Poezie Doris Dorné
 
 

Maandelijks Archief: JUNI 2007


28.06.07
televisie


Naar aanleiding van zijn eindfilm(pje) werd Zoon geinterviewd door de lokale televisie AVS (Oost-Vlaanderen).  De reacties op zijn 'creatie' zijn unaniem positief en bijzonder lovend.
En wij maar gloeien ... van trots!  Is er iets mooier dan je kind gelukkig zien?  Neen toch.
 
ik zie
 
triomf in je ogen
vogels die vleugelen
over hoge regenbogen
 
ik zie
 
jou barstensvol vertrouwen
een hart boordevol toekomst
dartele dolblije blijdschap
 
ik zie
 
je eindeloos groeien
lachende vreugde in je keel
uitgelaten zang in je stem
 
ik zie
 
verdiend stralend geluk
 
 
uit 'Met andere ogen' - 2005
Doris Dorné


gepost door admin 28.06.07 22:42 | permalink | reacties (1) | General
27.06.07
grens


Als mens balanceer je elke dag op de grens tussen verdriet en blijdschap.  Gisteren was niet anders.  Een telefoontje krijgen met slecht nieuws van iemand die je echt genegen is, dat raakt je en laat je niet meer los.  Om het met de tekst van één van mijn troostkaarten te zeggen: 'om stil van te worden, soms kleurt het leven anders'.  Zo was het gisteren dus.  Uit ervaring weet ik, hoe vlug alles anders kan worden, hoe heel je leefwereld een aardbeving ondergaat.  Hoe moedig en hoe sterk je je ook opstelt, de feiten zijn er en je kijkt er tegenaan.  Alleen jij, jijzelf, weet hoe het echt voelt binnenin.  Alleen jij, jijzelf, draagt de angst en het verdriet.  Gesteund door anderen, dat wel, maar vaak toch zo eenzaam in voelen en denken.  Daarom wil ik op het telefoontje van gisteren zeggen: ik ben er voor jullie, als jullie er nood aan hebben ... bel me.
De grens tussen verdriet en blijdschap is dun.  Zoons filmpje werd gisterenavond gespeeld (samen met de vier andere afgestudeerden van de animatie en drie van de afdeling film) in de cinemazaal 'Sfinx' te Gent.  Veel jong volk op de been voor dit evenement.  Natuurlijk ook de nodige fanclubs van thuis uit: ouders, broers en zussen, grootouders, tantes en ooms, neven en nichten en een schare vrienden.  Als ouder moet ik me een beetje inhouden, maar Zoons filmpje is prachtig geworden.  Een dubbele bodem, dat wel: het lugubere gekoppeld aan humor in een onderwerp, dat ons op het lijf geschreven staat.  Het verdriet om een verloren kind en broer, het tragische, de trauma's, de eenzaamheid, de verwerking ... de erfenis van Benjamin die Zoon op zijn beurt meedraagt. Al jaren is het mijn grootste bekommernis, hoe hij met de dood van zijn broer verder moet.  Hij goot het in een verhaal, beeldend en sprekend, want zo is het in het echte leven ... je gestorven kind, broer, leeft voor altijd met je mee.  Is niet langer tastbaar aanwezig, maar méér dan ooit voelbaar dichtbij.  Ondertussen is er al interesse voor Zoons filmpje.  Gisteren een interview voor de lokale televisie, die ook stukjes van zijn 'creatie' op het scherm zou tonen.  Ik kan er alleen maar blij en trots om zijn, maar het telefoontje van gisterenmiddag en de twee mensen mij erg genegen, waren geen ogenblik uit mijn gedachten, dat noemen ze balanceren op de grens tussen verdriet en blijdschap.
 
 


gepost door admin 27.06.07 13:17 | permalink | reacties (0) | General
25.06.07
stunt en vliegwerk


