Poezie Doris Dorné
 
 

Maandelijks Archief: MEI 2008


29.05.08
angst en verdriet


Veel angst en verdriet bij Zoonlief en vriendin Veerle.  Veerles moeder kreeg een lichte beroerte en ligt sedert een week in het ziekenhuis.  De eerste dagen leek alles goed te komen, maar maandag ging het weer wat slechter en sedertdien is haar toestand nog achteruit gegaan.  Niettegenstaande de geruststellende woorden van de behandelende arts gisteren, was vandaag ook een mindere dag.  Ik weet hoe angstig en onzeker de uren en de dagen voor hen moeten zijn.  Je moeder iedere dag een stuk zieker zien worden, de machteloosheid die je voelt, boosheid ook, omdat je dit niet wilt, dit niet kan aanvaarden.  Veerles moeder is even oud als ik, drieënvijftig.  Ze zou in juli stoppen met haar kapperszaak en nu dit. Ik hoop, dat er gauw een kentering komt en dat het de goede kant mag uit gaan.  Echtgenoot en ik leven intens mee, al hebben we Veerles ouders nog nooit ontmoet, ze zijn immers een stukje van Zoonliefs leven.
Zo wordt een mens telkens weer geconfronteerd met de betrekkelijkheid van een mensenleven.  Op één, twee, drie seconden vallen soms alle zekerheden weg.  Ik denk daar heel vaak aan, maar durf het haast nooit uit te spreken, want dan krijg je de stempel 'depressief', terwijl het alleen maar even halt houden is bij de realiteit. Het ziek zijn en sterven van Benjamin was een bijzonder harde leerschool, die lessen zijn me klaar en duidelijk bijgebleven.  Buitenstaanders kunnen daar moeilijk mee om, verdriet en pijn zijn immers de dingen waar mensen liefst met een grote boog omheen lopen, maar soms moet je er dwars doorheen.
Het was vanmorgen nog geeneens zeven uur, toen de telefoon al rinkelde.  Ons hart sloeg dubbel, want we dachten onmiddellijk aan Veerle en haar ouders.  Het was Moeder, die op dat ontiegelijk uur belde met de mededeling, dat ze een cardiogram wilde laten maken.  Ze had gisteren haar huisarts ontboden, omdat ze steken in haar borst had gevoeld en ook iets in haar keel en ze bijna zonder adem was gevallen.  Haar huisdokter (ik mag die man niet), raadde haar dan ook aan, om zo'n hartcontrole te ondergaan.  Volgens mij zijn het alleen maar zenuwen en zou hij haar beter iets voorschrijven dat haar wat rustiger maakt.  Enfin, vanmorgenvroeg dus, gierden de zenuwen al door mijn keel (straks heb ik een cardiogram nodig!).  We reden vlug naar 't Bad, zodat ik eerst haar medicatie kon halen (bleken bloedverdunners te zijn), daarna richting Brugge voor de kiné van Echtgenoot (die trouwens volgende week weer aan het werk gaat) en vandaar naar Gent.  Mijn wederhelft had iets nodig uit de Macro en we namen de gelegenheid te baat.  Vanavond nog eens langsgereden bij Moeder, om me te vergewissen of alles wel in orde was.  Ze zag er springlevend uit en taterde er op los.  Maandagmorgen om halftien moet ze in Veurne zijn voor ... een cardiogram.  Ik had gedacht, nu Echtgenoot weer aan de slag gaat, een beetje rust te kennen, maar ik denk dat het een serieuze valse start zal zijn.  Ik hou mijn hart al vast voor de komende dagen!
 
 


gepost door admin 29.05.08 19:19 | permalink | reacties (0) | General
27.05.08
buurtjesdag


