Poezie Doris Dorné
 
 

Maandelijks Archief: MEI 2012


28.05.12
visveiling voor het Kinderkankerfonds


Het Pinksterweekend was echt 'zomeren'.  De zon was gul met het strooien van de broodnodige vitamientjes, die we zo lang moesten ontberen.  Genieten was de boodschap!  Overal was het verlengde weekend een drukke bedoening.  Hier in Nieuwpoort waren er de jaarlijkse Visserijfeesten.  Het startschot werd zaterdagnamiddag gegeven met verschillende optredens.  Het warme weer zorgde voor de nodige droge kelen, de verenigingen en handelaars die een standje hadden met drankjes, deden gouden zaken.  NV Promovis hield op zaterdag- en zondagnamiddag een visveiling voor het goede doel, met name het Kinderkankerfonds UZ Gent.  Er werd me gevraagd, om toch aanwezig te zijn op de verkoop per opbod, voor wat hoort wat, nietwaar?  En het moet gezegd, dat ik er was, bracht toch méér geld in het zakje dan andere jaren.  Een beetje 'bekendheid' (met kleine 'b') heeft soms toch zijn voordelen.  Eerst werd de vis per soort geklasseerd, in kleine porties verdeeld en daarna begon het veilen.  De verantwoordelijken noemden een startprijs en het bieden mocht beginnen, liefst zo hoog mogelijk natuurlijk, want de opbrengst kwam integraal ten goede aan het Kinderkankerfonds.  Wel eens leuk om mee te maken, vooral spannend als er tegen elkaar opgeboden wordt. Het totaal kwam op een mooi bedrag van 1000 euro.  Ik voelde me vooral ook gewaardeerd door de gedane gestes van enkele 'vismannen'.  Langs deze weg een 'dikke dankjewel' aan de mensen van Promovis, voor deze warme geste.
Oostende ging dit weekend, net als de vorige jaren, weer voor anker.  Deze keer stonden de stoomboten in de kijker.  Ik kreeg de lumineuze inval, om gisterenochtend vroeg eens tot bij al die stoom te rijden.  We parkeerden de wagen op lange loopafstand van het stadscentrum, om de drukte te vermijden en wat bleek?  Ik heb nog nooit zo'n verlaten stadskern gezien, maar ja, ik ga dan ook nooit 's morgensvroeg in Oostende wandelen.  De stoomboten waren het ochtendgloren zeker waard.  De haven stonk naar verbrandde kolen en dikke, zwarte rookpluimen zochten hun weg tegen de staalblauwe hemel.  De bemanning, in klederdracht van toen, op een Engelse stomer, bracht met humor oude zeemansliedjes.  Succes verzekerd!  Een eindje verderop zong een Nederlands dertig leden tellend koor, ook hun 'shanty liedjes' onder keurend oog en oor van heel wat omstaanders.  De taal verschilde van hun Engelse collega's, maar de bewegingen en gebaren waren hetzelfde.
Na een hapje, vatten we de terugweg naar onze wagen aan.  Blij alles gezien te hebben voor het koppenlopen werd.  Het station spuwde immers duizenden kijklustigen uit en de de zomerse warmte veranderde in een loodzware hitte.
Terug op het thuisfront, vlug fietsend eens tot bij Moeder gereden en daarna de tweede visveiling bijgewoond.  Even later liepen we Annette (de ma van Claire), Claire en Wim tegen het lijf en werd het, genietend van het zonnetje, tijd voor een dorstlesser en een paar garnaaltjes.
Deze morgen nog eens vroeg uit bed geduikeld.  Bloemenmarkt in Veurne.  Beetje ontgoochelend, wegens veel minder verkoopstanden dan de vorige jaren.  Ook niet echt onze 'bloemengoesting' gevonden.  Vlug terug van weggeweest, want om twaalf uur moesten we in de Vismijn aanwezig zijn voor de overhandiging van de check van Promovis.  Daar greep ook de huldiging van de vissers plaats.  Het liep allemaal een beetje in het honderd, de overhandiging bedoel ik.  Ik heb het altijd moeilijk, als wat mensen gedaan hebben, niet op waarde wordt geschat.  Reders worden gehuldigd, maar het Schepencollege zit op de eerste rij.  Zoals een dame van één van de reders het uitdrukte: de reders werden letterlijk met de rug tegen de muur gezet.  Idem dito voor de mensen van Promovis.  Fotografe Isabelle wou een foto van de harde kern met check, maar dat was buiten de politiek gerekend, die toch niets van verdienste had aan de verkoop.  Tja, de verkiezingen zijn op komst, je zoveel mogelijk laten zien en gezien worden is ... de boodschap. Vind ik altijd een beetje triest. 


