Poezie Doris Dorné
 
 

Maandelijks Archief: MEI 2007


31.05.07
eind mei


Eind mei en ons tentje staat nog steeds niet op ons terras.  De laatste weken was het weer er niet erg naar en we kijken dus de kat uit de boom.  De weerberichten zijn gunstig voor het weekend, maar ik moet dat eerst zien, soms is zon voorspellen, een handige manier om toeristen naar zee te lokken. Nu, het mag wel zomer worden, zodat we toch nog een maand of drie kunnen genieten van ons buitenverblijf op het terras. Positieve Echtgenoot liet zojuist de opmerking vallen, dat de dagen op hun langst zijn en binnenkort al terug beginnen te krimpen.  Ik mag er niet aan denken!
Christiane, mijn vriendin (ooit leerde ik haar kennen via mijn dichtbundels), is op vakantie in St. Idesbald en we hadden afgesproken, dat ik haar ging ophalen voor een wandeling in Nieuwpoort-Bad.  We hadden geluk, want na een fikse regenbui deze middag, klaarde de lucht onmiddellijk op en was de zon weer van de partij.  Ons badstadje lag er rustig bij, we hadden de dijk voor ons alleen.  Voor mensen als Christiane, die in Antwerpen wonen, moeten zee en strand echt een verademing zijn.  Wij, die hier ons leven slijten, zijn toch wel echte gelukzakken, al wordt er vaak beweerd, dat die van 'bachten de kupe' (de westhoekbewoners) aan het eind van de wereld wonen en van niets hoogte hebben.  Vergeet het maar, we zijn hier bijzonder alert voor alles en nog wat!  Allé, nog dertig dagen om ons voor te bereiden op het drukke vakantieseizoen en de massa toeristen, die hier zullen neerstrijken met alle voor- en nadelen.  Klagen doen we niet, veel mensen leven van het toerisme en het brengt wat (veel) beweging in de brouwerij.
 
Wat denken jullie?  Heb ik vandaag koffie gedronken en 't een of  't ander erbij gesneukeld (gesnoept)?  Het blijft een open vraag ....
 
  
 
 


gepost door admin 31.05.07 22:20 | permalink | reacties (0) | General
30.05.07
meubelperikelen


Volgens mij zijn we nodig aan een nieuwe eetkamer toe, volgens Echtgenoot kan de huidige nog jaren mee.  Dat is deze keer echter buiten de waard gerekend.  Een paar maanden geleden zag ik er eentje in een meubelwinkel, waarvoor ik onmiddellijk viel.  Na een speurtocht langs verschillende verkooppunten, een mens denkt altijd interessante zaken te kunnen doen, werd het mij vandaag toch duidelijk, dat van grote prijsverschillen geen sprake is.  Als er al een verschil is, dan wordt dat tenietgedaan door leverings- en plaatsingskosten, die bij de ene wel en bij de andere dan weer niet worden aangerekend.  Toch heb ik, met het vergelijken van de prijzen in verschillende winkels, veel bijgeleerd.  Zeker is: de nieuwe eetkamer komt er, maar vraag me niet wanneer!
De dag doorgebracht bij zus Martine in Oostakker.  Samen boodschappen gedaan en vanmiddag met de meisjes in de Quick gegeten.  Waar is de tijd, dat we naar Brussel reden om een lange, lederen mantel voor Zoon?  De meisjes (toen nog klein) wilden in de Quick eten, maar hun mama lust dat niet en stribbelde tegen.  De meerderheid won en zo kwam het, dat mijn zus, terwijl wij aan het eten waren, voor ons beiden een wedstrijdfoldertje invulde en in de bus deponeerde.  Je kon er een GSM mee winnen (zo'n knuffel van een ding, waar je iemand het hoofd mee kunt inslaan, 't was immers nog in de beginperiode van de GSMs).  Maanden later kregen we allebei een brief van de Quick met de blijde boodschap dat we winnares waren van een GSM.  We hadden allebei prijs!  Nog een geluk, dat zus Martine toen geen eten moest hebben, het zorgde voor jarenlang telefoonplezier.
Later op de middag een bezoekje gebracht bij Simonneke en Gaston, beste vrienden van Zus.
Ze wonen in een piepklein, maar bijzonder knus huisje, precies op maat gemaakt voor hen.  Wie een beetje lengte heeft, moet zich bukken om door het deurgat te geraken.  Kopje koffie gedronken (nog maar eens) en beetje gebabbeld, want ook zij kennen het verdriet om een verloren kind.  Hun enige zoon verdronk tijdens het duiken.
Tegen de avond naar Gent gereden om de gestreken was van Zoon af te geven.  Wou eigenlijk niet met hem gaan eten, vermits hij altijd staat te roepen, dat hij nog zoveel werk aan zijn film heeft en mij daar al een paar grijze haren door bezorgde, want 't liefst van al zien we hem dit jaar afstuderen.  Maar ja, het atelier was dicht, werken was er vanavond niet meer bij en zijn vriendin lag thuis uit te zieken van een keelonsteking.  Dus toch maar met hem naar zijn favoriete eettent getrokken voor het verorberen van een pizza.  Viva de kalorieën en weg met de weegschaal! Ik hoop van harte, dat zijn film afgewerkt raakt tegen eind volgende maand en dat we de studeerstress voor altijd achter ons mogen laten.  Wie weet welke stress ons in de toekomst nog te wachten staat?
 
