Poezie Doris Dornť
 
 

Maandelijks Archief: MEI 2013


28.05.13
jammer


Vanuit het raam kijk ik op onze seringenstruik, die na amper anderhalve week sneeuwwitte bloei, nu al aftakelingssporen draagt.  Het maagdelijke ruimt plaats voor verleppend bruin en de indringende bloemengeur deemstert tot nog slechts een vleugje jasmijn.  Jammer toch, dat het bloeien van bomen en struiken zo'n korte duur beschoren is.  En al wat blijft is ... groen.  Tal van tinten groen, geen spetterende kleuren meer, luiden  het einde van de lente in.  Gisteren één van de zeldzaam zonnige lentedagen, vlug nog eens het gras gekortwiekt.  Naar gewoonte met veel hartzeer, want met de jaarlijkse 'madeliefjesmoord' heb ik het altijd moeilijk.  Gelukkig zijn het nogal hardnekkige plantjes en laten ze zich niet zomaar van de sokken rijden. 
Zondag waren we op het jaarlijkse schoolfeest van Prinsesje.  Een immense tent herbergde meer dan duizend aanwezigen.  Na een lekkere barbecue, kregen we een wervelende show te zien.  Ons Minimeisje moest dansen op het liedje 'Locomotion'.  Het was nogal lang wachten voor haar klasje aan de beurt was en toen bleek ze helemaal achteraan te staan, terwijl ze één van de kleinsten is, zodat we van haar met enthoesiasme uitgevoerde danspasjes, niet veel hebben gezien.  Spijtig, maar volgende keer beter. Nu ja, elke ouder heeft graag, dat zijn of haar oogappel op de eerste rij staat te springen en natuurlijk kan niet iedereen vooraan op het podium. Niet dat Prinsesje daar een probleem van maakt, ze kon niet vlug genoeg haar speelkaart gevuld krijgen, om daarna een mooie prijs te kiezen.  Apetrots was ze met haar schitterend gele  'vlindervleugels', vergezeld van een toverstaf en diadeem.  Er waren nochtans veel andere leuke prijzen, maar leg dat maar eens uit aan een bijna vierjarige, dat ze mag kiezen, maar niet mag kiezen wat ze eigenlijk wilt.  Daar begin ik niet aan.  Ik herinner me de langgeleden tijd van de kermis, toen we zelf nog kind waren.  Eendjes vissen (langgeleden tijd, schreef ik), puntjes sparen en dan het ultieme moment: de inwisseling van de samengeviste punten voor iets wat ze waard waren.  Dan had je als kind je zinnen al gezet op iets wat in je ogen blonk als goud en kwamen je ouders met de goede raad: dat moet je niet nemen, dat is niks waard, spaar je punten nog maar een beetje tot de volgende kermis.  ONTGOOOOOCHELING!  Neen, ons Minimeisje kan maar blij zijn met haar vleugeltjes.  Kleine Koning Arthur kwam ogen te kort.  Zo veel lawaai, zo veel volk, zo'n drukte.  Hij bekeek het als een jonge 'oude wijze' en dacht er het zijne van.  Hij en Prinsesje zijn een prachtig duo!


gepost door admin 28.05.13 18:33 | permalink | reacties (0) | General
20.05.13
zonnig Limburg en 'de kunst van het onthaasten'