Internationale 'burendag' vandaag!  Ik hoorde het verleden week op de radio en nam onmiddellijk nota van dit heuglijke feit.  Buren zijn immers ontzettend belangrijke mensen, dat hebben wij hier al meermaals mogen ondervinden.  Vandaar dat ik dus enkele van die waardevolle dichtbijwonenden maar eens in een bloemetje heb gezet. Door de jaren heen, waren ze, naast onze familie, de mensen waar we op konden rekenen in tijden van nood, die steeds weer klaar stonden voor ons (en omgekeerd natuurlijk ook). Drie van die buurtjes leven al achtentwintig jaar met ons mee.  Ludwina en Guido, Annie en Alain & Fabienne.  We begonnen op hetzelfde tijdstip met de bouw van onze woonst en zo groeide de vriendschap, want veel méér leven was er hier op dat ogenblik nog niet te bespeuren.  Er kwamen kinderen en die werden speelkameraadjes.  Onze wijk was vol leven en joelende stemmen!  Toen werd Benjamin ziek en mochten we elk moment terugvallen op deze mensen, die niet beter vroegen om ons te mogen steunen.  Zo'n dingen vergeet je nooit.  Zes maanden na Benjamins sterven wou Echtgenoot ons plat dak volledig vernieuwen. Ongelukkiglijk genoeg, was hij niet voor rede vatbaar (hij denkt dat hij alles alleen kan, maar verliest daarbij soms het praktische uit het oog) en zette een wolkbreuk onze ganse huis onder water.  Wéér stonden diezelfde mensen er om ons op te vangen.  Wie durft te zeggen, dat er geen menselijkheid meer bestaat op deze wereld?  Vandaar dus vandaag dat bloemetje.  Ook onze nieuwe buren, Jef en Francine, waren er ééntje waard, altijd springensklaar tot helpen en Romain en Jeannine vielen in de prijzen, want zij zorgen voor onze verse sla en tomaatjes. Tot slot nog Isabelle en Peter, de jongste buurtjes, waar je, indien nodig, een huis op kunt bouwen.  Zoveel samenhorigheid is een klein gebaar van dankbaarheid zeker waard.  Bij het kopen van de rozen, vertelde ik Niek, eigenaar van de bloemenwinkel, wat voor dag het was.  Ben ik zelf toch nog in de prijzen gevallen zeker!  Vijf mooie rozen, heel speciaal van kleur, die al te ver open waren om nog te verkopen, mocht ik zomaar gratis meenemen en staan hier nu te pronken op mijn tafel. En dan zijn we nog geeneens buren.
Mijn buurtjes waren allemaal blij verrast met de attentie en dat was ook de bedoeling!


gepost door admin 27.05.08 13:15 | permalink | reacties (0) | General
25.05.08
plaatselijke moeders


Ken jij iemand, die zo zot is om zich te verontschuldigen tegenover de bloemenpracht die ze, door het te lange gras, wel verplicht is af te maaien?  Indien niet, dan nu dus wel!  Vrijdagnamiddag vlug de grasmachine ter hand genomen om in snel tempo ons stukje natuur wat korter te scheren, idem dito, de nog maar eens honderden madeliefjes.  Stond ik op een gegeven moment 'sorry' te zeggen tegen die witte kopjes.  Begin van dementie?  In geen geval, enkel een groot schuldgevoel ten opzichte van al dat moois.  Ik hoop nu, dat ze zich, net zoals vorige keer, niet klein laten krijgen en dat binnen enkele dagen ons grasveld weer vrolijk wit kleurt.  Met al die regen van vannacht en deze morgen en de zomerse temperatuur zou dat geen probleem mogen zijn.
Volgende zaterdag huwen Raf en Ellen, mijn lieve vriendin - overbuurmeisje - beetje dochter - toeverlaat en grote liefde van Benjamin indertijd - stukje zus van Alexander.  Waar blijft de tijd?  Ellen is hier van kleinsaf kind aan huis geweest, even oud als Zoonlief, trokken ze bijna dagelijks met elkaar op.  Ellen is 'bijzonder' voor ons en zal dat altijd blijven en Raf mag daar zeker in delen.  Feest dus eind deze week!
'Plaatselijke moeders' was de titel van het stuk waar we gisteravond gingen naar kijken in het Koksijdse casino.  Een project waar Theater Antigone zijn schouders onder zette.  Elf plaatselijke moeders, klaargestoomd in amper vijf dagen, brachten er teksten over mama's.  Louisa, de grote dame, die al jaren mijn gedichten brengt bij de voorstelling van mijn bundels, stond ook op het podium. In alle eerlijkheid moet ik bekennen, dat het geheel me niet echt bekoorde.  Als moeder had ik meer tedere teksten verwacht, meer liefde in wat gebracht werd, maar toch chapeau voor de dames zonder podiumvastheid, die zoiets aandurfden.  De begeleidende muziek was veel te luid en te geprononceerd aanwezig, bovendien vond ik de zanger echt niet goed.  De documentaire (filmbeelden op groot scherm) met getuigenissen van zonen en dochters over hun moeder,  sprak me dan wel weer erg aan.  Het was een eerlijk getuigen, waarin het me vooral opviel, hoe vaak kinderen soms ook helemaal geen band voelen met hun moeder en al hetgeen daar dan nog maar eens uit voortvloeit: schuldgevoelens, boosheid, angst ...  moederliefde kan ook wurgend en pijnlijk zijn naar kinderen toe.  Zoals een dochter het zei: 'moeder zijn' is mooi, maar toch zo aartsmoeilijk.  We sloten de avond af in aangenaam gezelschap.  Samen met Rita en Frans (de uitbaters van onze krantenwinkel) breiden we, met een gezellige babbel en een drankje, een eind aan de voorbije week.
 