 
 


gepost door admin 30.05.07 22:49 | permalink | reacties (0) | General
29.05.07
knoop


Woorden (klein beetje) gehad met zoonlief en nu zit ik met een knoop in mijn maag.  Moeder zijn is ook niet van 't gemakkelijkste.  Meestal houd ik mijn mond, maar een mens kan toch niet altijd zwijgen als er hem iets dwars zit (of toch?).   Ik haat discussies en vooral met iemand die veel sterker van tongriem gesneden is dan ik en bij voorbaat al zeker is van zijn gelijk.  Zo is Zoon dus.  De gedachte alleen al aan een discussie met hem, maakt me op voorhand moe.  Die jongen kan praten, hij zou een muur omver praten!  Vroeger wou hij advocaat worden, maar naderhand vond hij, dat er al genoeg exemplaren rondliepen.  Misschien miste hij toch zijn roeping, je zou het bijna gaan denken.  Nu, zo vaak liggen we niet in de clinch.  Kan ook niet, want we zien hem hier nog zelden verschijnen.  Acht jaar kot maakten hem tot méér dan zelfstandig en een Gentse vriendin houdt hem steeds frequenter in gindse contreien.  Dat je je kind los moet laten, daar heb ik geen problemen mee, zolang het maar gelukkig is.  Maar ... de examens naderen en Zoon is bezig aan zijn eindfilm (laatstejaars animatie) wat wil zeggen: stress bij hem en bij mij ook, want hij moet ergens zijn frustraties kwijt.  Daar ligt dus de oorzaak van ons telefonisch conflict.  Moeder zegt haar mening, Zoon reageert en hop, we zijn vertrokken met het enige resultaat, dat ik al de ganse dag met een rotgevoel rondloop.
Bij toeval in een winkel deze morgen een passende magneet gevonden voor op mijn ijskast (er hangen er al een hele verzameling): een olifantenjong loopt op grote afstand achter zijn olifantenmoeder, de tekst die erbij hoort: omdat ik je moeder ben!  Volledige weergave van mijn gemoedstoestand. Weet je wat het allemaal zo moeilijk maakt?  De liefde voor Zoon, het grote houden van.  Morgen zien we elkaar, voor ik iets zeg, zal ik eerst eens diep ademhalen!


gepost door admin 29.05.07 23:17 | permalink | reacties (0) | General
28.05.07
bloemenmarkt


