Poezie Doris Dorné
 
 

Maandelijks Archief: MEI 2009


30.05.09
decibels


Amai, mijn oren trillen nog na!  Op uitnodiging van Louisa en Jean, trok ik gisteren in plaats van naar de gebruikelijke vrijdagavondraces op de club van Echtgenoot, naar de bluesavond ten bate van het goede doel in de militaire kazerne te Koksijde.  Het gebeuren vond plaats in de hangar, waar drie bluesformaties hun ding mochten doen op het podium.  De eerste lichting was iets naar mijn tand, zacht en verstaanbaar van tekst, niet te luid.  Verteerbaar dus.  Mijn gastvrouw en -heer besloten om zo dicht mogelijk bij het podium post te vatten, kwestie van het geheel vanop de eerste rij te kunnen aanschouwen.  Meestal blijven Echtgenoot en ik liever een beetje op de achtergrond, want soms zijn de in de zaal geslingerde decibels niet te harden.  Ook de tweede groep ging zijn boekje niet te buiten wat betreft de streling van het oor.  Beetje eentonig van muziek, maar de kortgerokte zangeres had best een mooie stem.  Daarna was het wachten op nummer drie en dat hebben we geweten!  Louisa en Jean waren dolenthoesiast, maar ik ga toch meer voor het kalmere en echte bluesgenre.  Deze band neigde meer naar rock, hardrock.  Bovendien wist de gitarist van geen ophouden en in plaats van één uur te spelen, trok hij zijn optreden op tot tweeënhalf uur.  Een echte aanslag op mijn gehoorgangen, er stonden precies ballonnetjes op mijn oren en het gefluit was niet te harden.  Maar het moet gezegd, die mens kon nogal spelen.  Tja, elk zijn goesting hé.  Van mij mag blues vooral triest klinken en hees en verstaanbaar, terwijl ik op mijn dooie gemak aan een tafeltje een deugddoend glas drink.  Ambiance was er overigens genoeg.  Louisa en Jean kunnen ook nogal dansen, fantastisch.  't Was vroeg in de morgen (drie uur) toen onze voordeur achter me dichtviel.  En dan te zeggen, dat mijn compagnons van de avond, deze morgen om halfzeven al terug paraat moesten staan om het ontbijt voor hun bed & breakfastgasten klaar te maken.  Ik vraag me af of hun oren ook nog floten vanochtend!


gepost door admin 30.05.09 23:07 | permalink | reacties (0) | General
27.05.09
verdiend geluk


Na de korte orkaan en gutsende regenval van maandagavond, werd het gisteren niet echt beter.  Storm op zee en een paar flinke regenbuien deden een aanslag op de schaars rondlopende vakantiegangers.  De maand mei is een trekpleister voor senioren en jonge moeders met kleine kindjes.  Zelf had ik afgesproken met Marijke en net als bij onze vorige ontmoeting was het nu ook geen weer om een strandwandeling te maken, zodat we in sneltempo een tearoom opzochten om bij te babbelen.  't Was pas de vierde keer, dat we elkaar ontmoetten, maar het klikte meteen, we begrijpen elkaar.  Marijke verloor haar enige zoon, Vincent op zestienjarige leeftijd in een ongeval.  Ze was één van de eersten, die trouw mijn bundeltjes kocht.  Na een moeilijke periode vond ze nu nieuw geluk en het is haar van harte gegund!  Zo zie je maar, dat je nooit kunt weten wat het leven voor je in petto heeft.  En toch ... ondanks dat grote gevoel van geluk, blijft er altijd het gemis, het tekort, de pijn, het verdriet als schaduwzijde ... het kind, het stukje van jezelf, dat er niet meer is.  Het is als een tweede huid, soms méér dan verstikkend, zodat je echt naar lucht moet happen en zo zwaar doorwegend, dat je hart vaak niet meer te dragen is.  Wij, ouders van een gestorven kind, slepen een dubbelleven met ons mee en dat het bij momenten vaak zo moeilijk is, is voor buitenstaanders niet te vatten.  Ze weten niet hoeveel kracht wij soms moeten opbrengen, zelfs (en soms nog méér) op gelukkige momenten. Marijke ga ervoor, ik wens je wind in de zeilen, zon in de ogen en aan beloftevolle horizon, duizenden dromen die wenken en waarheid worden.
Na ons tearoombezoekje brak de lucht toch nog open en liepen we de winkels van de Lighthousepromenade (chique hé!) af.  In het Nederlands zou dat de Vuurtorenwinkelwandelstraat zijn (klinkt toch ook niet slecht?).  Een dame aan een kledingrek bekeek me aandachtig en kwam even later naar me toe, of ik toch niet Doris Dorné was?  Bleek ze een paar keer naar een voordracht te zijn gekomen en had blijkbaar ook al mijn bundeltjes.  Ze waren in vakantie, maar woonden in Doorslaar (bij Lokeren).  Ja, de wereld is klein!  Marijke siste tussen haar tanden tegen mij: BV!  Ik schoot in een lach, want van BV's heb ik geen kaas gegeten ... BN zeker, Beruchte Nieuwpoortnaar.  Toch moet ik toegeven, dat het altijd plezier doet, als de mensen me herkennen en ook mijn werk voor het Kinderkankerfonds erkennen ... daar krijg ik een warm gevoel van, want dat zijn diegenen, die échte interesse tonen en niet doen alsof.  Zo'n ontmoetingen strelen mijn hart!


