Poezie Doris Dorné
 
 

Maandelijks Archief: JUNI 2008


30.06.08
keramiek


Een half uur later dan voorzien raakten we gisterenmorgen in Houthalen-Helchteren.  We waren nochtans op tijd en stond uit bed, maar ja, voor we alles op een rijtje hadden duurde het nog even.  Slechts een kwartiertje over het gestelde uur vertrokken, moesten we nog bijtanken in Jabbeke, waar we een tweede vijftien minuten verloren.  Frans, Lut en Lore zaten ons al op te wachten, echt vroege vogels waren we dus niet.  Maaseik, locatie van de keramiekmarkt,  ligt op zo'n half uur rijden van hun thuisbasis.  Lore had een afspraak met haar vriend, die in Maaseik woont, en we brachten haar eerst ter bestemming, om daarna een gratis parkeerplaats te zoeken en naar de keramiekmarkt te trekken.  Het plein stond vol identieke kraampjes, 140 deelnemers in totaal.  Allemaal keramisten,  waaronder veel Nederlanders (je zit daar omzeggens op de grens met Nederland), Duitsers en er werd zelfs Frans en ook Nieuwpoorts gesproken (Chris doet al tien jaar mee aan dit keramiekgebeuren).  Lut en ik begonnen aan onze 'strooptocht'.  Zoveel keuze, zoveel verschillende soorten, zoveel moois!  We keken onze ogen uit, terwijl de mannen geduldig (toch in het begin) wachtten.  Echtgenoot was het gauw beu (Frans die bleef er gelaten onder) en we gaven hen de raad voor een kopje koffie te gaan op één van de vele terrasjes.  Ik durf het bijna niet vertellen, maar het duurde een volle drie uur voor we alle kraampjes hadden bekeken en zo'n beetje wisten waar er dingen stonden die ons aanspraken.  Ondertussen was de middag voorbij en wees de klok twee uur. De honger begon aan onze magen te knagen.  We beslisten om eerst iets te gaan eten en daarna nog eens de kraampjes langs te lopen.  In 'de Beurs' kozen Lut en Echtgenoot voor penne/ kip en Frans en ik voor tagliatelle/scampis.  Het was verschrikkelijk lekker en vooral de bediening beviel me.  Ik werd er vrolijk van, van het leuke en vlotte meisje dat onze bestelling opnam.  Zo'n enthousiasme vind je niet veel in de horeca (dat zouden we in de late namiddag wel ondervinden). Voldaan liepen we voor de tweede keer het marktplein op. Ik wou nog eens langs bij de keramiste, die voor mij (in opdracht van Ann) het kinderkankerfiguurtje, logo van het fonds, maakte.  Op die manier leer je altijd nieuwe mensen kennen en ik kreeg nu de kans, om haar persoonlijk te bedanken voor het prachtstukje dat mijn kast siert. Lut kocht bij haar een toffe vent (in gebakken klei, natuurlijk).  Na de betrekkelijke rust 's morgens, was het in de namiddag toch heel wat drukker en we besloten om stilletjesaan de terugtocht aan te vangen.  Frans reed ons naar de Maas, waar we in een tearoom met zicht op een waterplas, drie koffies en een kriek bestelden, die na twintig minuten nog steeds onze tafel niet gevonden hadden.  Het personeel was blijkbaar niet zo bij de pinken als het meisje in 'de Beurs'.  Bovendien werd al de vuile, afgeruimde vaat op de toog gestald en daar bleef hij staan tot nader order.  Nog nooit zoiets gezien.  En weet je wat?  't Is in die streek nog drukker dan bij ons aan de kust.  Mijn voeten!  We kruisten honderden fietsers en aan het veer stond een stroom mensen, die naar de overkant wilden en terug ... met fiets.
Ons uitje eindigde bij Frans en Lut thuis, maar eerst gingen we kersen plukken bij Oma (Luts ma, die ook vaak in het ziekenhuis was bij Joris).  Ik kreeg een volle zak mee. Daar zeg ik geen 'neen' tegen, want de kersenprijzen in de winkel of op de markt, swingen dit jaar echt de pan uit.  Als afsluiter van deze fijne dag, schoof Lut ons nog een kaasschotel voor (bij haar eten is altijd een festijn), waarna we de rit naar huis (langer dan twee uur) aanvingen.  Een fijne dag met fijne mensen (zeker voor herhaling vatbaar)!