Gisteren vroeg uit de veren, want er stond een heen en terug trip naar het verre Limburg op ons programma.  De zon scheen, alhoewel er bakken regen voorspeld waren, toen we rond halfnegen de kust achter ons lieten.  Altijd fijn om op zondag de autostrade te nemen naar het binnenland.  Rustig, weinig verkeer en geen gedoe van de vervaarlijke wegmastodonten, vrachtwagens genoemd.  We hadden de kust vrij en na een gezapige twee uurtjes rijden stonden we op de stoep bij Lut en Frans, onze vrienden in Houthalen. Het zalig zonnig weertje hield stand en we nestelden ons op het terras.  Een mens moet de zeldzaam warme stralen met beide handen vastpakken en ... genieten.  Het middageten was zoals altijd tongstrelend, Lut heeft creatieve keukenpootjes (ha,ha!).  Na een maagaaiend aspergesoepje, volgde een  oogverblindend pastabord met scampis en een koffietje toe.  Een mens zou voor minder naar ginder tuffen!
Tante Vonne en Nonkel Freddy vervoegden ons gezelschap en samen (in stoet) ging het naar Tongeren, waar Roland (Menten) zijn 'Kunst van het Onthaasten' tentoonstelde, samen met enkele collegakunstenaars.  Kunst in een kerk en een kapel, het heeft iets.  In de kerk vielen we voor de geschilderde hortensias.  Lut zag het werk al in haar woonkamer hangen, maar iemand was haar te vlug af geweest ... verkocht!  Tante Vonne had een oogje op één van Rolands prachtige slakken en uiteindelijk werd ze de gelukkige eigenares van een beestje (in polyester), dat zich nooit tot 'haast' laat aansporen, maar dat zal schitteren in haar tuin.  Er liepen overigens veel bezoekers rond op de tentoonstelling.  't Was fijn om Lydia en Roland terug te zien, tijdens de herfstvakantie werkt hij mee aan mijn tentoonstelling hier in de Stadshalle.
Terwijl kopers en kunstenaar nog even overlegden, vonden Frans, Lut, Echtgenoot en ik, een plaatsje op het terras van het aanpalend etablissement.  Zŗŗŗŗŗŗlig, in de zon, onder de bloeiende kastanjebomen.  Een uurtje later kuierden we tot op de grote markt van Tongeren, waar een muziekfestivalletje plaatsvond en de plaatselijke bevolking unaniem een zitje had gezocht op de terrasjes.  Fijn uitgedoste heren mét das, picobello versierde dames en wij gewoontjes daartussen.  De winkelstraat vertoonde veel leegstand, net zoals in tal van andere steden.  Een crisisteken?  Het was na zevenen toen we Houthalen weer aandeden en onze voetjes nog eens onder tafel mochten schuiven, vooraleer we de terugtocht aanvatten.  Het was een heerlijk dagje uit geweest, verzuchtten we.  Om halftien namen we afscheid van onze vrienden en twee uur later tikten we Nieuwpoort aan, moe maar voldaan.
Zus zit met Schoonbroer Nico en vrienden voor een weekje in Frankrijk. Ze wou absoluut terug naar het dorpje, waar het 'schapenfeest' jaarlijks plaatsgrijpt.  Duizenden en duizenden schapen worden daar dan in de straten losgelaten.  Een feestelijk gebeuren.  Eergisteren bij aankomst regende het pijpenstelen.  Laten we hopen, dat de voorspellingen er nu wat beter voorstaan.
Omdat we niet wilden onderdoen voor hen, gingen Manlief en ik vanmorgen eens zien in Staden, waar het driedaagse gebeuren 'Schone Schaapjes' zijn laatste dag inging.  Het miezerde en de voorziene parking, midden de weiden, lag een eind lopen van de place to be.  Een eind baggeren in nat gras en laveren tussen de koeienvlaaien leverde mij een paar 'boerenbaskets' op.  Er waren inderdaad schone schaapjes te zien, weliswaar geen Franse, maar ja ... Vooral de minilama's keken schattig en lief.  Er zat zo'n donkerbruintje bij, ééntje om direkt te knuffelen.   Daarna langs de tentjes met de kunstenaars.  Wondermooie keramiek gezien, maar niks gekocht.  't Staat hier al een beetje vol in huis.  Ook een glasblazer, die parels moest maken voor de Kelten, een eindje verderop gehuisvest.  Mannen en vrouwen gekleed en geschoeid, levend zoals in de Keltische tijd.  Ik zie me daar niet tussen zitten.  Geef mij dan maar iedere vrijdagavond de slotracingclub, als ik dan toch in de voetsporen van Echtgenoot wil/moet lopen.  Liever dat dan Keltin te spelen.
Rare vogels hoor, mensen!  Enfin, elk wat wils, hé.  De één zijn autootjes, de andere een juten zak om zijn schouders. Na nog even het pluimvee en de mooie indaanse paardjes (waarvan er ééntje absoluut niet 'in the mood' leek) te hebben bekeken, hielden we het voor gezien.  Maar goed ook, want deze namiddag begon het serieus te regenen.  Veel Pinkstermaandagfeesten vielen letterlijk in het water!


gepost door admin 20.05.13 18:53 | permalink | reacties (1) | General
14.05.13
wanneer?


