Poezie Doris Dorné
 
 

Maandelijks Archief: MEI 2019


25.05.19
de zee ... gelukstherapeut


Vanop een duintop(je) keek ik woensdag als kind van de zee, met grote ogen naar beelden van alle tijden.  De zon scheen, het zand hield zich koest wegens zeldzame windstilte en die immens groeblauwe watermassa toonde zich van haar mooiste kant.  Mijn eerste blote voeten dag, tenen spelend in het warmer wordend mulle zand ... zalig!  Na een fikse strandwandeling en het rapen van een luttel aantal schelpen, nam ik tijd voor een half uurtje puur geluk spotten.  De zee naderde gestaag, liet eb achter voor vloed, pakte terug wat zes uur geleden achtergelaten werd.  Beneden mij hadden stadskinderen op zeeklas de tijd van hun leven.  Ze kleurden de blote benen, de vale wangen en bleke winterhuid in lichtgesluierde, weldoende eerste zon.  Ze liepen met bravoure het water in, om daarna springend het nu nog ijskoude zo vlug mogelijk te ontvluchten.  Ondertussen maande het opkomende water, azend op de gestelde grens van hoogtij, iedereen en alles tot achteruit.  Ach, hoe prachtig liggen vaak de door de golven op zand gegooide schelpen in structuur.  Hoe kunstzinnig boetseert de nacht het strand doorploegd door talloze voeten en voetjes, weer tot egaal. Er zijn geen woorden voor, de schoonheid van zee en strand is van alle tijden.  En daarom reden we donderdagavond, na een bezoekje aan vrienden, in de ban van een prachtige zonsondergang, nog eens tot op de zeedijk om te zien hoe de dag zich vlammend rood in de zee liet zakken.  Het kopergoud weerspiegelend op bladstil water hield een belofte in voor de volgende dag. Gisteren na de middag met een zieke hartsvriendin de dijk afgeslenterd.  Daarna een terrasje gedaan, ijsje gegeten in de zon (ai, ai, elk pondje gaat door het mondje) met zicht op nog maar eens ... de zee. We waanden ons in het zuiderse Cannes (niet dat ik ooit al eens in die kringen vertoefde, maar ik kan me niet voorstellen, dat het daar beter zou zijn dan hier).  Eventjes verdwenen alle problemen en dagelijkse gedachtenspinsels naar de achtergrond, eventjes was er alleen maar het gevoel van 'dieptevreden'.  De batterijtjes weer opgeladen, reden we twee uur later huiswaarts. 

Morgen de stembusgang, na weken van verhitte discussies en loze beloftes, worden we geacht de juiste keuzes te maken.  Ooit stond ik zelf kandidaat op een lijst voor de gemeenteraadsverkiezingen.  Het opende me de ogen.  Politiek is een vuil spel en dat spel is meestal al gespeeld voor wij het rode stempotlood in handen krijgen.  Mensen stellen hun veto, dreigen anderen af, worden hun eisen ingewilligd.  Kandidaten steken elkaar achterbaks een mes in de rug.  Politiek is puur egoïsme!  Afspraken zijn al gemaakt terwijl wij nog aan het nadenken zijn over wie we onze stem waardig vinden.  Doorgestoken spel ... de stembusgang onwaardig.  Benieuwd hoelang het nu weer wachten wordt op een regering en hoeveel politieke doden er zullen vallen.  Maar ... ik laat er mijn slaap niet voor!

 

 

zee ...

ik weet veel

over jou

 

en toch 

laat jij je

nooit echt lezen

 

maar ik schrijf

mijn gedachten

en verlangens

 

met zachtheid

op jouw golven

die daarna breken

 

en zo

mijn geheimen

nooit prijsgeven

 

zee ...

jij weet veel

over mij

 

Doris Dorné - 2019

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

    



gepost door admin 25.05.19 18:49 | permalink | reacties (0) | General
15.05.19
Moedergemis ...