gepost door admin 28.05.12 21:39 | permalink | reacties (0) | General
20.05.12
gevangen!


't Zal je maar gebeuren ... gevangen gezet worden door je eigenste splinternieuwe binnendeuren!  Zo geschiedde vandaag in onze woonst.  Slachtoffer van dienst: ik.  Het weer bitter koud en niks aangenaam, geen plannen om uit te voeren deze namiddag of het was een beetje luieren binnenshuis.  Echtgenoot wou een demonstratie van telegeleide wagentjes bekijken in Pervijze, maar ik gaf forfait.  Wagentjes zijn niet echt mijn dada.  Mijn ijsje stond lokkend op de salontafel een beetje te ontdooien, terwijl ik het nog niet opgemaakte bed in de plooi legde.  De deur tussen woon- en slaapkamers had ik dichtgetrokken.  Ik hoorde Manlief roepen: tot straks, ik blijf niet lang weg!  En toen ... wou ik mijn mokkacoupe gaan verorberen, maar wat bleek?  Ik kreeg de tussendeur niet meer open en zat gevangen.  Hoe praktisch je huis is ingericht, blijkt maar bij zo'n gelegenheden.  Slaapkamerramen kunnen bij ons niet open, wij werken met verluchtingsroosters (een ideetje ontsproten aan het brein van Echtgenoot, nu welgeteld tweeëndertig jaar geleden).  Een toiletraampje hebben we niet, we 'koepelen', idem dito voor de badkamer.  Er zat dus niets anders op, dan rustig de terugkeer der Heer des Huizes af te wachten.  Gelukkig stond de PC op 'on', zodat ik dan maar een beetje mails heb verstuurd met de melding, dat er troostkaarten te verkrijgen zijn.  Een mens moet het onaangename aan het nuttige paren.  Het korte bezoekje aan de wagentjes liep toch iets langer uit dan gedacht, men zegge, twee uur.  Na het verzenden van mijn berichtjes, mijn eigen naam gegoogeld ... van bezighouden gesproken!  Stel je voor, dat ik hier zo'n ganse dag opgesloten had gezeten. Goed voor de slanke lijn, zegt Echtgenoot, want dan raak je ook niet bij de koekjes of ander lekkers en drinken kun je altijd in de badkamer.  Voilà, geen probleem!  Bij deze moet er toch een tweede telefoon in huis komen, zodat we ook kunnen bellen vanuit de kamers achteraan.  Een gewaarschuwde vrouw telt immers voor tien!  Het ijsje stond in smelttoestand te wachten, ik heb het met smaak uitgelepeld.


gepost door admin 20.05.12 20:05 | permalink | reacties (0) | General
19.05.12
autostrade-ellende


