Poezie Doris Dorné
 
 

Maandelijks Archief: MEI 2011


29.05.11
crèchefeestje


De crèche, waar Prinsesje als een prinsesje wordt verzorgd, hield gisteren een 'crèchefeestje'.  Dit is een jongere uitgave van het alomgekende 'schoolfeest' op het einde van elk schooljaar in de kleuterklas en het lagere.  Daar moesten we natuurlijk bij zijn!  Echtgenoot had zijn eigen besognes, het maandelijkse treffen van zijn junioren op de slotraceclub, dus ging ik alleen op pad.  Gelukkig deed ons Minimeisje bij mijn aankomst nog een vlug hazenslaapje, zodat ze fris en monter op het podium zou staan.  Het zal je maar gebeuren, dat je nog geen twee jaar oud, al je eerste modeshow mag lopen op de catwalk!
Anderhalf uur voor de aanvang moesten de kleintjes al ter plekke zijn.  't Was te verwachten, dat de modelletjes in spe, het lastig zouden krijgen met dat lange wachten.  De show begon pas om halfdrie.  Het geduld van die bende minimensjes werd serieus op de proef gesteld.  Bij onze aankomst, ik reed met Zus mee, bleek het gordijn niet goed gesloten en kleine Hebe zag mij voorbijwondelen.  Hetgeen natuurlijk resulteerde in een waterval tranen, die handig en vlug gestelpt werd door bevoegde verzorgsters.  Mijn hart brak, maar ja, je blijft dan liefst een beetje uit het zicht of anders is er met die hummels niets meer aan te vangen. Even later arriveerden ook Zoonlief en Veerle en niet lang daarna haar ouders.  Het zaaltje zat goed vol met apetrotse mama en papa's, opa's en oma's, moekes en vakes, mammies en pappies, tantes en nonkels, neven en nichten.  De kindermuziek knalde uit de luidsprekers en de modeshow ging van start.  Prinsesje had haar lievelingsknuffel in de armen en keek de kat uit de boom.  Je zag haar denken: wat is me dat hier voor zotte boel?  Ach ja, nog geen twee en slechts een turf hoog ... dan vind je die volwassen rondspringende mensen waarschijnlijk apedom.  Een uurtje later werden een paar kleuters met een t-dhirt waarop elk een letter van 'pauze' op het podium gevraagd.  Het jongetje dat de 'P' vertegenwoordigde, zag het niet meer zitten en brulde de zaal overhoop.  Prompt volgde een volledig koor!  Vanachter het gordijn weerklonk een eensgezinde serenade.  Het was gekkenwerk, om een half uurtje later al de modellen weer bij elkaar te krijgen.
De armen van mama of papa leken zoveel veiliger.  Prinsesje hield zich onledig, met de van het podium gevallen nepbloemen, netjes allemaal weer op te rapen en te gooien waar ze hoorden.  Niet naast, maar op de catwalk.  Ik moet die gegevens in mijn geheugen opslaan, want straks is ze zestien en zal er waarschijnlijk van opruimen geen sprake meer zijn.  Leuk om dan te kunnen vertellen, hoe ze vroeger niets liever deed dan alles op zijn plaats zetten en schoonmaken.  Ondertussen sloeg de vermoeidheid onvermijdelijk toe en viel de één na de ander voor de 'trooster der troosters': de fopspeen.  Dat mag nog als je zo klein bent!  Rond halfvijf was het feestje afgelopen.  Elke dreumes, die zich uit de naad had gewerkt, kreeg een kadootje.  Van een toffe crèche gesproken.  Chapeau voor de verantwoordelijke, die onlangs twee operaties moest ondergaan en toch maar op en af het podium sprong, ondertussen de kindjes oppakte waar nodig.  Zij en haar team verdienen een pluim!  De zaal liep leeg, maar kleine Hebe had toen pas de smaak te pakken en danste er op los.  En wij ... wij keken bewonderend toe, volledig ingepakt door die kleine uk.


gepost door admin 29.05.11 14:41 | permalink | reacties (0) | General
26.05.11
museumbezoek


