Poezie Doris Dorné
 
 

Maandelijks Archief: MEI 2017


28.05.17
zomers pootje baden


Het hemelse weekend is opgesoupeerd, de kustbezoekers zijn massaal huiswaarts gekeerd.  De temperatuur swingde de voorbije vier dagen de pan uit.  Gelukkig was er hier aan zee ruimte voor een bries, zodat de oververhitting van donderdag en vrijdag wat week en we weer vrijer konden ademen.  Terwijl Manlief gisteren in het zweet badend een slotracewedstrijd reed bij onze Franse vrienden, trok ik naar het strand. Er lag en zat veel 'schoon' volk, 't leek wel hoogzomer.  Enkele durvers namen op eigen risico een duik in zee (van strandredders is er nog geen sprake).  Zelf liep ik bij hoog tij, mijmerend, met mijn pootjes in brekende branding.  De zee stond nogal 'hitsig'. Toch mooi, dat spel van komen en gaan, van aantrekken en afstoten.  Later goot de zon vloeibaar goud in het eerste wegtrekkende water.  Schitterend!  Ondertussen zitten Zus en Schoonbroer Nico sedert woensdag op St. Maarten (men zoeke het op: acht tot negen uur vliegen verwijderd van onze contreien).  Op visite bij mijn nichtje, hun jongste, die sedert maart resideert op het eiland en er gedurende drie jaar zal werken als apotheker.  Het was daar zeer héét, zo meldde een berichtje.  Tja, hier op eigen vaste bodem moesten we niet onderdoen voor hen.  Home sweet home!  Ook in het woonzorgcentrum was het puf- en blaaswerk.  Gelukkig vonden Moeder en ik op de binnenplaats een zitje in de lommerte van de Canadese esdoorn.  Daar nipten we genietend van onze kriek.  't Zijn kleine dingen, maar toch deugddoend voor haar.  Denk ik.  Hoop ik.

 

verbazend ...

 

hoe ze een leven later

soms nog in de geur

en omarmende warmte

van een trui kruipt

 

verbazend ...

 

hoe ze zich herinnert

wat verliefdheid was

en het verstrikt raken

in knagende onzekerheid

 

van vinden en verliezen

van hebben en houden

van geremd door twijfels

gewoon laten gaan

 

verbazend ...

 

hoe ze zichzelf ziet

toen veel te wankel

op jonge benen

nog niet in balans

 

over hem

over haar

over hen

 

verbazend ...

 

wat pootje baden

op een warme meidag

met je doet

 

Doris - 2017 

 



gepost door admin 28.05.17 20:26 | permalink | reacties (0) | General
25.05.17
de groeipijnen van het ouder worden


Het is negen uur 's avonds en in de achterliggende tuin klinken nog blije kinderstemmen.  Leuk is dat, het tekent de zomer in aantocht.  Het verlengde weekend lokte, dankzij de mooie weersvoorspellingen, een massa moedig volk naar de kust.  Je moet er wat voor over hebben om hier te geraken als binnenlander.  Deze morgen in alle vroegte enkele boodschappen gedaan.  File in de winkel en file op de stoep, richting belendende bakker.  Gelukkig wonen wij op zowat het rustigste punt van ons geliefde stadje.  Jaren geleden (toen de dieren nog spraken) schoten de huizen in onze wijk (toen nog verkavelde weiden) als paddestoelen uit de grond. We waren allemaal jong, stonden aan de start van ons volwassen leven. Niet veel later kwamen her en der kindjes, die in een mum van tijd elkaar vonden en leven in de brouwerij brachten, de straat kleur en klank gaven.  Nu kun je hier de stilte rapen.  Onze kroost is uitgevlogen en bouwde nest in andere oorden. Zevenendertig jaar later voelt onze wijk de groeipijnen van het ouder worden.  Er zijn de slaaploze nachten, de zorgen, de angsten ... achter elke deur.  Zelf voel ik me als het ware 'oud groeien' sedert Moeder in het woonzorgcentrum opgenomen werd. En ook hier ben ik niet alleen.  Ik vind die twijfels, die schuldgevoelens, ook bij anderen terug. Een geruststellende gedachte, die toch niet echt rust brengt.  Nog een geluk, dat er af en toe over gepraat kan worden met 'lotgenoten', als bevestiging en herkenning van wat je voelt en denkt.  'Ouder groeien' gaat niet pijnloos.  

 

vroeger ...