gepost door admin 27.05.09 19:03 | permalink | reacties (0) | General
25.05.09
weersvoorspelling


De mannen en vrouwen van het weer voorspelden voor vandaag een serieuze stijging van de temperatuur met naar de avond toe, donder en bliksem en hevige regenbuien.  Het gebeurt nogal eens, dat ze zich mispakken aan het weer, niettegenstaande hun gesofisticeerde computernetwerk.  Maar ... vandaag hadden ze het juist!  De voorspellingen indachtig, ging ik deze morgen al vroeg aan de slag in de tuin.  De grasmachine tevoorschijn getoverd en nog even met melancholie gekeken naar mijn madeliefjesveld, dat nu toch in te dijken proporties aannam.  Nog geen twee duwtjes verder, kwam nicht Raymonde plots de hoek om.  Machientje stil laten vallen en mee naar binnen voor een babbel en een glas mineraal water.  Zo'n half uur later de draad weer opgenomen waar ik ze laten vallen had.  Niet voor lang echter, want Willy bracht de bestelde bordjes, die Nadine schreef naar aanleiding van 'vaderdag'.  Ze zijn gewoonweg prachtig!  Met dank aan de creatieve handen van Nadine Leeman!
Even later liep ik weer achter mijn grasmaaiertje, in sneltempo nu, want de lucht trok grijs en ik wou mijn buitenklusje geklaard hebben voor de regen met bakken naar beneden zou komen.  Rond de middag eerst boodschappen gedaan en vlug-vlug iets voorzien voor niet al te hongerige magen.  De afwas gelaten voor wat hij was en me eerst en vooral gefocust op de rest van mijn 'pelouse' (grasveld).  De regen bleef uit, grijs werd blauw en nog een beetje geduld later, was daar ook de zon.  De temperatuur schoot de hoogte in, 't werd zweten.  Rond halfvier zat mijn werk erop, de tuin lag er geschoren bij en opeens waren daar de vlinders.  Neen, niet in mijn buik!  Honderden vlinders vlogen rond en zochten voedsel op de reeds uitgebloeide seringenstruik.  Zoiets zag ik nooit eerder!  't Leek wel of er een ganse kolonie 'vosjes' (  zo noemen wij deze vlinders) overvloog.  Ik stond in volle bewondering voor dit natuurfenomeen en genoot van het vlinderend spektakel.  Later op de avond brak de hel los: de bomen zwierden alle kanten op, donder en bliksem, gutsende regen.  Het duurde ongeveer een kwartier en toen was de bui over.  Gelukkig maar, ik heb het zo niet begrepen op een waterval water ... ik ben immers een mens met een watertrauma!


gepost door admin 25.05.09 21:50 | permalink | reacties (0) | General
24.05.09
nieuwe wagen


