Poezie Doris Dornť
 
 

Maandelijks Archief: MEI 2010


31.05.10
ijver


Het slechte weer noopte mij vandaag tot veel ijver.  Met het oog op de komende dagen, die volgens onze weerman, warm en heet zullen worden, leek het mij het ideale moment om aan de slag te gaan in ons keukengebied.  Gewapend met de nodige schoonmaakmiddelen en een berg energie (en het idee, dat ik dan zonder schuldgevoelens des te meer van de zon zal kunnen genieten), ging ik er tegenaan.  Kasten leeggemaakt, gesopt en geordend.  Morgen komt de rest aan de beurt (laden en kasten onderaan).  Waar een mens voldoening kan van hebben!  Te zot voor woorden. 
Ons weekend was rustig.  De handelaars in 't Bad hielden hun tweede lentebraderie.  Veel soeps was het niet, bovendien kregen de luttele durvers het zwaar te verduren.  Zaterdag stonden ze in de regen en konden ze de wind geen baas, zondag oogde het wat zonniger, maar het waaien bleef een spelbreker.  Toch veel volk op de been, voor iets dat niet echt wat nieuws te brengen had.  Maar ja, we denken allemaal een koopje op de kop te kunnen tikken voor weinig geld.  Dromen mag, hé!  Zaterdag samen met Fabienne de straat onveilig gemaakt.  Ze wou een nieuwe zomerbroek, maar zelfs na een tiental 'pasmomenten', die haar het zweet deden uitbreken, vond ze niks dat haar naar de zin was.  Gisteren dan met Moeder een rondje braderie gedaan, oliebollen gekocht en opgesmikkeld, in afwachting van Echtgenoots komst (de formule I race op televisie kreeg eerst zijn aandacht) en daarna met Manlief nog maar eens hetzelfde parcours afgelegd.  Zo was iedereen tevreden (en ik 'versleten').
Ondertussen zijn we eind mei en kunnen we nog niet zonder verwarming.  Een mens zou voor minder naar warmere streken trekken.  Volgens ons aller Frankske is er echter verbetering op komst.  Vanaf woensdag zou de temperatuur gestaag stijgen, om dan in het weekend een gooi te doen naar de vijfentwintig.  Eerst zien en dan geloven.  Als hij gelijk krijgt, dan kunnen we donderdagavond een eerste keer de barbecue doen werken.  Let's cross our fingers!
 
 
 


gepost door admin 31.05.10 19:35 | permalink | reacties (0) | General
27.05.10
puur natuur


Deze week is één en al 'puur natuur'.  Dinsdagnamiddag leek het me een goed idee, om met veel energie ons mostapijt, gekleurd met enkele sprietjes groen, te lijf te gaan.  Er werd immers regen voorspeld en die wilde ik voor zijn.  Zo gedacht, zo gedaan!  Ons stukje groen (ook mos heeft die kleur) lag er dor en droog bij, dankzij een waterloos aantal weken en een blijvende, schrale wind.  Het nieuwe machien, dat ons veldje moet kortwieken, ben ik tot mijn grote scha en schande nog niet echt meester.  Dat ding bezit zoveel power, ik vlieg er als het ware achteraan, zonder het in de handjes te kunnen houden.  Maar ... wie wil, die kan en dus oefen ik me in het gehoorzaam achterna lopen van de moderne techniek, terwijl ik bij tijden soms bijna tussen de struiken hang in plaats van op tijd aan de rem te trekken.  Bovendien zorgt onze nieuwe aankoop voor nogal wat opstuivend stof en geloof me, 't is de moeite.  Zo erg zelfs, dat ik erbij liep als Zwarte Piet, die een paar maanden te vroeg uit Spanje was gearriveerd.  Nog nooit meegemaakt met mijn vroegere grasmaaiertjes!  De aswolk van die wakker geworden vulkaan kon er gewoon niet aan tippen. Dan maar onmiddellijk het bad ingeduikeld, om van grauw weer glanzend te worden.
's Anderendaags regende het, perfecte timing.
Vanmorgen naar Oostende gereden met nicht Raymonde, die bij de mutualiteit moest zijn.  Een zware bevalling ... het vinden van een parkeerplaats!  Overal, maar dan ook overal stonden de parkings stampvol.  Bleek zijn oorzaak te vinden, in 'Oostende ten Anker', dat dit weekend plaats vindt.  Een pracht aan boten legt in deze badstad aan en is te bezichtigen nu zaterdag en zondag.  Wij liepen eens de kleine binnenhaven rond en zagen toch al wat leuke exemplaren (een oude stoomboot, een Friese t'jalk en een paar Engelse blikvangers).  Er stonden ook kraampjes (beetje braderie), waar je zeemanstruien kon kopen, maar ook snoep, koeken, schoeisel ... Mijn oog viel op kleine matrozentruitjes, zo schattig, dat ik er natuurlijk ééntje moest kopen voor ons Prinsesje.  Ze zal een minizeemansvrouwtje zijn om op te eten. 
Later, deze namiddag, bij Moeder getuige geweest van een ontroerend bewijs van 'vogelouderliefde'.  Pa of Ma Spreeuw met in zijn/haar kielzog drie uitgehongerde jongen.  De broodkruimels op de koer vonden gewillig hun weg in opengesperde bekjes en kelen.  Twee van het trio bleven braaf boven op de muur zitten tot Pa of Ma met het lekkers kwamen, maar ééntje had méér lef en vloog telkens mee naar beneden en schrokte zo de lekkerste hapjes weg.  Fantastisch toch, hoe ook dieren zorgen voor hun kroost en zichzelf het brood uit de bek sparen (bij wijze van spreken).  Daar kunnen wij, mensenkinderen, misschien nog iets van leren.  Ik stond er bij, keek er naar en ... lachte vertederd.  Er zit toch altijd en overal een haantje de voorste bij!