Om halfnegen deze morgen stond ik al in Nieuwpoort-Bad.  Een ingegroeide dikke teennagel verplichtte me tot het nemen van een afspraak met de podologe.  Verleden zomer had ik hetzelfde probleem en toen ben ik er zo'n drie maanden blijven mee lopen in de hoop, dat het euvel zichzelf zou verhelpen.  Stom natuurlijk, want mijn ganse teen zat ontstoken en het deed serieus pijn.  Dit keer was het niet zo erg, een stukje nagel was in mijn teen gegroeid en blijven zitten bij het nagelknippen.  Als het pijn doet moet je het zeggen, zij de podologe.  Mooi niet, er zijn erger dingen dan een weerbarstige teennagel. Toch blij, dat mijn voetje weer in orde is.
Deze namiddag een bezoekje aan de kapper gebracht.  Mijn haar maakte me nerveus en dan krijg ik moeite met mezelf. Ik heb van die fijne, sluike, rechte haren zonder volume. Een flink stuk laten knippen en buiten gekomen met een korte coupe. Echtgenoot vindt het maar niets, die ziet liever lange lokken.  Je oogt jong, zei hij.  Laat dat nu juist de bedoeling zijn hé, want ik voelde me een 'oude doka' bij het bekijken van mijn spiegelbeeld.
Zoon belde om orde op zaken te stellen voor morgen.  Het bleek kunst en vliegwerk om met de gekregen kaarten voor de vertoning van de eindfilms tot een compromis te komen.  Bovendien had hij drie dagen 'Graspop' achter de rug en was hij quasi niet om aan te spreken.  Maak je niet kwaad, klonk het door de telefoon, terwijl ik met moeite mijn mond had geroerd.  Tekort aan slaap tijdens het Metalfestival en de stress van de voorbije maanden eisen hun tol.  Een nachtje goed slapen zou hem deugd doen, alhoewel ik denk, dat daarvan niet veel zal in huis komen de volgende dagen.  Morgen dus de eindfilms en overmorgen proclamatie!


gepost door admin 25.06.07 19:59 | permalink | reacties (1) | General
24.06.07
regen


Kermis eind juni in Nieuwpoort, dat betekent ofwel héél erg mooi weer, ofwel regen.  Het is dus het laatste geworden dit jaar.  Naar de kermis met de kinderen, vond ik altijd een gezellig gebeuren.  Niet dat deze 'foor' veel te bieden heeft, je kunt de kramen op je twee handen tellen, maar de sfeer is toch altijd speciaal.  Bovendien kom je er veel vrienden en kennissen tegen.  Nu is het al een eeuwigheid geleden dat ik nog de moeite nam om er naartoe te gaan.  Als volwassene zonder kleine kinderen kun je slechts de markt eens rondlopen, en nog eens en nog eens (in vijf miuten geklaard), je kunt een pak friet kopen of zeven oliebollen voor zoveel (?) euro en 'that's it' (dat is het dan). Vroeger spraken mijn vriendin en ik af, dan gingen we samen iets drinken, terwijl onze kroost nog een ritje deed op de draaimolen of ging vissen bij de eendjes. Het is allemaal verleden tijd.  We verloren elkaar als vriendinnen uit het oog en onze kleintjes van toen zijn nu volwassen mensen.  Zonder kinderen mist de kermis zijn magie van kinderlach en pretoogjes, van het tegenstribbelen als de klok bedtijd slaat, zonder kinderen kermissen stelt bitter weinig voor.
De rommelmarkt in Gyverinckhove was deze morgen ook een natte bedoening.  Weinig standhouders en zij die er stonden, pakten rond elf uur al weer in.  Vriendin Monique hield, uit noodzaak, dan maar een garageverkoop. Nog een gemak als je ter plaatse woont.  Er is een tijd geweest, dat ik ook aan veel rommelmarkten deelnam.  Toen was het nog plezant, we vertrokken soms al midden in de nacht om toch maar zeker te zijn van een ideaal plaatsje (zot hé!).  Je vroeg een prijs voor je koopwaar en je kreeg die.  Nu pingelen de kandidaatkopers af, dat het niet mooi is.  Als het even kan, dan nemen ze het gratis mee.  Zelfs 'een appel en een ei' is al teveel gevraagd. Sedert een aantal jaar doe ik daar niet meer aan mee.  Er komt om de twee maanden een vereniging langs om overbodige dingen op te halen en die verkopen zij dan voor het goede doel.  Ze werken o.a. samen met 'moeders voor moeders' in Antwerpen.  Die mensen hebben er volgens mij meer aan, dan de rommelmarktafschuimers!
 