gepost door admin 25.05.08 11:17 | permalink | reacties (1) | General
22.05.08
verlangen


Twee dagen geleden zag ik een vroeger klasgenootje (dat nu ondertussen de leeftijd van 21 telt) van Benjamin.  Ze waren beste vrienden in de derde kleuterklas.  De jongeman wandelde achter een kinderwagen, een echte 'nieuwe papa'.  Opgeschoten, lange kerel met nog altijd dezelfde trekken als toendertijd, toen ze pas zes waren.
Wat doet dat met een mens?  Het stuwde mijn moederhart vol verlangen naar mijn kind, dat er niet meer is.  De pijn sneed dwars door mijn hart, de pijn om het beeld, dat nooit dat van Benjamin zal genoemd worden. In elke vezel van mijn moederlichaam voelde ik eindeloos verdriet om het immens grote gemis dat nooit over gaat, maar bij momenten zo schrijnend kan zijn.  Denken en voelen voerden me terug naar vroeger, naar al die uren van angst en strijden, van afzien en lijden, van gelaten afwachten, van weten wat gaat komen ... onomkeerbaar en zonder mededogen.  Ik zag en voelde Benjamin dicht bij me, hoorde de woorden die hij zei: 'mama, ik zie jou toch zo graag', herbeleefde de momenten van intense warmte en van grote ontreddering.  Zo is dat ... als een stukje verleden met toekomst toevallig je pad kruist. Zo boordevol verdriet en verlangen blijft een moederhart, levenslang hunkerend naar die grote, verloren liefde.  Niet dat je dat stukje verleden het geluk niet gunt, integendeel, maar het plaatst je met je voeten op de scherven van wat was en dat zorgt voor verschrikkelijke hartenpijn.  'Nooit meer' werd immers 'voor altijd', nu en dan een hartbrekend feit.
De vergadering in verband met de tentoonstelling tijdens de cultuurweek, ging gisterenavond door in het cultuurcentrum Ysara.  We zijn met zijn twaalven (Nadine en ik werken samen).  Veel zinnigs is er nog niet uit de bus gekomen, veel te vroeg ook.  Het onderwerp is 'smaak' en gaat over het verschil tussen kunst en kitch.  Wat me opviel, was dat er toch serieus een paar mensen naast hun schoenen beginnen te lopen.  Kan ik mezelf een dichteres noemen, omdat ik zeven bundels schreef en meer dan tienduizend exemplaren verkocht?  Ik denk het niet en het voelt ook niet zo aan.  Wat is dat een dichteres, een kunstenaar, .... ?  Niet meer en niet minder dan een label waarmee je eigenlijk wilt pronken, beetje buitenbeentje spelen.  Ik doe daar niet aan mee en ben me er terdege van bewust, dat ik dit naambordje niet echt verdien.  Ik noem mezelf een 'schrijvende mama' en vind het altijd hartverwarmend als mensen me laten weten, dat ze steun vinden in mijn schrijfsels of dat ze zichzelf herkennen in mijn pennevruchten.  Maar een dichteres ... no way! Ik speel alleen een beetje met woorden en zinnen en tracht telkens weer met heel weinig tekst te zeggen wat mijn hart voelt en mijn hoofd denkt, méér is dat niet.
 


gepost door admin 22.05.08 19:26 | permalink | reacties (0) | General
19.05.08
uitje