Blijkbaar kan ik de oversteek Nieuwpoort-Oostakker en terug niet meer maken zonder in een ellenlange file te belanden. Reed ik woensdagmorgen nog gezwind zonder obstakels tot in Oostakker, dan was het 's avonds bij het huiswaarts keren andere koek. Met het lange weekend in het vooruitzicht had zowat half Belgïe de auto genomen, om af te zakken naar 's lands verste uithoek, zijnde onze contreien.  Binnenwegen, autostrade, vluchtweg langs de vaart ... alles zat vast en overal was het aanzetten, remmen, gas geven, stoppen.  Op de wissel aan het UZ Gent, daar waar de stroom wagens elkaar zowel vanop de autostrade als vanuit stad Gent zelf, elkaar vervoegen richting afrit Oostende, was het 'cowboyen' om op de juiste rijstrook te belanden.  Eénmaal daarin geslaagd, bleef het stapvoets rijden tot voorbij Drongen.  Daarna ging het vlotter, maar het bleef uitkijken, wegens druk-druk-druk.  Nog voor de afrit Gistel gingen kustlustigen op de remmen staan, om vervolgens aan te schuiven in een niet te overzien kilometerslange file.  Momenteel zijn daar wegenwerken aan de gang en moeten alle vierwielers versassen naar het andere rijvak.  Verkeersellende!
De dame achter dit toetsenbord dacht zich snuggerder dan veel anderen en schoof vermetel in de rij wachtende voertuigen, die net als zij afrit Gistel als oplossing zagen.  Mis poes.  Ook daar ging het amper vooruit.  Een zucht ontsnapte haar getormenteerde longen, toen ze de richtingsaanwijzer Nieuwpoort bespeurde en zo de weg nam langs waar de vaart tot de thuisbasis leidt.  Nog een misrekening, want ook daar was vlot en stressloos rijden geen optie.  Twee uur na mijn vertrek in Oostakker, stak ik de sleutel in ons deurslot.  Een mens zou zich in 't  vervolg twee keer bedenken over een dagje Gent.  Hoe zalig rustig is het vertoeven in de Westhoek!
Mijn uitstapje betrof eigenlijk nichtje Caro, die sedert gisteren samen met haar lief Kristof, op eigen benen woont.  Ze is de eerste, die het nest van Zus en Schoonbroer Nico, achter zich laat.  Hun nieuwe stek is een mooi appartementje met een reusachtig terras, gelegen op een rustig pleintje ... een fantastische start voor dit duo!
Terwijl ik de autostrades onveilig maakte, kluste Echtgenoot ijverig verder aan onze binnendeuren. Nog een kleine inspanning en het werk zit erop.  Dikke proficiat voor hem, want geen schrijnwerker, die zo minitieus werkt als Manlief.  Ondertussen werd ik stapelverliefd op een schilderij gezien in de etalage van een winkel.  Na één nachtje broedend slapen stond mijn besluit vast, dat ding werd van mij en nu hangt het mooi te wezen in de gang tussen twee nieuwe deuren in. Een naamloos, kleurrijk werk, dat me vervult met nostalgie en blijdschap.  Als dat geen kunst met grote K is!
 
 
 


gepost door admin 19.05.12 18:50 | permalink | reacties (0) | General
15.05.12
naamloos


Geen omschrijving te vinden in het woordenboek.
Ouders van gestorven kinderen gaan naamloos door het leven.
Voor hen ... naar aanleiding van Moeder- en Vaderdag.
 
ze gaan
met gebroken hart
naamloos door het leven
op de schouders
dragen ze de liefde
voor hun verloren kind
 
ze laten
vaak niet merken
dat groot verdriet
nooit groeit tot klein
zwijgzaam ondergaan ze
hun tranen binnenin
 
en altijd is er
het denken en voelen
door niemand gekend
het gesproken woord
geen zalvende vinger
op blijvende wonden
 
 
Doris Dorné
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 


gepost door admin 15.05.12 19:33 | permalink | reacties (2) | General
15.05.12
rotweer