 

klonken kinderstemmen

hing er vrolijkheid

in veelbelovende lucht

 

we waren jong

hadden nog dromen

geluk was een verlangen

 

waar we voor gingen

 

nu ...

 

hangt de stilte

rond onze huizen

en in verlaten straat

 

achter elke deur

schuilen verhalen

van een leven later

 

ongezien zocht

het 'ouder groeien'

zich slinks een weg

 

langs ons ... de argelozen

 

 

Doris - 2017

 

 

 

 

 



gepost door admin 25.05.17 20:51 | permalink | reacties (0) | General
17.05.17
natte voeten ...


Het leek vandaag wel midden zomer.  Zesentwintig graden, ineens teveel van het goede natuurlijk.  Zoiets blijft nooit duren en dus moest er genoten worden.  Met de fiets richting strand, want ons terras leek net een broeikas en dat was er een beetje over. Zo warm hoeft het nu ook niet voor mij.  Gelukkig is er aan zee altijd een briesje te vangen.  Met mijn blote voeten in het zand, zalig gewoon.  Ik begrijp niet waarom veel mensen daar een hekel aan hebben. Het voelt fantastisch, die miljoenen korrels en het achterlaten van een voetafdruk.  De zee lag er adembenemend bij.  Wie wil er nu naar het buitenland als hier alle privileges voor het rapen liggen?  Er waren nogal wat klassen op zeeweek te bespeuren.  De leerkrachten hadden alle moeite van de wereld, om hun schaapjes op het droge te houden.  Hoe zou je zelf zijn als stadskind aan zee?  Uitgelaten en vol bewondering, natuurlijk.  't Is niet niks, het komen en gaan van zo'n watermassa die zich uitstrekt tot aan de einder.  Als kind van de zee kan ik me zelfs nog eindeloos vergapen aan de vele tinten blauw, de glooiing van het zand, tekeningen gemaakt door de wind.  Vandaag de eerste keer natte voeten ook.  Het water was warm, goed voor een deugddoende voetmassage.  Puur geluk in een notendop!  Ik ben in blijde verwachting van nog zo'n lentedagen.  Laat ze maar komen.

 

ik ruik de zee

zeg ik

 

je lacht

een beetje

 

zo mooi

al dat blauw

zucht ik

 

je lacht

een beetje

 

prachtig toch

die duizenden korrels

bewonder ik

 

je lacht 

een beetje

 

want je ziet niet

wat ik zie

 

... ik lach een beetje

 

Doris - 2017

 



gepost door admin 17.05.17 19:00 | permalink | reacties (1) | General
15.05.17
'Mama' ... het gevoel van 'trots'


Niet alles is natuurlijk verdriet, het gevoel van 'trots op' en 'liefde voor' Zoonlief, mijn oudste, wordt misschien te zelden vernoemd op deze blog.  Ooit de beste broer ter wereld, moet ook hij nu al jaren alleen verder met zijn herinneringen en voor ons verborgen pijn.  Als moeder en baby namen we een valse start.  Eén maand te vroeg geboren en te laag in gewicht, kwam hij in de verwarmde kamer terecht, waar ik als kersverse mama geen toegang kreeg.  Gelukkig is er op dat gebied veel veranderd en kunnen prille ouders nu wel op de afdeling neantologie (vroeggeboortes) terecht.  Een maand lang reden we elke dag naar de kraamkliniek, om onze zoon achter glas te bewonderen.  Hij huilde aan de ene kant, ik aan de andere.  Zo veel liefde te geven en te krijgen en verplicht zo ver weg van elkaar.  Tot hij, na de éne dag honderd grammetjes bij, de andere dag tweehonderd omlaag, bij een streefgewicht van toen nog drie kilootjes, na dertig dagen eindelijk mee naar huis mocht.    Daar stond ik dan met mijn eerste. Volledig onvoorbereid, onzeker en verschrikkelijk bang met het kind, dat ik tot dan toe slechts één keer in mijn armen had gehouden.  Ik vraag me nu nog vaak af, wat de invloed is geweest van die maand totale afzondering, zowel op hem als op mij. Barbaars was dat! Later, toen Benjamin ziek bleek en ik heel veel tijd in het ziekenhuis spendeerde, moest ik hem noodgedwongen weer een beetje aan zijn lot overlaten.  Alleen met zijn vader, op logement bij de buren, naschools opgevangen door familie en vrienden ... eenzaam met zijn verdriet en verschrikkelijk bang.  Ik had vaak schuldgevoelens naar hem toe.  En dan moet je zo'n jongetje van twaalf vertellen, dat zijn broer gaat sterven., terwijl je zelf niet weet, hoe je er echt mee om moet.  Ja, Zoonlief heeft heel wat meegemaakt in zijn jonge leven, dat mogen we niet vergeten.  Hij torst in zijn rugzak een zware ballast en daarom ben ik ook supertrots op hem en zijn gezinnetje.  Drie paar armpjes om mijn hals én Zoonlief (Mama moest werken) maakten Moederdag gisteren tot 'hartwarmend'.  Ook het geschenkje van Echtgenoot, het kaartje van Ellenlief in de brievenbus en de prachtige hortensia van Isabelle, kleurden mijn 'mamadag' intens. Verdriet en blijdschap lopen op zo'n dag broederlijk hand in hand.

