Poezie Doris Dorné
 
 

Maandelijks Archief: MEI 2018


24.05.18
uit liefde voor een doodziek kind ... alle vertrouwen in het Kinderkankerfonds UZ Gent


De reportage van Telefacts, over een meisje met een zeldzame hersentumor, nam me gisterenavond mee terug in de tijd, nu zo'n vijfentwintig jaar geleden.  Omdat de artsen in het UZ Gent geen enkele afdoende behandeling voorhanden hadden en dus niet meer in de mogelijkheid waren het meisje te helpen, besloten de radeloze ouders, om met hun dochtertje naar Mexico te trekken, waar ze blijkbaar wel een therapie konden aanbieden voor dit soort tumoren. Prijskaartje voor één behandeling: 15.000 euro.  Natuurlijk wil je als ouder alles doen voor je kind, natuurlijk wil je geen afscheid moeten nemen van dat wat je het allerliefst is.  De liefde van die ouders is zo diep als de zee.  Ik begrijp, dat ze willen kunnen zeggen alles geprobeerd te hebben, geen kansen te hebben laten liggen.  Ze willen zichzelf geen verwijten moeten maken. Verschillende keren trokken ze naar het verre Mexico, met in het begin wat beterschap, groeide ook de hoop op genezen.  De artsen hier stelden, dat het meisje zich wat beter voelde door de reeks bestralingen, die ze hier had gekregen.  Voor de ouders waren de buitenlandse dokters reddende engelen.  De artsen in het UZ Gent, trachtten contact te leggen met de Mexicaanse oncologen, echter zonder resultaat, waardoor het wantrouwen nog groter werd.  Omdat het financiële plaatje zwaar doorwoog, kwamen de ouders met de vraag om steun van het Kinderkankerfonds UZ Gent.  Dit bleek geen optie, niettegenstaande miljoenen euro op de bankrekening, wist de papa te vertellen. Mijn hart brak op het einde van de reportage, toen het weer slechter bleek te gaan en de moed het meisje in de schoenen zonk.  Volgens de artsen in Mexico, zei de mama, bleef de tumor stabiel, maar was er 'iets bijgekomen'. Dan weet je het wel.  Mijn hart brak bij het zien van de nu toch groeiende twijfel bij de ouders, de machteloosheid en de angst om afstand te moeten doen van hun kind. Aanvaarden, dat je je kind zult verliezen is een helse opdracht.  Ik ben dezelfde weg gegaan, met evenveel liefde voor mijn kind, maar met een andere instelling.  Ik geloofde in de dokters van het UZ Gent, ik had vertrouwen in het team dat bergen verzet voor hun patiëntjes. Toch was er altijd een innerlijk weten, dat mijn kind het niet zou halen.  Ik heb mijn kind geen tweede kans gegeven, omdat er geen tweede kans was. Toen bleek dat alles wat hij had moeten doorstaan: veertien chemokuren, chirurgie, radiotherapie (bestraling), niks had opgebracht, wou ik geen behandeling meer.  Ik koos ervoor de laatste maanden met hem niet nodeloos in een ziekenhuis door te brengen.  Ook dat was liefde, immense liefde.  De kinderkankerafdeling is een jaar lang ons tweede thuis geweest.  We leerden er het Kinderkankerfonds UZ Gent kennen.  Na Benjamins dood wou ik iets terugdoen, uit dankbaarheid, uit liefde voor de warmte die we daar gekregen hadden.  Dit fonds is ontstaan uit een familiefeest bij Prof. Dr. Benoit en is vooral gegroeid door de inzet van vele, vele ouders.  Ik heb het volste vertrouwen in dit fonds.  Zou ik met pen en papier 68000 euro bij elkaar schrijven als dat niet zo was?  Zou ik, samen met tal van vrijwilligers, tien jaar lang bloemen verkopen ten bate van dit fonds, als ik wist dat het geld niet terechtkwam waar het hoort?  Neen, het Kinderkankerfonds UZ Gent doet prachtige dingen met de fondsen en inderdaad, ze beheren het geld zoals een goede huisvader dat moet doen.  Laat daar vooral geen twijfel over bestaan! En wat ook de keuze mag zijn, die je maakt als ouder voor je kind, elke beslissing genomen is een beslissing uit onpeilbare liefde.

 

op een zee

van liefde

dobberde ik

stuurloos rond

 

zonder zicht op

reddende bakens

of veilige havens

 

in een zee

van liefde

ging ik eenzaam

kopje onder

 

toen jou 

voor altijd loslaten

de enige keuze bleef

 

ook nu ...

