Poezie Doris Dorné
 
 

Maandelijks Archief: MEI 2015


24.05.15
ontmoetingen ...


Ontmoetingen ... ze zijn vaak beklijvend, vaak ontroerend, vaak hartverwarmend.  Bij een bezoekje aan het zorgcentrum waar Echtgenoots nicht vertoeft, bijvoorbeeld.   Een klopje op haar kamerdeur kreeg geen gehoor.  Dan maar Manlief de opdracht gegeven tot wat harder kloppen.  Uit de aanpalende kamer met openstaande deur klonk een uitnodigende stem: 'Kom maar binnen, kom maar binnen!'.  Ik riep vanuit de gang, dat we bij haar buurvrouw op bezoek kwamen, maar het dametje gaf niet af en dus stapte ik dan maar haar kamer binnen.  'Ga zitten', zei ze vriendelijk met een diepe hunkering en hoop naar een beetje gezelschap.  En terzelfdertijd de vraag of ik de rem van haar rolwagen eventjes kon vastzetten.  Het lukte me niet, maar ik riep mijn handige tweede helft, die ondertussen een kijkje was gaan nemen in de eetzaal, waar hij zijn nicht gevonden had.  'Zet u ook een beetje, Mijnheer', zei het dankbare dametje, terwijl geen van ons beiden aanstalten maakte om te doen wat ze vroeg, want elk van de bewoners zou ons wel in hun zetel willen genesteld zien.  Zo groot is de eenzaamheid op die laatste haltes van het leven. Met de belofte een volgende keer nog eens bij haar binnen te lopen, geraakten we toch in de refter.  Daar zaten ze, vier vrouwen op een rij met zicht op een zwart televisiescherm (noch beeld, noch klank), in stilte. Eéntje lag te slapen, een andere maakte zich druk over hoe duur het daar wel was en over de verpleging die te wensen overliet.  Manliefs nicht, door en door braaf, liet alles over zich kabbelen en glimlachte af en toe.  Achter onze rug lag de wereld van de campingbewoners, veel boeiender te wezen dan een niet werkend scherm. Of ze dan nooit hun zetel draaiden, om het leven van die vakantiegangers te spotten?  Neen, hoor!  Daar hadden ze geen zin in en er was al helemaal geen interesse in het zicht op strandstoelen en blote benen.  Nog liever een televisie zonder beeld en klank.  Het is altijd even diep ademhalen bij het buitenkomen, want de gevallen stiltes zijn vaak beklijvend en hartverscheurend.  

Bijzonder ontroerend was eergisteren, de ontmoeting met het rekkenvullende meisje in het warenhuis. Fors van gestalte, een tattoo achter het oor en op de arm. 'Jij was (bent) toch de mama van Benjamin?', vroeg ze me.  Bleek dat ze vele jaren geleden met hem in de derde kleuterklas zat.  'We kregen toen allemaal een boek van hem', zei ze, 'ééntje over dolfijntjes, ik heb het nog altijd'. Na Benjamins sterven schonk ik elk van zijn klasgenootjes een boek uit zijn 'bibliotheek'.  Een aandenken, blijkbaar toen al van grote waarde voor hen en zo te horen nog steeds. Hij was zo'n brave jongen, gaf ze nog mee. Zo mooi, dat ze dat na tweeëntwintig jaar nog in haar hart draagt.  Nog maar eens een bewijs, hoe intens kinderen van zes zo'n dingen toch beleven.  Of hij veel geleden had?  De moeder van haar vriend was ook behandeld voor keelkanker en wou bij eventuele herval geen tweede therapie meer.  Ik zei haar, dat ik daar alle begrip kon voor opbrengen.  Een onverwachts hartverwarmend moment op een doordeweekse dag, het rapen van de kruimeltjes, die Benjamin achterliet.  

Aan de kassa, een tik op mijn schouder.  Eén van de wijkbuurtjes, ze moest me de groeten doen van iemand die ze ontmoetten op de seniorendag in Antwerpen. Zeshonderd aanwezigen en juist met die éne mevrouw een praatje geslaan, die toen ze hoorde, dat ze afkomstig waren uit Nieuwpoort, hen vertelde, dat ze hier iemand kende. Ik dus (en Echtgenoot natuurlijk ook).  Bleek deze dame iemand te zijn, uit onze Lukrakerbende, de vriendenkring rond Luk de Laat, waar we zo veel mooie momenten mee beleefden.  Wat is de wereld toch klein! En wij beroemd (ha,ha!).



gepost door admin 24.05.15 11:02 | permalink | reacties (0) | General
15.05.15
mijmering ...


een leven

zonder jou

 

al jaren

harde realiteit

 

maar evengoed

 

een leven 

vóór jou

 

een leven

mét jou

 

een leven 

ná jou

 

ja ...