gepost door admin 30.06.08 22:07 | permalink | reacties (0) | General
28.06.08
op post


Er stond een belangrijke racewestrijd op de clubkalender vandaag. En wat betekent dat?  Dat wil dus zeggen, dat de twee vrouwen (dixit: Claire en ik) verondersteld werden van op post te zijn.  Wat we ook waren, want de mannen die met miniatuurautootjes een veldslag leveren (bij wijze van spreken), kunnen niet zonder onze inzet.  Wij zorgen voor de lege magen en de dorstige kelen!  Voor een zaterdagochtend was ik dan al ontieglijk vroeg uit mijn bed, want de bestelling bij de bakker moest nog opgehaald en Echtgenoot wilde om acht uur al zijn deuren openen.  Na het bezoek bij de bakker, het creeëren van de 'krokmijnheertjes' (croquemonsieurs, voor de leken) en het bij elkaar zoeken van de benodigde attributen, reed ik met Claire naar het oord der opoffering.  Er was al veel volk op de racevloer en de mannelijke snelheidsduivels (hi,hi) testten met veel testosteron hun autootjes uit.  Gierende banden (bandjes), fluitende motors (motortjes) en 'piloten' die hun zenuwen trachtten in bedwang te houden.  Al bij al werd het een mooie wedstrijd.  Geen geroep, geen getier, geen gevloek ... we hebben het al anders meegemaakt! Fransen, Walen, Vlamingen, Brusselaars, een mengelmoes mensen respectvol naast en met elkaar.  Onze regering kan hier een puntje aan zuigen.  Eigenlijk is de veertigjarige hobby van Echtgenoot bewonderenswaardig.  Wie hij al niet samengebracht gekregen heeft op de club, je houdt het niet voor mogelijk. Bovendien mag het gezegd, dat hij in de loop der jaren al meermaals werd gefeliciteerd door deelnemers, voor zijn inzet, voor de warmte die ze ondervinden op de Nieuwpoortse club, voor de vriendelijke ontvangst, voor het goede verloop van de wedstrijden, voor zijn integriteit.  Je moet het eigenlijk maar doen, hé.  Na de race zijn we nog iets gaan eten met Claire, Wim, Bert en Gregory.  Een gezellige afsluiter!
Zoonlief zit ondertussen, samen met Veerle en een rits vrienden, van gisterochtend acht uur al op het jaarlijks Graspopfestival. Hij blijft er drie dagen hangen.  Nichtje Caro moest er gisteren, als job, blikzakjes uitdelen, ze keek haar ogen uit. Dit is immers het festival van hard metalfans, de gothics, de hardrockliefhebbers, totaal haar genre niet.  Met haar groene topje trok ze nogal de aandacht. Geen wonder, iedereen loopt daar zo'n beetje in het zwart (letterlijk) en lange haren zijn er bijna een must. Zoonlief voelde waarschijnlijk een steekje jaloezie, toen hij hoorde, dat ze zomaar backstage kon rondlopen.  Zelf was ze totaal niet onder de indruk, ze heeft geen flauw benul van al wat daar belangrijk is als artiest.  Graspop kon haar echt niet bekoren.  Voor elk wat wils, nietwaar?
Ondertussen vond ik een plaatsje voor de prachtige, ingelijste affiche, die Louisa me gaf.  Het felrood contrasteert mooi met de meubels en staat eigenlijk voor de rode draad, die Benjamin ook in haar leven werd.  Ik ben nog altijd zwaar onder de indruk van dit onverwachte gebaar, dat méér dan woorden vertolkt wat ik en onze vriendschap  betekenen voor haar.  Héél veel, dat is zeker. 
Morgen gaan we voor een dagje Limburg.  Op uitnodiging van Lut en Frans (vrienden van op de kinderkankerafdeling) trekken we in de vroege ochtend naar Houthalen-Helchteren, om daarna samen met hen de keramiekmarkt in Maaseik  te bezoeken.  Het wordt dus weer vroeg uit bed.  Relaas volgt later.
 


