Poezie Doris Dorné
 
 

Maandelijks Archief: MEI 2014


23.05.14
verrezen!


Lieve blezertjes, dit is de blijde verrijzenis van mijn blog!  Eindelijk, na een aantal dagen 'out', zorgde mijn webmastertje Jurgen, dat alles op zijn pootjes terechtkwam.  Mijn vorige spinsel eindigde op de gang van de gipskamer in het AZ St Jan te Brugge, waar ik samen met Echtgenoot het nodige geduld moest oefenen vooraleer we met een zucht van opluchting het ziekenhuis achter ons konden laten.  Tja, dan kom je daar over de middag en blijkt natuurlijk het ganse team gaan eten.  Het kostte ons dan ook twee uur wachten vooraleer alles afgehandeld was.  Terwijl Manlief braafjes verpleegster, orthopediste, arts en nog de één en de ander liet passeren, bleef ik op de gang mensen spotten.  Geen aanrader voor mijn reeds bestaand ziekenhuistrauma, dat onnodige groeiverschijnselen vertoonde bij het zien en horen van menselijk leed. Ze zat in een rolstoel, oud en klein en blind.  Een dametje met buikkrampen van angst, eenzaam en verlaten in een omgeving haar totaal vreemd en onwennig.  Stel je voor, je ziet niks, kent de geur en de geluiden niet en er is niemand om je gerust te stellen, want ze hebben je zomaar gedropt als een hoopje vuil te midden het hectische draaien van een ziekenhuis.  Niemand zit er echt mee, dat je naar het toilet moet of erger nog ... niet meer van het toilet geraakt.  Niemand heeft tijd voor jou, zelfs niet als je van schrik hysterisch wordt en het noorden verliest.  Je bent uitgespuwd en je moet je eigen boontjes doppen, zien of niet.  Urenlang zit je in die rolstoel, je voetjes raken zelfs de grond niet en je moet, willen of niet, wel zo'n viertal keer naar het toilet.  Het gipskamerteam toont niet echt empathie en ook de dokter niet, die in het haastig voorbijrennen even stopt, om je terecht te wijzen en je met niet te zachtaardige hand in je rolstoel duwt.  Geduld oefenen en stil zijn is zijn advies!  Het dametje moest twee uur wachten voor ze bij haar dokter op afspraak terecht kon.  Wij omstaanders trachtten haar zo veel mogelijk gerust te stellen, maar veel resultaat gaf het niet.  Is er in zo'n ziekenhuis dan geen enkele vrijwiliiger voorhanden, die zo'n mensje een beetje soelaas en zekerheid kan bieden?  Ik zag mezelf al zitten binnen niet afzienbare tijd en angst greep me naar de keel.  Ik heb het zo niet met ziekenhuizen. De omgeving, de witte jassen werken beangstigend op mij, sinds mijn doortocht met Benjamin in het UZ Gent. Na twee uur kregen we eindelijk de kans om te ontsnappen en ging het richting huis. Toch waren er die dag ook een paar hartverwarmende momenten.  Zoals toen de kamergenoot van Manlief terugkwam na een korte operatie, me lachend aankeek en zei: ik ken jou, jij komt vaak op televisie (vaak is nu ook het woord niet).  Bleek het een stadsgenoot te zijn.  En de verpleegster op de gipskamergang, die me aankeek en zei: ik ken jou, jij bent van Nieuwpoort en schrijft gedichten.  Bleek het een stadsgenote te zijn.  Herkenning doet altijd deugd.  Bovendien kreeg ik die morgen een telefoontje van de cultuurdienst De Panne.  Of ze een tekst van mij mochten gebruiken in een brochure voor een kunstroute over Wereldoorlog I.  Erkenning vanuit onverwachte hoek geeft altijd een zalvend gevoel!  Op vrijdag mochten we terug richting Brugge tuffen, om in het orthopedagogisch centrum de op maat gemaakte 'brace' (soort plastieken handschoen) op te halen. En dat ding moet nu zijn hand weer in de plooi trekken.  's Avonds waren we uitgenodigd op de huwelijksreceptie van Jenna en Jonas. Een plaatje van een koppel.  De bruid was prachtig (de bruidegom idem dito), maar het waren vooral haar rijglaarsjes die mijn bewondering wegdroegen.  Ik was er op slag verliefd op!  Manlief kwam geen aandacht tekort, zijn hand was het gespreksonderwerp van de avond.  't Is als wandelen met een hond of een schattig kind, blijkbaar geeft ook een ingezwachtelde hand aanleiding tot het makkelijk leggen van contacten.  Op zondag nodigden Zoonlief en Veerle ons uit op het jaarlijkse schoolfeest voor het unieke optreden van Prinsesje. In een immens grote tent verzamelden zo'n zevenhonderd eetlustigen voor een gesmaakte barbecue.  Druk, druk, druk!  Daarna stonden, onder een stralend hete, zomerse zon, rijen kindjes te wachten bij de spelletjes en de springkastelen.  Ons Minimeisje danste zich een uurtje later in het zweet.  Haar geleende Maja de Bij pakje bleek die dag net ietwat te pluizig en te warm, maar niemand had dan ook zo'n zuiders weertje verwacht. Klagen deden we niet, want de voorbije jaren was het immers bibberen en beven van de kou en nattigheid in die schoolse tent.  Prinses Maja de Bij heeft het overigens overleefd!  Verder bleek deze week ook ideaal voor de grote keukenschoonmaak.  Alles blinkt spic en span en nu kan ik mijn werkterrein naar het buitenschilderen verleggen.  Vermits Echtgenoot nog een tijdje werkimmobiel blijft, zal ik het één en ander in handen nemen.  Hij mag me alleen niet te veel op de vingers kijken, want daar word ik kregelig van.  Volgende dinsdag terug naar Brugge voor het verwijderen van de draadjes.  Laten we hopen, dat de behandelende arts dan een beetje positief uit de hoek komt wat Manliefs vinger- en kinesistenwerk betreft.  Cross your fingers (ha,ha!), zou ik zo zeggen!