De tentoonstelling 'Wetenschap op je bord' in het museum van de Geschiedenis van de Wetenschap, kent morgen een einde.  Echtgenoot wou in allerijl nog vlug even de werkvloer van Zoonlief en teamgenoten verblijden met een bezoekje, om dit gesmaakte onderwerp te bewonderen.  Het mag gezegd: het geheel sprak erg aan en was voor iedereen toegankelijk, ook voor een niet-wetenschapsmens als ik.  Tja, dit museum is voor Manlief het Walhalla van het menselijk uitvindersvermogen.  Het verbaast me niet, dat hij van bijna elk tentoongesteld voorwerp weet, waarvoor het ooit moest dienen.  Ik daarentegen ... kijk en luister, maar veel steek ik er niet van op.  Mijn interesses liggen anders.  Terwijl de mannen het over alles en nog wat hadden betreffende wetenschappelijke voorwerpen uit lang vervlogen tijden, broedde ik op 'literaire' (hm) eieren.  Zoonlief had het bijzonder druk, maar nam toch de gelegenheid te baat om ons zijn 'filmkamer' te tonen.  Voor de uitgave van het wetenschappelijk boek over de nu voorbije tentoonstelling, nam hij prachtige beelden van sterrenkokgerechten.  Hij is tenslotte verantwoordelijk voor layout en design van deze smaakvolle catalogus.  Het ganse team mag met trots terugblikken op een bezoekersaantal van méér dan drieduizend geïnteresseerden ... of wat een tentoostelling over 'eten' kan teweegbrengen.  Bravo! 
Later op de avond boog ik me over een eindwerk omtrent 'evalueren'.  Er was me gevraagd, alles eens na te kijken en eventuele verbeteringen aan te brengen.
Het moest vlug gaan, want de auteur had zijn klad vandaag al weer nodig.  Veel is er niet veranderd qua tijdsbegrip bij jongeren.  Ooit moest ik in de les 'huishouden' (ja, dat werd toen nog aangeleerd) een trui breien of haken.  Niet mijn favoriete bezigheid, toen.  Halfweg het schooljaar was er bij mij niks wezenlijks van brei- of haakwerk te bespeuren.  Drie dagen voor we moesten inleveren, luidde ik de noodbel.  Moeder breide in sneltempo een grijs truitje met korte mouwen en borduurde er de 'D' op, niet zonder me eerst de les te spellen en tien keer te zeggen dat dit 'de laatste keer was, dat zoiets mocht gebeuren'.  In het laatste jaar humaniora kregen we voor biologie de opdracht, om in groep een eindwerk te maken over een te kiezen onderwerp.  Ons groepje van vier koos voor 'de zee'.  September, oktober, november, december, januari, februari, maart, april, mei ... niemand van de vier gaf een kik en kijk, we hadden nog een week om ons groepswerk in te dienen.  Schrijfster van deze spinsels schreef dan maar in haar ééntje het volledige eindwerk, met dien verstande, dat de anderen naderhand niet moesten komen klagen over een te lage quotatie.  Al bij al sprokkelden we nog 7,5/10.  Ik voor zweet- en vloekwerk, zij voor ... niks.  Ook zo'n situaties kwamen te berde in het eindwerk over 'evalueren'.  Het kostte me toch een dikke vier uur om de vijfentachtig bladzijden zorgvuldig na te lezen op fouten.  Even voor énen 's nachts kon ik met een goed gevoel de boeken sluiten en toen ging de telefoon.
Nicht Raymonde voelde zich belabberd.  Of we eventjes wilden komen?  Echtgenoot, reeds naar dromenland vertrokken in de echtelijke sponde, vloog in sneltreinvaart uit bed toen ik hem nogal luidkeels riep.  Dat mag ik nooit meer doen, hij moest zichzelf zowaar rechthouden aan de stijl van de deur.  Het scheelde niet veel of ik zat met twee hulpbehoevenden.  Vlug mijn lenzen terug ingedaan, mijn schoenen aangeschoten terwijl Manlief in zijn kleren sprong.  Een colaatje en boterham met confituur later, was nicht Raymonde al zoveel opgekikkerd, dat we om twee uur terug huiswaarts trokken.  Wat een avond!
Waar het gisteren echt zomerweer en bakken in de zon was, waait vandaag onder grijze hemel een serieuze stormwind.  Op het terras greep zowaar een stoelendans plaats.  Onze plastieken rustgevers belandden met een zwier op het door zon en droogte, tot ros verbleekt gazon.  Aan zee stoof het zand ons langs (en in) de oren, zodat we tandenknarsend en gezandstraald thuiskwamen. Regen daarentegen hebben we nog niet echt gezien, de vijf gevallen druppels niet meegeteld!
 