gepost door admin 28.06.08 22:27 | permalink | reacties (0) | General
26.06.08
ontroerend


De kapster mat me een korte coupe aan (fris en gemakkelijk tijdens de warme zomermaanden).  We hadden het over onze zonen en hun studies, over de reacties en opmerkingen van vrienden en kennissen.  We verloren beiden immers een kind, elk op een verschillende  manier, maar het verdriet dat we dragen is identiek.  Door zo'n verlies, ga je de dingen met andere ogen bekijken, anders inschatten.  Zo leer je bijvoorbeeld de echte waarde van een kind kennen en wordt het vuur, waardoor je voor je kinderen wil gaan, nog veel groter.  Vrienden en kennissen, zelfs familie, kunnen of willen dat niet altijd begrijpen.  Er worden opmerkingen gemaakt, die kwetsen.  Er komen reacties waar je je niet goed bij voelt. Alsof je altijd verantwoording moet afleggen over wat er in je hart om gaat.  Eén ding weet ik zeker, we hebben Zoonlief zijn tweede studie gegund, we lieten hem zijn droom waarmaken, hij heeft ons niet teleurgesteld. Nu halen Echtgenoot en ik zoveel voldoening uit het feit, dat we hem die mogelijkheid konden geven en gaven.  We zijn allebei dik tevreden over onze Zoon (en onszelf)!  Nooit teveel luisteren naar wat anderen te zeggen hebben, is mijn motto.  Wat niet wegneemt, dat bepaalde opmerkingen soms diepe wonden slaan, zoals bij mijn kapster.  Een paar uur later kwam Louisa op bezoek.  Ze stond voor de deur met een reusachtig cadeau, ik werd er verlegen van.  Ook lekkers voor bij de koffie had ze meegebracht: aardbeien en ijs = coupe fraises!  Maar nu meer over haar geschenk.  Er hing een briefje aan.  Een prachtige tekst, die me tot in het diepst van mijn hart ontroerde (yep, ik heb gehuild).  Het cadeau zelf was een rode affiche, zwart omkaderd, met namen van dichters en toneelspelers, waarvan de eerste 'Benjamin' was.  Louisa had die affiche zien hangen in de Bourla schouwburg in Antwerpen, tijdens het huldebetoon aan de gestorven Hugo Claus. Ze moest en zou die affiche hebben, het kostte heel wat voeten in de aarde, maar het is haar gelukt!  Nu moeten jullie weten, dat Louisa en ik elkaar leerden kennen door een affiche die verwees naar mijn eerste dichtbundel (1995).  Haar grote liefde is theater en zelf is ze een pracht van een woordkunstenares.  In de jaren die volgden, stelde ze de meeste van mijn dichtbundels voor en een tijd geleden deden we samen het verhaal van Benjamin.  Benjamin is dus ook voor een deel in haar leven verweven, al heeft ze hem nooit gekend.  Tijdens één van de Theater aan Zee uitvoeringen in Oostende, na een stuk over een overleden zoontje, zag ze bij het buitenkomen van de zaal, op een nieuwbouw staan: residentie Benjamin - bouwheer Jonckheere. En nu in de Bourla ... 'Ik kom Benjamin overal tegen', zei ze me deze namiddag en daarom wou ik jou absoluut deze affiche schenken.  Haar familieleden raadden het haar af, gelukkig volgde ze haar buikgevoel en haar hartenklop, want zeldzaam zijn de mensen die dat durven. Dit is iets, dat ik zeker mijn kapster moet vertellen. Het heeft me tot tranen toe geroerd!



gepost door admin 26.06.08 22:40 | permalink | reacties (0) | General
24.06.08
jong