gepost door admin 27.05.10 21:42 | permalink | reacties (0) | General
23.05.10
huwelijksfeest


Volgende week is het al twee jaar geleden, dat Ellen en Raf in het huwelijksbootje stapten en sedertdien waren er weinig trouwlustigen te bespeuren in onze onmiddellijke omgeving.  Tot vrijdag ... Alisha en BjŲrn de stap waagden.  Als vrienden van BjŲrns ouders (zijn pa is een jeugdvriend van Echtgenoot en zijn ma een jeugdvriendin van mij) mochten we van de partij zijn op het huwelijksfeest.  Bovendien is Zoonlief ook al jaren goede maatjes met de bruidegom, zodat ook hij en Veerle kwamen mee feesten. 
Het jonge paar kreeg een stralend zonnige dag cadeau!  De bruidegom haalde zijn bruid op in haar ouderlijk huis, hier in Ramskapelle en samen met familie en de beste vrienden reden ze in een bus naar Deinze (waar ze wonen) voor de echtverbintenis op het stadhuis.  Bij het maken van hun fotoreportage kregen ze heel wat aandacht.  De bruidegom is immers bijna twee meter hoog, terwijl zijn grote liefde amper anderhalve meter haalt.  Een knuffelreus met een minivrouwtje!  Wat natuurlijk niets af doet aan hun liefde.  Het avondfeest greep plaats in het landelijke Beerst (bij Diksmuide).  Dankzij het mooie weer, ging de receptie door in open lucht.  Gezelligheid troef! De keuze van het bruidspaar viel op barbecue voor het avondeten, gevolgd door een verleidelijk dessertbuffet.  Het was smullen.  Na een gesmaakt optreden van twee doedelzakspelers, stond er geen rem meer op de dj van dienst.  Hij gaf eerst de 'oudjes' de kans eens de beentjes te strekken en schakelde dan over op boenke-boenke muziek voor de jonge garde.  Even na enen namen we afscheid van het bruidspaar en hun ouders. 
Veerle had voor de gelegenheid (en op mijn smeekbede) het kapsel van Zoonlief een groot stuk ingekort.  Ze verdient een pluim, een kapper zou het niet beter gedaan hebben.  Ik heb absoluut niks tegen lang, mannelijk haar, maar af en toe een knipbeurt moet toch kunnen.  Zoonlief zelf was er niet echt over te spreken, maar het oogt zoveel mooier en verzorgder en toch nog 'kunstenaar'.  Ja, hij houdt aan zijn 'look'.  Binnen de kortste keren is het weer op vroegere lengte, alhoewel ik het nu 'top' vind.
Eigenlijk is het 'not done' dat ik me nog bemoei met het kapsel van mijn bijna negenentwintigjarige zoon, maar waar zijn moeders anders voor? Nood breekt wet, nietwaar?  Goed, dat je dan een schoondochter hebt waar je kunt op rekenen (ha,ha).
Partners in crime ... moet kunnen! Met dank aan Veerle.
Deze namiddag eerst tot op de kaai in 't Stad gewandeld, voor een gesmaakt optreden van het Vlaams Gemiengeld Vintekoor.  Een groep mannen die op gekende liedjes humoristische teksten zingen in het Westvlaams.  Veel volk op de been voor dit overigens gratis gebeuren.  Een overvloed aan zon maakte het geheel nog vrolijker.  Daarna de havengeul afgewandeld of liever, afgestrompeld.  Laverend tussen een stroom van genietende mensen.  Op 't Bad was de politie ijverig boetes aan het schrijven voor fout parkeerders en lieten ze zelfs voertuigen wegslepen.  't Zal je wagen maar wezen.  Morgen is het bloemenmarkt te Veurne.  Samen met Fabienne ga ik wat kleur kiezen voor op ons terras, Echtgenoot mag onze aankopen helpen dragen.
 
 
 


gepost door admin 23.05.10 20:25 | permalink | reacties (0) | General
20.05.10
victorie