gepost door admin 26.05.11 19:32 | permalink | reacties (0) | General
24.05.11
bedenkingen


Hoe ouder een mens wordt, hoe meer bedenkingen het leven ehm/haar geeft.  De zorgeloosheid van de jeugd, het onbevangen gevoel van gewoon blij zijn en enkel maar te plukken geluk ... het ligt allemaal ver achter mij. Het is een troost te weten, dat ik niet alleen ben met dat gevoel.  Alhoewel, de éne mens staat er vaker bij stil dan de andere.  Mijn escapades ten bate van het Kinderkankerfonds UZ Gent worden dit jaar twintig en waren een bijzonder leerrijke, zij het niet altijd positieve, ervaring.  Je springt vol vertrouwen en in zo'n avontuur, maar je komt vlugger dan vlug met je voetjes weer op de grond.  Na meerdere ontgoochelingen, groeit er niet te stuiten wantrouwen en dat is een lastig ding om mee te sleuren op je verdere trektocht door het leven.  Je kant het natuurlijk ook van de keerzijde bekijken.  Het opvatten als een leerrijke school,  wijze levenslessen en met overtuiging kunnen zeggen, dat wat je bereikt hebt, uiteindelijk ver de grenzen van je verwachtingen heeft overschreden.  Ja, zo is het altijd wikken en wegen.  Het één tegenover het andere stellen.  Dat je mensen op die weg mensen ontmoet en ook weer uit het oog verloren hebt, het is niet anders.  't Is allemaal 'menselijk', maar soms moeilijk te vatten.  En dan breek je daar je hoofd over en eigenlijk hoeft dat niet, want alles heeft zijn tijd, alles kent een kentering.  Dus ... weg met die spinnewebben in ons mooie kopje (hm, hm)!
 


gepost door admin 24.05.11 19:43 | permalink | reacties (0) | General
21.05.11
illusie


Vandaag huwt een jonge vrouw.  Ooit waren haar moeder en ik vriendinnen. Onze vriendschap begon aan de schoolpoort.  Haar oudste zoon en Zoonlief zaten in dezelfde kleuterklas en doorliepen samen de lagere school met uitzondering van het derde en vierde leerjaar. We waren omzeggens samen zwanger van onze tweede.  Zij beviel van een dochter, ik van Benjamin.  Tussen de twee oudste klikte het nooit echt, maar onze jongsten konden het goed vinden met elkaar.  Zelf had ik ook een boontje voor mijn vriendinnenmeisje.  We trokken zo'n achttien jaar lang met elkaar op, kenden veel mooie momenten.  Ik dacht dit een vriendschap voor het leven. Haar man werd ernstig ziek en ze nam afstand van me, of zo kwam het toch over.  Waar ze nog wel dingen wou met anderen, weerde ze mij af.  Ik voelde me volledig aan de kant gezet, op een zijlijn geschoven. Levenslange vriendschap bleek slechts een illusie.  We lieten steken vallen en geen van beiden raapte ze op.  Wat we samen hadden is nu al zeven jaar voorbij, anderen namen mijn plaats in.  Het knaagt nog steeds. Raar, hoe alles soms anders kan lopen.  Mensen komen en gaan, als het tij, dat ebt naar vloed en omgekeerd.  Mensen los moeten laten, omdat het voelt als 'op' ... het blijft een pijnlijk hartzeer.  Echtgenoot begrijpt niet, dat ik daar nu, na al die jaren, nog mijn hoofd over breek, maar het is niet anders. Vaak zet ik de dingen nog eens op een rijtje, zoek ik waar de draad verloren ging en weet ik, dat de brokken niet meer te lijmen vallen.
Vandaag huwt een jonge vrouw van vierentwintig, Benjamins speelkameraadje, de dochter van mijn vroegere vriendin.  Ik wens haar alle geluk van de wereld!
 