 

kleinkroost ...

 

ze pakken ons

in snelheid

 

schieten wortel

groeien als kool

 

vlugger dan vlug ...

 

tot dametje of heertje

met een eigen wil

 

rad van tong

subliem in denken

 

surfen kleine mensjes

ons gniffelend voorbij

 

en geen ons ...

het nakijken

 

Doris - 2017 



gepost door admin 15.05.17 13:14 | permalink | reacties (0) | General
14.05.17
'mama' ... blijvend buikgevoel


Moederdag vandaag, een verwendag waarop de liefde voor de mama's extra in de verf wordt gezet.  Niemand kan er om heen. Slogans roepen ons toe, reclameborden zetten de datum extra groot in de kijker, radio en televisie verwittigen tot niet vergeten. Het is een dag vol liefde, met kleine gebaren die diep ontroeren, met geschenkjes die een glimlach om de lippen toveren, een dag van blijdschap.  Maar naast duizenden op handen gedragen moeders, die smelten van al dat hartverwarmende, staat het verdriet van de mama's, die alleen nog maar kunnen dromen van hun kind.  Zij dragen in hun handen enkel nog herinnering aan die grote liefde en het verlangen naar het jonge leven, dat geen kans meer kreeg.  Hun hart, boordevol graag zien, kan geen kant meer op, voor altijd geketend aan pijn en gemis.  Die kinderen zijn op Moederdag extra aanwezig in denken en voelen.  Immers, bij het 'mama' worden groeit er vanaf het eerste moment een diep en groots, blijvend buikgevoel.  Een buikgevoel, dat bij het sterven van je kind je hele wezen vult en overweldigt, je de adem beneemt en je levenslang vergezelt, waar je ook bent, staat of gaat.  Ik denk vandaag met immens medeleven aan al die mama's en stuur ze een warme hartenklop.

 

de slogans

roepen haar toe

 

komen haar langs

alle kanten aangewaaid

 

Moederdag ...

 

ze schikt teder

zelf gekochte bloemen

 

streelt met zachte hand

de wang achter glas

 

buigt het hoofd

en denkt aan allen

 

die verder moeten

met alleen nog buikgevoel

 

golven liefde en groot gemis

 

Doris - 2017 



gepost door admin 14.05.17 19:47 | permalink | reacties (2) | General
11.05.17
als 'zorgen voor' een beetje 'acteren' wordt