Overal zie je jonge mensen met blije, ontspannen gezichten, genietend van de zon en de vrijheid.  De examens zijn achter de rug en dat laat niemand aan zijn hart komen.  Groepjes jongens en meisjes, lachend en giechelend, zetten nu reeds vrolijk de zomervakantie in (of ze volgende week nog zoveel pret zullen hebben bij het afhalen van hun examenpunten, dat weet ik niet). Verliefde koppeltjes maken extra vrije tijd voor elkaar en hebben enkel oog, zij voor hem en hij voor haar. Wat is het leven toch mooi op je zestiende, zeventiende, achttiende!  Mondig is ze ook, de jeugd van vandaag, frank van tong, een mens mag al eens niet meer lachen.  Deze namiddag stapten twee meisjes van ongeveer vijftien (denk ik toch) binnen in de juwelierszaak waar Fabienne en ik op dat moment rondneusden.  Eén van de jongedames vroeg aan de winkeluitbater, of ze één van haar sieraden kon laten smelten.  Het gezicht van de man sprak boekdelen en wij twee barstten in lachen uit.  Weet je wat dat jong ding ons nariep?  'Lach een beetje met jullie zelf!', een stekelvarkentje had er niets aan.  We bleven er de ganse namiddag binnenpretjes over hebben, zo mondig en stekelig waren wij vroeger toch niet. We moesten dat overigens niet proberen.  Neen, wij waren véél te braaf, volgden de wet die onze ouders voorschreven en wisten op die leeftijd nog van toeten of blazen.  Ik spreek hier voor Fabienne (die elf jaar ouder is dan ik en nog uit een ander tijdperk stamt) en mezelf, mijn twee jongere zussen, hadden al meer in hun mars! Volgens een gelezen artikel zit dat 'brave' in je genen.  Ik had liever een beetje stoutere genen gekregen, wie weet waar ik dan was beland.
Goed nieuws was er al van Scarlet, mijn jongste nichtje, die slaagde  in haar laatste jaar humaniora en na de zomervakantie haar hogere studies kan aanvatten.  Ook Elien van Claire en Wim deed het fantastisch in haar eerste jaar logopedie: geen enkele tweede zit!  Proficiat dames, doe zo voort.  Zoonlief kreeg gisteren, na drie maand werken, prachtige punten op zijn eerste evaluatie. Hij was in zijn nopjes en is nog altijd superpositief over zijn job en de mensen waarmee hij  samenwerkt.
Straks is het Sara-avond en dus ga ik me in de zetel nestelen voor de laatste vier afleveringen van mijn favoriete programma.  Echtgenoot slaat op de vlucht, een beetje opkuisen in de raceclub, bij zoveel flauwekul (zijn woorden).  Fijn, heb ik het huis alleen.  Meedoen aan de Sara-mania, dat is er voor mij teveel aan, maar een aflevering missen, no way!  Zaterdag was het Sara-dag in Gent.  Zo'n 25.000 Sara-fans kwamen er op af.  Het moet die acteurs een fantastisch gevoel gegeven hebben, om op handen gedragen te worden door zo'n massa.  Zoiets zullen ze van hun leven niet meer meemaken, gewoon hartverwarmend.  Na vanavond kan de zomer dus echt beginnen, want andere programma's spreken me niet aan en de televisie speelt op warme zomeravonden voor mij geen rol.  Laat het mooie weer nu maar komen, zodat we elke avond optimaal kunnen genieten van zwoele nachttemperaturen met een drankje in aangenaam gezelschap. Leve de vakantie!


gepost door admin 24.06.08 19:14 | permalink | reacties (0) | General
22.06.08
arbeid adelt


De mannen zijn het land uit, een ganse dag gaan racen in het Nederlandse Uden.  Straks rij ik richting Handzame, een afspraak met Claire en Karin, ook twee tijdelijk mannenloze vrouwen.  Geen nood, wij kunnen dat aan.  Vanmorgen om broodjes gereden en ontbeten bij Fabienne. Ons huis is momenteel een oase van rust!  De radio legde ik het zwijgen op, soms kan een mens al eens een beetje stilte gebruiken (Echtgenoot kan niet zonder radio en hij durft de decibels nogal vrij spel geven).  Buiten kakelt een kip zonder kop, ze raakt haar ei precies niet kwijt (zoals zovelen).  Er staat nogal wat wind, waarschijnlijk blijven we daardoor gespeend van de voorspelde onweersbuien (die waaien sowieso richting binnenland).  Vanuit het raam zie ik windstoten spelen in het loof van de bomen.  Prachtig zoveel tinten groen, die golven maken als waren ze de zee.  Ooit schreef ik eens een korte tekst over 'groen', na een namiddag op ons terras met Zoonlief, die toen nog jaren jonger was.
 
gezeten in groene stoelen
aan de groene tafel
onder het groene tentzeil
midden honderden schakeringen groen
van lentegroene bomen
hou jij, nog groen achter de oren, je betoog
en opeens, opeens ... voel ik mij een groentje!
 