Zus en schone broer Nico kwamen gisteren op bezoek met hun gloednieuwe aanwinst: hun spiksplinternieuwe Volvo, het neusje van de zalm!  Een pracht van een wagen met de allernieuwste technische snufjes, waar vooral Zus door in de war geraakt.  Voor elke beweging is er wel ergens een 'piep' voorzien en zelfs als je zou in slaap durven vallen, kan dat ding je tot rede brengen.  Een auto, die zijn bestuurder in de gaten houdt.  Ze maken de mensen luier en luier, op den duur zullen we zelf niks meer moeten doen en gaan we zeker een uiltje knappen tijdens een autorit.  Mooi is ie wel, dat karretje.  Omdat er in 't Bad nergens een parkeerplaats te vinden zou zijn, spraken we af bij ons thuis.  Na de middag haalde ik Moeder op, kon ze samen met ons koffie drinken.  Echtgenoot was druk in de weer met het heropmetselen van onze gesneuvelde bloemenbak.  Hij legde zijn bezigheden even stil voor de Formule I schiftingen, maar ook voor het middageten (als alle karweitjes hier achter de rug zijn, dan stuur ik hem richting hotelschool, hij heeft het in zijn vingers).  Lekker dat mijn wederhelft kan kokkerellen!  Na de koffie wandelden Zus, Moeder, schone broer Nico en ik naar de jachthaven en vandaar naar de vernieuwde kaai met de dansende fonteinen.  Druk, druk, druk ... we vonden gelukkig een tafeltje vrij in tearoom Kaaizicht, zodat we even op adem konden komen bij een fris pintje.  Zus en echtgenoot waren niet zo enthoesiast over hun dommenicaanse reis.  Het weer kon beter, veel viel er niet te bezichtigen (mits enkele koeiekoppen en nog een aantal vleeswaren, waar de vliegen kermis op hielden) en bij hun aankomst bleek de voor hen voorziene kamer uitzicht te geven op een muur.  Dat was buiten Zus gerekend, die geen katje is om zonder handschoenen aan te pakken.  De receptie heeft het geweten.  In eerste instantie was er geen andere kamer vrij, in tweede instantie was er dan wel een beschikbare kamer met uitzicht op voor een bijbetaling van 135 dollar per dag, in derde instantie (jullie kennen Zus niet) was er toch een kamer vrij en kregen ze die ook zonder opleg te moeten betalen.  Waar Zus die assertiviteit vandaan heeft, heaven knows, maar ze heeft wel tien jaar legerdienst achter de kiezen.  Niettegenstaande dit toch al een tijd achter haar ligt, plukt ze volgens mij, daar toch nog de vruchten van.  Hoe groot en doortastend dat assertieve gedrag van haar ook is, haar hart is van peperkoek: mals en zacht.  Zelf volgde ik ooit eens een week assertiviteitscursus, want ik vind mezelf soms een watje.  Veel bracht het niet op, zo twee maanden durfde ik toch een ietsiepietsie meer dan voordien, maar met het verstrijken van de weken tot maanden verdween dat assertief voelen en handelen, als sneeuw voor de zon.  Eens een doetje, altijd een doetje!
Echtgenoot zorgde ook 's avonds voor het spijzen van de hongerige magen ... een lekker slaatje met spekjes, pijnboompitten, noten, kaas en nog veel meer.  We schoven de benen onder tafel en lieten het ons smaken!  Met dank aan de chef de cuisine (keukenpiet). 


gepost door admin 24.05.09 19:11 | permalink | reacties (0) | General
21.05.09
telefacts