Het voorbije weekend stond vooral in het teken van communies, lente- en groeifeesten en de jaarlijkse ode aan alle Moeders. 

Zaterdag ... mochten we naar een tof groeifeest van een zevenjarig jongetje.  In de loop van de ochtend nog vlug iets kleins gaan halen voor de gastvrouw.  Mijn gedachten gingen naar Moeder, voor wie ik nu al twee jaar geen bloemen meer hoef te kopen.  Het voelt als een gemis van een warme gewoonte.  Ik hield het niet alleen bij die éne dag, wekelijks kocht ik haar een paar rozen.  Blij dat ik dat gedaan heb, al zei ze iedere keer, dat ik daar geen geld aan moest spenderen.  Moeder kreeg niet graag, ze was liever zelf vrijgevig.  Vaak vroeg ik me af, waarom ze niet gewoon blij kon zijn met een geschenkje, een boeket of een plantje.  Of misschien was ze dat wel en liet ze het gewoon niet blijken.  Ach, ik zou haar nog zo graag eens drie rozen schenken, ook al weet ik, dat ze het tegensputteren niet zou kunnen laten.  Moedergemis ... in stilte denken aan wat was. 

Zondag ... schoolfeest bij de kleinkoters.  Al in de prille morgen op pad, want de kleuteroptredens begonnen om tien uur.  Geen warm lenteweer, te koud om buiten te zitten en dus soelaas gezocht in de eetzaal.  De kids hadden mama al een emotioneel moment bezorgd.  Vooral kleinzoon,  die in klas een krantje had gemaakt en op de vraag 'wat kan mama goed?' had geantwoord: boos zijn. Niet bepaald een quote voor een goed gevoel op Moederdag, volgens Zoonlief.  Zonder dat iemand het merkte, reisde ik zo'n vijfentwintig jaar terug in de tijd naar een Mamadag, die me tot tranen toe beroerde.  Ik zag Benjamin weer naast me staan, terwijl Broer zijn schoolgeschenkje met trots overhandigde.  Ik hoor Benjamin nog met trillend stemmetje zeggen: 'ik heb niets om jou te geven'.  En zoveel jaar later, loopt mijn hart nog steeds over van verdriet, krijg ik tranen in de ogen.  Mijn kleine, doodzieke jongen, zo triest op die Moederdag.  Geen werkje van school, wegens al maanden afwezig.  Geen leuke verrassing geknutseld op de Kinderkankerafdeling, wegens veertien dagen thuis tussen twee chemosessies in.  Ja, Moederdag kan een emotionele rollercoaster zijn.  Ik dacht aan alle Mama's die ongeweten, in alle stilte, zondag een bezwaard hart hadden net als ik.  Een hart dat verdronk in herinneringen, die nooit een einde kennen.  Terwijl mijn kleinkids met verve hun optreden brachten, dacht ik zwijgend aan alle Mama's met in hun hart, het grote gemis, het immense verdriet en het blijvend verlangen naar hun verloren kind.

 

 

nu eens lachend

dan in tranen

 

soms bang konijntje

vaak moedige krijger

 

zo blijf jij me bij

mijn hartendief

 

het verdriet 

 diep binnenin

boetseert me

meer dan eens triest

 

om jou

mijn hartendief

 

ook al ben ik jou nu

al jaren kwijt

ik ben nog steeds

jouw mama

 

 Doris Dorné

         



gepost door admin 15.05.19 18:31 | permalink | reacties (1) | General
05.05.19
het geloof en ik ... nergens een klik