De regen geselt de ruiten en hagel springt in het rond, mei kent geen weersverbetering.  Halfweg deze lentemaand lijkt het wel of de warmte nooit zal komen.  Vorige week een paar zachte dagen kado gekregen, wij blij natuurlijk.  Een mensenhand is gauw gevuld hedentendage!
De seringen houden het na een week voor bekeken, wit en paarse trossen worden bruin.  Kleur verdwijnt uit onze tuin.  Vorige maandag het gras afgereden, terwijl Echtgenoot zijn binnendeurenwerk verderzette.  Met mijn ogen dicht, honderden schattige madeliefjes onthoofd.  Nog een geluk, dat deze bloempjes hardleers zijn en telkens weer de kop op steken.
Prinsesje Hebe en kleine Koning Arthur brachten ons zaterdag een bezoekje.  Niet te schatten, hoe deze minimensjes in drie weken tijd groeien en veranderen.  Als kooltjes!
Verleden week een interview over 'Moeder van een overleden kind', naar aanleiding van Moederdag, mislopen.  Te laat mijn laptop gecheckt en gezien, dat er een vraag kwam op 26 april, terwijl ik mijn berichten pas op 11 mei gelezen heb.  Had daar graag aan meegewerkt, jammer. Eigen schuld, dikke bult. 
Moederdag ... 't was altijd heel speciaal als de jongens met hun handgemaakt geschenkje uit school thuiskwamen.  Vooral het geheimzinnig gedoe er rond vond ik altijd zo leuk.  Ze hadden dan wel hun werkjes verstopt, zoals de juf het hen had opgedragen, maar zwijgen over de vindplaats bleek vaak te moeilijk.
En dan die glans van trots op hun gezichtjes, zo mooi!  Daarom dat ik me echt kwaad gemaakt heb op de school van Benjamin, toen hij in therapie was en niet naar klas ging.  Ze hadden voor hem geen geschenkje voorzien, hij was zo triest niks te kunnen geven.  Zo'n momenten vergeet je nooit, het snijdt dwars door hart en ziel.  Het zijn stukjes verleden, die blijven hangen en op die bijzondere dagen nog eens extra in de kijker worden gezet.  Niemand heeft er weet van, niemand staat er echt bij stil, niemand kan het vatten ...  de hardnekkigheid van pijn en verdriet. Moederdag altijd met dat randje rouw.
 
 
 


gepost door admin 15.05.12 15:59 | permalink | reacties (1) | General
09.05.12
weerspannige mei


De maand mei ziet het niet zitten.  Weerspannig tot en met.  Lente ... wat is dat?  Sedert gisteren stegen de temperaturen een beetje, maar méér dan dat valt er niks positiefs te bespeuren.  De zon laat het afweten, lijkt zelfs onbestaande en wij maar snakken naar gouden stralen!  Vorig weekend ging de lentebraderie door in Nieuwpoort-Bad.  Goed ingeduffeld in onze winterjas met sjaal, trotseerden we zaterdag de bittere kou en snijdende wind, af en toe ondersteund door een fikse regenbui.  't Was bibberen met de pet op.  Moet het gezegd of geschreven, dat er bitter weinig volk op de been was?  De luttele, moedige standhouders verdienden het beleg op hun brood niet.  Ja, zand zullen ze wel tussen de tanden gekregen hebben.   Knarsetandend zand!
Zondag waren de weergoden iets welgezinder en bleek de interesse toch groter dan de dag voordien.  Gelukkig maar voor alle deelnemers aan dit voorjaarsevenement.  Er was overigens veel van doen dat weekend.  Zaterdagmorgen eerst richting Veurne gereden voor de openingsreceptie van de tweedaagse tentoonstelling van oudleerlingen.  Zag daar mijn derde kleuterklasjuf terug.  Het leuke is, dat Zoonlief, jaren later, op zijn beurt zijn derde kleuterklas bij haar spendeerde.  Ook mijn sympathieke leraar Nederlands liep daar rond.  Verder niet veel bekenden.  We reden rechtstreeks van de receptie naar de indoorkunstmarkt, die plaats vond in de Vismijn ter stede.  Tof, om daar als bezoeker te flaneren en op het gemak alles te bekijken, een praatje te slaan met de creatievelingen.  In de namiddag tufte Manlief naar het Franse Bambecq, waar enkele clubleden een wedstrijd slotracen reden.  Ondertussen maakten Fabienne en ik de lentebraderie onveilig.  Zondag dan nog eens 't Bad afgelopen met Echtgenoot en 's avonds mijn werken in Veurne terug opgehaald.
Maandagnamiddag had ik een afspraak met mijn vroegere werkgeefster.  Al jaren beloofden we elkaar eens samen een kop koffie te gaan drinken.  Ondertussen ben ik al éénendertig jaar thuisblijfmama, tijd dus om die belofte waar te maken.  Het heeft ons dus dertig jaar gekost, voor we een datum stelden om eens bij te praten, maar nu is het er dus toch eens van gekomen.  We trokken naar de Oostendse zeedijk voor een leuke babbel en een paar aangename uurtjes.  Gisteren dan met Marijke, na drie keer uitstellen, tot in 't stad gewandeld en de homemadetentoonstelling bezocht.  Fijne namiddag!
Ondertussen gaat de noeste arbeid van Manlief, wat betreft onze nieuwe binnendeuren, naarstig verder.  Zijn werk mag gezien zijn.  Toch handig, zo'n man met gouden handjes! 