Gisterenmiddag een telefoontje gekregen van VTM, met name het programma Telefacts.  Met het oog op het twintigjarig bestaan van deze zender willen ze een terugblik op bepaalde reportages met de vraag hoe je het ervaren hebt en er momenteel op terug kijkt.  Zes jaar geleden gaf ik mijn medewerking aan een uitzending over euthanasie.  Nog voor de opnames op televisie kwamen, barstte de hel al los.  Telefacts gaf immers journalisten de kans om de uitzending als eersten te bekijken, zodat ze hun mening al konden spuwen in de maandagochtendkranten, terwijl de reportage pas op maandagavond werd uitgezonden.  Eén van de journalisten titelde: dit is moord!  Hij nam persoonlijk contact op met het gerecht, die daarna de opnames opeiste en ons op dinsdagmorgen om vijf uur uit ons bed belde.  Ze namen ons mee voor verhoor en hielden ons zeventien uur binnenshuis.  Wreed positief was mijn ervaring met Telefacts dus niet. Alles op de negatieve toer zetten, zou ook niet eerlijk zijn, want we kregen zoveel blijken van warmte over ons heen, het ontroerde ons echt (allé, mij toch, want Echtgenoot kon er niet echt mee lachen).  Bon, na raadpleging van bovenhand (ziekenhuis), ging ik dus zes jaar geleden met Telefacts in zee voor een reportage over euthanasie bij kinderen.  Toen ik Benjamin, totaal afgetakeld, blind en onmenselijk lijdend, niet meer durfde aanraken, kon ik als moeder niet anders, dan hem helpen sterven.  Of dit nu euthanasie was of medisch verantwoord handelen, het maakt voor mij niet uit.  Tot op heden blijft het de beste beslissing ooit genomen in mijn leven.  Maar neen, ik ga geen tweede keer met Telefacts in zee.  Hun manier van televisie maken oogt niet echt menselijk, ze gaan voor 'suspense' en welke gevolgen dat kan hebben, ondervonden we aan den lijve.
Toch zou ik graag nog eens getuigen over 'euthanasie bij terminaal zieke kinderen', een volledig andere benadering dan 'euthanasie bij kinderen'.  Terminaal betekent immers, dat er geen andere weg meer is dan sterven, geen hoop, geen enkele kans meer op genezing, alleen maar elke dag een stapje minder kind worden.  Je moet het meegemaakt hebben, om te weten waarover ik het hier heb.  Het is het ergste van het ergste!  Misschien word ik ooit nog eens gecontacteerd door Terzake of Koppen, als ze me terugvinden in hun archieven en dan zeg ik 'ja'.
Omdat we deze namiddag bij Zoonlief langs gingen voor het monteren van enige verlichtingsattributen, kwam ik op het idee, vroeg in de morgen richting Torhout te rijden.  Daar loopt gedurende vier dagen de jaarlijkse 'huis en tuinbeurs' in het kasteel d'Aertrycke.  Een aanrader, want het is een prachtig domein.  Echtgenoot zover gekregen en even over negen gingen we op pad.  't Was vijf jaar geleden, dat ik nog eens naar de beurs ging, er waren toen heel wat meer stands dan nu.  Na twee uur flaneren hadden we het allemaal gezien en zo stonden we veel vlugger terug buiten dan verwacht. Ik stelde voor iets te gaan eten in Brugge, maar was de Bloedprocessie even uit het oog verloren.  Dan maar de wagen een eind buiten stad geparkeerd en het traject stappend afgelegd.  Een hapje gegeten en even rondgeneusd op de kermis op 't Zand.  Daarna ons vlug uit de voeten gemaakt voor de rits heiligen Brugge veroverden.  Op weg naar Gent bleek de autostrade richting kust volledig dicht te zitten van  Brugge tot in Drongen (accordeonfile noemden ze dat op de radio).  Amai, er zullen velen de Bloedprocessie gemist hebben!  Nog nooit zoiets gezien en bijzonder gelukkig, dat wij de andere kant op reden.  Na de nodige elektriciteitswerken bij Zoonlief en Veerle, kozen we ervoor de binnenwegen te nemen.  We reden er een stukje langer over, maar zagen eens een ander panorama en dat is ook al eens leuk.  Wat zijn wij toch 'lukkepeunen' (gelukzakken) als inwoners van ons kuststadje!


gepost door admin 21.05.09 22:38 | permalink | reacties (1) | General
19.05.09
beestenboel


Zondag was er beren- en poppenbeurs in het Casino te Koksijde.  Nu had ik me al lang voorgenomen daar eens naartoe te gaan, beren kunnen me nogal bekoren.  Niet dat ik er hier op mijn kasten staan, zitten of liggen heb, maar een mooie beer spreekt me aan (figuurlijk dan hé).  Echtgenoot ging met me mee.  Eerst de Zeelaan afgewandeld en bijna weggewaaid, niks geen leuik lenteweertje.  Ook weinig volk op de been in Koksijde, maar ja, wij zijn dan ook een massatoeloop gewoon in Nieuwpoort.  De beurs zelf was niet erg groot, een paar standjes met handgemaakte beren, waaronder een paar prachtige exemplaren (maar niet zo geldbeugelgevoelig).  Boeken, een man die mini-kleertjes aan het maken was, oude poppen, een poppen- en berendokter (waar halen ze het?), allerlei benodigdheden voor het zelf in mekaar toveren van zo"n knuffel.  Op één van de tafeltjes stond een pop, soort van clown, die wij ooit thuis ook hadden.  Mijn blik viel op het prijskaartje en ik trok bleek weg langs mijn neus: 75,00 euro!  Toen we even later (we waren vlug rond op de beurs) bij Moeder kwamen en ik haar over de pop sprak, herinnerde ze zich, dat ze die ooit weggegeven had aan het kleindochtertje van haar vroeger beste vriendin.  Vraag die pop maar onmiddellijk terug, zei ik, bedoeld als grapje natuurlijk!  Tja, zei Echtgenoot, rijk zullen jullie nooit worden (op mij en Moeder), want ofwel gooi je het weg, ofwel geef je het weg.  Je moet daarna dan niet komen bléten! Nu ja, er is nog een verschil tussen een prijs vragen en er één krijgen, nietwaar?
Echtgenoot blijft in de running met het terras.  De bloemenbak, palend aan onze zithoek, ooit voorzien als een kweekhoek voor al wat bloem is, getekend door de tand des tijds, wordt dezer dagen in ere hersteld.  Niet dat er veel bloemen hun gading in vinden, de gemetselde bak ligt in volle zon en al wat er in staat, krijgt tijdens de zomer een overdaad aan warmte en ... bezwijkt.  Ooit zei Els eens, dat we er een vijvertje moesten van maken.  Hallo, hier komt geen vijver en geen vis in huis.  Als er al iets is waar ik totaal geen zin in heb, dan is het dat wel.  Nu gaat mijn handige wederhelft die bak afbreken en opnieuw metselen en daarna ook 'beplanken' zoals het terras.  Zal een veel mooier zicht zijn en praktisch bovendien. Het enige nadeel tijdens die verbouwingswerken, zijn de duizenden mieren die tussen de stenen en in de aarde huizen.  Gisteren vielen ze Echtgenoot aan en wisten van geen ophouden.  Ze trokken langs zijn benen tot in zijn nek en ... plasten er op los.  Ja, misschien weet je dat niet, maar deze diertjes bijten niet, ze scheidden een prikkend zuur af.  Terwijl we koffie dronken, zagen we Echtgenoot als het ware een mimespel spelen.  Er zat zowel beweging in de miertjes als in hem!  Ondertussen kunnen we al zonnen op het terras.  Je krijgt het gevoel op het dek van een luxeschip te zitten (véél minder gaat ook), nu nog een beetje wind in de zeilen ... laat de zomer maar komen.
 