 

zo veel levens

ze bestaan

 

ik leef ze ... elke dag

 

Doris

 



gepost door admin 15.05.15 16:38 | permalink | reacties (0) | General
14.05.15
'reis'verslag!


De tijd gaat zo snel, ik kan hem bijna niet meer bijbenen.  Vandaag, een week geleden, dropte Echtgenoot me voor een overnachting bij Zus met het uitzicht op onze tweedaagse trip naar het buitenlandse Eindhoven.  Manlief keerde eenzaam en alleen terug naar de Westhoek, waar hij twee dagen zou trachten te overleven zonder mij aan zijn zijde (grapje). Het lukte hem wonderwel, moet ik zeggen!  Ik maak me dus geen zorgen om later.  Eens ik er niet meer ben, zal hij gelukkig goed zijn plan kunnen trekken. Ook dat mag een geruststelling heten!  Na een nachtje niet zo goed slapen (onbekend bed, vreemde kamer) ten huize Zus, was ik al vroeg uit de veren.  Zus schrok zich een hoedje toen ze de keuken binnenkwam en mij daar met mijn neus in de krant aantrof.  Tja, een mens gaat ook niet elke dag de grens over, nietwaar?  De dag was nog jong toen we met veel goesting de wagen richting eindbestemming dirigeerden, bijgestaan door een gpsdame met Hollandse tongval.  Als zij de juiste route niet zou weten, dan niemand.  Het weer zat mee, zonnig en zacht.  Zo'n twee uurtjes later parkeerden we, na efkens hier en daar verkeerd inslaan op de zoektocht naar ons hotel, de wagen op de voor hotelgasten voorziene parking (mits bijbetaling).  Ons verblijf voor één nacht bevond zich rechtover, dus beter kon niet.  We gaven onze bagage in bewaring, de kamer was immers pas beschikbaar in de namiddag.  Blijkbaar zag de vriendelijke receptioniste echte cultuurbarbaren in ons.  'Zijn de dames van plan eventjes leuk te shoppen?', vroeg ze op een enthoesiast Hollands toontje.  De pientere dame had ons dus onmiddellijk door, nam een stadsplan en omcirkelde het Walhalla van winkelzaken. Ver moesten we niet lopen, het episch centrum van de Philipsstad lag pal om de hoek.  En zo begon onze uitermate gezellige calvarietocht langs een overdaad van kledingzaken en andere.  Onze eerste stop was de Primark, een hype bekend voor de betaalbaarheid van de aangeboden kledingstukken.  'Hier moet ik binnen', zei Zus, 'de dochters moesten eens weten'.  Ik volgde gedwee haar spoor. We struinden langs een overaanbod aan kledij, kochten prachtige wenskaarten, versleten onze schoenen in snuisterijzaken en lieten onze stappers even tot rust komen op een uitnodigend terras.  Elk cultuuraanbod lieten we schaamteloos links liggen en ook de gekende winkelmerken gingen aan ons voorbij.  Zus had echter een Nederlandse missie: pampers kopen in het Kruidvat.  Bleken die drooghoudluiers op Hollandse bodem, gedurende vier dagen te koop aan bijna de helft van de prijs.  Dus  ging Zus ervoor.  Zes grote pakken Pampers voor haar kleinzoon!  Zelf wilde ik me niet laten kennen, al leken twee pakken mij voldoende voor kleine Kato.  Hilarisch was het binnenkomen in ons hotel.  Gepakt en gezakt met luiers, fluisterde ik bij het wachten op de lift: 'ze zullen hier denken, dat we niet meer waterdicht zijn'.  Lachen geblazen.  Inderdaad, stond er achter ons een wat ouder heerschap met een meewarige blik naar ons te kijken.  Zo van: ochgottekes toch'.  We kwamen bijna niet meer bij!  's Avonds werd ons een driegangenmenu geserveerd.  Lekker!  Om het in stijl te doen, kozen we voor een fles witte wijn van het betere merk.  Zo zijn we.  De late avond was warm en zacht. De terrasjes zaten overvol.  We liepen nog een eindje om, kwestie van wat kalorieën te verbranden en strandden op een pleintje, waar we afsloten met een kriek (een Belgische).  Het bed was breed en de matras van uitzonderlijke kwaliteit, maar dat bleek geen waarborg voor een goede nachtrust.  Naast me werd het Zoniënwoud met de grond gelijk gemaakt!  Het ontbijt, de volgende ochtend, was lekker en uitgebreid.  Puur genieten.  Met een goed gevulde maag begonnen we aan onze tweede shoppingroute, want aan één dag heb je niet genoeg. Onze investeringen gingen vooral naar de kleinkroost, de pampers daar gelaten.  Mijn uitje kon niet meer stuk, na het eindelijk in handen krijgen van de zomerse olifantensportschoentjes voor ons Minimannetje.  't Zijn de kleine dingen die het gelukkigst maken. Wat mezelf betreft was de buit miniem: een Tshirt van amper acht euro en voor de rest noppes.  De kindjes gaan voor, nietwaar?  Zus haar voeten lieten het in de namiddag afweten en het werd stilaan tijd voor terugkeer. Gepakt en gezakt landen we weer veilig op het thuisfront en na nog een etentje met Zus en Schoonbroer, reden we richting geliefde Westhoek, waar het goed toeven is.  Manlief had zich met zorg van de huishoudelijke taken gekweten en Moeder tot tweemaal toe een bezoekje gebracht.  We kunnen dus met een gerust hart nog eens een uitje plannen.  Dankjewel, Zus, voor deze citytrip.  Zeker voor herhaling vatbaar!