Kraai nooit te veel victorie voor het vel van de beer verkocht is!  Zal ik maar eventjes boffen in mijn vorige spinsel, dat we gelukkig geen boete kregen, dan volgt hier het onverwachte vervolg van de historie.  Deze morgen bij het openen van de brievenbus, viel mijn niet meer zo slaperig oog op een enveloppe versierd met het embleem van ons aller 'Politie'.  In allerijl mijn blauwe (barslechte) kijkers over de regeltjes laten vliegen en voorbarig mijn conclusies getrokken.  Als een furie naar binnen gevlogen, waar Echtgenoot in gesprek was met de man, die ons dak een nieuw allure zal geven.  'Te vroeg victorie geroepen', grapte ik, 'toch een boete voor het oncorrect dragen van mijn gordel'.  Vijftig euro letterde het formulier en met een steek in mijn hart zag ik een aantal toffe zomertruitjes aan mijn neus voorbijgaan.  Ik liet de mannen voor wat ze waren en ging boodschappen doen.  Bij mijn terugkeer de boosdoener eens grondiger gelezen en wat bleek?  Het was niet de gordel, die ons de das om deed, want daarvoor zat de datum niet juist.  Wat we dan wel mispikkelden, daar hadden we het raden naar, want de vermeldde pv was nog niet bij ons toegekomen.  Goed, Manlief moest deze namiddag toch boodschappen doen voor zijn club en zou terzelfdertijd even tot aan het politiekantoor in Koksijde tuffen teneinde meer inlichtingen te krijgen.
Een kopie van de bewuste pv leerde ons, dat de wagen met nummerplaat ons toebehorende, geflitst was in de Polderstraat aan 59 km/u, daar waar je slechts 50 km/u mag.  Bij het checken van de datum des onheils, bleek ik de ganse dag wacht gehad te hebben in de Stadshalle op de amateurtentoonstelling.  Het was een verademing, te weten dat de schuldige waarschijnlijk Manlief bleek te zijn (vergeef me deze slechte karaktertrek).  Weer te vroeg geroepen, Dornéetje!  De misstap greep plaats om 9 u 27 's morgens en dan rijdt er maar ééntje met de wagen en dat ben ik.
Na wat zoekwerk kwam de aap uit de mouw: die morgen bracht ik, op vraag van Conny, enkele porseleinen schalen naar haar bloemenwinkel 'De Groene Hoek' in Oostduinkerke (ze verkoopt ze voor het Kinderkankerfonds UZ Gent).  Vraagstuk dus opgelost en ik vijftig euro armer.  Het is de eerste keer in mijn vijfendertige rijcarriŤre, dat ik een boete krijg voor overdreven snelheid (na berekening: 53 km/u).
Nu hoop ik maar, dat die vier ijverige agenten, die hun oog lieten vallen op mijn oncorrect gedragen gordel, het niet in hun hoofd halen om ook daarvoor een pv op te stellen.  Het was overigens ons dagje niet, want deze morgen, in alle vroegte, riep Echtgenoot ineens (terwijl ik nog sliep): 'we hebben die kortingbon van 10% vergeten mee te nemen!'.  Ik vloog recht vanonder het dons en vroeg verdwaasd: wat?  Ja, in die prijsbewuste winkel, waar we onze nieuwe terrasstoelen kochtten, kreeg je op aankoop van alles wat met tuin te maken had een mindering van 10%, als je tenminste die bon afgaf aan de kassa.  Voor we vertrokken, spoorde Echtgenoot me nog aan, het boekje mee te nemen, maar volgens mij was dat niet nodig, want ik wist toch al welke stoelen ik wou.  Ook hij dacht niet meer aan de kortingbon en ik nog véél minder (teveel gefocust op mijn terrasaankoop).  Moraal van het verhaal: 16 euro aan onze neus voorbij laten gaan!  Eén ding is zeker, rijk zullen we nooit worden.


gepost door admin 20.05.10 19:25 | permalink | reacties (0) | General
19.05.10
eindelijk


Eindelijk!  Ons eerste etentje buiten anno 2010 is een feit.  Na een grondige schrobbeurt zaterdag, kreeg ons terras zijn zomeroutfit.  Mijn plan, om een nieuwe tafel aan te schaffen, schoof ik op de lange baan.  Ik ben er nog niet echt uit of ik wel een houten exemplaar wil en de huidige versie kan best nog een aantal seizoenen mee.  Een mens moet leren tevreden zijn met wat hij heeft.  De stoelen waren echter niet meer om aan te zien, dus die mochten vervangen. In een folder van een prijsbewuste winkel vond ik mijn keuze: mooi en betaalbaar en bestand tegen weer en wind.  Ach, als je berekent hoeveel keer je er nut van hebt, dan hoeft het voor mij geen grote luxe te zijn.  Het  geheel oogt overigens mooi: lichtgroene tafel, donkergroene stoelen en parasol, flashy groene kussentjes ... bijzonder rustgevend (al zeg ik het zelf).  Vandaag was dan ook puur genieten.  Ik waande me in het aardsparadijs, weg van de gekke, over zijn toeren draaiende wereld.  Zalig in de zon, afgeschermd van de wind met boven in groenende boom een fluitende merel.  We zijn te benijden!
Fabienne kwam meegenieten en we aten bij de koffie een driesmakenijsje Expo, iedereen welbekend.  De kleine geneugten van het leven geven je vaak een groots gevoel.  Later in de namiddag kwam vriendinlief Ellen langs.  Of Echtgenoot de twee minicasettes van haar huwelijk met Raf eens op DVD kon zetten?  Manlief ondernam een poging, stak één van de casettes in de videorecorder en ... kreeg er aan geen kanten beweging in.  Gelukkig kon onze handyman, na het openleggen van het apparaat, er het bandje heelhuids terug uitpeuteren.  Oef ... de beelden van het stralend paar waren gered, maar jammer genoeg nog niet te bekijken.  Zoonlief zal er zich over ontfermen, hij beschikt over al het nodige.  Probleempje opgelost!
Toen we gisteren richting Koksijde reden, botsten we onverwachts op een meute agenten (vier stuks in het midden van de weg).  Een dwingende vinger verplichtte ons tot stoppen.  Terwijl Manlief zijn ruit wilde openen, werd ik aan mijn kant aangespoord tot het laten zakken van het glas.  Bleek, dat ik mijn gordel niet op de wettelijke manier droeg.  Ik laat dat ding heel vaak onder mijn arm door zakken, zodat het mijn schouder niet irriteert.   Blijkbaar mag dat dus niet en daar werd ik dan ook op gewezen.  Gelukkig was er geen sprake van een boete.  Zou je nu niet omvallen!  Ik draag altijd mijn gordel, zij het dan vaak 'onwettig'.  Er gebeuren zoveel dingen die niet kunnen in ons land, waar politie geen oog voor heeft, maar dat ik mijn gordel op de verkeerde manier hanteer, dat zien ze dan weer wél.  Of hoe je als brave burger toch altijd weer tegen de lamp loopt als  je eens (zonder het te weten en te willen) van het uitgestippelde en opgelegde pad afwijkt.  Je zou voor minder nog méér in je schelp kruipen.


gepost door admin 19.05.10 21:47 | permalink | reacties (0) | General
16.05.10
verlengd weekend