gepost door admin 23.05.14 17:42 | permalink | reacties (0) | General
18.05.14
er is iets mis met mijn blog, lieve blezertjes (bloglezertjes) ... geduld!


er is iets mis met mijn blog en mijn webmastertje spendeert er zijn krachten aan!



gepost door admin 18.05.14 19:53 | permalink | reacties (0) | General
17.05.14
hoe is het mogelijk




gepost door admin 17.05.14 19:09 | permalink | reacties (0) | General
15.05.14
Over ...


Verleden zondag werden alle mama's in de bloemetjes gezet.  Duizenden peuter- en kleuterhandjes knutselden met overgave een kunstwerkje van liefde in elkaar.  Prachtig toch, hoe die glunderende gezichtjes bij het overhandigen vol verwachting uitkijken naar een langgerekt 'ZO MOOOOOOOOI!' en een dikke knuffel toe.  Ook hier vind je nog de sporen van die grootse liefde.  Het naaiwerkje van Zoonlief, dat hem bloed, zweet en tranen kostte en het vaatdoekrekje met de beschilderde wasknijpers.  Ook Benjamins moederdagkaart met het grote, rode hart.  Getekend en gelijmd samen met speljuf Geertje op de kinderkankerafdeling.  Diamanten herinneringen, die niets van hun glans verliezen.  Moederdag is ook in stilte het rauwe rouwen dat nooit overgaat om het kind dat er niet meer is.   En al zeg je het tegen niemand, want na al die jaren is het misschien wel welletjes geweest, het voelt oneindig pijnlijk en eenzaam en triest.
Maandag moest Echtgenoots rechterhand onder het mes.  Het was nog vroeg dag toen we al richting Brugge reden.  Blijkbaar was zeven uur 's morgens het oproepmoment, want het was er verschrikkelijk druk.  Toch liep alles vlot en niet zo veel later mocht Manlief zijn intrek nemen op een kamer, elf hoog gelegen.  Hij zou er een dag en een nacht kamperen.  Even later kwam er een kamergenoot binnen en hield ik het voor gezien.  De operatie zou die morgen nog doorgaan, maar we kennen dat, in ziekenhuizen lopen de wachttijden vaak uit.  Zo ook voor Echtgenoot, hij kwam even na tweeën aan bod, zodat hij pas na vijven terug op zijn kamer was.  Het reilen en zeilen in een ziekenhuis is mij niet vreemd en blijkbaar is er na drieëntwintig jaar nog niets wezenlijk veranderd.  Benjamin en ik hebben vaak het spelletje van de wachttijden gespeeld.  Hoeveel verloren uren we niet vulden met het oefenen van geduld, je wilt het niet weten.  Gisteren dan Manlief opgehaald, die na de middag nog de gipskamer moest passeren.