Een uitje met Moeder naar Oedelem, dat is iets om over te schrijven!  Enkele maanden geleden deed ze haar divan van de hand en nu zit ze met te weinig zetelmogelijkheden als er al eens bezoek komt.  De aanschaf van twee kleine clubzeteltjes leek me een goede optie, maar voor we in een interieurzaak, alias meubelwinkel, met haar geraken moet er nogal veel water naar de zee lopen.  Eergisteren vroeg ik haar of ze het zag zitten om daar vandaag eens een gedacht van te maken.  Oh neen, dat kon niet, want de kapster was gevraagd.  No problem, dan een andere keer.  Dat was echter buiten Moeder gerekend.  Gisteren liet ze weten, de kapster afgezegd te hebben om toch mee te kunnen naar Oedelem.  Dus grepen we deze kans met beide handen en na de middag reden we richting binnenland.  Je moet weten, dat Moeder geen mens is om verre afstanden mee af te leggen en zeker niet iemand om in vreemde oorden mee te gaan rondtoeren (alhoewel ze in één ruk met schoonbroer Nico naar Cannes reed, nu bijna twee jaar geleden, toen mijn zus gestorven was en dat nog wel 's nachts!).  Oedelem ligt nu niet echt naast onze deur, maar zevenenveertig kilometer is nu ook het eind van de wereld niet.  Zijn we er bijna ... ligt dat zo ver weg ... waar zitten we nu?  Moeder slaakte een diepe zucht bij het oprijden van de parking, alsof ze de marathon van New York had gelopen.  In een winkel wandelen, genieten van de mooie dingen, alles op 't gemak eens bekijken ... ze heeft er geen kaas van gegeten.  Dan maar sito presto de trappen op naar de bewuste zeteltjes.  En ja, het is gelukt, ze kocht twee exemplaren moderne kuipjes, die volgende week woensdag geleverd worden.  Hoe is het toch mogelijk dat een mens van zulke onnozele dingen, zo'n berg kommer en zorg kan maken?  Ik was blij toe, want Zus stelde een tijdje geleden voor om ze als cadeau te kopen voor Moederdag.  Geen goed idee, vond ik, want Moeder doet graag haar eigen zin en is dan pas echt tevreden.
Terwijl wij de interieurzaak onveilig maakten, bracht Echtgenoot de tandarts een bezoek.  Ons beider gebit is aan renovatiewerken toe. Van uitstel komt afstel, maar nu wordt er serieus aan gebeiteld, gepolijst, gevuld, vernieuwd ... onze tandjes staan in de stelling en zullen binnenkort schitteren als nieuw!


gepost door admin 19.05.08 19:21 | permalink | reacties (0) | General
18.05.08
niks speciaals


Niks speciaals op deze zondag. Beetje rustig thuis blijven hangen op ons terras.  Er stond hier aan de kust een erg strakke en frisse wind, die een trui noodzakelijke maakte.  De 'binnenlandertjes' zullen zich zeker mispakt hebben, want bij hen zal het toch wel enkele graden warmer geweest zijn.  Een goede raad: als je naar de zee komt, breng dan zeker altijd iets warms extra mee!  De bomen naast ons huis staan nu volop in blad en het was mooi om zien, hoe de wind er in speelde en al dat frisse groen deed veranderen van tint.  Weet je, het ruisen en waaien in de bomen, is als het ruisen van de zee.  Ook die stond bijzonder wild vandaag.  Momenteel zit de bloei in het water: een wit schuimtapijt op het strand en honderden dode vissen wegens gebrek aan zuurstof.  Een jaarlijks terugkerend natuurverschijnsel. 
Zelf hield ik me een beetje onledig met wat wieden in de tuin.   Al is het bij ons moeilijk, want er staat meer onkruid dan gras!  Nog een chance, dat de madeliefjes mijn onthoofdingsproces van een week geleden, aan hun laars hebben gelapt.  Niet kapot te krijgen die plantjes en gelukkig maar, de tuin staat er weer vol van! In de kinderboerderij verdwijnen alle bomen, die de looppiste op het sportpark zogezegd vervuilen door vallende bladeren.  Een echte schande!  De kinderboerderij zelf krimpt tot meer dan de helft van wat hij vroeger was.  Reden: de aanleg van nieuwe voetbalvelden en de bouw van een tribune.  Je houdt het niet voor mogelijk, dat een kinderparadijs plaats moet maken voor een stelletje baltrappers zonder naam en faam.  Iedereen in onze wijk is verbolgen over zoveel antinatuurbeleid.  Maar ja, wie zijn wij?   


gepost door admin 18.05.08 21:32 | permalink | reacties (0) | General
15.05.08
regen