gepost door admin 09.05.12 21:59 | permalink | reacties (0) | General
03.05.12
identiek


Gisteren met vriendin Fabienne een bezoekje gebracht aan handenchirurg in het AZ te Brugge.  Na een scan, gewoon nog eens de bevestiging gekregen van wat er vorige keer al verteld werd.  'Slijtage', alsof dat na drie maanden beterschap zou kennen.  Die dokters profiteren er soms toch ook een beetje van!  Allebei Fabiennes handen zijn geteisterd door artrose, met dank aan het ouder worden.  Veel valt er daar niet aan te veranderen, buiten een spalkje voor het slapen, pijnstillers en ontstekingsremmers.  In één, twee, drie stonden we weer buiten het dokterskabinet, even wijs en slim als we binnengegaan waren.  Ze kreeg wel een voorschrift mee voor een nieuwe 'brase' (spalk in kunststof), die we ergens in de jungle van Brugge, moesten laten aanmeten en maken.  Blij te kunnen zeggen, dat we ook zonder GPSdame of heer, ons doel zonder veel moeite wisten te vinden.  Binnen hier en een week kunnen we de plastieken handschoen gaan ophalen.  Een nieuw dagje Brugge ligt in het vooruitzicht.
Soms gebeuren er dingen in je dagdagelijkse bestaan, waar je met verwondering naar kijkt.  Zo ook in het AZ.  De wachtkamer voor radiografie en scans oogde als een kleine cinema of toneelzaal.  Verschillende rijen stoelen achter elkaar, vooraan een miniatuur televisie, waarvan ik het scherm, vanop één van de laatste rijen, met moeite kon aflezen.  Dan maar een beetje mensen spotten, terwijl Fabienne met haar hand, de scan en de radioloog worstelde.  Op de stoel voor mij zat een dame (natuurlijk met haar rug naar me toe), in marineblauw gestreept truitje en donkerblauwe pull met witte boord nonchalant over de schouders gedrapeerd.  Monkelend stelde ik vast, dat we omzeggens identiek gekleed waren.  Ook ik droeg een marinetruitje met daarop een donkerblauwe pull.  De naam van de dame in kwestie werd afgeroepen en terwijl ze weg was, kwam Fabienne weer tevoorschijn.  Volgende halte was de receptie voor een afspraak met de handendokter, toen plots iemand achter me zei: dag Doris!
Ik draaide me om en tot mijn verrassing en verwondering stond daar iemand, die me toch nauw aan het hart ligt, omdat ze zoveel voor mij en het kinderkankerfonds heeft gedaan.  We hadden elkaar al een tijdje niet gezien of gehoord, het weerzien was tof en ... mijn vriendin in kwestie droeg een marineblauw gestreept truitje met een donkerblauwe pull, nonchalant over haar schouders gedrapeerd.  Of hoe een goed bestudeerde rug kan leiden tot een blije ontmoeting.  Het leven zit toch vreemd in elkaar!
Deze namiddag wacht gehouden in de Stadshal, tussen de amateurkunst.  Toch wat volk over de vloer gekregen.  Eerst Ellenlief met kleine Warre.  Zo'n schattig ventje met zijn donkere kijkertjes.  't Was alsof hij mijn tekst aan het lezen was (grapje).  De drie uurtjes vlogen voorbij, in een mum van tijd klokte mijn uurwerk af op het cijfer vijf.
Terwijl ik uithuizig ben, werkt Manlief hier ijverig verder aan onze nieuwe binnendeuren.  Hij doet dat uitstekend en met veel zorg, geen enkele stielman die eraan kan tippen.  Acht van de elf deuren zijn al geplaatst, maar nog niet helemaal afgewerkt.  We zijn allebei dik tevreden met mijn keuze!  Ons huis lijkt op slag nog een stuk ruimer en lichter.  En de boer ... hij ploegde voort.   