Te Veurne is er jaarlijks de bloemenmarkt op Pinkstermaandag.  Zoals gisteren al gemeld, wij daar naar toe.  Fabienne was ook van de partij, mijn moeder belde af.  Ze voelde zich niet zo lekker, zware verkoudheid.  Eerst eens de markt afgelopen om te zien wat de bloemisten allemaal bij zich hadden en om de prijzen te vergelijken (natuurlijk). Het aanbod is altijd groot, keuze te over.  Net zoals elk jaar, liepen we verschillende bekenden en vrienden tegen het lijf.
Zo ook JP en Chris.  Chris is keramiste, ze maakt prachtige dingen in raku, een Japanse techniek. Dit jaar werd ze gevraagd, om een aantal exemplaren van de Nieuwpoortse reus, Jan Turpijn te maken als relatiegeschenk voor het gemeentebestuur.  Jan Turpijn is de grootste Europese reus, zo groot, dat hij vaak niet kan meelopen in de stoet, omdat de op bepaalde plaatsen de elektriciteitsbedrading een hindernis vormt.  JP, haar echtgenoot, dat is een ander paar mouwen.   Echtgenoot had hem ontmoet, toen hij een eerste lading bloemen naar de auto droeg (dat is de reden waarom de mannen mee mogen).  Samen zochten ze een terrasje op en zaten daar prinsheerlijk achter een drankje toen ik hen ontdekte, terwijl Fabienne en ik eigenlijk niet goed begrepen waar Echtgenoot zolang bleef. Enfin, het was het moment om onze dorst te laven, want we hadden een droge keel gekregen van onze strooptocht en de portemonnee was omzeggens leeg.  Na de middag mijn moeders bloemen afgezet, gelukkig was ze niet zo ziek, dat ze in bed moest blijven.  Ze zag het zelfs zitten om nog te beginnen met verpotten. 
Ook hier zijn mijn aankopen van deze morgen al verpot en geplant.  We houden het sober dit jaar.  De plantjes, vraag me de naam niet, die ik vorig jaar kocht, zorgen ervoor dat ik niet teveel geld moest spenderen, want ze zaaiden zichzelf uit en bloeien al volop.  Dat is gemakkelijk, vandaar dat ik ook vandaag voor een winterharde soort heb gekozen. Een mens wordt met de jaren meer en meer vooruitziend, vooral wat 'gemak' betreft.
Later, tegen de avond aan, sprong Ellen nog eens binnen.  Haar Rafke zit voor een weekje in Polen (voor zijn werk) en zij verblijft een paar dagen in haar ouderlijke woonst (rechtover).  Zo zien we elkaar eens en dat is altijd leuk!
 
 


gepost door admin 28.05.07 21:31 | permalink | reacties (0) | General
27.05.07
feestweekend


Een 'feestweekend' kun je de voorbije zaterdag en zondag (bijna voorbij) wel noemen.  Gratiënne werd gisteren vijftig en zag dus Sarah (de vrouw van Abraham).  Voor wie dit Chinees niet begrijpt: als een man vijftig wordt, dan zeggen ze 'hij heeft Abraham gezien', bij een vrouw is dat dus 'ze heeft Sarah gezien'.  Vreemd, maar heel veel mensen hebben die uitdrukking nog nooit gehoord.  Enfin, we waren dus uitgenodigd door Eddy (de echtgenoot van de jarige) voor een verrassingsverjaardagsfeest.  Gratiënne wist nergens van en mocht ook nergens van weten. Eerst Els opgehaald in Oostende (we delen allemaal één gegeven: ons kind was in behandeling op de kinderkankerafdeling in het UZ Gent).  We leerden elkaar kennen op de afdeling of via-via vrienden van. Voor we bij de familie Gistelinck belandden, even halt gehouden aan de academie in Gent, waar Zoon klaar stond met een berg vuile was.  Daarna verder richting Sinaai, waar de jarige woont.  Ze hadden het feestbeest als cadeau een dagje ontstressen gegeven in een beautycenter, zodat ze zeker geen flauw vermoeden zou hebben van wat haar 's avonds te wachten stond.  De verrassing was dan ook compleet.  Gratiënne was even het noorden kwijt, toen ze in haar tuin zo'n vijfendertig vrienden vond, een Spaanse kok, twee tenten en inderhaast gesnoeide struiken.  Het was 'top'.  De Spaanse apéritiefhapjes, de paëlla, de desserts ... alles om je vingers van af te likken.  Om middernacht dropten we Els thuis af en keerden Nieuwpoortwaarts.
 
