Poezie Doris Dorné
 
 

Maandelijks Archief: JUNI 2019


26.06.19
Graspop ... metalfans


Voor de tweeëntwintigste keer trok de vriendenbende van Zoonlief vorige week naar het Graspop Metalfestival in Dessel. Een uitje waar ze elk jaar weer naar uitkijken en als bijna veertigers nog altijd evenveel van genieten als toen ze zestien waren.  Ja, op zijn zestiende mocht Zoonlief al eens proeven van het gebeuren, ons ouderlijk vertrouwen was groot, al besefte hij dat toen niet.  Sedertdien miste hij slechts drie uitgaven: één voor ooit een examen, één voor de geboorte van zijn oudste, één voor de geboorte van zijn jongste.  Laat het duidelijk wezen: Mama en Papa gaan samen naar de 'luide muziek'!  Terwijl zij in Limburg de decibels hun gang lieten gaan, hadden wij onze jongste kleindochter op logement.  De twee oudsten zijn immers schoolplichtig en vonden onderdak bij Opa en Oma in Gentbrugge.  Onze jongste liet het niet aan haar hartje komen, vijf dagen het rijk alleen, haar geluk kon niet op.  Samen shoppen, naar de omringende speeltuintjes (voor halsbrekende toeren en een bijna  grootouderlijke hartstilstand).  Op vrijdag de obligate marktdag met frietjes toe in het frietkot.  In de namiddag richting zee en strand, altijd een topper.  Zaterdag kregen we er een één-nacht-logeetje bij.  Het klikte meteen tussen die twee, alsof ze elkaar al jaren kenden (ze hebben elkaar misschien drie of vier keer ontmoet).  Zondag was heet en bevangen.  Na een paar onrustige nachten (slapen in waakmodus is vermoeiend) moesten we even bekomen, maar rond een uur of vier in de namiddag was de energie er terug en ging het nog maar eens richting speeltuintje.  Had onze kleindochter een paar dagen voordien al wegens een te snel gemaakte pirouette, haar hals pijn gedaan aan één van de houten banken waarop oudjes wat kunnen verpozen, dan was het ook nu haar dagje niet.  Zelf sla ik niet vlug in paniek, maar toen ze de draaischijf waarop ze zat niet meer onder controle had en er als het ware afgekatapulteerd werd, kreeg ik bijna een hartverlamming.  Ze belandde met een rotvaart, hoofd voor in het tapijt van houtschilfers.  Ik voelde letterlijk de pijn in mijn eigen hoofd.  Gelukkig is het nogal een harde, bijna vijfjarige tante, die tegen een stoot(je) kan.  Of mijn hart nog veel zulke apenkuren kon hebben was maar de vraag.  Het was wel de bedoeling om haar weer heelhuids af te leveren aan Mama en Papa.  Een kwartiertje later was het leed geleden en de belofte aan een warm bad bracht haar weer in evenwicht.  Niets troostender voor de jongste dan een half uurtje 'badderen'.  Ze was daarna weer een blij meisje met een groots verhaal over een gevaarlijk speeltuig op het speelpleintje.  Nog een geluk, dat kinderen elastisch geproduceerd zijn.  Ik had zo'n smak moeten maken, het kwam nooit meer goed.  Het waren leuke dagen met ons minimeisje, ze is een echt zonnetje in huis, al sloeg mijn hartritme een paar keer serieus op hol!  Na vier dagen 'luide muziek' kwamen de liefhebbende ouders, afgestoft maar onuitgeslapen, hun kroost weer ophalen.  Onze kleindochter had hen véél te vertellen ... gelukkig. 

 

 

klein handje

nu nog vol vertrouwen

in mijn hand

geeft me de rust

die ik anders mis

 

klein mondje

verbaal al rijk

bijzonder praatgraag

geeft mijn dagen

kleur en klank

 

jammer ...

klein blijft niet

groot groeit te snel

 

misschien ...

verdwijnt het vertrouwen

valt het praatgrage stil

 

later ...

ik mag er niet aan denken

 

Doris Dorné - 2019

 

 

 



gepost door admin 26.06.19 17:21 | permalink | reacties (0) | General
18.06.19
de reismicrobe ...