Half mei, ons terras staat startensklaar om de zonnig warme dagen ontvangen, maar helaas, de lente laat het afweten.  Verwarming nog op 'aan', anders is het bibberen.  Niet, dat het de voorbije jaren beter was, maar door de lange, donkere winter is het verlangen naar zon des te groter.  Vanuit het raam spot ik onze seringen, talrijk bebloemd met witte trossen.  Onze jaarlijkse 'witte wolk' staat op zijn mooist.  De regen zal die schoonheid gauw vergallen.  Jammer toch, dat alles zo vlug vergankelijk is.  Onze Amateurkunstententoonstelling is voorbij, Moederdag is verleden tijd.  Het lijkt wel of alles in verhoogde versnelling staat, zo razen de weken het jaar uit.  Nu wordt het stilaan uitkijken naar het huwelijk van nichtje Caro en Kristof, op twee augustus.  Na wat perikelen met de bruidsjurk lijkt alles in de plooi te vallen.  Zelf moet ik nog eens kijken voor een passende outfit (die moet 'matchen' met mijn 'trouwlaarsjes') en ook Echtgenoot zal eraan moeten geloven, willen of niet.  Het belooft een 'Astrid Bryan' feest te worden.  Ik bedoel daarmee, een feest met alles erop en eraan.  Een 'amazing' feest. Als ik bedenk, hoe amateuristisch wij dat allemaal in elkaar gestoken hebben toendertijd!  De beslissing viel in juli, het huwelijk in december.  Was er de dag voordien schitterende winterzon, dan zorgden de weergoden ervoor, dat wij alle denkbare neerslag op ons hoofd kregen.  Van regen tot sneeuw en ijzel.  Je kan het zo gek niet bedenken!  Bovendien moest de bruid (ik dus) de ganse dag taxi spelen.  Moeder naar de kapper voeren en terug oppikken, Zus van school halen in Oostende, sneeuw en allerhande trotserend. Omdat het volgens Moeder te lang duurde voor ik terugkwam, nam ze dan maar een taxi naar huis, zodat de vogel gaan vliegen was toen ik bij de kapper stopte.  Geen wonder, dat 's avonds de zenuwen door mijn keel gierden en ik bijna 'neen' had gezegd in plaats van 'ja' tegen Echtgenoot.  We huwden om vijf uur 's avonds, lekker in het donker en enkel voor de wet.  Onze receptie hielden we in ons stamcafé.  Er werd menig flesje wijn gekraakt, waardoor we een half uur te laat in het restaurant geraakten en de helft van de genodigden al ongeduldig zat te wachten op het bruidspaar.  Vader zag het helemaal zitten, de wijn hé, en aangezien wij de gasten geen plaats hadden toegewezen aan tafel, deed hij dat dan maar, wat tot bijzonder hilarische toestanden leidde, als je het nu bekijkt.  Gezellig was het wel, al zou ik de helft van de gasten, die de zeldzame foto's kleuren, vandaag niet meer uitnodigen.  Vreemd, hoe talrijk de mensen zijn, die slechts tijdelijk een plaats in je leven krijgen.  Van zij, die toen deel uitmaakten van onze vriendenkring, blijft er bijna niemand, in de zin van 'vriend', meer over.  We gingen elk onze eigen weg. Bij sporadisch ontmoeten nemen we de tijd voor een oppervlakkige babbel, maar daar houdt het op.  Een beetje triest ook, dat waar je vroeger in investeerde, niets van waarde behield, omdat elk van ons in de loop der jaren groeide tot anders.
Nog opvallender zijn zij die er nu al niet meer zijn.  Mijn zus, mijn vader, Echtgenoots moeder, één van mijn beste vriendinnen, de gelegenheidsfotograaf, een oom en tante, een nicht ... En dan de gescheiden duo's, die weer voor single gingen of iemand anders tegen het lijf liepen.  Al bij al blijft er van onze toenmalige huwelijkscompagnie nog weinig over. Het bekijken van de foto's, de stempels gezet op zevenendertig jaar 'verleden', maakt me even stil.
 


gepost door admin 14.05.13 16:48 | permalink | reacties (0) | General
09.05.13
kleuren knallen