Het Hemelvaartweekend (wie vaart er nu nog ten hemel?) hebben we gehad en zo zijn we al weer half mei.  Van lentewarmte is er geen sprake, de schrale wind blijft ons parten spelen.  Toch had ik gisteren een energieboost van jewelste.  Vroeg in de morgen met de kruiwagen alle struiken weggevoerd naar de voor de gelegenheid opgestelde container, op de parkeerplaats van de kinderboerderij.  Bijzonder handig voor ons, vermits we maar een boogscheut te lopen hadden.  Het eerste klusje op de lijst van Echtgenoot is nu het plaatsen van een nieuwe afrastering vooraan in de tuin en langs de oprit.  Beetje bezigheidstherapie.  Zeker geen groen of struiken meer, maar iets waar we, qua onderhoud, geen omkijken naar hebben.  In alles wat we doen, zijn we de voorzienigheid zelve!  Na het afvoeren van de bijna dertigjarige struiken, nam ik de strijk onder handen, om dan over te schakelen op het schrobben van ons terras.  Heerlijk, het koppensnellen van zoveel wintervuil, zalig het gevoel van beginnend buitengenieten.  Ook stoelen en tafel kregen een stevige beurt en nodigen nu uit tot volop zomeren (laat de zon maar komen).  Het was gisteren dus een 'doedagje" en 's avonds plofte ik tevreden over mezelf in de luie zetel, mij voelbaar bewust van alle aanwezige spieren in een mensenlichaam.
Vorige donderdag kwam onze kroost over uit Gent.  In hun zog, vrienden Edouard en Samira.  Ze hadden het voornemen een ijsje te verorberen in één van de twee super de luxe ijssalons die Nieuwpoort rijk is.  Ofte de St. Catherine in 't Bad ofte het Sneukelhuisje in 't Stad.  Eerst schotelden wij hen friet met biefstuk voor.  Na de koffie trokken ze voetstaps naar 't Bad, even de winkels langs en genieten van een wandeling langs de havengeul.  Prinsesje Hebe bleef onder onze vleugels, maar wilde van geen middagdutje weten, zodat ik dan maar een eindje ging 'buggyen' met haar.  Zingend over kabouter Pinnemuts en een rode paddestoel met witte stippen, liep ik zo'n half uurtje met haar door Nieuwpoort en terug naar huis.  Mijn muzikaal  vals taltent lokte zelfs Isabelle uit haar tuin, want ze wou mijn nageslacht perse bewonderen.  Ondertussen waren Zoonlief en gevolg op weg naar het Sneukelhuisje, waar ze nog net een 'coupe' met vannilleijs konden oplepelen.  Christophe, de uitbater, maakt vele soorten ijs en vaak ook heel speciale, maar op is op en dat was dus nu ook het geval.  Niettemin hadden ze genoten van wat er nog te rapen viel.  Er was bij thuiskomst zelfs nog wat plaats voor een croquemonsieurtje van het huis. Fijn, met zoveel jonge mensen aan tafel.  Kleine Hebe stal de show en bracht ambiance, tot ze doodmoe in slaap viel in de armen van Edouard (die overigens de status van 'peter' draagt).  Even later trok de jeugd richting Gent en viel er stilte in de Elf juliwijk.


gepost door admin 16.05.10 21:08 | permalink | reacties (0) | General
12.05.10
ziekenhuis