gepost door admin 14.05.15 19:03 | permalink | reacties (0) | General
04.05.15
één mei perikelen


Gistermorgen een tekst geschreven, bij het opslaan bleek alles ribbedebie en toen ging de bel en stond onze kroost, na lange wachttijd in een richting kust file, nog eerder dan verwacht aan de voordeur.  Van spinselen is er niks meer in huis gekomen natuurlijk.  Dus nu een nieuwe poging!  Het eerste verlengde meiweekend zit erop. Half België was nog maar eens afgezakt naar 's lands mooiste regionen: zee en strand.  Druk, druk, druk, die zee van mensen.  Vrijdag was Dag van de Arbeid en na de wekelijkse vrijdagmarkt en een gezellig etentje met vriendin Rita, reed ik na de middag richting Moeder.  Mijn intenties waren 'mooi'.  Ik zou haar en mezelf gezellig op een ijsje trakteren, maar daar kwam jammer genoeg weinig van in huis. Ik was amper binnen in huis, of ze vroeg me of ik iets gemorst had op de tafel.  Bij nader inzien was niet alleen de tafel nat, maar lag er ook een plas water op de grond.  In mijn hoofd ging een alarmbelletje aan het rinkelen en in één oogopslag zag ik een druppel vallensklaar aan het plafond bengelen.  Daar kon maar één reden voor zijn: in het bovenliggende appartement was er iets loos.  Bij het binnenkomen bleek de schade nog mee te vallen: de instapdouche stond onder water en lag vol gruis, de waterellende in het toilet en de berging bleef beperkt.  Ik ademde opgelucht, maar die opluchting verdween als sneeuw voor de zon toen ik het licht in de slaapkamer deed branden. Ze noemen dat letterlijk met de voeten in het water staan.  Hoe moesten we dit aanpakken? Iedereen weet, dat je op de Dag van de Arbeid geen enkele klusjesman, bediende of loodgieter moet bellen, wegens buiten bereik voor alles en iedereen.  Het betekende dus: zelf handen uit de mouwen steken.  Moeder was in alle staten, je zou voor minder op je vierentachtigste!  Het water opscheppen met vuilnisblik en emmer ... tien volle emmers verder zag ik de onzin daar van in.  Zo kon ik me nog uren bezighouden.  Gelukkig kwam ik op het idee Echtgenoot te bellen met de vraag of onze dompelpomp dienstig kon zijn.  Eind goed al goed, de pomp deed het grote werk en ik deed de rest van het opkuiswerk.  Dag van de arbeid, zo noemen ze dat.  Zo'n dingen kom je dus tegen, als je Moeder haar tweeënvijftigste dienstjaar ingaat als engelbewaarder van een appartementsgebouw.  Nooit begrepen, dat ze daar altijd is willen blijven hangen en niet het hazenpad gekozen heeft na de voorziene vijf jaar.  Een heel leven in dienst van anderen, onderdanig tot in het absurde toe.  Hoe dikwijls heb ik dat gebouw niet vervloekt.  Als kind al, omdat ook ik dat gebouw op mijn frêle schouders torste en vaak verantwoordelijkheid moest nemen voor dingen, die ik helemaal niet wou.  Ach, het zal je maar gegeven zijn, het leven ondergronds, weg van de buitenwereld in volle dienstbaarheid, zoals de nonnetjes (bij wijze van spreken).  Ik heb me er vaak voor geschaamd, maar als kind heb je natuurlijk geen keuze.  Enfin, na twee uur 'waterhozen' zat mijn goede één mei daad erop en kon ik met doornatte schoenen, sokken en broek, huiswaarts.  Dat hebben we dan ook weer gehad!  's Avonds op de slotracingclub nog nagekaart over het leven van een huisbewaarder. Niks om jaloers op te zijn, geloof me vrij.  