Ze waren geliefd, de neven van Echtgenoot, een tweeling van tachtig. De opkomst van de vele mensen, die een laatste groet kwamen brengen tijdens de kerkelijke dienst, sprak voor zich.  De twee broers waren jaren voortrekkers van tal van verenigingen, hun inzet was groot.  Zo kwam het dus, dat wij als familie, twee weken na elkaar de kerkelijke dienst bijwoonden.  Gespeend van elke vorm van geloof, ging mijn interesse vooral uit naar de vele aanwezigen.  Een zee van grijze hoofden, rollators, wandelstokken en krukken, kleurde het Huis van God.  Vooraan een nog jonge priester, die de mis 'zong' met een stem, die zonder twijfel furore zou maken in 'The Voice'.  Bij het eerste afscheid stonden we veilig achteraan in de kerk, gisteren hadden we als 'naaste en enig overblijvende familieleden' een plaatsje met zicht op het altaar.  Het geloof en ik ... de klik is er nooit geweest en zal er ook nooit zijn.  Ik vroeg me constant af, hoe mensen de dag van vandaag nog kunnen meegaan in al die verhalen?  Hoe groot is de troost, die ze halen uit: je leven in de palm van Gods hand, een wachten op elkaar en blij weerzien hierboven, Gods goede bedoelingen, het lichaam van Jezus ...?  Ik voelde me vooral ongemakkelijk, daar vooraan, zonder geloof.  Na de offerande volgde de communie.  Tot mijn grote verbazing waren er blijkbaar veel hongerig naar het lichaam van Jezus.  Een klein meisje, zo'n jaar of zes, keek in ware vervoering naar het stukje 'brood'.  Later, terug bij het altaar, vielen enkele broodjes uit de schaal.  'Het lichaam van Jezus slaat op de vlucht', dacht ik in alle stilte.  De priester wist er zich ééntje tekort, maar vond het niet zo onmiddellijk.  Een voortvluchtige!  Vergeef me mijn binnenpretjes. Tussendoor was het ook een beetje 'fitnessen', daar in het huis Gods.  Op aangeven van de vrouwelijke ceremoniemeester, ging het van zitten naar opstaan en weer zitten.  Ongemakkelijke stoelen, overigens.  Mijn benen waren te lang voor de korte zitting, maar misschien moet ik dat zien als een straf van God. Na de dienst kon de kist begroet worden.  Wij, als familie, mochten de talloze handjes drukken van ons totaal onbekende mensen.  Kouwe handen, slappe handen, zwetende handen ...  Het was dan ook met een gevoel van opluchting, dat ik bij het buitenkomen, de zon en de stevig frisse wind omarmde.  Neen, de kerk en de Kerk kunnen me niet bekoren.  Echtgenoot verloor zijn geloof ergens in de hetze van het katholieke onderwijs ooit gevolgd, ik heb er nooit naar gezocht wegens geen interesse.  Bovendien ... was een jaar leven op de kinderkankerafdeling de finale doodsteek voor 'God'.  Welk Opperwezen schenkt onschuldige kinderen kanker, laat ze eindeloos ziek zijn, onmenselijk lijden en aftakelen, om ze daarna zonder wroeging te doden?  Ik vraag het me af en daarom begrijp ik niet, dat in onze moderne tijden, nog zo veel mensen troost vinden in een verhaal, dat nooit het mijne zal zijn.

 

 

de kerk

een theater

het altaar

als podium

 

de priester

in habijt

jong en bebaard

zingt Gods verhaal

 

zingt mooi

met warm timbre

in zijn stem

 

'the Voice' lonkt

 denk ik en

ik mijmer weg

 

hij zou 

Natalia verleiden

warse Alex

tot tranen bewegen

 

het is hem

waarschijnlijk door

God gegeven

zijn goddelijke stem

 

mooi ...

 

Doris Dorné - 2019

 

 

 

 

 