gepost door admin 15.05.14 09:40 | permalink | reacties (1) | General
08.05.14
nieuw leven


Deze namiddag op de koffie bij mijn vriendin, die zich in haar vrije tijd bekommert om elk bij haar aangespoeld diertje en zich vooral inzet voor de vogelpopulatie.  Vandaar ook haar werk als vrijwilliger in het opvangcentrum voor gevederde beestjes te Oostende.  In haar huis lopen een viertal poezen, door haar gered uit het asiel.  Hun bedje is bij haar gespreid!  En dan is er ook nog de doodbrave hond, Ishka, een golden retreiver. Ook een aantal kippen leven er in luxe.  Een driesterren dierenpension dus.  Vandaag stond er een kooitje met een prachtverhaal in de woonkamer.  Blijkbaar zijn enkele kippen aan het 'spookbroeden' geslaan.  In hun kopje met weinig inhoud (groot is het niet) speelt de gedachte, dat ze op een nest eieren zitten, terwijl er geen enkel exemplaar te bespeuren valt.  Gelukkig zijn wij geen kippen!  Wil mijn vriendin nu langs het grachtje achter in de tuin een verlaten eendeëi vinden.  Om de hennetjes te troosten, dan maar dat ei in hun nest gelegd en kijk ... daar werd een eendje uit geboren.   Een ei uitbroeden wil blijkbaar nog niet zeggen, dat je dan ook voor het kuiken moet zorgen.  Zouden kippen meer verstand hebben dan we plegen te denken?  Het arme schaap werd zowaar verstoten door zijn pleegmoeders en aan zijn lot over gelaten.  Ik dacht onmiddellijk aan het verhaal over het lelijke eendje dat uiteindelijk uitgroeide tot een prachtige zwaan.  De verstoteling lag er koud en verlaten bij toen mijn vriendin hem vond, maar éénmaal in haar handen was de redding nabij.  Nu zit er een klein, mooi eendekuiken lekker warm in de living.  Een eendenknuffel uit zachte badstof werd gebombardeerd tot surrogaatmama, terwijl één van de kleinkinderen het beestje bij gelegenheid verhaaltjes voorleest.  Als dit geen tamme eend wordt, dan weet ik het niet meer.  Mooi toch?  Ja, bij mijn vriendin zijn alle dieren met hun gat in de boter gevallen en ik kan er haar alleen maar om bewonderen!
 


gepost door admin 08.05.14 18:57 | permalink | reacties (0) | General
05.05.14
boven water!