Gedaan met de zon, het regent en niet zo'n klein beetje.  Toen ik met mijn stalen ros op terugweg van 't stad was deze morgen, goot het water.  Er stonden grote bellen op de plassen en dat wil, volgens wijze mensen, zeggen dat er nog veel nattigheid uit de lucht gaat vallen.  Bij het thuiskomen stond het water in mijn sandalen en tussen mijn tenen, mijn haar kreeg een natuurlijke spoeling en ik was nat tot op mijn vel.  Het deed deugd, want het was een malse regenbui bij warme lentetemperatuur, zo'n beetje als een relaxerende douche!  Gelukkig staken we vorige dinsdag nog het vuur in de barbecue, een mens moet de goede en mooie momenten stelen, dat hebben we dan toch maar weer gehad.  En wat we 'hadden' kunnen ze ons niet meer afpakken.  Sedert twee dagen rijdt Echtgenoot alleen de weg naar Brugge.  Ik vertik het om het stuur nog in handen te nemen als hij naast me zit.  Van al zijn negatief commentaar zou ik zowaar een angsttrauma kweken en niet meer in het verkeer durven komen. Zijn rijstijl is ook de mijne niet, maar hoor je mij daarover klagen?  Neen dus en daar zit dan weer het grote verschil tussen mannen en vrouwen.  Alhoewel ... aan Echtgenoot is er volgens mij een puntjes op de i en ontoegankelijke leerkracht verloren gegaan.  Gelukkig voor de kindertjes, die anders bij hem onder de knoet zouden gelegen hebben.  Zijn algemene kennis en intelligentie is veel groter dan de mijne, maar daarom moet hij nog niet altijd en overal over vanalles en nog wat een uitgebreide uitleg willen geven.  't Is bovendien bij voorbaat een verloren zaak, want zelf ben ik een dagdromer en een slechte luisteraar.  Tijdens mijn schooljaren had ik het voordeel van een 'blokker' te zijn, maar als het op luisteren tijdens de lesuren aankwam, dan wist ik vaak niet waar de klepel hing wanneer er een vraag gesteld werd.  Alleen de lessen Nederlands, Engels, Duits en biologie kregen mijn onverdeelde aandacht.  Het waren mijn favorieten!  En nu zit ik opgescheept met een man, die van naaldje tot draadje alles uit de doeken wilt doen ...  gaap, gaap, ... het ene oor in, het andere uit!  Ik geef bij deze graag toe, dat hij wat kennis betreft, ver boven mij uittorent, maar wat taal aanbelangt kan hij aan mij toch niet tippen en dat heb ik dan weer voor op hem.  Zo heeft iedereen zijn eigen gaven! 


gepost door admin 15.05.08 19:41 | permalink | reacties (0) | General
13.05.08
nieuwe patatjes


Voor de eerste keer aten we dit jaar, véél vroeger dan anders, nieuwe patatjes.  Dit hebben we te danken aan Wim (van Claire), die me vorig jaar beloofde een portie van de allereerste exemplaren te leveren.  Zelf was ik die belofte al helemaal vergeten, maar dat was buiten Wim gerekend.  De nieuwe patatjes, uit de tuin van zijn ouders, waren reeds gekookt en klaar om bakken.  Bovendien kreeg ik ook nog eens twaalf kakelverse eieren van eigen kweek!  Eieren met dooiers zo oranjegeel als de ondergaande zon op een zomerse dag.  En ... bijzonder lekker.  Het éénpansgerecht, gebakken aardappeltjes met tomaat, overgoten met goudgeel geklutste eieren, smaakte ons beter dan het sjiekste viergangenmenu in een viersterren restaurant.  Merci, Wim en Claire! Gisteren ontving ik de opbrengst van de gebakken visverkoop tijdens het Landbouw- en Visserijweekend.  Een cheque van € 250,00 voor het Kinderkankerfonds.  Echtgenoot en ik hadden nadien een leuke babbel met de voorzitter van de VZW Promovis, Romeo Rau.  Hij woont op een boogscheut van ons en we kennen elkaar van haar noch pluim.  Een bijzonder sympathiek man. Na de middag reden we naar Veurne waar de jaarlijkse bloemenmarkt plaats vond.  Het mooie, zomerse weer bracht veel volk op de been, maar de felle zon scheen onbarmhartig op bloemen en planten en het was er aan te zien.  Allemaal 'scheel van de dorst' (net zoals wij)!  Deze morgen nog maar eens richting Brugge getrokken, want vandaag stond er een afspraak met de chirurg op het programma.  We zagen hem wel, maar hij zag ons niet, of hij deed of we lucht waren.  Wat een irritante vent.  Hij is dan wel misschien de beste handchirurg, maar sociaal gezien stelt hij nul komma nul voor.  Zijn assistente (een Griekse met een wijde, zwarte broek waarin je verstoppertje kon spelen en van die afschuwelijke sportschoenen eronder) nam de honneurs waar.  Ze keek even naar Echtgenoots hand (die hij ondertussen al een kwartier aan het opwarmen was) en vond de vooruitgang 'spectaculair' (ah ja, je kunt toch niet zeggen, dat je eigen kiné geen goed werk levert hé?).  Zelf ben ik er niet zo enthousiast over, maar ja wie ben ik?  Die hand zit volgens mij veel te gezwollen, maar de medische wereld beweert dat het allemaal in orde komt.  Lets cross our fingers!  Echtgenoot moet zijn handharnasje overdag niet meer dragen, alleen 's nachts nog gedurende een maand.  Gelukkig, zou ik zo zeggen, want nu kan hij zelf weer autorijden en moet ik geen chauffeuse meer spelen.  Mijn wederhelft gaf bakken vol kritiek op mijn rijstijl.  Je zou voor minder je autosleutel aan de haak hangen en een minnelijke echtscheidingsprocedure aanvragen.  Er valt een zware last van mijn schoudertjes en terwijl hij dagdagelijks zijn vingerturnoefeningen doet in het schone Brugge, kan ik tenminste mijn huiselijke routine weer een beetje terug vinden.  Yes!!!!!
 