 


gepost door admin 24.06.07 17:24 | permalink | reacties (0) | General
23.06.07
kinderverdriet


Deze morgen stelde Philip Rotsaert, wonend in Hasselt, maar verknocht aan Nieuwpoort en benoemd tot ereburger van onze stad, zijn nieuwe dichtbundel voor in de Stadshalle.  Deze dichter (en rechter) verloor hier zijn hart en bezingt met zijn gedichten Nieuwpoort en omstreken.  Bovendien is hij een trouwe koper en lezer van mijn schrijfsels en daarom wou ik deze voorstelling niet missen.  Veel volk was er niet.  Poëzie spreekt weinig mensen aan en je moet hier al vaste voet aan de grond hebben, om mensen te motiveren en te bewegen.
 
Een huilend kind in een boodschappenkarretje, een rood aangelopen mama, die uit kwaadheid de verkeerde woorden zei, waar ze later misschien spijt van krijgt. De papa stond erbij en keek ernaar.  Het toneeltje raakte me.  Ook Benjamin huilde veel, ook ik deed zoals die mama, maakte me kwaad, strafte hem zelfs.  We wisten toen nog niet, dat hij dodelijk ziek was.  Hij moet zich zo ellendig, zo ziek en zo alleen gevoeld hebben.  Het schuldgevoel gaat nooit meer over.  Wenende kinderen zijn mijn zwakke punt.  Nooit denk ik nog 'verwend nest'.  Ik hoop, dat die mama haar zoontje vlug in de armen heeft genomen.  Een knuffel kan zoveel méér goed doen dan harde woorden.  Zie je, dit is de erfenis van Benjamin die ik meedraag.  Ik heb er zoveel uit geleerd, alleen ... ik kan niet meer goedmaken, wat ik toen verkeerd heb gedaan.  Huilende kinderen drukken me altijd met mijn neus op de feiten en al kun je wel zeggen: ik had geen weet, de klok is nooit meer terug te draaien.  Het zijn zo'n momenten waarop ik even moet slikken, omdat mijn gedachten veel meer denken en mijn hart veel meer voelt dan vroeger.
 
tussen schemer en licht
blik ik terug
 
mijn ogen
op jouw gezicht gericht
 
wat toen kon
kan nu nooit meer
 
je werd foto
je werd gedicht
 
voor beiden
was papier vereist
 
en mijn hart en denken
dat telkens weer
 
naar jou verwijst
 
 


gepost door admin 23.06.07 23:25 | permalink | reacties (0) | General
23.06.07
jury


Het nu al halftwaalf 's nachts, we komen net thuis van de Miniracing Club (de autootjes van Echtgenoot).  Nog geen tijd gehad vandaag, maar nu toch even spinselen dat de examenjury, die de eindfilms beoordeelt, bijzonder positief was over Zoons werk.  Het doek valt dus met glans over zijn studentenleven.  Mijn bewondering voor wat hij bereikt heeft, is oneindig groot.
Na de jury, is hij onmiddellijk met vriendin Veerle vertrokken richting 'Graspop', het jaarlijks Metalfestival in Dessel.  Toen ik hem belde, lag hij in hun tentje te luisteren naar de regen en zich te realiseren, dat alles afgerond is wat studeren betreft.  Het einde van een fantastische tijd, maar ook het begin van veel nieuws en een eigen leven (alhoewel, de voorbije acht jaren ook kunnen tellen voor een eigen leven, bij wijze van spreken).  We wensen hem en Veerle en de vele vrienden een tof, verdiend weekend toe!


gepost door admin 23.06.07 00:47 | permalink | reacties (1) | General
21.06.07
Benjamin