 


gepost door admin 19.05.09 19:44 | permalink | reacties (0) | General
16.05.09
Oei!


Mea Culpa ... eerst eventjes een grote drukfout in mijn vorige post rechtzetten.  De bevrijding van Nieuwpoort ging immers niet door op 13 mei, maar wel op 7 september 1944.  Oei, ik heb vaak kritiek op verkeerde informatie door kranten en journalisten, maar ben zelf niet gespeend van enige misrekening. Het noopt me tot eerlijk bekennen, dat geschiedenis nooit mijn beste vak is geweest.  Te weinig interesse van mijnentwege voor alles wat voorbij was.  Ooit vroeg de leraar geschiedenis mij wat ik eigenlijk in zijn les deed, mijn broek verslijten?  Tot mijn grote schande moest ik dat ergens toch wel beamen.  't Zelfde voor de vakken fysica, chemie, wiskunde, aardrijkskunde, economie en last but not least, lichamelijke opvoeding ofte turnen.  Bleef er nog iets over waar ik mijn aangeboren gaven kon botvieren?  Jawel, Nederlands, Engels, Duits en biologie, waren de uitschieters. Ik viel dus noch op wetenschappen, noch op fysieke inspanningen, maar wel degelijk op taal en natuur.  Een mens kan niet alles kunnen hé!  Bij deze dus nog eens mijn excuses voor de verkeerdelijk gegeven informatie, in 't vervolg zal ik eerst de nodige bronnen aanboren en raadplegen.  Weet je, misschien had ik met een leraar als meester Philip of een lerares als juf Mieke, juist wel oren gehad naar geschiedkunde.  De manier waarop zij dit project over de Bevrijding uitgewerkt hebben is gewoon fantastisch voor alle betrokken partijen, zowel jong als oud.
En ja, Philip, natuurlijk weet ik nog wie jij en Mieke zijn.  Hoe zou ik dat kunnen vergeten?  Mieke loodste Zoonlief ooit door zijn eerste leerjaar en deed dat op een manier waar ik alleen maar 'chapeau' kan tegen zeggen.  Gezien mijn oudste nogal vlug van aanpakken was, kreeg hij van haar altijd oefeningen bij, om de momenten van wachten op te vullen.  Zo kwam het, dat hij op het einde van zijn eerste leerjaar alles gemaakt had, wat hij maar had kunnen maken. Juf Mieke hoefde dat niet te doen, maar zo zorgde ze ervoor, dat hij zich niet ging vervelen en steeds bezig bleef.  Het zijn zo"n dingen, die ik als moeder erg waardeer in een leerkracht en die me altijd met warmte doen terugdenken aan wat zij Zoonlief meegaf als sterke basis voor later.  Door reorganisatie kreeg Philip normaal gezien Benjamin in zijn eerstejaarsklasje.  Jammer genoeg was het Benjamin niet gegeven om in september nog naar school te gaan.  Zijn eerste 'grote' boekentas heeft nooit dienst gedaan. In september begon de pijn immers door te zetten en was hij het zicht op zijn linkeroog kwijt.  Philip is me toen komen vragen, of hij werkjes moest brengen, maar ook dat had geen zin meer.  Na Benjamins overlijden liet hij de klas een kunstwerkje maken, het is nog altijd een stukje warmte waar ik graag naar kijk. Hij gaf ook ooit zijn leerlingen opdracht om neer te pennen wat ze voelden bij het ziek zijn en sterven van Benjamin, later bracht hij me die briefjes, gebundeld.  Ik heb ze nog steeds.
Neen, vergeten ben ik hen niet, Philip en Mieke ... uit het oog is niet uit het hart, integendeel!
 