gepost door admin 13.05.08 21:40 | permalink | reacties (0) | General
11.05.08
vier dagen


Vier dagen geleden spinselde ik voor het laatst.  Denk nu niet, dat ik er geen tijd voor vond.  Gisterenavond zat ik hier nog langer dan een uur te tokkelen op mijn klavier, maar door één of ander foute druk op een verkeerde toets, was mijn volledige tekst opeens verdwenen.  Grrr, grrr, gezien het toen al late avonduur, zag ik het niet meer zitten om op dat moment nog te herbeginnen en kreeg het schrijven uitstel tot vandaag.  Hieronder een chronologisch verslag van de voorbije vier dagen.
Volgens mij geeft de zon en de echte zomerwarmte, die we al een paar dagen de onze mogen noemen, mij een echte energieboost.  Elke morgen, terwijl Echtgenoot gymnastiekoefeningen met zijn vingers doet, neem ik een zonnebad te Brugge en lees ik het boek 'de weduwnaar' van Kluun (een echte aanrader!).  Sedert een tijdje maakt onze wagen een nogal onrustwekkend lawaai en ik vond het dan ook meer dan nodig om dinsdag op de terugweg door te rijden naar Oostduinkerke en binnen te wippen bij de garagist.  Echtgenoot was er nogal gerust in, maar ik niet.  Ik hou niet van vreemde geluiden en vooral niet als het onze auto betreft. Bij nazicht bleken enkele rubberen tussenstukken aan vervanging toe.  Volgende dinsdag moet de wagen de garage binnen voor herstelling.  Oef, dan zal ik tenminste weer op mijn twee oren kunnen slapen. Terwijl we in Oostduinkerke waren, sprongen we eens binnen bij Conny en liepen we even langs bij Jurgen, die aan het werk was in hun vernieuwbouwhuis.  Ik sta vol bewondering voor wat ze aandurven en kunnen. Die avond kwam Ellen, ons buurmeisje op bezoek.  Mevrouw De Smet (ja, ze is ondertussen al wettelijk de wederhelft van Raf), zag er stralend uit.  De liefde geeft haar glans!  Nog een kleine veertien dagen en dan is het hun 'huwelijk-feest-dag', ik kijk er al naar uit. Donderdagnamiddag reed ik, onder een blakende zon, ons gras af en bezondigde ik me aan een massamoord.  Met bloedend hart onthoofde ik de duizenden madeliefjes, ik voel me er nog schuldig om.  Maar ja, ik kan er moeilijk langs rijden en het gras blijft maar groeien.  Eigenlijk zou een mens gras moeten zaaien, dat slechts een paar centimeter lang wordt, zodat mensenhanden de wonderen der natuur niet met de voeten moeten treden.  Al die bloempjes naar pierenland ... ik mag er niet aan denken!
Vrijdagmorgen waren we te laat thuis van Brugge en miste ik mijn wekelijkse afspraak met Maurits en Rita en natuurlijk ook de markt.
's Avonds gingen Claire en ik eens piepen in de huiskamer van Louisa.  Daar brachten een vader en zijn drie zonen schitterende muziek (contrabas, klarinet en twee gitaren).  Prachtig!  Ook de ontvangst was klasse, met dank aan de gastvrouwen en gastheren.  Wanneer komt er een vervolg?  Onze mannen kregen de opdracht om het eens zonder ons te rooien op de raceclub, niemand is tenslotte onvervangbaar. En het zomert verder!  Zoon liet vrijdagavond rond zeventien uur weten, dat ze van plan waren naar kust af te zakken   voor een dagje genieten.  Ik waarschuwde hem, dat het bijzonder druk zou zijn op de autostrade, vermits er een lang en heet weekend in het vooruitzicht lag.  No problem, zei Zoon, niet wetend, dat hij de volgende dag twee uur zou nodig hebben om van Gent tot in Nieuwpoort te geraken (een verkeersongeval in de omgeving van Aalter zorgde voor file en blokrijden).  Zo kwam het, dat ik gisterenmorgen in allerijl, de logeerkamer in orde bracht en voor het te warm werd, energiek mijn dweil rondzwierde. De logés arriveerden om halftwee, zodat het eten een latertje werd, maar dat kon de pret niet drukken. Halfweg de namiddag wandelden Echtgenoot en ik naar 't stad, waar op de markt het vis- en landbouwweekend in volle gang was.  Er werden pladijsjes gebakken en verkocht ten bate van het Kinderkankerfonds.  Mooi gebaar!
We kregen het aangename gezelschap van Christine en Ronny en bleven langer hangen dan we van plan waren geweest.  Later op de avond, rond negen uur, waste ik nog onze auto en ook de strijk van Zoon kwam nog aan bod.  Ik zeg het jullie, de zon is goed voor tonnen energie (en een paar verbrandde schouders).
Vandaag was het dan Moederdag ... het feest van alle mama's.  Naar jaarlijkse gewoonte ging ik deze morgen, na het halen van de zondagse broodjes, samen met Annie, helpen in de bloemenwinkel van Oma en Opa (haar ouders).  Ik kijk daar elke keer weer naar uit, gewoon omdat ik er zoveel plezier aan beleef.  Ik denk wel, dat we goed werk hebben geleverd.  Daarna mochten we met Moeder gaan eten. Ook Zus en Co waren van de partij.  Zoon en verloofde Veerle gaven verstek, want in Gent wachtte hen het moederdagfeest bij Veerles oma.
 