De witte seringen, achterin onze tuin, bakken het al bruin. Weg ... wolkengevoel.  Zo vluchtig is dus schoonheid.  Jammer, dat het bloemen van struiken en bomen zo snel een einde kent.  Ondertussen waait de wind nog steeds snijdend hard en wil de warmte maar niet komen.  Tien tot dertien graden ... 't is niet te geloven.  Volgens mij werken de IJsheiligen hun gramschap uit.  Ze zullen het Noorden kwijt zijn, na al die kerkelijke heisa hier in Belgenland.  Een mens mag er niet teveel bij stilstaan, maar nog goed drie maanden en we zitten weer met de herfst opgescheept!  Maar laten we niet aan de klaagmuur gaan staan, er zijn ergere dingen in 't leven.
Nicht Raymonde moest gisteren op consultatie bij een nierspecialist in het ziekenhuis.  Een maand geleden, bleek bij bloedafname, iets niet in orde met de nierwaarden en de huisarts raadde haar aan een afspraak te maken voor verder onderzoek.  Het feit, dat je al een maand op je honger blijft zitten voor je bij zo'n man binnengeraakt, is toch godgeklaagd.  In de eerste plaats maakt de huisarts je angstig, daarna moet je met die angst nog vier weken je weg door het leven zoeken, terwijl in je hoofd zcih het éne na het andere rampscenario afspeelt.  Goedlachse en moedige Raymonde zag zich al aan de dialyse gekluisterd.  Gisterenmorgen reden wij, zij en ik, bij het ochtendgloren richting Oostende naar het bewuste ziekenhuis.  Het was al een tijdje geleden, dat ik daar nog eens was en in die tijdspanne rees er een overdekte parking uit de grond.  Het vroegere gratis parkeren moest nu betaald.  Tja, zo gaat dat.  Eerst navraag gedaan aan de balie, die ons doorverwees naar de eerste verdieping.  Een loketdame deed het nodige voor inschrijving en al hadden we nog geen dokter gezien, er moest boter bij de vis: betalen.  Ze verwees ons door naar een aanpalend gebouw, waar ook de nierdialyse gehuisvest was.  De consultaties liepen al en een half uurtje later bleken wij aan de beurt.  Na heel wat vragen en computerzoekwerk (niets heeft nog geheimen voor de artsen), mocht nicht Raymonde zich eventjes neervleien op een met papier overdekt bed.  Beetje voelen hier, beetje voelen daar en ... veel lachen, want met haar is het zelfs leuk vertoeven in een ziekenhuis.  De arts kwam tot de conclusie, dat hij de voorgelegde papieren niet kon invullen, vermits haar nierwaarden nog te goed waren.  Gelukkig!  Volgens mij wist haar huisarts dat ook wel en daarom vind ik het zo erg, dat ze een maand lang met angst en twijfels moest rondlopen.  Omdat het ziekenhuissysteem ook nood heeft aan inkomsten, stuurde hij ons naar de echografie (nieren) en de radiografie (longen).  Wat die twee met elkaar te doen hebben is mij een raadsel.  We hadden chance, het liep vlotjes en er waren geen lange wachttijden.  Terwijl we daar nu toch waren, mochten we ook het labo eventjes aandoen voor een bloed- en urineafname.  De dame van dienst nam ons mee naar een kamertje en zei: ik zie aan je gezicht, dat je er niet graag bij bent, Mevrouwtje.  Mijn frank viel direkt en ik snapte meteen, dat de bloedafname een ramp zou worden, want er zijn er die kunnen prikken en er zijn er die het helaas helemaal niet kunnen.  We hadden dus het laatste exemplaar.  Geen pronter, optimistische, niet van een kleintje vervaarde vrouw als Nicht Raymonde.  En zij zou bang zijn van een prikje?  Andersom ja, de verpleegster zag het prikken niet zitten.  Eerste poging mislukte, tweede poging idem dito.  We bleven er kalm onder, want het moet gezegd, we hadden juist een lachbui verwerkt en hikten nog even na.  De dame van dienst zag het niet meer zitten en ging haar baas halen, omdat die fantastisch prikken kon!  Jammer genoeg was dat baasje in velden noch wegen te bekennen en bracht ze dan maar haar 'souschef' mee (haar woorden!).  Die bakte er ook niet veel van en in een ultieme poging ging ze nog even checken of het baasje al terug was.  Hadden wij even geluk, de wonderprikkerdokter was terug in het labo en in nog geen minuut was de bloedafname een feit.  Zucht, zucht, zucht ... één ding moet je hebben in een ziekenhuis: geduld, geduld en nog eens geduld.  Na het afleveren van een urinestaal (waar godzijdank geen dokter of verpleegster voor nodig is), stonden we even later nog nagierend op de parking, die ons (zeg: nicht Raymonde) 2,40 euro kostte.  Tijd om te gaan eten, zei Raymonde, gerustgesteld.  Zo kwam het, dat we een half uurtje later Echtgenoot oppikten en richting Mannekensvere reden voor het verorberen van een lekkerere dagschotel.  Normaliter is een halve dag ziekenhuis geen pretje, maar als het een last op je schouders wegneemt, dan is het daarna dubbel genieten.  Nicht Raymonde is een voorbeeld voor mij, ondanks groot verdriet, is ze een vat vol kwiekheid en humor.  Fantastische dame!


gepost door admin 12.05.10 21:05 | permalink | reacties (0) | General
09.05.10
mama ... blijvend buikgevoel


Het was vandaag 'leg je mama in de watten' dag ... Moederdag.  Op de vrijdagse markt kocht ik voor Moeder een lading buitenplantjes (geraniums en vlijtige liesjes in alle schakeringen van roze tot rood) om haar tuin (zegge: koer) op te fleuren en een paar zakken teelaarde.  Zo kon ze alvast aan de slag met planten, al geeft het koude bibberweer niet echt aanleiding voor zo'n dingen.  't Is hoog tijd, dat er wat warmte komt!  Zus en Schoonbroer Nico landden vrijdag op Belgische bodem na een weekverblijf in Tenerife.  Ze hadden allebei een gezond kleurtje en kunnen weer tegen de sleur van alledag aan.  Naar aanleiding van het 'mamafeest' staken ze gisteren over naar de Westhoek.  Moeder zag het niet zitten om 's avonds iets met ons te gaan eten.  Haar bijtertjes zorgden weer voor problemen en een restaurantbezoek was zeker geen optie. Op uitnodiging van Zus en Schoonbroer, vonden we bij Ingrid in 'de Sailors' gelukkig nog één tafeltje beschikbaar.  Als je hier ergens een hapje wilt eten, dan is reservatie bijna een must.  Enfin, 't was lekker en véél ... voor mensen op leeftijd (waarmee ik dan wel mezelf en Echtgenoot bedoel).  De weegschaal gaf deze morgen het sprekende bewijs.  Niettegenstaande het feest van de Moeders, moesten Claire en ik weer de ganse dag op post zijn op de slotracingclub.  Een beperkte groep van twaalf slotracefanaten eiste onze bereidwilligheid op.  'Service', zoals Echtgenoot het pleegt te noemen, is volgens hem het beste uithangbord van een vereniging.  Tja, een ganse dag ten dienste staan van twaalf mannen, die hun hobby willen beoefenen zal wel onder de noemer 'goede daden' vallen zeker?  Het moet gezegd, dat Claire en ik 's avonds door Manlief in de bloemetjes werden gezet.  Hij verwoordde het nogal poŽtisch: vlijtige liesjes (bloemen) voor Vlijtige Liesjes (Claire en ik).  Als hij al gedacht had van er daarmee vanaf te geraken, had hij verkeerd gepeinsd.  Ik gaf hem de leuke opdracht, mij te trakteren in een restaurantje op de Markt.  Geen overdaad echter vandaag, maar een lekker slaatje met scampi en spekjes voor mij en een hammetje met mosterdsaus voor hem. En zo zit de zoveelste Mamadag er weer op.  Benieuwd hoe Veerle haar allereerste Moederfeest beleefde.  En ja, ook op zo'n dagen is het verdriet om Benjamin nooit ver weg, want 'mama' zijn, blijft een levenslang buikgevoel.  