Nu het einde van het zoveelste schooljaar nadert, wordt het me nog maar eens zwaarmoedig om het hart.  Naast de blijdschap voor het slagen van Zoon Alexander, is er telkens weer het verdriet om mijn jongste, Benjamin.  Weten, dat er hier nog een student van twintig moest rondlopen, maar dat er nu enkel leegte is, doet verschrikkelijk veel pijn.  Ik stel me in stilte vaak de vraag wat Benjamin zou gestudeerd hebben, wat zijn interesses zouden geweest zijn, welke keuzes hij zou gemaakt hebben.  Zo fier als ik ben op mijn oudste, zo trots ben ik op mijn jongste.  Elke dag denk ik aan de kleine jongen van drie, die zich doodziek naar school sleepte (ondanks verschillende doktersraadplegingen, bleven we maandenlang onwetend over wat hem eigenlijk scheelde).  Elke dag denk ik aan dat moedige kereltje, dat zonder morren veertien chemokuren doorstond.  Hoe dat mini-mannetje drie weken lang de grote liefde van de verpleegsters op de bestraling was.  Hoe hij moederziel alleen achter die zware deur in het pîkdonker lag zonder een vin te verroeren.  Elke dag denk ik aan dat jongetje van toen al vijf, die na een pijnlijke beenmergpunctie zonder veel erg de lange gang van de kinderkankerafdeling kwam afrennen. Er zijn zoveel momenten bij gebleven, trieste en vrolijke.  Het jaar na de therapie was een jaar van genieten, elk moment maakten we tot feest voor hem, levend in de wetenschap, dat de kanker plots opnieuw kon toeslaan.  Toen dat moment gekomen was, zijn we dag na dag een stukje samen met hem gestorven.  Elke dag denk ik nog aan de manier waarop hij steeds meer een beetje van hemzelf moest inboeten, steeds minder kon.  Mijn mooie, kleine, lieve jongen van zes, die geen toekomst meer had en wist dat hij zou sterven en daar zo sereen mee omging.  Elke dag denk ik nog aan zijn onbaatzuchtige liefde en de bekentenis, dat hij zoveel van me hield.  Zes jaar, groot van hart en zo geliefd.  Mijn jongens waren twee zielen in één zak, broers door dik en dun, beste maatjes.  Een bijzonder tweetal!
 
ik beken ...
 
de pijn om jou
is na al die jaren
nog even groot
 
ik beken ...
 
mijn hart is vaak
een tranendal waar
verlangen in verdrinkt
 
ik beken ...
 
aan elke lach
hangt een rimpel verdriet
bewoond door jou
 
ik beken ...
 
mijn huid
voelt te strak
mijn lijf gaat vreemd
 
ik beken ...
 
hoe ik ook
worstel en vecht
ik raak er niet uit
 
ik beken ...
 
wie mij ziet
ziet me niet
 
ik ben immers ...
lach nooit zonder traan
geluk nooit zonder verdriet
 
Doris - april 2007
 
 


gepost door admin 21.06.07 21:49 | permalink | reacties (0) | General
20.06.07
eindmeet


Zoon zit in de eindfase van zijn studentenleven, de eindmeet is in zicht.  Samen met vriendin Veerle (ze vormen al vijf jaar een duo) zoekt hij een huisje voor hen beiden.  Ondertussen ben ik al zo'n beetje aan het 'hamsteren' geslaan.  Je weet wel, van die kleine dingen voor dagelijks gebruik waar uiteindelijk ook veel eurootjes voor nodig zijn.  Elk steuntje is welkom bij jonge beginners. 
Het brengt me terug naar de tijd, dat Echtgenoot en ik wilden gaan samenwonen.  Dat was toendertijd buiten de waard gerekend, mijn moeder vond dat dat niet kon.  Ja, ja, wij waren de vroege voorlopers van de hedendaagse jeugd, maar te volgzaam om tegen te stribbelen.  We gingen dus wel samenwonen, maar eerst huwden we, om de vrede binnenshuis te bewaren.
Als oudste dochter kreeg ik vaak te horen, dat ik het goede voorbeeld moest geven aan mijn twee jongere zussen.  Ik vind van mezelf, dat ik dat heb gedaan, maar geen van de twee is in mijn voetsporen gaan lopen.  Ze hadden er geen moeite mee om ongehoorzaam te zijn en hun eigen wil door te drijven.  En gelijk hadden ze.  Soms heb ik het moeilijk met dat brave meisje in mezelf.
Ooit volgde ik zelfs een assertiviteitscursus.  Dik tegen de goesting van Echtgenoot, die vindt dat ik tegenover hem al assertief genoeg ben.  Ja, het is altijd even schrikken als een 'ja-knik' mens opeens eigen standpunten in neemt en voet bij stuk houdt.  Ook vrienden vinden het raar en begrijpen er niets van als je dan je mening geeft of kritiek uit.  Het is bijzonder moeilijk te zijn wie je niet bent.  Die cursus bleef een paar maanden nazinderen, maar na een tijdje werkte het niet meer en verviel ik in mijn oude gewoontes en werd ik weer de oude ik.
Het studentenleven maakte van Zoon een bijzonder zelfstandig iemand.  Gedurende de vier jaar Biologie en nadien vier jaar Academie, bewees hij meer dan eens, een sterk karakter en groot doorzettingsvermogen te hebben.  Ik hoop, dat deze twee waardevolle eigenschappen hem in zijn verdere leven zullen brengen waar hij wenst te komen.  Hij mag best trots zijn op wie hij is!