 


gepost door admin 21.05.11 19:42 | permalink | reacties (0) | General
16.05.11
vervolg


We zitten op een zucht van dinsdag. De dagen, weken, maanden sporen in sneltreinvaart voorbij.  Het weekend was leuk en zonnig en vol van strakke zeewind.  Op 't Bad ging de jaarlijkse (voor de derde keer) lentebraderie door.  Een ietwat flauw afkooksel van de alomgekende St. Bernardusfeesten eind augustus.  De weersvoorspellingen zagen er allesbehalve positief uit, als je Frankske of Sabientje mocht geloven.  Gelukkig maken die twee sloebers nogal eens de verkeerde inschattingen, zodat de marktkramers en de deelnemende winkeliers onvoorzien toch een mooie twee dagen voorgeschoteld kregen, zij het af en toe een beetje winderig.  Veel volk op de been, maar weinig verkoop.  De knip zit op de portemonnees!  De enige die nog goede zaken doen, zijn de braadworstenverkopers, het oliebollenkraam, de ijsventers.  Als het maar om te smikkelen is, dan kijken we niet op een eurootje.
Zaterdag nam ik samen met Echtgenoot een kijkje, gisteren liepen we het zelfde traject met ons kroost en Prinsesje.  Zoonlief en Veerle hadden voor onze moeder- en vaderdag een vervolg gebreid aan het prachtige fotoboek van Hebe, dat we vorig jaar kregen.  Wat een supertof kado!  Ze kunnen we haar groei en bloei op de voet volgen.  Ons Prinsesje wordt steeds mondiger en olijker.  Schattig hoe dat kleine ding met stevige kindertred voor ons uit liep toen we naar 't Bad wandelden.  Een Prutsmeisje, voor ons uit, alleen in het midden van de straat ( verkeersvrij) stappend, klaar om de grote wereld te veroveren.  Op de braderie mocht ze eendjes vissen, maar ze gooide ze liever terug in het water.  De uitbater keek allesbehalve vrolijk en nog minder, vriendelijk. Een mens verwacht toch een echte kindervriend in zo'n kraampje?
Hij had er gisteren duidelijk geen zin in.  Omdat de door de Paashaas gebrachte chocolade eieren reeds het chemisch proces in onze eigenste maag ondergingen, kreeg Prinsesje een paar zomersandaaltjes als verlaat Paasgeschenk.  Knalgroen en blinkend!  Juist iets voor een meisje, al was Zoonlief niet bijster enthoesiast over de aankoop.  Hij gaat meer voor mat en neutraal, maar zo'n minicatwalkmodelletje mag tijdens de zomer toch al eens kleur bekennen en fleurig voor de dag komen?  Zo'n bloem van een kind vraagt gewoon om stralende tinten, te beginnen bij haar stappertjes.
Vorige week een brief ontvangen van het stadsbestuur, dat het plaatsen van mijn gedicht op het Leopoldplein (samen met dertien anderen), goedgekeurd werd door het Schepencollege.  Bijgaand een voorbeeld van mijn tekst op glas, zoals uit te voeren.  Alarm!  Vergeten alinea's en spaties ... mijn haren rezen ten berge.  Kunnen ze dan niet gewoon de tekst volgen, die ze gekregen hebben? Zo moeilijk is dat toch niet? Vlug-vlug een mail gestuurd naar bevoegde personen, van wie ik ondertussen niks reactie terug kreeg.  Ik hou mijn hart vast en hoop, hoop, dat het nog recht te trekken is en dat het ooit foutloos zal te lezen zijn.


gepost door admin 16.05.11 18:00 | permalink | reacties (1) | General
12.05.11
over 'zelfknutselhordeuren'