De reismicrobe, waardoor het gros van de mensen gebeten wordt, is mij totaal vreemd.  Geen pap gegeten van lange vluchten, wekendurende cruises of sprongen in het onbekende.  Was het aan mij gelegen, dan gingen alle reisbureaus falliet!  Hoe komt het, dat naar andere oorden trekken mij totaal niet aanspreekt?  Geen flauw benul.   Misschien omdat het mij nergens beter oogt dan op Nieuwpoortse bodem.  Ik spring dus uit de band, ben een beetje een 'einzelganger' (samen met Echtgenoot dan), een specialleke.  Het voelt soms wel zo, als ik anderen over hun reisgeneugtes hoor praten.  Vorige week zat Zus, na een twaalf uur durende autorit, in het zuiderse Frankrijk ergens tussen de schapen.  Voor de derde keer wou ze de Schapenfeesten meemaken.  Ooit liet ik eens van mijn tong rollen, dat ook wel eens te willen zien.  Ik had beter gezwegen. Ze wou me sito presto eens meetronen. gelukkig heb ik het haar uit het hoofd kunnen praten.  Volgende maand vliegt ze (negen uur) naar het verre St. Maarten, waar haar jongste apotheker is.  Het zal er snikheet zijn en bovendien valt er daar niks te beleven.  Ik begrijp natuurlijk, dat ze haar dochter mist en haar na een jaar eens goed wilt vastpakken.  Je moet eens meekomen, zei mijn nichtje vorige zomer.  Honderd procent zeker, dat ik daar nooit ofte nooit zal geraken, was mijn antwoord.  't Is maar dat ze het weten!  En er zijn er nog die reizen ... Twee jonge mensen geven elkaar hun jawoord in oktober.  Ze huwen in Egypte, samen met een gevolg van zo'n zeventig man/vrouwen.  Waar halen ze het?  Waarom niet op eigen bodem elkaar eeuwige trouw beloven?  Wat is er in hemelsnaam in Egypte, dat we hier niet hebben?  Het gaat mijn petje te boven.  En dan is er nog het koppel, gehuwd in Barcelona, omringd door een honderdtal supporters (familie en vrienden) en als getuige ... hun hond.  Ben ik verkeerd bezig of draait de wereld door?  En dan het relaas van een andere reis.  De mooiste reis ooit, vertelde ze.  Naar een land in armoede, maar binnen de grensen van een luxeresort.  Op zo'n honderd meter van dit decadent verblijf leven mensen zonder toekomst.  Dan mag je als luxetoerist snoepjes uitdelen aan de arme kindjes (ik kreeg er koud van).  Het schetste mij een beeld, als nootjes geven aan de aapjes in de zoo.  Waar zijn we mee bezig?  Ach, het zal wel aan mij liggen.  De reismicrobe is me niet met de paplepel ingegeven en ik lust hem dan ook niet.  Wat me doet terugdenken aan onze enige vakantietrip ooit.  Een weekje Franse Alpen samen met de bende van Luk de Laat.  Dit jaar aan zijn jublleum toe, want zomer op zomer, twintig jaar geleden.  Het was leuk, het was fun, maar wat was ik blij terug op eigen bodem te staan en de wijdsheid van dit vlakke land te kunnnen omarmen.  Dat heb je, als je gespeend bent van dat diertje, dat reismicrobe heet!  Reizen jullie er dus maar op los, ik zal het thuisfront wel in ere houden.

 

geen zonsondergang

zo mooi als hier

waar de zee rood kleurt

bij zomerse valavond

 

geen einder

zo wijds als hier

waar hagelwitte zeilen

zich vleien tegen hemelsblauw

 

geen water zo zout

geen zand zo schurend

als de zee en het strand 

hier aan mijn voeten 

 

nergens is hier

beter of mooier

... dan hier 

 

 

Doris Dorné - 2019

 

 

 

 

 

      



gepost door admin 18.06.19 18:44 | permalink | reacties (1) | General
10.06.19
vrienden over de vloer ...