gepost door admin 16.05.09 21:15 | permalink | reacties (0) | General
13.05.09
stadhalle


Een dagje wacht houden in de Stadshalle, iets waarmee je me zeker niet kunt straffen, want ik doe zo'n dingen bijzonder graag.  We zijn met twintig amateurkunstenaars op de tentoonstelling en elk van ons moet één dag paraat staan.  Een fantastische oplossing, zo kan er niemand zich benadeeld voelen, iedereen gelijk voor de wet! Er werd deze morgen al druk gerepeteerd tussen onze 'kunstwerken'.  Toen ik de zaal binnenkwam waren twee zesdeleerjaars hun tekst aan het uitproberen, er was immers de opening van de tentoonstelling over 'de bevriedinge' door de leerlingen van de gemeenschapschool 'de Vierboete'.  Dag op dag vijfenzestig jaar (dikke fout, zie volgende spinsel) geleden, bevrijdden de Canadese soldaten Nieuwpoort.  Meester Philip Hooghewijs startte het project, dat zijn leerlingen liet stilstaan bij dit gebeuren.  Aan de hand van een foto genomen de dag van de bevrijding, op de markt te Nieuwpoort, zochten en vonden ze een aantal mensen, die die dag meemaakten en toen poseerden rond de tanks.  Phiilip en zijn leerlingen namen contact, gingen op interview en lieten die mensen hun verhaal vertellen op de schoolbanken.  Een succes!  Zowel de leerlingen als de 'opgeroepenen' waren vol lof en enthoesiasme over deze manier van les geven en bewust maken.  Het was deze morgen dan ook een drukte van jewelste in de bovenzaal van de Stadshalle.  Naar verluidt was het aangrijpend en boeiend, de samenwerking tussen de jongeren en de 'veteranen'.  Rond de middag reden er drie 'tankjes' het marktplein op, onder applaus van de vele nieuwsgierigen.  Een militaire groet en een pluim voor meester Philip verder, bood de leerlingen en alle andere kijklustigen, de kans op de foto te staan, net als vijfenzestig jaar geleden, rond de tankskes.  Zo kwam het, dat ik de ganse dag volk over de vloer kreeg, dat eigenlijk de tentoonstelling over 'de bevriedinge' wou zien.  Jammer voor zij die in de namiddag kwamen, want het bleek inderdaad een blitztentoonstelling te zijn geweest, alles was al opgeruimd en verdwenen.  Zo zie je maar weer, door al dat leven in de brouwerij, mocht onze tentoonstelling nog wat interesse smaken van onverwachte passanten ... een meenemertje als 't ware!
In de stille momenten begon ik aan een boek van Isabelle Allende, meeslepend en bij momenten merkwaardig herkenbaar.  Straks ga ik er nog even in door, zo is dat als ik aan het lezen sla in iets dat me boeit, dan ga ik voor de laatste bladzijde. 
 
 


gepost door admin 13.05.09 19:48 | permalink | reacties (2) | General
10.05.09
mama's dag