Eindelijk!  De doorkijkbomen zijn verdwenen, nu ze op korte tijd een jasje fris groen aangemeten kregen.  Op de fiets is het alleen maar genieten van kleuren die knallen.  Zachtroze, felgeel, fraai wit, alle tinten paars ... het kan niet op.  Je wordt er alleen maar blij van. Jammer dat dit fenomeen maar eventjes duurt.  Straks zijn bloemen en bloesems in een wip verdwenen, veel te vlug weg waar we zo lang naar verlangden.  Laat dit kortstondig natuurwonder niet blindelings aan je voorbijgaan en verdrink gewoonweg in dit jaar late, maar bijzonder aantrekkelijk lentepalet!
De daad bij het woord gevoegd en fietsend naar 't Bad gereden.  Felle wind, maar dat kon me niet deren.  Zit hier nu met een hoofd als een pioenroos.  Wind en zon, de beste snelbruiners.
Sedert 1 mei heerst in ons kuststadje de verplichting tot betalend parkeren.  Ook dat is een reden om de fiets van stal te halen.  Elk nadeel heb zijn voordeel!  Mijn kilometertellertje (kadootje van Echtgenoot) staat momenteel op 28.  Heen en terug naar Moeder is goed voor dagelijks (als we de auto niet nodig hebben en bij redelijke weersomstandigheden) zo'n zes kilometer fietsgenot.  Een minieme, maar ideale sportprestatie voor schrijfster dezer.
Bij Moeder de gisteren (na 19 uur, dan moet er niet meer betaald voor het parkeren) reeds geleverde Moederdagplantjes gepot en opgehangen.  De buitenkoer oogt al een ietsje fleuriger, tot ons beider tevredenheid.  Bij thuiskomst lagen de terrasstoelen, deze morgen voor het eerst zittensklaar gezet, van hun positieven.  Blijkbaar is mei, de maand bij uitstek waarin de wind serieus kuren kan krijgen.  Enkele jaren geleden waren we op één week tijd twee partytenten armer door ... de harde voorjaarswind.  Ondertussen zijn we iets slimmer geworden en werken we met een parasol, die slechts de garage verlaat bij windstil weer. Ik vraag me nu nog altijd af, waarom we zo lang met die tentjes zaten te sukkelen.  Gegarandeerd zou er vandaag weer zo ééntje gesneuveld zijn.  Wijsheid komt met de jaren, zeg dat ik het gezegd heb! 
 
 


gepost door admin 09.05.13 12:22 | permalink | reacties (0) | General
05.05.13
luwte