Volgende week leeft Moeder al zes maanden binnen de muren van het woonzorgcentrum. Achter een gesloten deur, waarvan de code voor haar en haar medebewoners een groot geheim moet blijven, ook al zijn er sommigen die de verschillende cijfercombinaties durven uit te proberen.  Een half jaar al, moeten wij, die haar omringen, een beetje acteur of actrice zijn en dat valt me vaak zwaar.  Twee weken geleden stond de jaarlijkse afspraak met de oogarts genoteerd in mijn agenda. Zus kwam over uit Gent, want ik moest zelf ook op controle.  De wagen van Zus was haar totaal vreemd, daar had ze volgens eigen zeggen nog nooit in meegereden.  Dan moet je een beetje acteren, om haar niet overstuur te maken, want ze raakt vlug het noorden kwijt.  Verleden week was de tandarts aan de beurt. Ook onze wagen had ze nog nooit gezien, zei ze, laat staan er in gereden. Vorig jaar nog maar pas een nieuw gebit aangemeten, hield de prothese voor geen steek meer. Overtuigd dat dit gebit al jaren oud was en dat ik niet wist wat ik vertelde, volgens haar ... dan moet je een stukje acteren. Ons bezoek aan de tandarts bracht weinig soelaas, niemand kreeg het herstelde gebit op zijn plaats en zelf heeft Moeder geen kracht meer genoeg in de handen.  Het is immers een prothese die zich vast moet klikken op twee magneetjes en daar moet je handig voor zijn.  Niemand van de verzorgers, noch verpleegsters kreeg de bijtertjes goedschiks in haar mond.  Zelf heb ik daar geen kaas van gegeten (bij wijze van spreken) en dus moest er een nieuwe afspraak gemaakt met de tandarts.  Gisteren was het zover.  Zus kwam nog eens over, want in de namiddag stond een modeshow op het programma in het woonzorgcentrum.  Het kostte de tandarts bloed, zweet, tranen en een uur werk, om alles goed te krijgen, maar of we daarmee geholpen zullen zijn, dat is nog maar de vraag.  Manlief had een lekkere spaghetti bereid en voor het eerst sedert haar opname, kon Moeder nog eens genieten bij ons thuis.  En altijd is het een beetje acteren.  Soms zou je, tegen beter weten in, denken dat er niks aan de hand is met haar en even later zegt ze dan dingen die geen steek houden. Dan raak ik het noorden soms kwijt.  De modeshow kon haar niet bekoren, de ochtend had al veel van haar gevergd.  Terug in haar 'woonkamer' zei ze tegen een medebewoner: 'Moet je nu iets weten? Ik mocht voor het eerst sinds jaren eens bij mijn dochter blijven eten!'.  En toen haalde ik met een zucht, mijn laatste restje acteertalent boven. 'Zorgen' voor Moeder is 'acteren' geworden en laat ik nu toch een barslechte actrice zijn!

 

het voelt soms

zo machteloos

 

het hulpeloze

te moeten zien

 

het voelt soms

zo radeloos

 

het vruchteloze

willen helpen

 

en dat je

nooit meer weet

 

waar je staat

wie je bent

 

... voor haar

 

Doris - 2017

 

 



gepost door admin 11.05.17 16:19 | permalink | reacties (1) | General
02.05.17
Vier jonge mensen en een eindwerk over euthanasie bij ...


De dagen rijgen zich aan elkaar en worden weken.  Twaalf dagen blogstilte noopt nu toch tot even terugblikken op dit voorbije etmaal in mijn dagdagelijkse leventje. Niet dat er hier zo veel nieuws te rapen valt, we zijn ook maar gewone stervelingen, die van de éne in de andere dag stappen.  Intussen deed de maand mei zijn intrede en kleuren de seringen al bruin.  Mijn witte wolk is niet langer spierwit, maar oogt toch nog overweldigend.  Een tijdje geleden kreeg ik de vraag, om mee te werken aan het eindwerk van vier jonge mensen, die zich op de studie 'journalistiek' hadden gegooid. Hun onderwerp: euthanasie bij jonge kinderen.  Ze wilden een interview met film. Eén van de studentes, die ik ken, had een zusje van twee verloren aan kanker.  Nu ga ik zelden zoiets uit de weg, maar Manlief heeft daar geen kaas van gegeten en vermijdt liever alles wat dit onderwerp behelst.  Dan maar een afspraak gemaakt terwijl hij gaan racen was in Frankrijk.  Zo hadden we het huis en de tijd voor ons alleen.  Het waren vier bevlogen jongeren, die ik hier aan het werk zag.  Mijn verhaal ontroerde hen diep, maar ook bij mij maakte het weer heel wat dingen los.  Laten we hopen, dat hun eindwerk de jury écht zal kunnen raken.  Een paar dagen later hoorde ik via de radio, dat de Broerders van Liefde na jaren overstag gingen voor euthanasie bij onmenselijk lijden en terminaal ziek zijn.  Misschien hadden ze eens moeten kijken naar de uitzending op Canvas. Een naar de keel grijpende, engelse reportage, over een man met hersentumor: 'tot kanker ons scheidt'.  Beklijvend en pakkend, confronterend herkenbaar en nog maar eens de bevestiging, dat het helpen inslapen van Benjamin, de beste beslissing was, is en blijft, genomen in mijn leven.  Nooit zo'n grote stroom liefde gevoeld voor mijn kind als op het ogenblik van zijn sterven.  Als klein mensje eindelijk geholpen worden.  Verlost van onmenselijke pijn en kindonwaardig lijden eindelijk rust vinden.  Geen enkel terminaal ziek, stervend kind, mag dit ontzegd worden.  't Is dus goed, dat vier jonge mensen zich bevlogen over dit onderwerp buigen.  Met bewondering voor hun aanpak en de manier waarop, wens ik ze alle succes toe!