Vandaag naar Proven gereden (we zijn precies de vliegende Hollanders), voor de koffie op het eerste communiefeest van Niek en Niels, de tweeling van Karin en Ronald (Ronald is al jaren lid van de miniracingclub).  Op vraag van Karin had ik een tekstje geschreven, dat gebruikt werd op het kaartje met de foto van de tweeling.  Foto, tekst en kleur vormden een mooi geheel.
 
Er zijn al verschillende opmerkingen gekomen op deze 'spinsels' o.a. dat ik wel héél véél koffie drink en taartjes eet.  Ja, de hardwerkende mensen begrijpen dat niet altijd, dat ik mijn tijd zo'n beetje verkwansel met zulke dingen in plaats van me nuttig te maken en uit werken te gaan.
Kijk, in de eerste plaats drink ik eigenlijk geen koffie of het is koffie verkeerd (veel melk, weinig koffie), maar dat heb ik hier al eens neergecomputerd en in de tweede plaats, vind ik, onderhoud ik daarmee mijn sociale contacten.  Ik maak tijd voor andere mensen, mijn dagen en weken zijn overigens druk bezet.  Het is toch nog altijd zo, dat mensen die niet werken, niet als volwaardig beschouwd worden.  't Is precies een grote zonde als je kiest om 'moeder' te zijn!  Wel, op mijn ijskast hangt er een spreuk: een niet werkende moeder bestaat niet.  Een waarheid zo zeker als één plus één twee is.  Kom maar eens kijken naar de was van mijn studentje!  Ik zal jullie al een beetje voorbereiden voor de komende week.  Morgen trekken we naar de bloemenmarkt te Veurne, dinsdag is klusdag, woensdag rij ik naar mijn zus in Oostakker, donderdag haal ik vriendin Christiane op voor een wandeling in Nieuwpoort-Bad, vrijdag is marktdag en raceavond ... als dat geen volgeboekte agenda is.  Waar zou ik nog de tijd halen om te gaan werken? 
 


gepost door admin 27.05.07 22:45 | permalink | reacties (1) | General
26.05.07
proficiat