Na een tiental dagen 'blogluwte', eerst en vooral de tijd nemen om even bij te pennen.  Sedert een week loopt de jaarlijkse tentoonstelling van amateurkunsten in onze stadse Halle.  Mooi werk te bewonderen!  Tal van verfkunsten, kalligrafie, schrijfsels, keramiek, foto's op doek en niet op doek, houtwerk, recyclagewerken ... het bezoeken eens waard.  Meer en meer komen mensen naar buiten met hun artistiek kunnen.  Toch heb ik er vaak mijn bedenkingen bij.  Vroeger waren er ter stede één, twee of drie mensen te vinden, die zich uitleefden met 'kunst'.  Er werd naar hen opgekeken en wie er geld voor over had, sierde zijn woonkamer met één van hun werken.  Hedentendage rept iedereen, die wat vrije tijd te spenderen heeft, zich naar de kunstacademie voor volwassenen, waar verschillende technieken worden aangeleerd, waar identieke cursussen worden gegeven.  Zo zie je jaar na jaar bij deze kunstige lesvolgers, vergelijkbare kunst verschijnen.  Dezelfde manier van schilderen, zelfde onderwerpen.  Zo blijkt dit jaar foto's op doek sterk in de running te zijn.  Toch zag ik dat fenomeen jaren geleden al op tentoonstellingen.
Niks nieuws onder de zon dus.  Het volgen van cursussen in de academie zorgt voor golfbewegingen en net zoals de zee, is het een gaan en komen van reeds gekend gedachtengoed. Het wordt natuurlijk steeds moeilijker om ergens uit te springen, vernieuwing te brengen, als half BelgiŽ dezelfde lessen in de schoot geworpen krijgt.  Witte raven zijn het, die de aangeleerde technieken op een eigen manier weten te brengen, die dat éne speciale tintje of die éne originele gedachte vinden en zo op het voorplan treden.  Kunst is van allemaal tegenwoordig, maar of 'allemaal' kunst kan maken, dat is nog maar de vraag.  Zelf zie ik me niet als kunstenaar, niet als schrijfster, niet als dichter.  Ik speel met letters en zinnen en tot mijn eigen verbazing komt er soms iets zinnigs uit de bus en ben ik daar ontzettend blij mee.  Nog altijd is mijn gedachtengoed: liever dan te schrijven, was ik de mama van Benjamin gebleven.  Pen en papier hebben me geholpen, helpen me nog steeds, om uiting te geven aan hoe het heel vaak voelt, maar ik herken en erken mezelf niet als kunstenaar.
Vorige woensdag naar de Belgische film 'Little black spiders' gaan kijken, samen met Louisa.  Een aangrijpende film over hoe jonge, naÔeve, zwangere meisjes van zestien, zeventien, achttien jaar in een afgelegen oord (ergens in de Ardennen) werden gedropt, weg voor het oog van de buitenwereld, onder het toezicht van katholieke zusters.  Na de bevalling namen de gelovige nonnetjes, de babies weg, vaak zonder dat de prille mama's het wilden of wisten.  Zo'n scenario zou ik nog kunnen plaatsen in de jaren vijftig, maar laat dit nu echt gebeurd zijn anno 1978.  Het greep me gewoon verschrikkelijk naar de keel, het verhaal van die jonge meisjes, die toch echt wel hun kind wilden houden, maar daar gewoon de kans niet toe kregen en dat nog niet eens zo lang geleden.  Na het hartbrekende, schrijnende einde van de film was het even naar adem happen.
Op donderdag kregen we onverwachts bezoek.  Prinsesje, wat ziekjes, mocht een dag of twee bij ons logeren.  Kleine Koning Arthur had zijn gezag laten gelden en zowel, Zus, nichtje Scarlet en ons Minimeisje een dosis diarree meegegeven.  Pas één jaar oud en hij laat al zij macht gelden!  Enfin, omdat Zus ook in de lappenmand lag (gelukkig is ze er weer bovenop), waren wij maar wat blij met ons logeetje.  Nog wat pips, maar meer dan half genezen, stond ze hier donderdagmorgen vroeg aan de deur.  Zoonlief moest naar Ieper voor zijn job en Nieuwpoort ligt op hetzelfde traject, dus omrijden hoefde niet.  Verplegen hebben we gelukkig niet moeten doen, het virus was al op zijn retour.  In de namiddag liepen we even binnen in de kinderboerderij en daarna maakten we het huis van vriendin Fabienne onveilig.  Op vrijdag deden we de wekelijkse markt aan, waar het veel te druk was.  Ons Minimeisje in de buggy kreeg niet veel meer te zien dan een bos van benen, wielen van rolstoelen en een overvloed aan harige honden.Vluchten! Veel leuker was het op het speelpleintje naast het zwembad.  Rustig, geen kat te bekennen.  's Namiddags reden we naar 't Bad, waar we samen met Mémé Zee schelpjes gingen rapen. 
Dat de rug van een tweeŽntachtigjarige niet meer zo flexibel is, dat weten we. Na zo'n drie kwartier hielden we het voor gezien, de schelpenvondst was best de moeite. 's Avonds stond er nog een uitje naar de raceclub van Pet op het programma.  Een must voor ons Minimeisje. Gisteren trok ze, virusloos, terug huiswaarts met Ma en Pa en ons Minimannetje, een ventje met bijzonder veel pit.
Dat een tweeŽntachtigjarige zich vaak niet wil laten kennen, dat ondervonden we vandaag nog op de lentebraderie.  Alle goede raadgevingen ten spijt (rechtsomkeer naar huis als het te moeilijk wordt), wist Moeder van geen ophouden en trippelde (slenterde) ze koppig het ganse parcours af tot ze opeens nood aan rusten kreeg. Een zeteltje halfweg de winkelstraat bracht even soelaas, terwijl ik dacht, dat ze al comfortabel in haar woonkamer voor televisie zat, vervoegde ze onverwachts weer de rangen (Fabienne en mij). Met zijn drieŽn kraampjes aflopen en koopjes bekijken is echt niet te doen.  Het is altijd wel wachten en zoeken achter de één of de ander.  We zijn gelukkig heelhuids terug thuisgeraakt, maar niks te vroeg, want het scheelde niet veel of we mochten haar dragen. Benieuwd hoe dat morgen zal voelen! 