Enfin, de afwas is afgewerkt, het bed is opgemaakt, de was werd opgehangen, mijn 'boekhouding' bijgewerkt ... een vruchtbare zondagmorgen.  Arbeid adelt, zegt men.  Gisteren bij het wandelen in Bad, zag je aan alle winkels kaartjes hangen: verkoopsters gevraagd, fulltime - halftime.  We kwamen ook enkele bekenden tegen.  Vrouwen, die de leeftijd van echt jong al lang voorbij zijn en die nu op zaterdag en zondag tot winkelbediende promoveerden.  Wat drijft hen, om nu nog te gaan werken?  Voelen ze zich 'onnuttig'?  Eerlijk is eerlijk, ook ik heb soms dat gevoel, vooral doordat anderen er mij opmerkzaam op maken, dat ik eigenlijk 'niks doe'.  Zo ook verleden zondag, toen we thuiskwamen van ons etentje met Jurgen en Conny.  Ze wilden toen niets meer drinken, omdat ze 's morgens weer aan het werk moesten.  Echtgenoot deed er een schepje bovenop, 'jij moet toch niet werken' zei hij, doelend op mij natuurlijk. Kijk, daar krijg ik het van op mijn heupen! Ik denk dat ik vaak méér in één dag doe, dan hij in twee dagen.  Ondergetekende is tijdens de week altijd de eerste uit bed: koffie zetten, boterhammen smeren.  Tegen het tijdstip dat de man des huizes de woonst verlaat, zijn mijn schotels al afgewassen en ben ik al druk bezig met de voorbereidingen van mijn wekelijks schoonmaakprogramma en, laat ik daar niet kleinzerig over doen, mijn 'menselijke' afspraken.  Waarom neemt iedereen altijd voor waarheid, dat een thuisblijvende moeder de ganse dag op haar luie kont zit?  Je maakt daarin een keuze en laat dat dan de beste keuze voor jou zijn.  We hebben het als gezin met één inkomen beslist niet makkelijk gehad en ja, de rekening kleurde soms al eens rood. Maar ... we hebben toch mooi met onze eigen handen ons eigen huis gebouwd (met dank aan mijn vader), na school vonden de kinderen me altijd thuis, toen Benjamin ziek werd kende ik geen 'werkobstakels' en kon ik er elk moment van de dag voor hem zijn, Zoonlief ging voor twee studies en was acht jaar lang student (wat we hem méér dan van harte gunden, want hij is het méér dan waard) en dat allemaal zonder een tweede inkomen, maar wel met de nodige bibbers op financieel vlak, dat durf ik best bekennen. En toch raakten we er, want we waren/zijn niet echt veeleisend ... we kicken niet op grote televisies of blitse auto's, reizen is aan ons niet besteed ... we zijn rap kontent!  Ik wil dus geen blikken meer, die zeggen 'luie trien' of 'nietsnuttige dame', want ik vind, dat ik me tijdens de voorbije bijna drieënvijftig jaren beslist al van een nuttige en niet luie kant heb laten zien, zij het dan niet op een buitenshuize werkvloer.  Tot daar dit zondagse sermoen, carpe diem! Na de middag de wagen genomen en naar Handzame gereden, Claire opgepikt en dan naar Boezinge doorgetuft.  Karin had voor taart gezorgd, na de koffie trokken we naar Ieper voor een bezoek aan de 'braderie' ofte 'toogdagen'.  Veel volk op de been.  De achtjarige tweeling van Karin, Niek en Niels, gedroegen zich voorbeeldig en het werd een leuke namiddag.  Al bij al viel het weer veel beter mee dan de gegeven voorspellingen (Armand Pien kon er in zijn tijd meer van dan de gesofisticeerde computers van vandaag).  Ook voor het avondeten rekende Karin op ons, de 'krokmijnheren' smaakten bijzonder lekker.  Daarna Claire veilig thuisgebracht en de terugweg aangevat.
 