Een baby van vijf maand oud sterft in een auto, achter gelaten, vergeten?????  Ik ben ontsteld als ik zo'n dingen hoor op de radio of lees in de krant.  Hoe kun je nu je kind, dat je moet afzetten bij de onthaalmoeder, vergeten?  Dit verhaal leest als een verschrikkelijk drama.  Wat zit er nog meer achter?  Hoe is dat kleine kindje gestorven? Hoelang zat het te huilen en waarom merkte niemand dat op?  Het snijdt door merg en been.  Zelf vochten we langer dan een jaar als leeuwen voor en met ons kind.  Het mocht niet baten, kanker is vaak meedogenloos.  Je kind moeten verliezen op welke manier ook, daar kan geen enkele pleister het levenslange bloeden van je hart stelpen.  En dan hoor je zoiets en je kan er met je verstand en je hart niet bij, dat ouders zomaar hun kind 'vergeten'.  Toch gebeurt het.  Ook op school maken ze van die dingen mee, dat papa of mama er niet aan denken om hun kind af te halen met wenende kleintjes en gefrustreerde kleuterjuffen als resultaat.  Een kind is een kostbare parel, daar moet je niet mee leuren.  Een kind moet je koesteren, het is iets waar je (ik toch) voor kiest en voor gaat.  Kinderen vragen niet om geboren te worden, het zijn wij, volwassenen, die uit (gezond) menselijk egoïsme voor kinderen gaan.  Het brengt mee, dat je als ouder je verantwoordelijkheden moet nemen op elk moment en op elke plaats. Neen, ik kan er echt niet bij, dat zo'n dingen kunnen gebeuren!
Gisterenavond lieten Claire en ik de miniracingclub van Echtgenoot voor wat het was en gingen we supporteren voor Jill, die haar examen voordracht aflegde in Het Bedrijf te Oostduinkerke.
Jill is de dochter van Louisa en Jean.  Louisa leerde ik kennen via mijn eerste dichtbundel, zij is woordkunstenares en wat voor één.  Sedertdien kon ik altijd een beroep op haar doen als een een nieuw boekje verscheen.  Zij neemt dan de voorstelling voor haar rekening en ze doet dat iedere keer weer op een unieke manier.  Jill treedt dus in de voetsporen van haar moeder en gisteren deed ze dat met verve.  Gewoon fantastisch!  Daar ben ik nu jaloers op, op iemand die het aandurft om een half uur lang, helemaal in haar ééntje, met veel flair een publiek te bespelen.
Dikke proficiat!  Ze kreeg overigens 90% van de jury en een zoen van de fans. Mama Louisa zag dat het goed was en Papa Jean groeide van vaderlijke trots nog drie centimeter (en hij is al twee meter lang).  Jill zou een plaatsje waard zijn in Theater aan Zee te Oostende, ze is stukken beter dan vele anderen!


gepost door admin 26.05.07 11:54 | permalink | reacties (0) | General
24.05.07
zonnig


Vermits het vandaag zonnig beloofde te worden, greep ik naar mijn verfborstels en ging aan de slag.  Eerst het houtwerk (ramen en luifel op ons terras) afgewassen en daarna begonnen met smeren.  De zon deed haar best en nu zit ik hier te spinselen met een verbrande, rode rug.  Ik zou eigenlijk beter moeten weten, want heel vaak heb ik binnenpretjes als ik de eerste toeristen zie lopen, getekend door te felle zonnestralen.  Soms zijn het hun benen, of hun rug, maar ook heel vaak hun borst, die het bewijs leveren van te lang zonnen.  In het laatste geval spreken wij dan gniffelend van 'roodborstjes'.
Jaren geleden, tijdens het bouwen van ons huis, liep ik rond in mijn bikini.  Mijn vader had me al een paar keer gewaarschuwd, dat ik toch beter iets zou aantrekken, want de zon scheen die dag onbarmhartig.  Maar ja, jonge gasten weten het altijd beter (ik was toen nog een piepkuiken van vierentwintig) en dus gaf ik geen gevolg aan zijn wijze raad.  Of ik het geweten heb?  De dag daarna moest ik gaan werken met grote brandblaren op mijn schouders, verschrikkelijk pijnlijk.
Nog een etmaal later was ik verplicht thuis te blijven, want ik kon niets van kleding op mijn huid verdragen.  Zo zie je maar, goede raad is duur!
 
Deze namiddag koffie gedronken bij Ludwina.  We werden vriendinnen doordat we terzelfdertijd ons huis in dezelfde wijk bouwden en daarna ook door onze zonen die in hetzelfde jaar geboren werden.  Zij was al moeder van twee, ik had nog geen enkele ervaring.  Om de veertien dagen gingen we bij elkaar op de koffie en zo is dat gebleven (al zesentwintig jaar lang) en zo willen we dat houden!  Benjamin was zot van Ludwina, zij was zijn favoriete volwassen vriendin.  Heel vaak liep hij het straatje in en belde bij haar aan de deur, voor iedere keer weer hetzelfde ritueel: eerst een spelletje schaak, daarna op de nintendoconsole en nadien met lego of playmobiel.  Hij kon dat thuis ook wel allemaal doen, maar bij Ludwina was het leuker!  Ook bij Ellen (zijn en mijn grote vriendin van rechtover) ging hij regelmatig bellen en ook daar kreeg hij steeds de nodige aandacht.  Het is hartverwarmend te weten, dat er zoveel liefde en vriendschap was voor mijn kind (dat zelf veel gaf) in zijn veel te korte leven. 
 