 



gepost door admin 09.05.10 21:10 | permalink | reacties (0) | General
06.05.10
diep


Vanuit het raam waarachter ik nu zit, kijk ik op een witte wolk seringen.  Zo mooi, maar zo'n kortstondige pracht, want binnen hier en enkele dagen worden de bloemen bruin en is alle schoonheid verdwenen.  Op die plaats, waar nu de struiken welig tieren (Echtgenoot is voorstander van een verwilderde tuin), stond vroeger de schommel.  Eerst het kleine exemplaar, toen Alexander nog kleuter was.  Groen en geel gekleurd en 'the place to be' voor minibezoekertjes.  Later, toen Benjamin al ziek was, kwam er een groot houten exemplaar met platform, waar je kon op liggen om te 'wolkenkijken'.  Een favoriete bezigheid van onze jongste en Ellenlief, ons overbuurmeisje en grote vriendin van mijn beide zonen.  Ze zochten en vonden heksen, olifanten, ridders ... in alle formaten drijvend in de lucht.  Het platform(pje) bleek ook een ideale plek voor het lezen van boeken of strips.  Jaren daarna verhuisde de schommel naar Oostakker, bij de nichtjes.  Gisteren bij het gras afrijden viel het me op, dat het struikgewas steeds méér bezit neemt van onze tuin, terwijl er vroeger zoveel plaats was voor kinderblijdschap.  Vergeten ... zelfs tijd kent geen vergeten, al denken de mensen van wel.  Op de kast staat een gedicht, verleden jaar door mij geschreven.  Een tekst over 'gemis' en 'niet meer verwoorden' en 'nog zoveel pijn'.  Nadine schreef het gedicht voor mij op canvas, rood op wit.  Het springt in het oog (misschien dat ik het daarvoor speciaal op die plaats heb gezet) en menig bezoeker laat zich verleiden tot het lezen van de tekst.  Vanavond vroeg iemand me: zit dat nog zo diep?  Tja, wat moet je daar dan op antwoorden.  Persoonlijk vind ik het al een domme vraag, maar natuurlijk kan iemand die het niet heeft meegemaakt de diepte van dit verdriet onmogelijk inschatten.  Ik keek hem recht in de ogen: ja, zo diep zit het nog en zo diep zal het altijd zitten, want een kind verliezen is ook een groot stuk van jezelf kwijtraken.  Uit het sterven van mijn kind, groeide ik tot iemand die levenslang verwondt blijft, die dagelijks verder moet met een leegte die nooit meer te vullen is.  Ja, zo diep zit het nog.
 
jij bent
 
het lege vak
in mijn leven
 
telkens weer
neem ik een kijkje
 
maar vullen 
kan niet meer
 
niemand die begrijpt
dat leeg ... leeg blijft
 
niemand die weet
hoe vaak het zoeken is
 
op handen en knieŽn
naar verloren inhoud
 
van het lege vak
in mijn leven
 
Doris Dorné
uit 'Met andere ogen' 2005
 
De amateurtentoonstelling in de Stadshalle trok al heel wat kijklustigen. Dinsdag waren Nadine en ik suppoosten van dienst.  Veel Nederlandse bezoekers, blijkbaar hebben die een weekje vrijaf.  Toen één van hen het boekje inkeek, vroeg de dame me, wat 'goesting' (het thema van de tentoonstelling) dan wel mocht betekenen.  't Is een woordje dat ze in Nederland niet kennen.  Weer wat bij geleerd, zei de bezoekster lachend, toen ik de nodige uitleg had gegeven.  Zij blij en ik ook.  De dag vloog om, het was een komen en gaan van kunstnieuwsgierigen.  Altijd fijn om zien, dat er beweging en interesse laveert tussen de tentoongestelde werken.   


gepost door admin 06.05.10 19:29 | permalink | reacties (0) | General
03.05.10
relaas