Moederdag ... voor de meeste mama's een feest, maar voor velen onder ons, een dag met trieste bijklank.  Een dag waarop het gemis van onze kinderen dubbel zo zwaar weegt, waarop tranen nooit ver weg zijn.  Een dag vol van stil verlangen, bol van verdriet, niet zichtbaar voor anderen, maar zo pijnlijk voelbaar diep binnenin. 
Moederdag ... mijn gedachten gaan naar alle mama's, die het verlies van hun allergrootste liefde levenslang moeten dragen ... het verlies van hun kind.
 
slechts enkele letters
één woordje tederheid
 
... hun naam
 
noem ze vandaag
zonder aarzelen
 
want Moederdag
is moederleed
 
voor mama's
van gestorven kinderen
 
Doris
 
 
 
 
 
 


gepost door admin 11.05.08 22:15 | permalink | reacties (0) | General
07.05.08
druk


't Zijn drukke tijden!  Door het elke dag heen en weer naar Brugge rijden, is mijn dagindeling niet meer wat hij was.  Het begint al 's morgens, je ligt wat langer in bed, want Echtgenoot moet niet vroeg de deur uit.  Gewoontegetrouw stap ik als eerste uit de sponde, zet koffie, dek de tafel en maan bijtijds mijn tweede helft aan tot actie.  Na het ontbijt, vlug de afwas geklaard, kleren aan, badkamerwerk volbracht en daarna de wagen in om zo'n half uur tot drie kwartier later (naargelang de drukte op de weg) op de parking van het AZ St. Jan terecht te komen.  Ze verwachten Echtgenoot daar om tien uur, een zestig minuten later staat hij terug beneden en kunnen we rechtsomkeer maken.  De laatste drie dagen was het echt zomerweer en bleef ik met een boek of krant buiten op een muurtje, vlak voor de ingang van het ziekenhuis, zitten, gulzig zonnestralen drinkend en mensen kijkend.  De draaideuren slokken honderden mensen op en spuwen er evenveel weer uit.  Medische taxis rijden af en aan, halen mensen op of brengen ze ter plaatse.  Hoeveel mannen en vrouwen op krukken ik daar al niet gezien heb!  Gebroken benen, ingezwachtelde voeten,  armbreuken.  Mensen met tandpijn (een koud compres tegen hun pijnlijke wang), die niet vlug genoeg bij de tandarts kunnen geraken en jongeren, die de behandeling al achter de rug hebben en met een witte doek tegen de mond gedrukt huiswaarts keren.  Bezorgde moeders en vaders, wakend over hun zieke of gekwetste kroost.  Oude vrouwtjes en mannetjes, eenzaam sloffend, zonder arm om op te steunen, op weg naar wie weet welke afdeling.  Zwangere vrouwen of kersverse trotse ouders met een maxicosi waar een wolk van een baby ligt in te slapen.  Ik stond er bij en keek er naar terwijl Echtgenoot de nodige handgymnastiek aan het doen was.
Niet dat het al veel geholpen heeft, die oefeningen.  Ben eens benieuwd, wat die 'speciale' dokter volgende dinsdag zal zeggen, als hij het resultaat na twee weken kiné in Brugge, te zien krijgt.  Geen haar beter dan de kiné van Gerda hier in Nieuwpoort, integendeel zou ik zo zeggen.  Enfin, ik zie het tafereel al voor me: dokter bekijkt de hand, zegt: je bent niet goed bezig (zoals vorige keer) ... het zal dan wel niet meer aan de plaatselijke kinesiste liggen, maar aan het 'huisteam', maar dat zal hij wel niet willen toegeven.  Ze vinden wel altijd een uitvlucht.
Nog groot nieuws!  De eindfilm van Zoon (zie vorig jaar juni) wordt drie keer gespeeld in Annecy (Frankrijk), het mekka van de animatiefilm.  Niet in competitie, maar in een speciaal onderdeel 'political uncorrect'.  Hij vroeg en kreeg vrijaf om er naartoe te kunnen gaan (samen met Veerle).  Bij deze wil ik nog eens zeggen, schrijven, denken, weten, dat ik bijzonder trots ben op hem!