Halverwege de week, tuften onze Tisseltse (Willebroek) vrienden richting kust voor een fijn dagje samen.  Zo'n drieëngtwintig jaar geleden leerden we elkaar kennen op een uitstap met de bonte Lukrakerbende.  Die beruchte bende vormde een vriendenkring rond Luk de Laat, toen een bekende Radio 2 stem.  Ooit was ik te gast in zijn programma 'De Tijdmachine', naar aanleiding van mijn eerste dichtbundel.  Zo rolden wij bij de genoemde 'Lukrakers'.  Op één van de eerste samenkomsten in Malle klikte het meteen met een leuk stel en zo is het al die jaren gebleven.  We zagen elkaar op tal van uitstappen in ons Belgenlandje en reisden één keer mee op zomervakantie naar de Franse Alpen.  Nu, twintig jaar later, is de fut voor het organiseren van een dagje uit, bij niemand meer te vinden en ook de leeftijd laat zich gelden.  Lange wandelingen zijn voor velen al uitgesloten en ondertussen zijn al heel wat 'bendeleden' gestorven.  Maar ... de vriendschap tussen ons vieren blijft een jaarlijkse afspraak waard.  Na een lekker etentje in 't Ponton, ging het richting Westfront.  Rekening houdend met de wijsheid van de weerman (wiens voorspellingen, zoals wel eens gebeurt, zonniger uitdraaiden dan voorzien), leek mij een bezoekje aan de tentoonstelling 'Nieuwpoort in de stellingen na de oorlog '14 - '18', mooi meegenomen.  Bovendien was, mede dankzij het mooie weer, het panaromisch uitzicht vanop het Albert I momument, een subliem gegeven.  Het bezoekerscentrum Westfront bevindt zich onder het monument en toonde ons beklijvende beelden van een totaal vernielde stad.  Niets bleef overeind, Nieuwpoort was gewoon van de kaart geveegd.  Met veel moed en doorzettingskracht begonnen de bevolking aan de wederopbouw, om de stad als een feniks uit het puin te doen herrijzen.  Het zette ons met de beide voetjes op de grond.  Hoe durven wij eigenlijk steen en been te klagen over ons leven en pietluttige dingen?  We zijn verwende nesten, grootgebracht in rijkdom, omdat onze ouders voor ons niet wilden wat zij meegemaakt hebben.  De foto's gaven mij een instant schuldgevoel.  Onze grootouders doorstonden het juk van twee oorlogen en wij stonden daar nooit echt bij stil.  Tot nu ... de tentoonstelling maakte ons stil en nederig.  Om te bekomen van de schrijnende beelden, reden we richting 't Bad.  Met een fikse wandeling op de dijk en daarna een lekker bordje pasta, sloten we ons dagje 'samen' af.   Gisteren nog meer vrienden over de vloer.  Wij leerden elkaar kennen in de kraamkliniek, achtendertig jaar geleden.  Als kersverse mama van elk een eerste zoon deelden we een kamer.  De klik was er meteen.  Samen veel gelachen en al die jaren contact gehouden.  Na een kopje koffie met gebak op ons terras, nodigde de zon uit tot een fikse wandeling.  Een mooie gelegenheid, om flink wat bij te praten en nog eens herinneringen op te halen aan de kraamtijd van lang geleden.  Terzelfdertijd de verzuchting geslaan, dat we toch wel 'oud' worden.  Onze borelingen van toen zijn bijna veertigers!  Vrienden over de vloer ... we moeten elkaar koesteren.  We mogen ons gelukkig prijzen, er zijn veel mensen die ons (en wij hen) nauw aan het hart liggen.  Elke dag elkanders deur plat lopen hoeft niet, weten dat we er voor elkaar zijn is het allerbelangrijkste.  Zelfs als het contact vaak wat verwaterd, telkens weer de draad kunnen opnemen, alsof het pas gisteren was dat je elkaar zag of hoorde ... méér hoeft niet.  Weten, 'uit het oog is niet uit het hart', is de stevigste basis voor niet stuk te krijgen vriendschappen.  Maar zo af en toe lukt het niet, moet je elkaar na jarenlang vrienden zijn, loslaten.  Al zorgt zo'n beslissing vaak voor hartzeer, af en toe zelfs voor boosheid en onbegrip, er zijn altijd leuke herinneringen en warme momenten die bijblijven!

 

 

soms al jaren

een klik

 

door dik en dun

 

tot 'samen'

plots op is

 

geen zuurstof meer

 

in de vriendschap

die levenslang leek

 

dan spoor je verder

 

naar een klik

met andere mensen

 

nieuwe vrienden

 

die je gekwetste hart 

weer gelapt krijgen

 

door er gewoon te zijn

en te blijven

 

 

Doris Dorné - 2019

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 



gepost door admin 10.06.19 18:50 | permalink | reacties (0) | General
05.06.19
Plopperdeplop ...