 


gepost door admin 22.06.08 12:29 | permalink | reacties (0) | General
21.06.08
terug


We zijn nog maar eens zaterdag en ik ben pas terug thuis van een 'slenternamiddagje' met Fabienne.  In Nieuwpoort Bad rijzen de nieuwe winkels als paddestoelen uit de grond, als je daar een week niet rondliep, dan sta je versteld van alle veranderingen.  Fabienne was er al niet meer geweest sedert de Paasvakantie, dus dat kan al tellen.  Wij vandaag samen winkel in, winkel uit.  Het was er rustig, alhoewel er nu al kortingen werden gegeven op de zomercollectie (de tamtam deed zijn werk nog niet, maar dat komt wel!).  Niets gekocht, nothing, noppes ... we feliciteerden onszelf om ons 'sterk karakter', een mens mag zichzelf soms eens figuurlijk in de bloemetjes zetten.  Knip op de geldbeugel, het geeft bij tijden een goed gevoel.  Mijn eerlijkheid gebied me echter te bekennen, dat ik 's morgens in alle vroegte al tot in Veurne (jaarlijkse braderie) was gereden en daar viel voor een paar zomerschoenen aan de helft van de prijs.  Ach ja, over zo'n akkefietje maken we geen drama.  Zoonlief en vriendin Veerle waren eventjes op 'blitzbezoek'.  Om middernacht geland en om half drie deze namiddag al weer met de noorderzon vertrokken.  Stapje per stapje gaat het iets beter met Veerles moeder, ze ligt nu al een maand in het ziekenhuis.  Maandag begint haar echte revalidatie, laten we hopen, dat die snel resultaat oplevert, zodat ze binnen niet al te lange tijd naar huis kan.  Ik weet, dat je als een berg opkijkt tegen een maandenlange behandeling, maar de dagen rijgen zich aaneen en voor je het weet is het einde van de therapie in zicht (wij kregen ooit een jaar therapie voor Benjamin voorgeschoteld en het eerste moment is paniek, want je weet aan geen kanten hoe je zoiets moet rooien, maar je doet het en later sta je versteld van de snelheid waarmee de tijd je leven beheerst).  Niettemin, is dit geen troost voor Veerles moeder, want zij zal het moeten doen, terwijl anderen toekijken en haar trachten tot steun te zijn (wat overigens niet altijd makkelijk is).  Ook Maurits is terug van weggeweest na drie weken Benidorm.  Het luilekkerleventje aan de Spaanse kust is voorbij.  Hij ziet er goed uit, bruingebrand en scherp van tong. Kalmer dan voordien is hij niet, eerder pinniger en vinniger, zou ik zo zeggen, maar we nemen dat met een korreltje zout, want we kennen hem! 
Wim, de gevoelige jongen, de aaibare man (zijn eigen woorden) vertelde gisteren op de clubavond het verhaal van zijn lerares Frans (ooit).  Hij hield er zowaar een trauma aan over!  Een echte heks, beweerde hij en als ze in zijn ogen keek, begon hij te beven en te bibberen. Of ... hoe een jongen van zeventien, de daver op het lijf kan hebben voor een lerares!  En ik die dacht, dat alleen de meisjes de docenten vreesden.  Misschien heeft Wim ook wel een vrouwelijk kantje. Overigens, volgende week telt hij éénenveertig lentes, de tijd van de midlifecrisis, de penopauze, de identiteitscrisis en al wat het 'ouder' worden meebrengt. 


gepost door admin 21.06.08 18:14 | permalink | reacties (0) | General
19.06.08
zeven stuks