gepost door admin 07.05.08 23:22 | permalink | reacties (0) | General
 
:: Augustus 2017 (4)
:: Juli 2017 (3)
:: Juni 2017 (5)
:: Mei 2017 (7)
:: April 2017 (3)
:: Maart 2017 (6)
:: Februari 2017 (6)
:: Januari 2017 (9)
:: December 2016 (10)
:: November 2016 (7)
:: Oktober 2016 (19)
:: September 2016 (17)
:: Augustus 2016 (23)
:: Juli 2016 (20)
:: Juni 2016 (22)
:: Mei 2016 (28)
:: April 2016 (26)
:: Maart 2016 (29)
:: Februari 2016 (29)
:: Januari 2016 (31)
:: December 2015 (4)
:: November 2015 (5)
:: Oktober 2015 (1)
:: Augustus 2015 (2)
:: Juli 2015 (2)
:: Juni 2015 (2)
:: Mei 2015 (4)
:: April 2015 (2)
:: Maart 2015 (5)
:: Februari 2015 (3)
:: Januari 2015 (5)
:: December 2014 (4)
:: November 2014 (3)
:: Oktober 2014 (5)
:: Augustus 2014 (4)
:: Juli 2014 (3)
:: Juni 2014 (5)
:: Mei 2014 (6)
:: April 2014 (3)
:: Maart 2014 (7)
:: Februari 2014 (6)
:: Januari 2014 (6)
:: December 2013 (8)
:: November 2013 (6)
:: Oktober 2013 (5)
:: Augustus 2013 (6)
:: Juli 2013 (5)
:: Juni 2013 (5)
:: Mei 2013 (5)
:: April 2013 (6)
:: Maart 2013 (6)
:: Februari 2013 (5)
:: Januari 2013 (10)
:: December 2012 (8)
:: November 2012 (9)
:: Oktober 2012 (5)
:: Augustus 2012 (5)
:: Juli 2012 (7)
:: Juni 2012 (5)
:: Mei 2012 (7)
:: April 2012 (8)
:: Maart 2012 (7)
:: Februari 2012 (4)
:: Januari 2012 (8)
:: December 2011 (6)
:: November 2011 (7)
:: Oktober 2011 (6)
:: Augustus 2011 (7)
:: Juli 2011 (7)
:: Juni 2011 (5)
:: Mei 2011 (9)
:: April 2011 (7)
:: Maart 2011 (6)
:: Februari 2011 (7)
:: Januari 2011 (7)
:: December 2010 (8)
:: November 2010 (9)
:: Oktober 2010 (9)
:: Augustus 2010 (7)
:: Juli 2010 (7)
:: Juni 2010 (9)
:: Mei 2010 (10)
:: April 2010 (7)
:: Maart 2010 (12)
:: Februari 2010 (11)
:: Januari 2010 (14)
:: December 2009 (13)
:: November 2009 (10)
:: Oktober 2009 (10)
:: September 2009 (13)
:: Augustus 2009 (11)
:: Juli 2009 (9)
:: Juni 2009 (11)
:: Mei 2009 (12)
:: April 2009 (14)
:: Maart 2009 (13)
:: Februari 2009 (15)
:: Januari 2009 (17)
:: December 2008 (17)
:: November 2008 (19)
:: Oktober 2008 (14)
:: September 2008 (17)
:: Augustus 2008 (16)
:: Juli 2008 (17)
:: Juni 2008 (16)
:: Mei 2008 (13)
:: April 2008 (18)
:: Maart 2008 (22)
:: Februari 2008 (17)
:: Januari 2008 (21)
:: December 2007 (20)
:: November 2007 (23)
:: Oktober 2007 (25)
:: September 2007 (17)
:: Augustus 2007 (17)
:: Juli 2007 (21)
:: Juni 2007 (26)
:: Mei 2007 (27)
:: April 2007 (26)
:: Maart 2007 (3)