Het ging Moeder nog niet goed dinsdagmorgen, dus weer richting huisarts. In plaats van een genezende of helpende invloed, zorgden de injecties eerder voor het tegendeel.  Een telefoontje gepleegd naar de specialist, deed me de vraag stellen, of het de bedoeling was dat ze over haar toeren draaide door die inspuitingen?  Natuurlijk niet, maar dindsdag was het weer één en al gebibber en gebeef en in overleg met de huisarts beslisten we om nu eventjes te stoppen met het spuiten en ons te concentreren op een langere kinébehandeling.  Baat dit niet, dan schaadt het zeker niet.  Ik weet nog goed, hoe Echtgenoots altijd kwieke Moedertje ooit eens niet meer uit de voeten kon en in het ziekenhuis belandde.  Bleek ze allergisch te zijn aan een doodgewone hoestsiroop, die haar doodziek maakte. Toen ze dat in het ziekenhuis ontdekt hadden, werd ze met reuzensprongen weer de oude.  Het zal je maar gebeuren! Met dit gegeven in mijn achterhoofd, vond ik het nu raadzamer om de voorgeschreven medicatie te stoppen en eens de kat uit de boom te kijken. De huisarts ging akkoord.  Toch kreeg ik de kriebels toen hij tegen Moeder zei: we zullen dat beven in het oog moeten houden, misschien is het wel Parkinson.  Ja, dokters zijn wetenschappelijk onderlegd, maar op menselijk vlak dikwijls maar een dwerg groot.  Kan Moederlief nu beginnen met speculeren over of ze wel of niet Parkinson heeft, terwijl ik zeker weet, dat het zuiver om zenuwen en angstgevoelens gaat.  Enfin, ondertussen bukt ze zich al weer om dingen op te rapen, die ze beter zou laten liggen en gisteren kwam het dweilen er zelfs aan te pas.  Er is toch sprake van enige verbetering, al wil ik niet te luid victorie roepen.  In de namiddag ging Echtgenoot aan de slag met de 'zelfknutselhordeur', die hij voor haar was gaan halen.  Het onding moest voor de achterdeur, uitgevend op de koer, geplaatst worden.  Leek een makkie, volgens de bijgeleverde handleiding, zelfs een fluitje van een cent.  Maar ja, je kent dat!  Bijna halfweg, merkte Manlief, dat hij toch iets te vlug was geweest en aan het verkeerde eind trok.  Het ding moest weer uit elkaar en er was een nieuw gaas nodig.  Was dat eventjes vloeken.  Zo kwam het, dat het rond zessen draaide vooraleer Moeder een zelfknutelhordeur rijker was en Echtgenoot een paar blaren op zijn vingers telde.  De voldoening was groot!
Gisteren samen met Louisa genoten van een dagje Brugge.  Na het bewonderen van een aantal prachtige, exlusieve handtassen (zonder er ééntje te kopen) en het neuzen in een kitschwinkeltje naar communiekadootjes, gingen we voor een hapje op een binnenpleintje in de zon.  Ik waande me een verre toerist, die een dagje uit in het Venetïe van het Noorden wel kon smaken.  Halfweg de namiddag een filmpje meegepikt in de Cinema Lumière.  'Les Femmes du 6ème étage' (de vrouwen van de zesde verdieping), een prent vol humor en een ontroerend liefdesverhaal.  We genoten, al denken jullie waarschijnlijk: wie gaat er nu in hemelsnaam op zo'n mooie zomerdag in een bioscoop gaan zitten?  Wees gerust, veel zotten zoals wij waren er niet, welgeteld vier stuks, wij incluis.  Na de twee uurtjes ontstressen, hadden we tijd tot halfnegen, want dan speelde onze avondfilm.  We liepen nog wat winkeltjes binnen en zochten het restaurantje van vorige keer, waar we ons lieten verleiden door een scampibordje en een koffie toe.  Onze tweede film was van een ander gehalte.  Er werd onlangs nog veel reclame rond gemaakt en met reden!  'Rabbit Hole' brengt het verhaal van een koppel, dat een achttal maanden voordien hun enige zoontje van vier verloor.  Het jongetje liep de hond achterna en kwam onder een wagen terecht. 
De film toont het verdriet van de ouders in al zijn aspecten, zonder te overdrijven.  Totale herkenning voor elk, die afscheid moet of moest nemen van een kind.  Een aanrader (als ik het zo mag noemen) voor alle mama en papa's, die verder baggeren met zo'n onmenselijk verdriet op hun schouders.  Een sessie bij een rouwtherapeut kan aan deze film niet tippen.  Mooi, sereen, realistisch, hartbrekend, bevestigend ... meer dan de moeite waard om te gaan kijken.  Ook voor buitenstaanders een 'must', vraag het maar aan Louisa.
Nadien nog een theetje gedronken, wat bijgepraat en daarna huiswaarts gekeerd.  Een gezellige dag met een lach en een traan ... moet kunnen. 


gepost door admin 12.05.11 19:49 | permalink | reacties (0) | General
09.05.11
achter de rug


