, was dit keer een ware martelgang.  Onze kleinkroost verdrinkt bijna in het speelgoed, dus was het maar de vraag met wat we dit keer op de proppen konden komen.  Na wat heen en weer gesms, besloot ik hier in de lokale speelgoedwinkel Toepi een doos van zijn favoriete merk te kopen.  Ter informatie dit doorgegeven aan Zoonlief, die een half uurtje later liet weten: sorry, maar dat kreeg hij ooit al van Opa.  Duizend bommen en granaten!  Ik terug naar de bron voor dan maar een andere doos.  Gelukkig bleek wisselen geen obstakel.  De vulkaan dinodoos viel uiteindelijk toch in de smaak bij kleinzoon.  Pa had wel een vette kluif aan het inéénsteken, maar dat mocht de pret niet drukken.  Missie volbracht!  Op naar de volgende kleinjarige, gelukkig maar in juli, oef.

 

 

je had 

het in de hand

je was

vol vertrouwen

 

dit zou je

nog zelf afronden

alles moest

de toets van jou 

 

je plooide

met een glimlach

je schilderde

met een glimlach

 

zo veel moed

zo veel wilskracht

zo veel liefde

 

zelfs tot

het laatste uur

wilde jij

de touwtjes in handen

 

je was 

er gerust in

je had

er vrede mee

 

voor zover dat kan ...

 

twee kompanen

kanker en dood

ontnamen jou echter

je laatste wens

 

jouw eigen

mooi geregisseerde dood

meedogenloos gecounterd

door een onvoorzien laffe aanval

 

maakte het afscheid bitter

en des te moeilijker om dragen

 

 

Doris Dorné - 2019

 

 

 

 

 

   

 

 

     



gepost door admin 05.04.19 17:43 | permalink | reacties (0) | General
 
:: Juni 2019 (3)
:: Mei 2019 (3)
:: April 2019 (4)
:: Maart 2019 (6)
:: Februari 2019 (4)
:: Januari 2019 (5)
:: December 2018 (6)
:: November 2018 (9)
:: Oktober 2018 (29)
:: Augustus 2018 (1)
:: Juli 2018 (3)
:: Juni 2018 (4)
:: Mei 2018 (2)
:: April 2018 (5)
:: Maart 2018 (7)
:: Februari 2018 (3)
:: Januari 2018 (6)
:: December 2017 (5)
:: November 2017 (3)
:: Oktober 2017 (4)
:: Augustus 2017 (6)
:: Juli 2017 (3)
:: Juni 2017 (5)
:: Mei 2017 (7)
:: April 2017 (3)
:: Maart 2017 (6)
:: Februari 2017 (6)
:: Januari 2017 (9)
:: December 2016 (10)
:: November 2016 (7)
:: Oktober 2016 (19)
:: September 2016 (17)
:: Augustus 2016 (23)
:: Juli 2016 (20)
:: Juni 2016 (22)
:: Mei 2016 (28)
:: April 2016 (26)
:: Maart 2016 (29)
:: Februari 2016 (29)
:: Januari 2016 (31)
:: December 2015 (4)
:: November 2015 (5)
:: Oktober 2015 (1)
:: Augustus 2015 (2)
:: Juli 2015 (2)
:: Juni 2015 (2)
:: Mei 2015 (4)
:: April 2015 (2)
:: Maart 2015 (5)
:: Februari 2015 (3)
:: Januari 2015 (5)
:: December 2014 (4)
:: November 2014 (3)
:: Oktober 2014 (5)
:: Augustus 2014 (4)
:: Juli 2014 (3)
:: Juni 2014 (5)
:: Mei 2014 (6)
:: April 2014 (3)
:: Maart 2014 (7)
:: Februari 2014 (6)
:: Januari 2014 (6)
:: December 2013 (8)
:: November 2013 (6)
:: Oktober 2013 (5)
:: Augustus 2013 (6)
:: Juli 2013 (5)
:: Juni 2013 (5)
:: Mei 2013 (5)
:: April 2013 (6)
:: Maart 2013 (6)
:: Februari 2013 (5)
:: Januari 2013 (10)
:: December 2012 (8)
:: November 2012 (9)
:: Oktober 2012 (5)
:: Augustus 2012 (5)
:: Juli 2012 (7)
:: Juni 2012 (5)
:: Mei 2012 (7)
:: April 2012 (8)
:: Maart 2012 (7)
:: Februari 2012 (4)
:: Januari 2012 (8)
:: December 2011 (6)
:: November 2011 (7)
:: Oktober 2011 (6)
:: Augustus 2011 (7)
:: Juli 2011 (7)
:: Juni 2011 (5)
:: Mei 2011 (9)
:: April 2011 (7)
:: Maart 2011 (6)
:: Februari 2011 (7)
:: Januari 2011 (7)
:: December 2010 (8)
:: November 2010 (9)
:: Oktober 2010 (9)
:: Augustus 2010 (7)
:: Juli 2010 (7)
:: Juni 2010 (9)
:: Mei 2010 (10)
:: April 2010 (7)
:: Maart 2010 (12)
:: Februari 2010 (11)
:: Januari 2010 (14)
:: December 2009 (13)
:: November 2009 (10)
:: Oktober 2009 (10)
:: September 2009 (13)
:: Augustus 2009 (11)
:: Juli 2009 (9)
:: Juni 2009 (11)
:: Mei 2009 (12)
:: April 2009 (14)
:: Maart 2009 (13)
:: Februari 2009 (15)
:: Januari 2009 (17)
:: December 2008 (17)
:: November 2008 (19)
:: Oktober 2008 (14)
:: September 2008 (17)
:: Augustus 2008 (16)
:: Juli 2008 (17)
:: Juni 2008 (16)
:: Mei 2008 (13)
:: April 2008 (18)
:: Maart 2008 (22)
:: Februari 2008 (17)
:: Januari 2008 (21)
:: December 2007 (20)
:: November 2007 (23)
:: Oktober 2007 (25)
:: September 2007 (17)
:: Augustus 2007 (17)
:: Juli 2007 (21)
:: Juni 2007 (26)
:: Mei 2007 (27)
:: April 2007 (26)
:: Maart 2007 (3)