gepost door admin 20.06.07 23:12 | permalink | reacties (0) | General
19.06.07
tevreden


Vanavond slaak ik een zucht van tevredenheid.  De zon was van de partij vandaag en een half uur geleden zaten we nog op ons terras.  Ben naar binnen gekomen om te kijken naar 'Emma'.  Ja, ik ben fan van deze televisiereeks, al van bij de eerste aflevering ben ik trouwe kijker en wie het niet met me eens is, dat ze zich in stilte hullen! 
Mijn moeder moest nog haar belastingsformulier laten invullen en dat hebben we dan deze morgen eerst en vooral gedaan.  Lang duurde het niet, alles zit immers al in de computer.  Mij een worst waarom we dan nog een aangifte moeten indienen.  We stonden vlug weer buiten.
Daarna samen boodschappen gedaan en 's middags een kleinigheid gegeten op ons terras.
Gezien mijn koffie-afspraak voor deze namiddag werd afgebeld, heb ik me méér dan nuttig gemaakt.  Eerst anderhalf uur platte rust genomen op mijn ligzetel, gewoon zalig.  Na mijn zonnebad, mijn schilderskleren aangetrokken, de ladder buitengesleurd, al mijn attributen samengezocht en vol energie begonnen aan het verdere buitenschilderwerk van onze ramen.  Het vereist wat stunt- en vliegwerk, maar de voldoening is des te groter.  Als apotheose nog alle ruiten rondom met  sop, spons en zeem te lijf gegaan.  Gegarandeerd dat we dan regen krijgen en kijk, op het ogenblik regent het hier pijpestelen.  In de verte dondert het, Frank de weerman had gelijk, de eerste, echt warme dag moet nodig geblust worden!
 
 


gepost door admin 19.06.07 22:47 | permalink | reacties (0) | General
18.06.07
doordeweeks


Een doordeweekse maandag met weinig nieuws.  Dorine kwam langs, ze moest bij de boekhouder zijn en die woont op een boogscheut hier vandaan. We liepen samen school tot het eind van ons hoger humaniora en waren ook vriendinnen.  Na het atheneum verloren we elkaar uit het oog (toch raar, hoe bepaalde mensen, die iets voor je betekenen, op een gegeven moment spoorloos lijken), maar toen Benjamin ziek was, nam Dorine weer contact op en zo zijn we weer met elkaar beginnen optrekken. Zij is het die mijn gedichten in kalligrafie zet. 
Na haar blitzbezoekje, ons huis de wekelijkse, grondige schoonmaakbeurt gegeven.  Ik hou van een huis dat proper en op orde ligt.  Het klinkt misschien raar, maar ik kan daar met volle teugen van genieten.  Je kunt me niet straffen met huishoudelijk werk, want ik poets graag, ik vind afwassen prettig en ook strijken is een aangenaam tijdverdrijf voor mij.  En toch ... nooit zal ik zeggen, dat ik 'huisvrouw' ben.  Zo'n lelijk woord.  Ik noem mezelf altijd 'moeder', veel warmer en inhoudelijk zo sterk als een rots.  Bij het boodschappen kwam ik deze middag een andere 'moeder' tegen.  Een praatje gemaakt van een half uur lang.  Over onze kinderen en dat wij nooit meer zonder zorgen zijn.  Haar dochter had haar juist gebeld, in tranen om een verloren liefde.
Al gaat het over liefdesverdriet of over examenstress, een moeder leeft en voelt intens mee met wat haar het liefste is op aarde.  We zouden het wel willen, maar we kunnen onze kinderen niet behoeden voor de dingen des levens.  Ooit maakten we hetzelfde mee en kijk, we hebben het overleefd.  Maar de tijden zijn veranderd.  Toen wij jong waren en we het 'afmaakten' met ons lief, bleven we uit elkanders buurt, we meden de plaatsen waar de ander kwam, zochten geen contact meer en lieten het wat rusten.  Vandaag de dag is daar geen sprake meer van.  Als een relatie eindigt, dan willen beide partijen vrienden blijven, want dat moet kunnen.  Volgens mij geraak je dan niet makkelijk los van elkaar.  Grote boosdoeners hierin zijn ook de PC (computer) en de GSM.  Een mailtje of smsje is zo verstuurd en hop ... ze zullen het nog eens samen proberen. Wij hadden deze technische snufjes niet ter beschikking, laat staan een gewone telefoon.
'Af' was 'af', heel soms kwam er nog eens een brief, maar als je die onbeantwoord liet, dan bloedde alles langzaam dood.  Ach ja, zoals onze ouders ons niet konden volgen, zo lopen wij nu achter op onze kroost en schudden niet begrijpend het hoofd (en bijten op onze tong) en hopen, dat de 'kids' op hun pootjes terechtkomen en het geluk vinden!