Hier volgt het relaas van vijf dagen inactiviteit op deze pagina's.  De gevallen stilte was geheel en al te wijden aan de bijzonder drukke bezigheden van ondergetekende. Mijn allerliefste vriendin-overbuurmeisje was vorige woensdag jarig en dat vroeg een toast.  Ze ging haar laatste 'twenjaar' in, terwijl ze er amper twintig uitziet.  Een gebeurtenis die uitnodigde tot haar even in de armen nemen. Heppie Burzdeey Ellenlief!  De volgende morgen liet ik Echtgenoot voor wat hij was en tramde ik, samen met vriendin Louisa richting Oostende, waar we de trein naar Antwerpen namen.  Op ons programma een bezoek aan de tentoonstelling 'Wit' in het museum HKA en de avondlijke éénmansvoorstelling  'Zwart' in de Bourlaschouwburg, beiden op naam van Benjamin Verdonck. Onze aanwezigheid had hij helemaal te danken aan zijn voornaam 'Benjamin'.  Louisa is een kei in het organiseren van zo'n dingen en toonde ook nu weer haar capaciteiten.  Zo wist ze ons een treinticket te versieren, dat tien euro lager lag dan de gewone prijs, door een fiets voor elk te reserveren in het station van A'.  Bovendien zat de huurprijs van ons trappeding al in het treinticket, dus nog eens achttien euro in het zakje!  Winst: 28 euro per persoon, wie doet het haar na?  Even over half twaalf strandden we te midden stad.  De zon was van de partij en bovendien steeg de lentetemperatuur tot nog ongeziene hoogte (dit jaar).  Jassen vlogen uit, truien waren niet van doen, schoenen maakten plaats voor sandelen.  De eerste blote benendag!  Hadden wij eventjes geluk, 'yes we had'.  Na het afhalen van de fietsen, trotseerden we, gewapend met stratenplan, het indrukwekkende en drukke stadsverkeer. 't Was opletten geblazen.  Eerst moesten we nieuwe tickets voor de voorstelling te pakken krijgen, want de via internet bestelde exemplaren waren zoek geraakt bij Louisa.  Geen probleem, fluitje van een cent, zo geklonken.  Daarna ging het verder naar het museum, waar we eerst een hapje aten vooraleer we de tentoonstelling met ons bezoek vereerden.  Een lekker Italiaans slaatje in een mooi zwart-wit kader, deed ons even bekomen van onze stadstrip.  Na versterking van de inwendige mens, hadden we eens zoveel energie om Benjamins tentoonstelling te bekijken.  Tja, ik moet eerlijk toegeven, dat we er niet veel van snapten en zelfs een beetje uit het lood geslagen waren.  In een ander deel van het museum liep terzelfdertijd een terntoonstelling van Jan Fabre.  Na tien minuten videobeelden kijken van een voorstelling in het Louvre, noem het 'roepen en tieren', hadden we onze buik vol van Jan en méér nog: barstende hoofdpijn.  Als dat kunst is, dan ben ik een kabouter!  Buiten gekomen haalden we opgelucht adem, blij te kunnen ontsnappen aan zoveel gekte.
Tijd voor een korte shoppingtour in de stille straatjes van Antwerpen.  Ik hield de klok in het oog, onze fietsen moesten immer voor zeven uur weer op stal.  We verloren ons in een kleine zaak met tweedehandshandtassen en daarna in een winkeltje met leuke geschenkengadgets.  De dame achter het comptoir deelde ons met enige schroom mee, dat er ergens een muis op stap was in haar zaak en ze die het liefst buiten wou, maar nergens meer zag.  Schrik van muizen heb ik niet, ik pak ze met de blote hand als het moet.  En ja, opeens kwam de kleine indringer parmantig aangedribbeld en vond, handig de borstel ontwijkend ergens een vluchtweg, onzichtbaar voor mensenogen.  Ik denk, dat hij er vandoor is, zei de verkoopster opgelucht.  Ja maar, antwoordde ik, meestal zijn ze met zijn tweeŽn.  Waarop Louisa mij een elleboogstoot verkocht en ik er het zwijgen toe deed, want eigenlijk wou ik er nog aan toevoegen, dat die beestjes zich méér dan snel vermenigvuldigen.  Na deze stop, liepen we nog even binnen in een interieurzaak.  Ik wees mijn reisgenote op het feit, dat de klok naar zes neigde.  Louisa is 'zelfstandige' en zelfstandigen kennen geen uren.  Ze vindt het raar, dat een verkoopster de winkel klokslag zes wil sluiten.  Ik niet, op jezelf werken en terwerkgesteld worden, zijn twee héél verschillende werelden.  Toen ik in het immobiliŽnkantoor werkte (eeuwen geleden), kon ik de klanten die vijf voor zes het kantoor binnenvielen voor het nog eventjes bekijken van een paar huurappartementen, soms wel vervloeken.  Een middenstander werkt lang en veel, want hij doet dat uitsluitend voor zichzelf.  Een verkoopster, bediende, bouwvakker ... krijgen slechts hun uren vergoed en willen dan ook het liefst op het contractueel vastgelegd uur stoppen.  We maakten dus, dat we tegen zes uur het pand verlieten, gepakt en gezakt, dat wel.  Na het afleveren van de fietsen, gingen we voor een drankje, want onze kelen stonden droog.  Om acht uur begon Benjamin Verdonckt aan zijn voorstelling en we moesten nog zo'n kwartiertje te voet naar de Bourla.  Om half acht stonden we ter bestemming en besloten we nog een hapje te eten.  Kun je je voorstellen?  Alle terrasjes zaten overvol, waar zouden we in een half uurtje tijd nog iets achter de kiezen krijgen?   't Is ons gelukt!  Een supervriendelijke ober beloofde ons, dat op tijd met een gevulde maag weer buiten zouden staan.  Welke voorstelling we dan wel moesten zien?  Wil het toeval nu wel, dat genaamde Benjamin, daar rechtover zich op een bankje zat te bezinnen.  We bestelden kaaskroketjes en kregen die in sneltempo voor onze neus.  De snelheid van bedienen, deed geen enkele afbreuk aan het gerecht.  Héél lekker, daar komen we zeker nog eens terug.  Met dank aan de vriendelijke, bereidwillige ober.  Klokslag acht uur begon Benjamin aan zijn voorstelling en kijk ... plots werd duidelijk wat hij met zijn tentoonstelling beoogde.  Alles viel op zijn plaats en we genoten van wat hij vertelde en toonde en begrepen wat hij bedoelde (en dat wil wat zeggen).  Halfweg zijn betoog kwam er een Alexander uit zijn mouw.  Over toeval gesproken: Benjamin en Alexander ... ik keek naar Louisa en we glimlachten allebei, 't was alsof het zo moest zijn.  De voorstelling duurde een half uur langer dan voorzien, waardoor we onze trein misliepen.  Bij het buitenkomen was de warmte van de dag geweken voor een aantal graden lager en het regende.  Van het éne uiterste in het andere ... typisch BelgiŽ.  Even over halftwee 's nachts bereikten we Oostende en kwam onze chauffeur van dienst, Echgenoot, ons oppikken.  Het was een zŗŗŗŗŗŗlig dagje!  Met dank aan Louisaatje en haar organisatietalent.
Vrijdagavond kregen we ons minimeisje op logement.  Ze is nu negen maanden oud (bijna tien) en het doet ontzettend deugd, te zien dat ze ons echt wel kent en zich hier goed voelt.  Wat een parel van een kind!  Zalig, de geur van die babyhaartjes, het zachte van die wangetjes en dat allesoverheersende gevoel van liefde voor dat kleine ding.  Zoonlief en Veerle gaven ons voor moeder- en vaderdag een prachtig fotoboek met Prinsesje Hebe in de hoofdrol.  Ontroerend mooi, waarvoor onze dank! Toch fantastisch hoe zo'n klein ding in een spanne van een paar maanden tijd, zoveel leert en kan. Want slim is ze wel, ons kadeetje.  Zoonlief en Veerle kwamen zaterdag terug over en bleven hier overnachten.  Tegen de middag reden ze naar Gent, waar ze verwacht werden op een familiefeest.  Wij op onze beurt, waren uitgenodigd door de ouders van Ettore, kleinzoon van Fabienne, die zijn plechtige communie deed.  Het feest ging door op de boerderij van zijn grootouders.  Koop ik eens een feestelijke bloes, is het dan bitter koud.  Er stond een tent met verwarming, maar het waaide zo hard, dat ik mezelf niet op temperatuur kreeg.  Ook de lekkere warme hapjes en de frietjes in puntzak brachten geen soelaas.  Veel kouder kon ik het niet krijgen en dus snoepte ik toch maar een ijsje, waarna we afscheid namen.  Nog even doorgetuft tot in Wondelgem met de schalen voor Isabelles zuster.  Nu we toch al halfweg zaten, was dat geen enkel probleem.  Zonder GPSdiscussie tussen de elektronische dame en mijn wederhelft,  kwamen we goed en wel weer in Nieuwpoort terecht. Ja, de wonderen zijn de wereld nog niet uit.