Wegens wat overjaarse kuren van onze PC komt het er pas vandaag van om onze belevenissen van het voorbije verlengde weekend in blog te gieten.  Blijkbaar is de digitale nukkigheid van deze middag opgelost en kan ik nu weer 'spinselen'.  We kunnen absoluut van een energierijke vierdaagse spreken.  Na langer dan een half uur filerijden ter hoogte van Jabbeke, arriveerden onze kroost en kleinkids donderdagmorgen gepakt en gezakt voor een dagje 'Plopperdeplop'.  Was het in de vroegte nog ietwat grijs en druilerig, dan trok de lucht met de middag open, goed voor een ideaal Plopsalandweertje.  Veel volk op de been, want er was het optreden van de Ketnetband en ook de #Likemebende was van de partij.  Gelukkig toch niet de massa, waardoor je er het tijdverliezend aanschuiven moet bijnemen.  De kleinkroost genoot en ook Echtgenoot liet zich van zijn beste kant zien.  Samen op de Splasch, de Draak, de 'slingerpies' ... dat moet je als bijna zeventigjarige de dag daarna natuurlijk bekopen!  Zelf hield ik het bij de brave draaimolen, de bootjes van Kaatje en de draaiende kopjes.  Kleinzoon, met zijn zeven jaar niet zo'n durver, bereed met Zoonlief de 'Heidi'.  We hielden ons hart vast, overtuigd als we waren, dat dit hem een onoverkomelijk trauma zou opleveren.  Nooit denken voor een ander, want hij blonk van trots toen hij weer met beide voetjes vaste grond voelde.  Een stralend mannetje na het overwinnen van heilige schrik.  En wij, we straalden mee, want we gunden hem dit bravourestukje van harte.  Niets dan blije gezichten 's avonds.  Samen met twee gigantische 'Boembabalonnen' tramden we huiswaarts.  We zullen ons nog lang warmen aan dit jaarlijks gouden uitje! 

Dankzij het warme, mooie weer zaten ons contreien eivol.  Op de vrijdagse markt was het koppenlopen en in de hoofdstraat van 't stad (maak je geen illusies, veel valt daar niet te zien) bleek fietsen een gevecht op leven en dood.  Dan maar te voet voor alle veiligheid.  Het verkeer stond stil in alle straten en zijstraten.  Dan ontvlucht je als toerist eens de drukte van het binnenland!  Vooruitziend als we zijn, reden we 's anderendaags tramwaarts (om relationele problemen bij het zoeken van een parkeerplaats te vermijden) tot bij Zus en Nico (ook toeristjes uit het binnenland), voor een heerlijke barbecue op hun terras met zicht op het achterland van Koksijde.  Genieten!  Daarna de winkelstraat afgeslenterd, ons laten verleiden tot het smikkelen van een ijsje (één bolletje) en een drankje op de dijk. Toeristen onder de toeristen!  Zondagmorgen was de vroege rij bij de bakker bijzonder lang.  Ook dat nemen we er met de glimlach bij tijdens zo'n weekend lang vrijaf.  Na de middag een fikse wandeling gemaakt tot op 't Bad.  Mijn voetzolen verbrand aan het hete zand, ik zou nochtans beter moeten weten.  Daarna voor de eerste keer met de teentjes in het water, maar van bluswerk was er geen sprake.  Gelukkig had ik pleisters bij, zodat de meeste pijn toch een beetje opgevangen werd en ik nog wandelend de terugweg kon afleggen.  Bij het stappen twee dagen last gehad van geschroeid vlees. 't Zal me leren, schoeiselloos op brandend zand lopen!

 

 

 

rugzakken 

in regenboogkleuren

boordevpl dromen

 

je zag het 

aan de lichte tred

 

rugzakken

in sombere tinten

gevuld met mens zijn

 

je zag het

aan gebogen schouders

 

rugzakken

vol ongeweten tranen

altijd aanwezig

 

het stille torsen

van verborgen verdriet

 

rugzakken ...

soms zie je ze niet

 