 

na al die jaren

is het nog dagelijks

dobberen op of verdrinken in

een zee van liefde

 

... die jij achterliet

 

Doris Dorné - 2018

 



gepost door admin 24.05.18 20:50 | permalink | reacties (0) | General
12.05.18
over veertien dagen wel en wee ...


Ja, tussen mijn vorige spinsel en vandaag liggen er inderdaad veertien blanco blogdagen.  Niet panikeren, lieve blezertjes, ik haal mijn schade in.  Het mooie, zonnige weer zit er zeker voor iets tussen.  We gaan al eens onze pootjes strekken, het gras moet gemaaid, de struiken gesnoeid, we toeven vaak op ons hemels terras en ja, daardoor schiet het bloggen er soms bij in. Wat gebeurde er in ons voorbije veertiendaagse mensenleventje?  Wel, maandag nam ik voor de eerste keer deel aan de wandeling met rolstoelwagens van het woonzorgcentrum St. Anna.  Je zou denken: fluitje van een cent, een duwtje geven!  Vergeet het maar.  De wandeling onder stralende zon, tussen velden en boerderijen, vergde nogal wat energie.  En niet het duwen was problematisch, maar het altijd moeten aan de kant gaan voor fietsers of auto's bleek vooral een vermoeiend gegeven. Ik pufte als een oude locomotief en kleurde als een overrijpe tomaat!  Wie wat gewicht wil verliezen en een beetje spieren kweken, één aanrader: rolstoelduwen.  Voor de bewoners van St. Anna, die voor het eerst na de lange wintermaanden, de lente mochten opsnuiven, kon de dag niet meer stuk.  Ze waren zo dankbaar, wat zou ik dan klagen over een beetje spierpijn?  Volgende week zal ik me er nog maar eens aan wagen. 

Nu we zelf in de herfst van het leven wonen, vallen er veel mensen rondom ons weg, als blaadjes aan de bomen.  2018 lijkt wel het jaar van 'verlies'.  Eerst was er nicht Raymonde, toen kwam het overlijden van Moeder, zo'n veertien dagen geleden stierf de mama van één van onze trouwste slotracingclubleden en deze week verloor Schoonbroer Nico zijn vader.  Ik deed nog nooit zoveel begrafenissen op rij.  Nu dragen wij deze mensen weg, maar binnen afzienbare tijd zullen ook wij er niet meer zijn.  Een nog korte toekomst is nu realiteit, daar moeten we mee leven en daarom des te meer al het goede écht op waarde schatten.  Maar ... mens zijnde zullen we dat af en toe wel eens vergeten. 

Woensdagavond hadden we ons triootje kleinkroost voor een nachtje op logement en dat zorgt altijd voor de nodige 'emoties'.  Het prachtige weer nodigde uit tot een avondwandeling, iets wat op onze oudste kleindochter haar verlanglijstje stond.  Wij dus naar het naburige speelpleintje, kwestie van nog wat energie te verbruiken vooraleer hun bedje in te duiken.  De volgende dag kwamen Ma en Pa hun kroost weer ophalen en na de middag besloten we tot een wandeling naar het nieuwe speelpleintje, gelegen aan een volledig andere kant.  Kleinzoon had geen zin in wandelen en bleef thuis (of dat dachten we toch).  Toen de mannen ons na een tijdje op het avonturenplein vervoegden, bleek er van kleinzoon geen spoor te bespeuren. Zij dachten dat hij met ons mee was. Emoties laaiden op. Je moet mij niet vertellen, hoe anstig een moederhart klopt op zo'n momenten. We maakten het ooit zelf mee.  De mannen namen de weg terug naar huis, waar Manlief op de fiets sprong en even later kleinzoon spotte, op zijn dooie gemak op de terugweg naar huis. Wat was het verhaal?  Blijkbaar veranderde onze avonturier van gedachten toen wij (de meisjes) al weg waren.  Hij trok zijn schoenen aan, nam zijn step en sloop het huis uit, zonder dat de mannelijke aanwezigen er weet van hadden en trok naar het speelpleintje van de avond voordien.  Ja, een volledig andere richting uit!  Nog een groot geluk, dat onze kleinkroost blijkbaar over een goede GPS en oriëntatie beschikt.  We slaakten allemaal een diepe zucht van opluchting en verloren hem niet meer uit het oog.  De avonturier zelf was niet bepaald onder de indruk van alle commotie rond zijn persoontje!

En tot slot ...