gepost door admin 18.06.07 22:32 | permalink | reacties (0) | General
 
:: Augustus 2017 (4)
:: Juli 2017 (3)
:: Juni 2017 (5)
:: Mei 2017 (7)
:: April 2017 (3)
:: Maart 2017 (6)
:: Februari 2017 (6)
:: Januari 2017 (9)
:: December 2016 (10)
:: November 2016 (7)
:: Oktober 2016 (19)
:: September 2016 (17)
:: Augustus 2016 (23)
:: Juli 2016 (20)
:: Juni 2016 (22)
:: Mei 2016 (28)
:: April 2016 (26)
:: Maart 2016 (29)
:: Februari 2016 (29)
:: Januari 2016 (31)
:: December 2015 (4)
:: November 2015 (5)
:: Oktober 2015 (1)
:: Augustus 2015 (2)
:: Juli 2015 (2)
:: Juni 2015 (2)
:: Mei 2015 (4)
:: April 2015 (2)
:: Maart 2015 (5)
:: Februari 2015 (3)
:: Januari 2015 (5)
:: December 2014 (4)
:: November 2014 (3)
:: Oktober 2014 (5)
:: Augustus 2014 (4)
:: Juli 2014 (3)
:: Juni 2014 (5)
:: Mei 2014 (6)
:: April 2014 (3)
:: Maart 2014 (7)
:: Februari 2014 (6)
:: Januari 2014 (6)
:: December 2013 (8)
:: November 2013 (6)
:: Oktober 2013 (5)
:: Augustus 2013 (6)
:: Juli 2013 (5)
:: Juni 2013 (5)
:: Mei 2013 (5)
:: April 2013 (6)
:: Maart 2013 (6)
:: Februari 2013 (5)
:: Januari 2013 (10)
:: December 2012 (8)
:: November 2012 (9)
:: Oktober 2012 (5)
:: Augustus 2012 (5)
:: Juli 2012 (7)
:: Juni 2012 (5)
:: Mei 2012 (7)
:: April 2012 (8)
:: Maart 2012 (7)
:: Februari 2012 (4)
:: Januari 2012 (8)
:: December 2011 (6)
:: November 2011 (7)
:: Oktober 2011 (6)
:: Augustus 2011 (7)
:: Juli 2011 (7)
:: Juni 2011 (5)
:: Mei 2011 (9)
:: April 2011 (7)
:: Maart 2011 (6)
:: Februari 2011 (7)
:: Januari 2011 (7)
:: December 2010 (8)
:: November 2010 (9)
:: Oktober 2010 (9)
:: Augustus 2010 (7)
:: Juli 2010 (7)
:: Juni 2010 (9)
:: Mei 2010 (10)
:: April 2010 (7)
:: Maart 2010 (12)
:: Februari 2010 (11)
:: Januari 2010 (14)
:: December 2009 (13)
:: November 2009 (10)
:: Oktober 2009 (10)
:: September 2009 (13)
:: Augustus 2009 (11)
:: Juli 2009 (9)
:: Juni 2009 (11)
:: Mei 2009 (12)
:: April 2009 (14)
:: Maart 2009 (13)
:: Februari 2009 (15)
:: Januari 2009 (17)
:: December 2008 (17)
:: November 2008 (19)
:: Oktober 2008 (14)
:: September 2008 (17)
:: Augustus 2008 (16)
:: Juli 2008 (17)
:: Juni 2008 (16)
:: Mei 2008 (13)
:: April 2008 (18)
:: Maart 2008 (22)
:: Februari 2008 (17)
:: Januari 2008 (21)
:: December 2007 (20)
:: November 2007 (23)
:: Oktober 2007 (25)
:: September 2007 (17)
:: Augustus 2007 (17)
:: Juli 2007 (21)
:: Juni 2007 (26)
:: Mei 2007 (27)
:: April 2007 (26)
:: Maart 2007 (3)