gepost door admin 03.05.10 17:19 | permalink | reacties (0) | General
 
:: December 2017 (3)
:: November 2017 (3)
:: Oktober 2017 (4)
:: Augustus 2017 (6)
:: Juli 2017 (3)
:: Juni 2017 (5)
:: Mei 2017 (7)
:: April 2017 (3)
:: Maart 2017 (6)
:: Februari 2017 (6)
:: Januari 2017 (9)
:: December 2016 (10)
:: November 2016 (7)
:: Oktober 2016 (19)
:: September 2016 (17)
:: Augustus 2016 (23)
:: Juli 2016 (20)
:: Juni 2016 (22)
:: Mei 2016 (28)
:: April 2016 (26)
:: Maart 2016 (29)
:: Februari 2016 (29)
:: Januari 2016 (31)
:: December 2015 (4)
:: November 2015 (5)
:: Oktober 2015 (1)
:: Augustus 2015 (2)
:: Juli 2015 (2)
:: Juni 2015 (2)
:: Mei 2015 (4)
:: April 2015 (2)
:: Maart 2015 (5)
:: Februari 2015 (3)
:: Januari 2015 (5)
:: December 2014 (4)
:: November 2014 (3)
:: Oktober 2014 (5)
:: Augustus 2014 (4)
:: Juli 2014 (3)
:: Juni 2014 (5)
:: Mei 2014 (6)
:: April 2014 (3)
:: Maart 2014 (7)
:: Februari 2014 (6)
:: Januari 2014 (6)
:: December 2013 (8)
:: November 2013 (6)
:: Oktober 2013 (5)
:: Augustus 2013 (6)
:: Juli 2013 (5)
:: Juni 2013 (5)
:: Mei 2013 (5)
:: April 2013 (6)
:: Maart 2013 (6)
:: Februari 2013 (5)
:: Januari 2013 (10)
:: December 2012 (8)
:: November 2012 (9)
:: Oktober 2012 (5)
:: Augustus 2012 (5)
:: Juli 2012 (7)
:: Juni 2012 (5)
:: Mei 2012 (7)
:: April 2012 (8)
:: Maart 2012 (7)
:: Februari 2012 (4)
:: Januari 2012 (8)
:: December 2011 (6)
:: November 2011 (7)
:: Oktober 2011 (6)
:: Augustus 2011 (7)
:: Juli 2011 (7)
:: Juni 2011 (5)
:: Mei 2011 (9)
:: April 2011 (7)
:: Maart 2011 (6)
:: Februari 2011 (7)
:: Januari 2011 (7)
:: December 2010 (8)
:: November 2010 (9)
:: Oktober 2010 (9)
:: Augustus 2010 (7)
:: Juli 2010 (7)
:: Juni 2010 (9)
:: Mei 2010 (10)
:: April 2010 (7)
:: Maart 2010 (12)
:: Februari 2010 (11)
:: Januari 2010 (14)
:: December 2009 (13)
:: November 2009 (10)
:: Oktober 2009 (10)
:: September 2009 (13)
:: Augustus 2009 (11)
:: Juli 2009 (9)
:: Juni 2009 (11)
:: Mei 2009 (12)
:: April 2009 (14)
:: Maart 2009 (13)
:: Februari 2009 (15)
:: Januari 2009 (17)
:: December 2008 (17)
:: November 2008 (19)
:: Oktober 2008 (14)
:: September 2008 (17)
:: Augustus 2008 (16)
:: Juli 2008 (17)
:: Juni 2008 (16)
:: Mei 2008 (13)
:: April 2008 (18)
:: Maart 2008 (22)
:: Februari 2008 (17)
:: Januari 2008 (21)
:: December 2007 (20)
:: November 2007 (23)
:: Oktober 2007 (25)
:: September 2007 (17)
:: Augustus 2007 (17)
:: Juli 2007 (21)
:: Juni 2007 (26)
:: Mei 2007 (27)
:: April 2007 (26)
:: Maart 2007 (3)