     



gepost door admin 05.05.19 18:41 | permalink | reacties (0) | General
 
:: Juli 2019 (3)
:: Juni 2019 (4)
:: Mei 2019 (3)
:: April 2019 (4)
:: Maart 2019 (6)
:: Februari 2019 (4)
:: Januari 2019 (5)
:: December 2018 (6)
:: November 2018 (9)
:: Oktober 2018 (29)
:: Augustus 2018 (1)
:: Juli 2018 (3)
:: Juni 2018 (4)
:: Mei 2018 (2)
:: April 2018 (5)
:: Maart 2018 (7)
:: Februari 2018 (3)
:: Januari 2018 (6)
:: December 2017 (5)
:: November 2017 (3)
:: Oktober 2017 (4)
:: Augustus 2017 (6)
:: Juli 2017 (3)
:: Juni 2017 (5)
:: Mei 2017 (7)
:: April 2017 (3)
:: Maart 2017 (6)
:: Februari 2017 (6)
:: Januari 2017 (9)
:: December 2016 (10)
:: November 2016 (7)
:: Oktober 2016 (19)
:: September 2016 (17)
:: Augustus 2016 (23)
:: Juli 2016 (20)
:: Juni 2016 (22)
:: Mei 2016 (28)
:: April 2016 (26)
:: Maart 2016 (29)
:: Februari 2016 (29)
:: Januari 2016 (31)
:: December 2015 (4)
:: November 2015 (5)
:: Oktober 2015 (1)
:: Augustus 2015 (2)
:: Juli 2015 (2)
:: Juni 2015 (2)
:: Mei 2015 (4)
:: April 2015 (2)
:: Maart 2015 (5)
:: Februari 2015 (3)
:: Januari 2015 (5)
:: December 2014 (4)
:: November 2014 (3)
:: Oktober 2014 (5)
:: Augustus 2014 (4)
:: Juli 2014 (3)
:: Juni 2014 (5)
:: Mei 2014 (6)
:: April 2014 (3)
:: Maart 2014 (7)
:: Februari 2014 (6)
:: Januari 2014 (6)
:: December 2013 (8)
:: November 2013 (6)
:: Oktober 2013 (5)
:: Augustus 2013 (6)
:: Juli 2013 (5)
:: Juni 2013 (5)
:: Mei 2013 (5)
:: April 2013 (6)
:: Maart 2013 (6)
:: Februari 2013 (5)
:: Januari 2013 (10)
:: December 2012 (8)
:: November 2012 (9)
:: Oktober 2012 (5)
:: Augustus 2012 (5)
:: Juli 2012 (7)
:: Juni 2012 (5)
:: Mei 2012 (7)
:: April 2012 (8)
:: Maart 2012 (7)
:: Februari 2012 (4)
:: Januari 2012 (8)
:: December 2011 (6)
:: November 2011 (7)
:: Oktober 2011 (6)
:: Augustus 2011 (7)
:: Juli 2011 (7)
:: Juni 2011 (5)
:: Mei 2011 (9)
:: April 2011 (7)
:: Maart 2011 (6)
:: Februari 2011 (7)
:: Januari 2011 (7)
:: December 2010 (8)
:: November 2010 (9)
:: Oktober 2010 (9)
:: Augustus 2010 (7)
:: Juli 2010 (7)
:: Juni 2010 (9)
:: Mei 2010 (10)
:: April 2010 (7)
:: Maart 2010 (12)
:: Februari 2010 (11)
:: Januari 2010 (14)
:: December 2009 (13)
:: November 2009 (10)
:: Oktober 2009 (10)
:: September 2009 (13)
:: Augustus 2009 (11)
:: Juli 2009 (9)
:: Juni 2009 (11)
:: Mei 2009 (12)
:: April 2009 (14)
:: Maart 2009 (13)
:: Februari 2009 (15)
:: Januari 2009 (17)
:: December 2008 (17)
:: November 2008 (19)
:: Oktober 2008 (14)
:: September 2008 (17)
:: Augustus 2008 (16)
:: Juli 2008 (17)
:: Juni 2008 (16)
:: Mei 2008 (13)
:: April 2008 (18)
:: Maart 2008 (22)
:: Februari 2008 (17)
:: Januari 2008 (21)
:: December 2007 (20)
:: November 2007 (23)
:: Oktober 2007 (25)
:: September 2007 (17)
:: Augustus 2007 (17)
:: Juli 2007 (21)
:: Juni 2007 (26)
:: Mei 2007 (27)
:: April 2007 (26)
:: Maart 2007 (3)