 

uit evenwicht ...

 

soms maakt

melancholie droevig

 

voelt het koud

 

als meedogenloos verdwalen

in ijzig herinneren

van onuitwisbaar leed

 

soms maakt

melancholie blij

 

als glimlachend drijven

op het zachte golven

van liefdevolle momenten

 

soms doet

melancholie een mens

 

... even wankelen

 

 

Doris Dorné - 2017

 

 

 

 

 



gepost door admin 02.05.17 14:55 | permalink | reacties (1) | General
 
:: Oktober 2017 (3)
:: Augustus 2017 (6)
:: Juli 2017 (3)
:: Juni 2017 (5)
:: Mei 2017 (7)
:: April 2017 (3)
:: Maart 2017 (6)
:: Februari 2017 (6)
:: Januari 2017 (9)
:: December 2016 (10)
:: November 2016 (7)
:: Oktober 2016 (19)
:: September 2016 (17)
:: Augustus 2016 (23)
:: Juli 2016 (20)
:: Juni 2016 (22)
:: Mei 2016 (28)
:: April 2016 (26)
:: Maart 2016 (29)
:: Februari 2016 (29)
:: Januari 2016 (31)
:: December 2015 (4)
:: November 2015 (5)
:: Oktober 2015 (1)
:: Augustus 2015 (2)
:: Juli 2015 (2)
:: Juni 2015 (2)
:: Mei 2015 (4)
:: April 2015 (2)
:: Maart 2015 (5)
:: Februari 2015 (3)
:: Januari 2015 (5)
:: December 2014 (4)
:: November 2014 (3)
:: Oktober 2014 (5)
:: Augustus 2014 (4)
:: Juli 2014 (3)
:: Juni 2014 (5)
:: Mei 2014 (6)
:: April 2014 (3)
:: Maart 2014 (7)
:: Februari 2014 (6)
:: Januari 2014 (6)
:: December 2013 (8)
:: November 2013 (6)
:: Oktober 2013 (5)
:: Augustus 2013 (6)
:: Juli 2013 (5)
:: Juni 2013 (5)
:: Mei 2013 (5)
:: April 2013 (6)
:: Maart 2013 (6)
:: Februari 2013 (5)
:: Januari 2013 (10)
:: December 2012 (8)
:: November 2012 (9)
:: Oktober 2012 (5)
:: Augustus 2012 (5)
:: Juli 2012 (7)
:: Juni 2012 (5)
:: Mei 2012 (7)
:: April 2012 (8)
:: Maart 2012 (7)
:: Februari 2012 (4)
:: Januari 2012 (8)
:: December 2011 (6)
:: November 2011 (7)
:: Oktober 2011 (6)
:: Augustus 2011 (7)
:: Juli 2011 (7)
:: Juni 2011 (5)
:: Mei 2011 (9)
:: April 2011 (7)
:: Maart 2011 (6)
:: Februari 2011 (7)
:: Januari 2011 (7)
:: December 2010 (8)
:: November 2010 (9)
:: Oktober 2010 (9)
:: Augustus 2010 (7)
:: Juli 2010 (7)
:: Juni 2010 (9)
:: Mei 2010 (10)
:: April 2010 (7)
:: Maart 2010 (12)
:: Februari 2010 (11)
:: Januari 2010 (14)
:: December 2009 (13)
:: November 2009 (10)
:: Oktober 2009 (10)
:: September 2009 (13)
:: Augustus 2009 (11)
:: Juli 2009 (9)
:: Juni 2009 (11)
:: Mei 2009 (12)
:: April 2009 (14)
:: Maart 2009 (13)
:: Februari 2009 (15)
:: Januari 2009 (17)
:: December 2008 (17)
:: November 2008 (19)
:: Oktober 2008 (14)
:: September 2008 (17)
:: Augustus 2008 (16)
:: Juli 2008 (17)
:: Juni 2008 (16)
:: Mei 2008 (13)
:: April 2008 (18)
:: Maart 2008 (22)
:: Februari 2008 (17)
:: Januari 2008 (21)
:: December 2007 (20)
:: November 2007 (23)
:: Oktober 2007 (25)
:: September 2007 (17)
:: Augustus 2007 (17)
:: Juli 2007 (21)
:: Juni 2007 (26)
:: Mei 2007 (27)
:: April 2007 (26)
:: Maart 2007 (3)