Doris Dorné - 2019

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 



gepost door admin 05.06.19 18:41 | permalink | reacties (0) | General
 
:: Augustus 2019 (2)
:: Juli 2019 (3)
:: Juni 2019 (4)
:: Mei 2019 (3)
:: April 2019 (4)
:: Maart 2019 (6)
:: Februari 2019 (4)
:: Januari 2019 (5)
:: December 2018 (6)
:: November 2018 (9)
:: Oktober 2018 (29)
:: Augustus 2018 (1)
:: Juli 2018 (3)
:: Juni 2018 (4)
:: Mei 2018 (2)
:: April 2018 (5)
:: Maart 2018 (7)
:: Februari 2018 (3)
:: Januari 2018 (6)
:: December 2017 (5)
:: November 2017 (3)
:: Oktober 2017 (4)
:: Augustus 2017 (6)
:: Juli 2017 (3)
:: Juni 2017 (5)
:: Mei 2017 (7)
:: April 2017 (3)
:: Maart 2017 (6)
:: Februari 2017 (6)
:: Januari 2017 (9)
:: December 2016 (10)
:: November 2016 (7)
:: Oktober 2016 (19)
:: September 2016 (17)
:: Augustus 2016 (23)
:: Juli 2016 (20)
:: Juni 2016 (22)
:: Mei 2016 (28)
:: April 2016 (26)
:: Maart 2016 (29)
:: Februari 2016 (29)
:: Januari 2016 (31)
:: December 2015 (4)
:: November 2015 (5)
:: Oktober 2015 (1)
:: Augustus 2015 (2)
:: Juli 2015 (2)
:: Juni 2015 (2)
:: Mei 2015 (4)
:: April 2015 (2)
:: Maart 2015 (5)
:: Februari 2015 (3)
:: Januari 2015 (5)
:: December 2014 (4)
:: November 2014 (3)
:: Oktober 2014 (5)
:: Augustus 2014 (4)
:: Juli 2014 (3)
:: Juni 2014 (5)
:: Mei 2014 (6)
:: April 2014 (3)
:: Maart 2014 (7)
:: Februari 2014 (6)
:: Januari 2014 (6)
:: December 2013 (8)
:: November 2013 (6)
:: Oktober 2013 (5)
:: Augustus 2013 (6)
:: Juli 2013 (5)
:: Juni 2013 (5)
:: Mei 2013 (5)
:: April 2013 (6)
:: Maart 2013 (6)
:: Februari 2013 (5)
:: Januari 2013 (10)
:: December 2012 (8)
:: November 2012 (9)
:: Oktober 2012 (5)
:: Augustus 2012 (5)
:: Juli 2012 (7)
:: Juni 2012 (5)
:: Mei 2012 (7)
:: April 2012 (8)
:: Maart 2012 (7)
:: Februari 2012 (4)
:: Januari 2012 (8)
:: December 2011 (6)
:: November 2011 (7)
:: Oktober 2011 (6)
:: Augustus 2011 (7)
:: Juli 2011 (7)
:: Juni 2011 (5)
:: Mei 2011 (9)
:: April 2011 (7)
:: Maart 2011 (6)
:: Februari 2011 (7)
:: Januari 2011 (7)
:: December 2010 (8)
:: November 2010 (9)
:: Oktober 2010 (9)
:: Augustus 2010 (7)
:: Juli 2010 (7)
:: Juni 2010 (9)
:: Mei 2010 (10)
:: April 2010 (7)
:: Maart 2010 (12)
:: Februari 2010 (11)
:: Januari 2010 (14)
:: December 2009 (13)
:: November 2009 (10)
:: Oktober 2009 (10)
:: September 2009 (13)
:: Augustus 2009 (11)
:: Juli 2009 (9)
:: Juni 2009 (11)
:: Mei 2009 (12)
:: April 2009 (14)
:: Maart 2009 (13)
:: Februari 2009 (15)
:: Januari 2009 (17)
:: December 2008 (17)
:: November 2008 (19)
:: Oktober 2008 (14)
:: September 2008 (17)
:: Augustus 2008 (16)
:: Juli 2008 (17)
:: Juni 2008 (16)
:: Mei 2008 (13)
:: April 2008 (18)
:: Maart 2008 (22)
:: Februari 2008 (17)
:: Januari 2008 (21)
:: December 2007 (20)
:: November 2007 (23)
:: Oktober 2007 (25)
:: September 2007 (17)
:: Augustus 2007 (17)
:: Juli 2007 (21)
:: Juni 2007 (26)
:: Mei 2007 (27)
:: April 2007 (26)
:: Maart 2007 (3)