Nog maar eens een weekendje achter de rug en daarmee ook 'Moederdag'.  Las in een weekblad een beklijvende reportage over Mama's van Vermoorde Kinderen.  Dat Moederdag toch nog altijd hun feest blijft, ondanks alle verdriet.  Juist het feit, dat die dag ons feest is, maakt het voor mij des te pijnlijker.  Voor alle ouders overigens, die een kind verloren.  De slogans op televisie, in kranten en weekbladen slaan ons om de oren met zoenen en knuffels, bloemen en feest, geschenken en kaartjes.  En wij, wij lijden in stilte.  Het allermooiste feest is voor ons immers een dag van gemis, van groot verlangen, van eindeloos hunkeren naar dat éne lieve woord, die éne klinkende zoen, dat éne warme gebaar van het kind, dat er niet meer is. Zoals alle andere dagen, gaat ook deze dag weer voorbij, met zijn verdrietjes en onvervulde dromen.  Echtgenoot trakteerde me gisteren op een ijsje in het Sneukelhuisje.  Dat wil wat zeggen!  Over de slagroom heen, mijmerde ik in stilte, hoe het had kunnen of moeten zijn.  Niemand die enig benul had van mijn gedachten op deze dag voor Moeders.
Zaterdagavond zijn we gaan kijken naar een voorstelling van Patrick Heyte en Filip Haeyaert.  'De reis', het verhaal van een man, die Auschwitz overleefde.  Ik ben fan van Filip en een optreden in Nieuwpoort mogen we dan ook niet missen.  Meestal brengt hij humor, maar deze keer dus niet.  Het was een aangrijpend stuk, waar je jezelf de vraag bij stelt: hoe is dit kunnen en mogen gebeuren?  Het gaat je verstand te boven en bezorgt je een krop in de keel.  Later nog even nagepraat met Katrien en Luc in de cafetaria en drie zoenen gekregen van Filip. 


gepost door admin 09.05.11 22:07 | permalink | reacties (0) | General
07.05.11
medicatieperikelen


Het is toch wat, als een mens zich niet echt 'top' voelt en er een dokter en specialist aan te pas moeten komen.  De behandeling van Moeders 'knelhistorie' gaat niet over rozen.  Na drie inspuitingen, belde ze me gisterenmiddag in paniek op.  Ze had de bibber en nog niet zo'n klein beetje.  Haar tandjes klapperden als Spaanse castagnetten en ze kon geen kop koffie of een glas water in haar handen houden, laat staan er van drinken.  Ze wou en moest absoluut op visite bij haar huisarts.  Zo gezegd, zo gedaan.  Zelf was ik van mening, dat het allemaal te maken had met haar angst voor het alleen zijn, de schrik om iets te krijgen of onwel te worden, bang voor de gekregen injecties.
In de wachtzaal kreeg ik mijn les gespeld: niks zeggen tegen de dokter over het bang zijn, daar is niets van aan.  Volgzaam en braaf als ik ben, gaf ik haar mijn woord en de belofte te zwijgen.  Ze mocht haar verhaal, nogal verward, doen en de huisarts nam zijn medische catalogus er bij, om na te gaan wat de bijverschijnselen van de gegeven prikken konden zijn.  Alles, behalve het bibberen en beven.  Dokter keek Moeder aan en vroeg: ben je niet een beetje over je toeren, zie ik geen angst in je ogen?  Allé, hij had er nog een beter zicht op dan ik ooit had durven denken!  Nu hij toch al die diagnose gesteld had, hoefde ik dus ook niet meer te zwijgen.  Even kijken naar de bloeddruk, bracht aan het licht, dat die véél te hoog was.  Ondertussen bibberde en beefde Moeder verder.  Dokter besliste om de arts, die het voorschrift uitschreef, te contacteren, maar die bleek nog niet aanwezig.  Dan toch maar de conclusie getrokken, dat die injecties waarschijnlijk te zwaar zijn en ze tot de helft gereduceerd.  Ook een paar voorgeschreven pillen naar de prullenmand verwezen.  Ondertussen begon Moeder gelukkig toch al wat rustiger te worden. Medicatie en angst zullen waarschijnlijk samen de mix gegeven hebben tot een paniekaanval.  In plaats van beter te worden, is de pijn nog niet minder, maar weegt ze wel al zo'n drie kilo lichter.  Laten we hopen, dat het vanaf nu de goede kant uit gaat.
Zus, Schoonbroer Nico, nichtje Scarlet en Simonneke en Gaston kwamen, in het kader van morgen Moederdag, Moeder deze namiddag bezoeken.  De Spaanse vakantie was dik tegengevallen.  Eén dag zon en voor de rest bewolking en regen.  Tja, niks aan te doen, de Costa del Sol vestigde zich dit jaar in onze contreien en daar zijn we niet rouwig om.  Ik las deze middag een interview in de krant met Herman Vanmolle.  Volgens hem is leven in België het beste van het beste, maar kijk, hier lopen de mensen het meest ontevreden rond, zijn we en masse depressief en kleurt het cijfer van zelfmoord hier het roodst.  Hoe zou dat toch komen?  De boeren zitten door een paar zonnige weken met de handen in het haar, wegens niet vochtig genoeg.  Dat ze dan hun sproeiers opzetten hé!  Te veel regen is te nat,  te veel zon is te droog ... 't is ook nooit goed! 