 

 

Morgen ... Moederdag 

 

Benjamin, ik zag deze week twee van je klasgenootjes van toen.  Eéntje dolverliefd, zijn meisje met bolle buik in blijde verwachting en ééntje als trotse jonge papa met zijn prachtige dochtertje. Het deed me iets, het raakte me tot in het diepst van mijn moederhart ... het gemis kreeg nog maar eens gestalte.  Ik heb het niet verwoord, maar ik schrijf het hier neer, om de pijn een beetje te verzachten.  Wat ik niet meer gezegd kan, wil ik toch geschreven, voor jou.  Ik heb vandaag jouw wang geaaid, zoals zo vaak, met eindeloze tederheid en grenzeloze liefde. 

 

Morgen ... Moederdag 

 

Mama 

 

 

 

 

 

 



gepost door admin 12.05.18 19:31 | permalink | reacties (1) | General
 
:: Juli 2018 (1)
:: Juni 2018 (4)
:: Mei 2018 (2)
:: April 2018 (5)
:: Maart 2018 (7)
:: Februari 2018 (3)
:: Januari 2018 (6)
:: December 2017 (5)
:: November 2017 (3)
:: Oktober 2017 (4)
:: Augustus 2017 (6)
:: Juli 2017 (3)
:: Juni 2017 (5)
:: Mei 2017 (7)
:: April 2017 (3)
:: Maart 2017 (6)
:: Februari 2017 (6)
:: Januari 2017 (9)
:: December 2016 (10)
:: November 2016 (7)
:: Oktober 2016 (19)
:: September 2016 (17)
:: Augustus 2016 (23)
:: Juli 2016 (20)
:: Juni 2016 (22)
:: Mei 2016 (28)
:: April 2016 (26)
:: Maart 2016 (29)
:: Februari 2016 (29)
:: Januari 2016 (31)
:: December 2015 (4)
:: November 2015 (5)
:: Oktober 2015 (1)
:: Augustus 2015 (2)
:: Juli 2015 (2)
:: Juni 2015 (2)
:: Mei 2015 (4)
:: April 2015 (2)
:: Maart 2015 (5)
:: Februari 2015 (3)
:: Januari 2015 (5)
:: December 2014 (4)
:: November 2014 (3)
:: Oktober 2014 (5)
:: Augustus 2014 (4)
:: Juli 2014 (3)
:: Juni 2014 (5)
:: Mei 2014 (6)
:: April 2014 (3)
:: Maart 2014 (7)
:: Februari 2014 (6)
:: Januari 2014 (6)
:: December 2013 (8)
:: November 2013 (6)
:: Oktober 2013 (5)
:: Augustus 2013 (6)
:: Juli 2013 (5)
:: Juni 2013 (5)
:: Mei 2013 (5)
:: April 2013 (6)
:: Maart 2013 (6)
:: Februari 2013 (5)
:: Januari 2013 (10)
:: December 2012 (8)
:: November 2012 (9)
:: Oktober 2012 (5)
:: Augustus 2012 (5)
:: Juli 2012 (7)
:: Juni 2012 (5)
:: Mei 2012 (7)
:: April 2012 (8)
:: Maart 2012 (7)
:: Februari 2012 (4)
:: Januari 2012 (8)
:: December 2011 (6)
:: November 2011 (7)
:: Oktober 2011 (6)
:: Augustus 2011 (7)
:: Juli 2011 (7)
:: Juni 2011 (5)
:: Mei 2011 (9)
:: April 2011 (7)
:: Maart 2011 (6)
:: Februari 2011 (7)
:: Januari 2011 (7)
:: December 2010 (8)
:: November 2010 (9)
:: Oktober 2010 (9)
:: Augustus 2010 (7)
:: Juli 2010 (7)
:: Juni 2010 (9)
:: Mei 2010 (10)
:: April 2010 (7)
:: Maart 2010 (12)
:: Februari 2010 (11)
:: Januari 2010 (14)
:: December 2009 (13)
:: November 2009 (10)
:: Oktober 2009 (10)
:: September 2009 (13)
:: Augustus 2009 (11)
:: Juli 2009 (9)
:: Juni 2009 (11)
:: Mei 2009 (12)
:: April 2009 (14)
:: Maart 2009 (13)
:: Februari 2009 (15)
:: Januari 2009 (17)
:: December 2008 (17)
:: November 2008 (19)
:: Oktober 2008 (14)
:: September 2008 (17)
:: Augustus 2008 (16)
:: Juli 2008 (17)
:: Juni 2008 (16)
:: Mei 2008 (13)
:: April 2008 (18)
:: Maart 2008 (22)
:: Februari 2008 (17)
:: Januari 2008 (21)
:: December 2007 (20)
:: November 2007 (23)
:: Oktober 2007 (25)
:: September 2007 (17)
:: Augustus 2007 (17)
:: Juli 2007 (21)
:: Juni 2007 (26)
:: Mei 2007 (27)
:: April 2007 (26)
:: Maart 2007 (3)