Tweede zondag van mei .... Mama's dag!  Voor het eerst sedert meer dan tien jaar, geen handje toesteken bij het verkopen van bloemen in de winkel van Oma, de mama van Annie, mijn overbuurvrouw-vriendin.  Opa stierf een paar maanden geleden en zo'n zaak beheren en uitbaten in haar ééntje, dat kon Oma niet.  De bloemenzaak werd opgedoekt en half april verhuisde ze naar een flat.  Veel te veel ineens, voor een dametje van zevenzeventig ... het verlies van opa, de uitverkoop van de winkel, de verhuis ... ze (en de familie) moest bergen verzetten. Het voelde vreemd aan vandaag, want ik vond het telkens weer fijn, om één keer per jaar te mogen helpen bestellen, maar ja, aan alles komt een eind, ook aan plezante dingen.  Gisterenavond hadden we trouwens onze overbuurtjes op bezoek.  Echtgenoot tikte rond Kerstmis, bij het afrijden van onze oprit, de geparkeerde wagen van Ellen aan. Beetje onoplettend en helemaal niet verwachtend daar een auto op zijn weg te vinden.  Zij en Raf maakten geen probleem van het stukje verdwenen verf en lichte deuk in één van de deuren.  Ter compensatie beloofde mijn wederhelft hen, die er overigens het hart van in was, een pasta avond.
Zo geschiedde!  Jammer genoeg voelde Ellen zich gisteren opeens niet zo lekker en kwam er van eten niet veel in huis, maar we zullen het nog eens overdoen.  Gelukkig was ze na een tijdje toch wat bekomen!  Vandaag wandelden we dan tot in 't Bad.  Ik had afgesproken met Moeder, dat Echtgenoot en ik bij haar zouden eten.  Gemakshalve kip aan 't spit, daar is weinig werk aan (je haalt gewoon zo'n bruingebakken kieken bij de slager) en het smaakt altijd.  Na de afwas gingen zij en ik een eindje stappen, terwijl mijn raceliefhebber zich languit in de relaxzetel nestelde om de formule I wedstrijd op televisie te volgen.  Gezien hij daar twee uur mee zoet zou zijn, moesten wij ons echt niet haasten en hadden we de tijd om even binnen te lopen bij de opticien, waar Moeder haar nieuwe bril vandaan had.  De nieuwe aankoop bezorgde haar hoofdpijn, wegens teveel spanning achter het oor.  Ook de neusbeentjes (van het montuur) irriteerden haar.  Tja, schoonheid doet lijden.  De vriendelijke winkeluitbaatster toverde er in een mum van tijd zachtere beentjes op en regelde het oor, zodat de het geheel wat losser zat.  Nog makkelijk en vooral praktisch, dat de winkel op loopafstand ligt van Moeders woonst.  Hoe ouder je wordt, hoe beter het is alles binnen handbereik te hebben!
Toen Echtgenoot en ik terug thuis arriveerden stond er een pracht van een azalea voor onze deur.  Isabelle en de kids waren langs geweest voor Moederdag.  Zo lief!  Vlug een woordje van dank in hun brievenbus gedropt.  Later op de avond sprongen ze nog efkens binnen, ze blijven toch speciaal, de kleintjes waar je een beetje 'mama' voor gespeeld hebt en bovendien is hun echte mama, een bijzonder iemand, die ook altijd klaar staat om te helpen wanneer nodig.  Wat hebben we het getroffen met onze burenvrienden, we wonen hier in een droomstraat!   


gepost door admin 10.05.09 19:57 | permalink | reacties (0) | General
07.05.09
morgenstond


Gisteren vlug uit bed gerold om even met een grove dweil het huis wat proper te maken.  Veel nut heeft het dezer dagen overigens niet, want Echtgenoot, Bob de Bouwer, brengt nogal wat stof en zand mee naar binnen tijdens zijn renovatiewerken.  Ellen, vriendin-dochter-overbuurmeisje, kwam eergisteren even langs.  Ze verblijft een aantal dagen in het ouderlijk nest, werkuitgeschakeld door een ontstoken schouder en zeker aan rust toe.  Bovendien zit haar liefste, Raf, voor zijn job in het buitenland, Italië dan nog wel.  Reden te over dus om een weekje kust mee te pikken en even op adem te komen.  Ze had nog een verjaardagsijsje van me tegoed en ik dacht zo: als we nu eens vroeg in de morgen een ijsje gaan lepelen, dan heeft ze de rest van de dag vrij voor haar eigen familie.  Een berichtje gestuurd (toch gemakkelijk dat gesms) en om tien uur afgesproken.  Helaas, helaas, het Sneukelhuisje van Stefanie en Christophe was wel al open, maar het ijs wordt maar gemaakt om elf uur.  De ijscoupe zal voor een andere keer zijn en daarom kozen we voor een decadente cocktail in de vroege morgen.  Terwijl aan alle andere tafeltjes netjes een koffie werd geslurpt, klonken wij met een kanjer van een glas op Ellens achtentwintigste verjaardag.  Cocktail Maison ... santé!  Op nog héééél veel gelukkige jaartjes!
De rest van de dag was ik aan huis gekluisterd, want Echtgenoot wou de schermen op het terras plaatsen en daar moest ik toch een handje en een tandje bij toesteken.  Het resultaat mag er zijn, het oogt klassevol en mooi.  Nu nog het terras zelf, waarvan vandaag al een eerste stukje gelegd werd.  Ik hoop maar, dat we met wat we kochtten geen vergissing hebben begaan ... de tijd zal het uitwijzen, je weet maar nooit met zo'n nieuw produkt en als je het werk zelf uitvoert heb je sowieso geen recht op garantie bij mogelijke problemen, want dan is het 'eigen schuld, dikke bult'.  Dit even terzijde omdat ik deze namiddag een man sprak, die deuren en ramen in PVC plaatst en me ervoor waarschuwde, dat het door ons gebruikte materiaal serieus uitzet en krimpt al naar gelang warm en koud.  Opletten was de boodschap, zei hij, er moest speling gelaten worden zodat de planken zich kunnen zetten.  Hij kende iemand, die ook zo'n terras had geplaatst en de planken leefden zodanig erg, dat ze de muren wegduwden.  Ik voelde al enige paniek en schuldgevoel in me opborrrelen, want wie zal de pineut zijn?  Diegene die de keuze maakte en wie is dat?  Juist ... ik!  Duimen maar, dat die dingen zich een beetje koest houden (weer iets om mee bezig te zijn en een tegoedbon voor enkele slaaploze nachten).
 