gepost door admin 07.05.11 19:13 | permalink | reacties (0) | General
04.05.11
geknelde historie


Moeders geknelde zenuw speelt haar parten.  Vorige vrijdag nog eens terug naar het ziekenhuis gesukkeld voor een scan, waarna we onmiddellijk bij de arts terecht konden.  Die schreef haar, na een kinésessie, een vijfdageninspuiting voor.  Moeder keek bedenkelijk en besliste om het eerst allemaal nog een beetje aan te zien.  Tja, ze heeft een heilige schrik van zo'n dingen.  Ze liet het weekend voorbijgaan en belde dan haar huisarts, die volgens haar, niet echt opgezet was met haar plan, waardoor ze dan maar in één beweging zowel de kinesist als de thuiszorg voor wat de inspuitingen betrof, contacteerde.  Gisteren kwam dan de verpleegster langs voor het eerste spuitje.  En dat het serieus straffe kost was, dat je er diarree kon van krijgen, veel moest van plassen en nog van dat soort dingen ... vertelde ze Moeder.  Ze had beter gezwegen!  Blijkbaar was onze tachtigjarige dame zo bang, dat ze deze nacht bijna niet uit haar bed raakte en dacht dat het einde nabij was.  Terwijl de kinesist haar deze morgen een eerste behandeling gaf, werd de verpleegster met spuit en al de laan uitgestuurd.  Een discussie aangaan met Moeder is verloren werk en energie.  Dametjes van tachtig horen alleen nog maar wat ze willen horen.  's Avonds dan een telefoontje gepleegd met een verre vriendin, die vaste klant is bij dokters.  Alarm!  Volgens die bewuste vriendin mag je die spuitjes niet weigeren, want die zijn bedoeld om 'geknelde zenuwhistories' op te lossen.  Al langer dan een week geef ik haar de nodige uitleg, maar het mag niet baten en nu ineens zijn de woorden van die verre vriendin heiliger dan heilig.  Geef toe, goed doen is niet altijd makkelijk!
Tussen alle perikelen met Moeder door, gisteren een dagje thuiswacht gehouden bij Prinsesje.  Vier dagen veertig graden koorts, vier dagen ziekenhuis, felle diarree ... onze Kleine Parel moest nog bekomen en was niet helemaal 'top' om naar de crèche te gaan.  Niettegenstaande wat pips, hadden we toch een tof dagje.  's Morgens samen naar de winkel, kippetjes kijken (loslopend wild in Oostakker), bloemetjes bewonderen en ... genieten.  Na een kort uiltje knappen, op het terras in de zon gespeeld met schelpjes en babypop, slakken gekeken met 'Pet' (Echtgenoot), stickertjes gekleefd in het Drie Biggetjesboek.  We hadden er geen kind aan!  Moe van het bezig zijn, toch weer een tukje gedaan van meer dan twee uur.  Ze sliep nog toen Zoonlief al terug thuis was van werken.  Dat kleine lijfje had beslist nood aan rust, na het ziek zijn.  Gewoon zalig om eens voor haar te mogen zorgen, zo'n schatje. 
Tijdens het voorbije weekend was er ook de tentoonstelling van de oudleerlingen in het atheneum te Veurne.  Ik ben ieder jaar weer graag van de partij en deze keer deed Marie-Claire ook mee.  Jammer genoeg moest ik passen voor de receptie op zaterdagmorgen.  Een mens kan zich moeilijk in drie stukken delen.  Lieselot, de organisatrice, leidde het geheel in goede banen en stak er, zoals ieder jaar, veel tijd en energie in.  Dikke pluim voor haar!
De school op zich is na bijna veertig jaar niet veel veranderd.  Het vertrouwde leerlingengevoel van vroeger overvalt je als je door de gangen loopt en de klassen inkijkt.  Waar is de tijd?  Marie-Claire had gehoopt een paar oudleraars terug te zien, maar dat is wishful thinking, want ik werk nu al jaren mee aan deze tentoonstelling en veel van de vroegere lesgevers ben ik er nog niet tegen het lijf gelopen.  Bij het weghalen van onze werken, zijn we met zijn vieren (Echtgenoot, Claire en Ronny en ik) afgezakt naar de Veurnse markt. We namen de gelegenheid te baat om op een leuk terras, in de zon en de wind, te genieten van een dorstlessertje en wat bij te praten.  Gezellig!
Zus en Schoonbroer Nico zitten in Spanje, waar het balen is, want wij hebben zon en zij regen.  Home sweet home!
 