gepost door admin 03.05.12 21:16 | permalink | reacties (0) | General
 
:: Augustus 2017 (4)
:: Juli 2017 (3)
:: Juni 2017 (5)
:: Mei 2017 (7)
:: April 2017 (3)
:: Maart 2017 (6)
:: Februari 2017 (6)
:: Januari 2017 (9)
:: December 2016 (10)
:: November 2016 (7)
:: Oktober 2016 (19)
:: September 2016 (17)
:: Augustus 2016 (23)
:: Juli 2016 (20)
:: Juni 2016 (22)
:: Mei 2016 (28)
:: April 2016 (26)
:: Maart 2016 (29)
:: Februari 2016 (29)
:: Januari 2016 (31)
:: December 2015 (4)
:: November 2015 (5)
:: Oktober 2015 (1)
:: Augustus 2015 (2)
:: Juli 2015 (2)
:: Juni 2015 (2)
:: Mei 2015 (4)
:: April 2015 (2)
:: Maart 2015 (5)
:: Februari 2015 (3)
:: Januari 2015 (5)
:: December 2014 (4)
:: November 2014 (3)
:: Oktober 2014 (5)
:: Augustus 2014 (4)
:: Juli 2014 (3)
:: Juni 2014 (5)
:: Mei 2014 (6)
:: April 2014 (3)
:: Maart 2014 (7)
:: Februari 2014 (6)
:: Januari 2014 (6)
:: December 2013 (8)
:: November 2013 (6)
:: Oktober 2013 (5)
:: Augustus 2013 (6)
:: Juli 2013 (5)
:: Juni 2013 (5)
:: Mei 2013 (5)
:: April 2013 (6)
:: Maart 2013 (6)
:: Februari 2013 (5)
:: Januari 2013 (10)
:: December 2012 (8)
:: November 2012 (9)
:: Oktober 2012 (5)
:: Augustus 2012 (5)
:: Juli 2012 (7)
:: Juni 2012 (5)
:: Mei 2012 (7)
:: April 2012 (8)
:: Maart 2012 (7)
:: Februari 2012 (4)
:: Januari 2012 (8)
:: December 2011 (6)
:: November 2011 (7)
:: Oktober 2011 (6)
:: Augustus 2011 (7)
:: Juli 2011 (7)
:: Juni 2011 (5)
:: Mei 2011 (9)
:: April 2011 (7)
:: Maart 2011 (6)
:: Februari 2011 (7)
:: Januari 2011 (7)
:: December 2010 (8)
:: November 2010 (9)
:: Oktober 2010 (9)
:: Augustus 2010 (7)
:: Juli 2010 (7)
:: Juni 2010 (9)
:: Mei 2010 (10)
:: April 2010 (7)
:: Maart 2010 (12)
:: Februari 2010 (11)
:: Januari 2010 (14)
:: December 2009 (13)
:: November 2009 (10)
:: Oktober 2009 (10)
:: September 2009 (13)
:: Augustus 2009 (11)
:: Juli 2009 (9)
:: Juni 2009 (11)
:: Mei 2009 (12)
:: April 2009 (14)
:: Maart 2009 (13)
:: Februari 2009 (15)
:: Januari 2009 (17)
:: December 2008 (17)
:: November 2008 (19)
:: Oktober 2008 (14)
:: September 2008 (17)
:: Augustus 2008 (16)
:: Juli 2008 (17)
:: Juni 2008 (16)
:: Mei 2008 (13)
:: April 2008 (18)
:: Maart 2008 (22)
:: Februari 2008 (17)
:: Januari 2008 (21)
:: December 2007 (20)
:: November 2007 (23)
:: Oktober 2007 (25)
:: September 2007 (17)
:: Augustus 2007 (17)
:: Juli 2007 (21)
:: Juni 2007 (26)
:: Mei 2007 (27)
:: April 2007 (26)
:: Maart 2007 (3)