soms liep jij
zomaar even langs
op nummer elf
of nummer zeven
 
twee huizen
met een hart
waar jij
het goed vond
om te zijn
 
nog steeds
zie ik je lopen
verlangend ...
naar de deurbel
 
 
 
 


gepost door admin 24.05.07 23:45 | permalink | reacties (0) | General
23.05.07
nieuwe look


Met mijn moeder om een nieuwe bril geweest naar Veurne.  Tof montuurtje gekozen, hip en trendy.  Modern kleurtje ook, fleurig.  Zesenzeventig zijn wil niet zeggen, dat je de mode niet moet volgen. Ja, mijn moeder toont haar leeftijd niet en met deze aankoop zal ze nog jonger ogen! Terzelfdertijd eens de markt afgelopen, maar nergens stil gestaan en dus ook geen geld gespendeerd.  Deze verstandige dames zijn dan een spaghettietje gaan eten met zicht op zee, waarna ik mijn moeder veilig terug heb thuisgebracht.
 
Het zomerde vandaag en ik heb dan ook van de gelegenheid gebruik gemaakt om deze namiddag het gras voor de tweede keer af te rijden.  Was vier uur bezig in onze tuin, maar ben tevreden over mezelf.  Van dichtbij is ons gras niet om aan te zien, eigenlijk is het meeste dat er groeit onkruid, maar ja, zo lang het groen is ... kan het er voor ons nog mee door.
Er lopen hier ook nogal wat poezen rond, die af en toe iets achterlaten in onze tuin.  Als je grasmachine daarmee geconfronteerd wordt, dan zit er een vies geurtje aan.  Zo ook deze namiddag, bah, ik had beter een wasknijper op mijn neus gezet!  Leve de natuur, maar er zijn prettiger dingen. Het voordeel van zo'n arbeidsintensieve vier uren, is dat ik er een mooi, bruin kleurtje aan over hou.  Straks vraagt iedereen me of ik op vakantie ben geweest (ik doe dat dus nooit), alsof je hier niet kunt 'bakken'.  Bovendien wordt mijn haar alsmaar blonder door de zon en dan denken ze, dat het gekleurd is en ik een dom blondje ben.  Ja, want alleen geverfde blondjes zijn dom, wist je dat?  Echt blond heeft niks met dom te maken ( ik las dat eens in een artikel). Echt blond wordt een zeldzaam item, want echt blond is met uitsterven bedreigd.  Ik behoor dus tot een uitstervend ras en ik ben er best trots op!
 
 
 


gepost door admin 23.05.07 22:30 | permalink | reacties (0) | General
22.05.07
rustig aan