Lieve blezertjes, ik kom na zo'n twee weken weer boven water drijven! Nog maar eens een bewijs, dat de tijd vliegt en veertien dagen in een mum verleden zijn.  Wegens te druk is het bloggen er bij ingeschoten, maar het relaas wordt des te langer.
De eerste week werd vooral gevuld door mijn deelname aan twee tentoonstellingen.  De jaarlijkse Amateurkunsten en de tentoonstelling van oud leerlingen in het Koninklijk Atheneum te Veurne.  Wat de Amateurkes betreft, moesten de werken gelinkt aan den grooten oorlog.  Mijn tekst werd geschreven en herschreven en was uiteindelijk klaar om op doek gezet te worden.  Tot mijn grote ergernis verprutste ik twee canvassen en moest ik op jacht naar nieuwe.
De betreffende winkelzaken hadden jammerlijk genoeg juist die dag sluitingsdag en dat werkte bepaald frustrerend!  Enfin, uiteindelijk viel alles in zijn plooi en kon ik met gerust gemoed de vrijdagavondopeningsreceptie afwachten.  Die vrijdag moesten we ook de werken in mijn oude school binnenbrengen, het was dus 'rushen'.  Van hot naar her, zo noem ik dat.  Bovendien vroeg Lieselotte, die al jaren de tentoonstelling in het atheneum op poten zet, me iets te vertellen over mijn werk op de openingsreceptie de zaterdagmorgen.  Er ging nogal wat schrijfwerk aan vooraf, want jezelf in de kijker zetten ... toch niet zo makkelijk.  Na schrappen en nog eens schrappen en herschrijven, tekst meer dan één keer verfrommeld in de papiermand, toch uiteindelijk een redelijk ludiek vertellement uit de pen getoverd.  Oef!
Vrijdagavond, veel volk voor de opening van de Amateurkes.  De obligate persfoto werd genomen met de obligate aanwezigheid van de lokale politiekers.  Daar krijg ik het dus van!  In plaats van de deelnemende amateurkes hun moment te gunnen, moeten zij meer dan de helft van de foto in beslag nemen.  En wat stellen die mensen eigenlijk voor?  Bitter weinig, volgens mij.  Zo kreeg ik dus mijn favoriete 'irritatiemoment'.  De volgende morgen bubbels in mijn oude school.  Het schoolhoofd zou me het woord geven, maar ze ratelde (goedbedoeld, dat wel), zowat de helft van wat ik in mijn tekst verwerkt had, af.  Beetje beduusd kroop ik achter de sprekerstoel en gaf de aanwezigen mee, dat mijn woordje een wel redelijk verkorte versie van wat ik geschreven had zou worden.  Gelukkig bleek het ludieke gegeven in wat ik te vertellen had, de toehoorders te kunnen boeien en kon ik mijn 'speechke' nog redden.  Blijkbaar had het schoolhoofd wat research gedaan op internet, wat ik wel waardeer, maar misschien hadden we toch beter eens eerst met elkaar gepraat.  Enfin, er waren geen potten gebroken. Lieselotte bleek dik tevreden en ik dan dus ook.
De tweede week beloofde nog drukker te worden.  Op maandag vlug ons snelgroeiend gras, onkruid en mos afgereden tot kortgeschoren.  Dinsdagnamiddag Frans en Rita op bezoek gehad voor een paar gezellige 'kletsuurtjes'.  Woensdag was er een uitje naar Tisselt voorzien, bij onze vrienden Emilienne en Dirk.  Op de terugweg zouden we onze kleinkroost oppikken want Zoonlief en Veerle hadden een weekendje Londen in het vooruitzicht.  's Morgens belde Dirk af, want Emilienne was ziek.  Dan maar laat in de namiddag richting Oostakker, want een belofte moet je houden en Prinsesje zat al op hete kolen.  Natuurlijk strandden we nog voor Aalter in een file, die ons een uurtje zoet zou houden.  Al mijn zenuwen stonden gespannen, want gesandwiched tussen twee vrachtwagens voelde ik me bepaald bedreigd.  Een mens zou er zowaar remkramp van krijgen.  En wat een cowboys zitten er op de baan!  Rodeorijden is er niks bij.  Eerst eens aangebeld bij Zus en Co, om daarna af te zakke naar onze definitieve bestemming.  Alles in de auto geladen, kindjes geïnstalleerd en hup ... richting zee.  De positieve gedachte: nu zal de file wel opgelost zijn, bleek een waanidee.  't Was vanaf Zwijnaarde stapvoets aanschuiven tot voorbij de wegenwerken.  Dat belooft voor de komende weken.  Ondertussen was onze kostbare vracht gelukkig in slaap gevallen en konden ze zo hun bedje in bij landing in Nieuwpoort.  Prinsesje en Arthur vier dagen samen in huis ... heerlijk vermoeiend.
Onze kleindochter is een echt bijdehandje en haar broer van amper twee volgt haar spoor.  Hier en daar efkens moeten 'scheidsrechteren', maar al bij al een fantastisch duo om op logement te hebben.  Vrijdagnamiddag sprongen Lut en Frans, moedigen die de oversteek uit Limburg maakten, binnen.  Na de koffie, samen eens de kinderboerderij bezocht, waar Prinsesje zich ontpopte tot een echte boerderijgids en een turnatlete in de dop.  Geen rek, geen boom, geen tak, geen afrasting is veilig voor haar.  Overal moet ze op, onder of in.  Angst en schrik staan niet in haar woordenboek.  Ze staat haar mannetje en is het minivrouwtje, dat alle verkeer zal regelen.  Rad van tong en bij iedereen op haar gemak ... die zal het wel maken.  Kleine Koning Arthur is stiller, kijkt de kat uit de boom en neemt de tijd om te ontdooien bij onbekende gezichten.  Benieuwd hoe nummertje drie gekneed zal worden.
Gisteren kwamen Opa Wim en Oma Christiane onze logeetjes halen, want vandaag was het weer school- en crèchetijd.  Later, die avond, gingen we nog op kraambezoek bij Ellenlief en haar Raf.  Zij zorgden voor een broertje voor Warre.  Een mooi ventje met pikzwarte haartjes, die al een beetje punky stonden.  Seffens loopt onze wijk weer vol (klein)kinderen, als ze allemaal op vakantie komen bij de oudjes.  Hier zullen zomervriendschappen groeien en wie weet, zelfs zomerliefdes.  Ik zie het al voor me: wij, de grootoudjes, samen in de kinderboerderij met onze talrijke kleinkroost.  Als ik hier rondom mij eens tel, dan zitten we al met zo'n achttien kleinkindjes.  De Beruchte Bende van de Kinderboerderij!  Ja, de toekomst biedt perspectieven.
 