gepost door admin 07.05.09 19:28 | permalink | reacties (0) | General
 
:: December 2017 (3)
:: November 2017 (3)
:: Oktober 2017 (4)
:: Augustus 2017 (6)
:: Juli 2017 (3)
:: Juni 2017 (5)
:: Mei 2017 (7)
:: April 2017 (3)
:: Maart 2017 (6)
:: Februari 2017 (6)
:: Januari 2017 (9)
:: December 2016 (10)
:: November 2016 (7)
:: Oktober 2016 (19)
:: September 2016 (17)
:: Augustus 2016 (23)
:: Juli 2016 (20)
:: Juni 2016 (22)
:: Mei 2016 (28)
:: April 2016 (26)
:: Maart 2016 (29)
:: Februari 2016 (29)
:: Januari 2016 (31)
:: December 2015 (4)
:: November 2015 (5)
:: Oktober 2015 (1)
:: Augustus 2015 (2)
:: Juli 2015 (2)
:: Juni 2015 (2)
:: Mei 2015 (4)
:: April 2015 (2)
:: Maart 2015 (5)
:: Februari 2015 (3)
:: Januari 2015 (5)
:: December 2014 (4)
:: November 2014 (3)
:: Oktober 2014 (5)
:: Augustus 2014 (4)
:: Juli 2014 (3)
:: Juni 2014 (5)
:: Mei 2014 (6)
:: April 2014 (3)
:: Maart 2014 (7)
:: Februari 2014 (6)
:: Januari 2014 (6)
:: December 2013 (8)
:: November 2013 (6)
:: Oktober 2013 (5)
:: Augustus 2013 (6)
:: Juli 2013 (5)
:: Juni 2013 (5)
:: Mei 2013 (5)
:: April 2013 (6)
:: Maart 2013 (6)
:: Februari 2013 (5)
:: Januari 2013 (10)
:: December 2012 (8)
:: November 2012 (9)
:: Oktober 2012 (5)
:: Augustus 2012 (5)
:: Juli 2012 (7)
:: Juni 2012 (5)
:: Mei 2012 (7)
:: April 2012 (8)
:: Maart 2012 (7)
:: Februari 2012 (4)
:: Januari 2012 (8)
:: December 2011 (6)
:: November 2011 (7)
:: Oktober 2011 (6)
:: Augustus 2011 (7)
:: Juli 2011 (7)
:: Juni 2011 (5)
:: Mei 2011 (9)
:: April 2011 (7)
:: Maart 2011 (6)
:: Februari 2011 (7)
:: Januari 2011 (7)
:: December 2010 (8)
:: November 2010 (9)
:: Oktober 2010 (9)
:: Augustus 2010 (7)
:: Juli 2010 (7)
:: Juni 2010 (9)
:: Mei 2010 (10)
:: April 2010 (7)
:: Maart 2010 (12)
:: Februari 2010 (11)
:: Januari 2010 (14)
:: December 2009 (13)
:: November 2009 (10)
:: Oktober 2009 (10)
:: September 2009 (13)
:: Augustus 2009 (11)
:: Juli 2009 (9)
:: Juni 2009 (11)
:: Mei 2009 (12)
:: April 2009 (14)
:: Maart 2009 (13)
:: Februari 2009 (15)
:: Januari 2009 (17)
:: December 2008 (17)
:: November 2008 (19)
:: Oktober 2008 (14)
:: September 2008 (17)
:: Augustus 2008 (16)
:: Juli 2008 (17)
:: Juni 2008 (16)
:: Mei 2008 (13)
:: April 2008 (18)
:: Maart 2008 (22)
:: Februari 2008 (17)
:: Januari 2008 (21)
:: December 2007 (20)
:: November 2007 (23)
:: Oktober 2007 (25)
:: September 2007 (17)
:: Augustus 2007 (17)
:: Juli 2007 (21)
:: Juni 2007 (26)
:: Mei 2007 (27)
:: April 2007 (26)
:: Maart 2007 (3)