Beetje rustig aan gedaan vandaag.  Eerst naar de post geweest met een aantal kaarten, die deze week waarschijnlijk niet meer bij de bestemmeling zullen geraken, want de Post staakt.  In Gent ligt het werk van de postbodes al tien dagen stil en vannacht hebben ze ook het sorteercentrem in Wondelgem bij de staking betrokken.  Duizenden brieven liggen al te wachten, pensioenen komen niet bij de mensen terecht, firma's zitten met de handen in het haar!  Voor vrijdag is er een nationale staking aangezegd, dus veel post moeten we deze week niet meer verwachten. Bij deze, voor al die mensen die ik geschreven heb: de kaarten zijn op komst, maar vraag me niet wanneer.
Deze middag bij mijn moeder gegeten en daarna met Fabienne, mijn vriendin, naar Middelkerke gereden.  Zij wou nieuwe, voilen gordijnen bestellen en ik moest naar de Brico, verf halen voor het behandelen van het buitenhoutwerk. Ben zeker van plan om er eerstdaags aan te beginnen. Zodra het een dag mooi weer is, ga ik aan de slag.  Te beginnen met de ramen op ons terras, want binnenkort zetten we ons tentje en dan kan ik er nog moeilijk bij.  Ja, de dag dat de partytent op ons terras staat, dan is het zomer!  Als het weer het toelaat, dan eten we 's morgens, 's middags en 's avonds buiten.  Fantastisch is dat, geen vakantie in het buitenland kan daar aan tippen. Het weer moet dan wel meezitten, ooit hadden we op veertien dagen tijd drie gesneuvelde tenten (wind en regen zijn nefast).  Sedert enkele jaren mogen we echter niet klagen, ons 'buitenverblijfje' houdt toch al een paar zomers stand. Ik heb dus de nodige verf en Fabienne krijgt binnen enkele weken haar nieuwe gordijnen.  Twee vliegen in één klap!
Vanavond nog driehonderd kaarten met een gedicht van eigen hand op, gesigneerd.  Een vereniging uit Torhout stuurt ze eind juni mee naar hun leden.  Een hele eer, al moest ik nog even  navragen wat ze wilden zeggen met 'signeren' (hoe, waar, wat), want van zulke dingen heb ik echt geen kaas gegeten.  Waardering en erkenning, dat is toch wel het mooiste wat je kunt krijgen voor je werk.
 
 


gepost door admin 22.05.07 22:49 | permalink | reacties (0) | General
21.05.07
baaldag


Voel me moe, mijn haar is een katastrofe, zit slecht in mijn huid ... met andere woorden: deze maandag is een baaldag.  Ken je dat, zo'n dag waarop alles je teveel is?  Het kan natuurlijk ook de menopauzeblues zijn, ik ben immers geen drie maal zeven meer.  Ja, de jaren spelen me soms parten en al willen veel vrouwen dat niet toegeven, ik heb daar geen moeite mee.  Bovendien heb ik eens een lijstje gemaakt van alles wat er verandert tijdens de menopauze, amai, mijn voeten.
Het is echter een goede leidraad als ik me eens niet lekker voel, je relativeert er alles door.
Hoofdpijn? Menopauze.  Moe? Menopauze.  Angsten? Menopauze.  Pijn in je gewrichten? Menopauze.  Slaaploosheid?  Menopauze.  Met het verkeerde been uit bed gestapt? Menopauze.  Ik kan nog wel even doorgaan, hoor!  Het hoort bij het vrouwzijn, hé, alhoewel ik denk, dat mannen er soms ook last van hebben.
Deze morgen op het nieuws gehoord, dat het zeilschip de 'Cutty Sark' in brand stond. Mooie herinneringen heb ik aan die boot.  In het laatste jaar van de humaniora kreeg je als primus op de proclamatie bij elk vak een beloning (een boek, een medaille).  Wat Engels betrof was er een dagtrip naar Londen.  Onze leraar, Mijnheer Costenoble, vond drie leerlingen uit onze klas die reis waard en dus moest er gestemd worden.  Ik kreeg de meeste stemmen en mocht tijdens de zomervakantie per vliegtuig, samen met andere studenten, het water over.  Die dag brachten we ook een bezoek aan de 'Cutty Sark', prachtige boot!  Er zit zelfs nog een postkaart, gekocht op dat schip, in mijn intussen vergeeld dagboek van toen.  Nog geen achttien was ik, oei, oei, waar blijft de tijd?
De Post bracht vandaag ook een bestelling, verpakt in een oude affiche van een bluesoptreden.  Je moet weten dat Echtgenoot en ik heel veel van bluesmuziek houden.  Sedert jaren 'fan' van Didier Derck, een Nieuwpoortse bluesmuzikant. Laat die affiche er nu één zijn van 'Hideaway', een formatie van Ralf Bonte (die vaak samen met Didier optrad onder de naam 'The Resonators')voor een optreden in november 1987.  Dat stukje papier is al twintig jaar oud.  Het verleden is hier vandaag wel erg uitzonderlijk en bijzonder nadrukkelijk aanwezig.  Toeval zeker?
 