gepost door admin 05.05.14 20:21 | permalink | reacties (0) | General
 
:: Oktober 2017 (4)
:: Augustus 2017 (6)
:: Juli 2017 (3)
:: Juni 2017 (5)
:: Mei 2017 (7)
:: April 2017 (3)
:: Maart 2017 (6)
:: Februari 2017 (6)
:: Januari 2017 (9)
:: December 2016 (10)
:: November 2016 (7)
:: Oktober 2016 (19)
:: September 2016 (17)
:: Augustus 2016 (23)
:: Juli 2016 (20)
:: Juni 2016 (22)
:: Mei 2016 (28)
:: April 2016 (26)
:: Maart 2016 (29)
:: Februari 2016 (29)
:: Januari 2016 (31)
:: December 2015 (4)
:: November 2015 (5)
:: Oktober 2015 (1)
:: Augustus 2015 (2)
:: Juli 2015 (2)
:: Juni 2015 (2)
:: Mei 2015 (4)
:: April 2015 (2)
:: Maart 2015 (5)
:: Februari 2015 (3)
:: Januari 2015 (5)
:: December 2014 (4)
:: November 2014 (3)
:: Oktober 2014 (5)
:: Augustus 2014 (4)
:: Juli 2014 (3)
:: Juni 2014 (5)
:: Mei 2014 (6)
:: April 2014 (3)
:: Maart 2014 (7)
:: Februari 2014 (6)
:: Januari 2014 (6)
:: December 2013 (8)
:: November 2013 (6)
:: Oktober 2013 (5)
:: Augustus 2013 (6)
:: Juli 2013 (5)
:: Juni 2013 (5)
:: Mei 2013 (5)
:: April 2013 (6)
:: Maart 2013 (6)
:: Februari 2013 (5)
:: Januari 2013 (10)
:: December 2012 (8)
:: November 2012 (9)
:: Oktober 2012 (5)
:: Augustus 2012 (5)
:: Juli 2012 (7)
:: Juni 2012 (5)
:: Mei 2012 (7)
:: April 2012 (8)
:: Maart 2012 (7)
:: Februari 2012 (4)
:: Januari 2012 (8)
:: December 2011 (6)
:: November 2011 (7)
:: Oktober 2011 (6)
:: Augustus 2011 (7)
:: Juli 2011 (7)
:: Juni 2011 (5)
:: Mei 2011 (9)
:: April 2011 (7)
:: Maart 2011 (6)
:: Februari 2011 (7)
:: Januari 2011 (7)
:: December 2010 (8)
:: November 2010 (9)
:: Oktober 2010 (9)
:: Augustus 2010 (7)
:: Juli 2010 (7)
:: Juni 2010 (9)
:: Mei 2010 (10)
:: April 2010 (7)
:: Maart 2010 (12)
:: Februari 2010 (11)
:: Januari 2010 (14)
:: December 2009 (13)
:: November 2009 (10)
:: Oktober 2009 (10)
:: September 2009 (13)
:: Augustus 2009 (11)
:: Juli 2009 (9)
:: Juni 2009 (11)
:: Mei 2009 (12)
:: April 2009 (14)
:: Maart 2009 (13)
:: Februari 2009 (15)
:: Januari 2009 (17)
:: December 2008 (17)
:: November 2008 (19)
:: Oktober 2008 (14)
:: September 2008 (17)
:: Augustus 2008 (16)
:: Juli 2008 (17)
:: Juni 2008 (16)
:: Mei 2008 (13)
:: April 2008 (18)
:: Maart 2008 (22)
:: Februari 2008 (17)
:: Januari 2008 (21)
:: December 2007 (20)
:: November 2007 (23)
:: Oktober 2007 (25)
:: September 2007 (17)
:: Augustus 2007 (17)
:: Juli 2007 (21)
:: Juni 2007 (26)
:: Mei 2007 (27)
:: April 2007 (26)
:: Maart 2007 (3)