Christiane leerde ik kennen via mijn dichtbundels. Ook zij verloor een zoontje aan kanker, nu al meer dan dertig jaar geleden.  Marc had net als Benjamin een neuroblastoom, een tumor uitgaande van het zenuwstelsel en was ook pas zeven toen hij stierf.  Het schept een band, hoe triest het verhaal achter die band ook is.  Het schept begrip, want wie weet beter dan wij hoe ons kind geleden heeft?  Wij hadden dan wel al het 'voordeel' (wat een woord!), dat er op de kinderkankerafdeling ontzettend veel veranderd was naar kinderen en ouders toe.  Als Christiane haar verhaal vertelt, dan krijg ik meer de indruk van 'gevangen' kinderen dan van 'doodzieke' kinderen.  Al de patiëntjes droegen in de tijd (het was van moeten) hetzelfde, gestreepte pyamaatje.  Bezoek was slechts toegelaten in de namiddag, terwijl televisie, telefoon, spelleidsters, boekenkarren, clowns ... slechts 'toekomstmuziek' waren.  De kleintjes hadden zelfs geen bel om de verpleegsters te roepen.  Ik kan het me moeilijk voorstellen, maar toen was het harde realiteit (ook andere ouders deden me dit verhaal).  Wij werden op handen gedragen, de kinderkankerafdeling was een veilige haven, ouders bleven de ganse dag bij hun kind en namen een deel van de verpleging over, er was televisie, video, nachtlampjes, telefoon en animatie ... het was er zo goed, dat Benjamin na drie weken bestraling (het einde van dertien maanden therapie) niet meer naar huis wou.  Als Christiane over haar ervaringen vertelt, dan rijzen mij de haren ten berge, maar ja, de mensen wisten niet beter.  Nu, zo'n achttien jaar na onze intrede op de afdeling, is er weer veel veranderd.  Niet altijd ten goede overigens, want ouders stellen vaak hun eigen wetten en zijn nooit meer tevreden.  Zij hebben niets anders gekend, dan de 'luxe' van een optimale opvang.  Wij zagen wat er nog tekort was, waar de noden lagen en als ouders gingen we ervoor en warmde het ons hart, te zien dat we ook een inbreng hadden er daarvoor gewaardeerd werden.  Ze zouden eens moeten praten met moeders als Christiane, maar misschien raakt het wel hun kouwe kleren niet.  Christiane komt vaak op vakantie naar de kust en dan spreken we af.  Zo dus gisteren ook, een kopje koffie met een pannenkoek of twee gaat er altijd in. Daarna reden we tot bij ons, want ze wou toch mijn nieuwe interieur eens zien.  Bij binnenkomst hoorde ik iets, dat op het irriterende geluid van een losgeslagen wesp leek.  Een wesp was het niet, maar wel zeven bijen, die volledig over hun toeren, een concert aan het geven waren in de woonkamer.  Ik ben niet bepaald voorstander van die beestjes en de vraag was nu maar ... wat te doen?  Buiten wilden ze niet en binnen konden ze niet blijven.  Sorry, maar ik heb allesbehalve dierenliefhebbend gehandeld ... de insecticidespuitbus erop (Christiane en ik waren naar buiten gevlucht, want een mens zou zelf van zijn stokje draaien van die vuiligheid) en in een mum van tijd waren er in één slag zeven lijken.  Tja, op zulke momenten voel ik me nogal moorddadig.  Tot op dit ogenblik vallen er nog geen nieuwe exemplaren te bespeuren, maar volgens Echtgenoot moet ik ze laten leven tot hij thuis komt, hij zal dan wel de nodige maatregelen treffen (zegt hij).  Allemaal goed en wel,  maar dan blijf ik wel niet in mijn huis zitten met die beestjes!
Deze morgen kwam ik via een wegomlegging terecht in de straat waar ik als kind ooit twee jaar woonde.  Mijn vader bouwde er met eigen handen ons huis, maar familieruzies zorgden er voor, dat we na twee jaar met de Noorderzon vertrokken.  Toch spreekt die straat en omgeving me nog steeds aan, alsof mijn kindervoetstappen er zijn blijven kleven.  Ik herinner me nog de vriendjes en vriendinnetjes van toen, het dikkopjes vangen in de gracht, de boer die ons achterna zat in de voor ons verboden wei, de hoge duinen achter onze straat, de twee oudjes met de papegaai, het televisiekijken bij buurvrouw Anna, het eindje stappen naar de halte van de schoolbus ... en ik vind het verschrikkelijk, dat mijn ouders ooit dat huis hebben verlaten voor een domme familievete, want het is er prachtig wonen.  Ik vraag me af, wie er nu door de kamers loopt, in de keuken kookt en zalig geniet van de zon in de bijbehorende, immense tuin.  Nostalgie naar een stukje 'ons' na vijfenveertig jaar!