 


gepost door admin 21.05.07 15:53 | permalink | reacties (0) | General
 
:: Oktober 2017 (4)
:: Augustus 2017 (6)
:: Juli 2017 (3)
:: Juni 2017 (5)
:: Mei 2017 (7)
:: April 2017 (3)
:: Maart 2017 (6)
:: Februari 2017 (6)
:: Januari 2017 (9)
:: December 2016 (10)
:: November 2016 (7)
:: Oktober 2016 (19)
:: September 2016 (17)
:: Augustus 2016 (23)
:: Juli 2016 (20)
:: Juni 2016 (22)
:: Mei 2016 (28)
:: April 2016 (26)
:: Maart 2016 (29)
:: Februari 2016 (29)
:: Januari 2016 (31)
:: December 2015 (4)
:: November 2015 (5)
:: Oktober 2015 (1)
:: Augustus 2015 (2)
:: Juli 2015 (2)
:: Juni 2015 (2)
:: Mei 2015 (4)
:: April 2015 (2)
:: Maart 2015 (5)
:: Februari 2015 (3)
:: Januari 2015 (5)
:: December 2014 (4)
:: November 2014 (3)
:: Oktober 2014 (5)
:: Augustus 2014 (4)
:: Juli 2014 (3)
:: Juni 2014 (5)
:: Mei 2014 (6)
:: April 2014 (3)
:: Maart 2014 (7)
:: Februari 2014 (6)
:: Januari 2014 (6)
:: December 2013 (8)
:: November 2013 (6)
:: Oktober 2013 (5)
:: Augustus 2013 (6)
:: Juli 2013 (5)
:: Juni 2013 (5)
:: Mei 2013 (5)
:: April 2013 (6)
:: Maart 2013 (6)
:: Februari 2013 (5)
:: Januari 2013 (10)
:: December 2012 (8)
:: November 2012 (9)
:: Oktober 2012 (5)
:: Augustus 2012 (5)
:: Juli 2012 (7)
:: Juni 2012 (5)
:: Mei 2012 (7)
:: April 2012 (8)
:: Maart 2012 (7)
:: Februari 2012 (4)
:: Januari 2012 (8)
:: December 2011 (6)
:: November 2011 (7)
:: Oktober 2011 (6)
:: Augustus 2011 (7)
:: Juli 2011 (7)
:: Juni 2011 (5)
:: Mei 2011 (9)
:: April 2011 (7)
:: Maart 2011 (6)
:: Februari 2011 (7)
:: Januari 2011 (7)
:: December 2010 (8)
:: November 2010 (9)
:: Oktober 2010 (9)
:: Augustus 2010 (7)
:: Juli 2010 (7)
:: Juni 2010 (9)
:: Mei 2010 (10)
:: April 2010 (7)
:: Maart 2010 (12)
:: Februari 2010 (11)
:: Januari 2010 (14)
:: December 2009 (13)
:: November 2009 (10)
:: Oktober 2009 (10)
:: September 2009 (13)
:: Augustus 2009 (11)
:: Juli 2009 (9)
:: Juni 2009 (11)
:: Mei 2009 (12)
:: April 2009 (14)
:: Maart 2009 (13)
:: Februari 2009 (15)
:: Januari 2009 (17)
:: December 2008 (17)
:: November 2008 (19)
:: Oktober 2008 (14)
:: September 2008 (17)
:: Augustus 2008 (16)
:: Juli 2008 (17)
:: Juni 2008 (16)
:: Mei 2008 (13)
:: April 2008 (18)
:: Maart 2008 (22)
:: Februari 2008 (17)
:: Januari 2008 (21)
:: December 2007 (20)
:: November 2007 (23)
:: Oktober 2007 (25)
:: September 2007 (17)
:: Augustus 2007 (17)
:: Juli 2007 (21)
:: Juni 2007 (26)
:: Mei 2007 (27)
:: April 2007 (26)
:: Maart 2007 (3)