gepost door admin 05.05.13 19:32 | permalink | reacties (1) | General
 
:: Augustus 2017 (4)
:: Juli 2017 (3)
:: Juni 2017 (5)
:: Mei 2017 (7)
:: April 2017 (3)
:: Maart 2017 (6)
:: Februari 2017 (6)
:: Januari 2017 (9)
:: December 2016 (10)
:: November 2016 (7)
:: Oktober 2016 (19)
:: September 2016 (17)
:: Augustus 2016 (23)
:: Juli 2016 (20)
:: Juni 2016 (22)
:: Mei 2016 (28)
:: April 2016 (26)
:: Maart 2016 (29)
:: Februari 2016 (29)
:: Januari 2016 (31)
:: December 2015 (4)
:: November 2015 (5)
:: Oktober 2015 (1)
:: Augustus 2015 (2)
:: Juli 2015 (2)
:: Juni 2015 (2)
:: Mei 2015 (4)
:: April 2015 (2)
:: Maart 2015 (5)
:: Februari 2015 (3)
:: Januari 2015 (5)
:: December 2014 (4)
:: November 2014 (3)
:: Oktober 2014 (5)
:: Augustus 2014 (4)
:: Juli 2014 (3)
:: Juni 2014 (5)
:: Mei 2014 (6)
:: April 2014 (3)
:: Maart 2014 (7)
:: Februari 2014 (6)
:: Januari 2014 (6)
:: December 2013 (8)
:: November 2013 (6)
:: Oktober 2013 (5)
:: Augustus 2013 (6)
:: Juli 2013 (5)
:: Juni 2013 (5)
:: Mei 2013 (5)
:: April 2013 (6)
:: Maart 2013 (6)
:: Februari 2013 (5)
:: Januari 2013 (10)
:: December 2012 (8)
:: November 2012 (9)
:: Oktober 2012 (5)
:: Augustus 2012 (5)
:: Juli 2012 (7)
:: Juni 2012 (5)
:: Mei 2012 (7)
:: April 2012 (8)
:: Maart 2012 (7)
:: Februari 2012 (4)
:: Januari 2012 (8)
:: December 2011 (6)
:: November 2011 (7)
:: Oktober 2011 (6)
:: Augustus 2011 (7)
:: Juli 2011 (7)
:: Juni 2011 (5)
:: Mei 2011 (9)
:: April 2011 (7)
:: Maart 2011 (6)
:: Februari 2011 (7)
:: Januari 2011 (7)
:: December 2010 (8)
:: November 2010 (9)
:: Oktober 2010 (9)
:: Augustus 2010 (7)
:: Juli 2010 (7)
:: Juni 2010 (9)
:: Mei 2010 (10)
:: April 2010 (7)
:: Maart 2010 (12)
:: Februari 2010 (11)
:: Januari 2010 (14)
:: December 2009 (13)
:: November 2009 (10)
:: Oktober 2009 (10)
:: September 2009 (13)
:: Augustus 2009 (11)
:: Juli 2009 (9)
:: Juni 2009 (11)
:: Mei 2009 (12)
:: April 2009 (14)
:: Maart 2009 (13)
:: Februari 2009 (15)
:: Januari 2009 (17)
:: December 2008 (17)
:: November 2008 (19)
:: Oktober 2008 (14)
:: September 2008 (17)
:: Augustus 2008 (16)
:: Juli 2008 (17)
:: Juni 2008 (16)
:: Mei 2008 (13)
:: April 2008 (18)
:: Maart 2008 (22)
:: Februari 2008 (17)
:: Januari 2008 (21)
:: December 2007 (20)
:: November 2007 (23)
:: Oktober 2007 (25)
:: September 2007 (17)
:: Augustus 2007 (17)
:: Juli 2007 (21)
:: Juni 2007 (26)
:: Mei 2007 (27)
:: April 2007 (26)
:: Maart 2007 (3)