gepost door admin 04.05.11 21:57 | permalink | reacties (0) | General
 
:: Augustus 2017 (4)
:: Juli 2017 (3)
:: Juni 2017 (5)
:: Mei 2017 (7)
:: April 2017 (3)
:: Maart 2017 (6)
:: Februari 2017 (6)
:: Januari 2017 (9)
:: December 2016 (10)
:: November 2016 (7)
:: Oktober 2016 (19)
:: September 2016 (17)
:: Augustus 2016 (23)
:: Juli 2016 (20)
:: Juni 2016 (22)
:: Mei 2016 (28)
:: April 2016 (26)
:: Maart 2016 (29)
:: Februari 2016 (29)
:: Januari 2016 (31)
:: December 2015 (4)
:: November 2015 (5)
:: Oktober 2015 (1)
:: Augustus 2015 (2)
:: Juli 2015 (2)
:: Juni 2015 (2)
:: Mei 2015 (4)
:: April 2015 (2)
:: Maart 2015 (5)
:: Februari 2015 (3)
:: Januari 2015 (5)
:: December 2014 (4)
:: November 2014 (3)
:: Oktober 2014 (5)
:: Augustus 2014 (4)
:: Juli 2014 (3)
:: Juni 2014 (5)
:: Mei 2014 (6)
:: April 2014 (3)
:: Maart 2014 (7)
:: Februari 2014 (6)
:: Januari 2014 (6)
:: December 2013 (8)
:: November 2013 (6)
:: Oktober 2013 (5)
:: Augustus 2013 (6)
:: Juli 2013 (5)
:: Juni 2013 (5)
:: Mei 2013 (5)
:: April 2013 (6)
:: Maart 2013 (6)
:: Februari 2013 (5)
:: Januari 2013 (10)
:: December 2012 (8)
:: November 2012 (9)
:: Oktober 2012 (5)
:: Augustus 2012 (5)
:: Juli 2012 (7)
:: Juni 2012 (5)
:: Mei 2012 (7)
:: April 2012 (8)
:: Maart 2012 (7)
:: Februari 2012 (4)
:: Januari 2012 (8)
:: December 2011 (6)
:: November 2011 (7)
:: Oktober 2011 (6)
:: Augustus 2011 (7)
:: Juli 2011 (7)
:: Juni 2011 (5)
:: Mei 2011 (9)
:: April 2011 (7)
:: Maart 2011 (6)
:: Februari 2011 (7)
:: Januari 2011 (7)
:: December 2010 (8)
:: November 2010 (9)
:: Oktober 2010 (9)
:: Augustus 2010 (7)
:: Juli 2010 (7)
:: Juni 2010 (9)
:: Mei 2010 (10)
:: April 2010 (7)
:: Maart 2010 (12)
:: Februari 2010 (11)
:: Januari 2010 (14)
:: December 2009 (13)
:: November 2009 (10)
:: Oktober 2009 (10)
:: September 2009 (13)
:: Augustus 2009 (11)
:: Juli 2009 (9)
:: Juni 2009 (11)
:: Mei 2009 (12)
:: April 2009 (14)
:: Maart 2009 (13)
:: Februari 2009 (15)
:: Januari 2009 (17)
:: December 2008 (17)
:: November 2008 (19)
:: Oktober 2008 (14)
:: September 2008 (17)
:: Augustus 2008 (16)
:: Juli 2008 (17)
:: Juni 2008 (16)
:: Mei 2008 (13)
:: April 2008 (18)
:: Maart 2008 (22)
:: Februari 2008 (17)
:: Januari 2008 (21)
:: December 2007 (20)
:: November 2007 (23)
:: Oktober 2007 (25)
:: September 2007 (17)
:: Augustus 2007 (17)
:: Juli 2007 (21)
:: Juni 2007 (26)
:: Mei 2007 (27)
:: April 2007 (26)
:: Maart 2007 (3)