Het bezoek van Zoonlief en familie maakte gisteren veel goed.  De kindjes groeien als kool.  Na de zomervakantie trekt Prinsesje al naar het eerste leerjaar.  Kleine Koning Arthur maakt grote vorderingen in het vertellen van verhalen en Minimeisje Kato lacht de wereld tegemoet.  Ondertussen kan Prinsesje ook al fietsen zonder zijwieltjes en dat moest ze even demonstreren.  Het steppen zit ook in de lift, dus we worden mobieler.  Ons Minimannetje laat zich dan weer liever vervoeren in de buggy, terwijl hij zich vergaapt aan alle etalages.  Een kleine modegoeroe in wording?  Mooi om zien, dit fantastisch triootje!



gepost door admin 04.05.15 22:17 | permalink | reacties (0) | General
 
:: December 2017 (3)
:: November 2017 (3)
:: Oktober 2017 (4)
:: Augustus 2017 (6)
:: Juli 2017 (3)
:: Juni 2017 (5)
:: Mei 2017 (7)
:: April 2017 (3)
:: Maart 2017 (6)
:: Februari 2017 (6)
:: Januari 2017 (9)
:: December 2016 (10)
:: November 2016 (7)
:: Oktober 2016 (19)
:: September 2016 (17)
:: Augustus 2016 (23)
:: Juli 2016 (20)
:: Juni 2016 (22)
:: Mei 2016 (28)
:: April 2016 (26)
:: Maart 2016 (29)
:: Februari 2016 (29)
:: Januari 2016 (31)
:: December 2015 (4)
:: November 2015 (5)
:: Oktober 2015 (1)
:: Augustus 2015 (2)
:: Juli 2015 (2)
:: Juni 2015 (2)
:: Mei 2015 (4)
:: April 2015 (2)
:: Maart 2015 (5)
:: Februari 2015 (3)
:: Januari 2015 (5)
:: December 2014 (4)
:: November 2014 (3)
:: Oktober 2014 (5)
:: Augustus 2014 (4)
:: Juli 2014 (3)
:: Juni 2014 (5)
:: Mei 2014 (6)
:: April 2014 (3)
:: Maart 2014 (7)
:: Februari 2014 (6)
:: Januari 2014 (6)
:: December 2013 (8)
:: November 2013 (6)
:: Oktober 2013 (5)
:: Augustus 2013 (6)
:: Juli 2013 (5)
:: Juni 2013 (5)
:: Mei 2013 (5)
:: April 2013 (6)
:: Maart 2013 (6)
:: Februari 2013 (5)
:: Januari 2013 (10)
:: December 2012 (8)
:: November 2012 (9)
:: Oktober 2012 (5)
:: Augustus 2012 (5)
:: Juli 2012 (7)
:: Juni 2012 (5)
:: Mei 2012 (7)
:: April 2012 (8)
:: Maart 2012 (7)
:: Februari 2012 (4)
:: Januari 2012 (8)
:: December 2011 (6)
:: November 2011 (7)
:: Oktober 2011 (6)
:: Augustus 2011 (7)
:: Juli 2011 (7)
:: Juni 2011 (5)
:: Mei 2011 (9)
:: April 2011 (7)
:: Maart 2011 (6)
:: Februari 2011 (7)
:: Januari 2011 (7)
:: December 2010 (8)
:: November 2010 (9)
:: Oktober 2010 (9)
:: Augustus 2010 (7)
:: Juli 2010 (7)
:: Juni 2010 (9)
:: Mei 2010 (10)
:: April 2010 (7)
:: Maart 2010 (12)
:: Februari 2010 (11)
:: Januari 2010 (14)
:: December 2009 (13)
:: November 2009 (10)
:: Oktober 2009 (10)
:: September 2009 (13)
:: Augustus 2009 (11)
:: Juli 2009 (9)
:: Juni 2009 (11)
:: Mei 2009 (12)
:: April 2009 (14)
:: Maart 2009 (13)
:: Februari 2009 (15)
:: Januari 2009 (17)
:: December 2008 (17)
:: November 2008 (19)
:: Oktober 2008 (14)
:: September 2008 (17)
:: Augustus 2008 (16)
:: Juli 2008 (17)
:: Juni 2008 (16)
:: Mei 2008 (13)
:: April 2008 (18)
:: Maart 2008 (22)
:: Februari 2008 (17)
:: Januari 2008 (21)
:: December 2007 (20)
:: November 2007 (23)
:: Oktober 2007 (25)
:: September 2007 (17)
:: Augustus 2007 (17)
:: Juli 2007 (21)
:: Juni 2007 (26)
:: Mei 2007 (27)
:: April 2007 (26)
:: Maart 2007 (3)