gepost door admin 19.06.08 12:42 | permalink | reacties (0) | General
17.06.08
zandvoeten


Prachtige dag!  Deze morgen naar Moeder gereden voor de wekelijkse boodschappen.  Veel had ze niet nodig, we zijn dan maar in Nieuwpoort-Bad gebleven, daar vind je heden ten dage overigens ook alles.  Een groot verschil bij vroeger, toen je de winkels met een vergrootglas moest zoeken.  We leefden omzeggens in een stukje 'einde wereld'.  Nu heeft die wereld, sedert enkele jaren, ons badstadje ontdekt en en barst het uit zijn voegen.  Winkel na winkel rijst uit de grond, een stroom zestigplussers vlucht het binnenland uit en komt hier de grijze aangroei versterken.  Help, we verzuipen in het materialisme en de 'aangespoelden'!  Maar ... wat nooit verandert en voor altijd en eeuwig zijn charme behoudt: de zee, het strand en alle toebehoren.  Moeder woont in een appartementsgebouw gelegen op het mooiste stukje Bad, dichtbij het staketsel, de in zee uitmondende IJzer, het Loodswezen.  Ze zit omzeggens (en wij vroeger ook) met haar neus op het strand.  Telkens ik daar buiten kom overvalt me het gevoel van bewondering en verwondering voor dit stukje grootse natuur.  Ook de man die de stelling aan de achtergevel van het gebouw moest afbreken (de renovatiewerken zijn teneinde), stond, vanop de blauw arduinen drempel, het panorama te monsteren.  'Mooi hé,' zei ik (een beetje chauvinisme kan nooit kwaad) en hij verzuchtte: 'Jàààà!'.  Ik groeide van een centimeter of tien, alsof dat stukje schoonheid mijn verdienste was. Bah, als kind van de zee mag ik best trots zijn.  Samen met Moeder na het middageten richting strand getrokken en op blote voeten in het warme zand gewandeld.  Zalig, nu de zonnekloppers nog niet 'en masse' van de partij zijn.  Ik neem me voor, om bij elke zonnestraal in full speed naar zee te trekken, al was het maar om een uurtje te wandelen. Even later nog een bankje gedaan op de zeedijk, beetje mensenkijken, altijd leuk en ontspannend. De rest van de namiddag thuis doorgebracht op ons terras, midden het groen. Wat een luxe! Zij die daar jaloers op zijn, moeten hun ambities maar aan de kant zetten en wat eenvoudiger gaan leven ... men zegge het voort.
Beste Wim, gevoelige jongen, neen 'slotracen' is niet 'chillen'.  Slotracen is in 'overdrive' raken en soms de controle over het 'hobbystuur' verliezen.  Gelukkig zijn er daar dan altijd de twee 'barmoeders' om de heren tot rede te brengen en tot kalmte te manen (ha,ha)! Ik zei het toch vorige vrijdag, Claire en ik, wij zijn de goudhaantjes (euh, kippetjes) van de club.
 


gepost door admin 17.06.08 19:10 | permalink | reacties (1) | General
16.06.08
'chillen'


Zaterdagavond waren we uitgenodigd op een 'chillout party', naar aanleiding van een vijfentwintigjarig huwelijk.  'Chillen' een veel gebruikt woord bij de jeugd, wil volgens mij zeggen: ontspannen, genieten, ontstressen. Het feest ging door in een nieuwe manège te Oostduinkerke,  een gespecialiseerde firma verzorgde de 'catering' (het hele organisatiegedoe).  Je kon er frietjes (zeg maar frieten), stoofvlees, pasta, waterzooi, eten. Lekker!  Zittend op het terras of rechtstaand aan een hoge tafel, 'walking dinner' noemen ze dat.  Dankzij het mooie weer was het mogelijk om van het terras gebruik te maken, alhoewel het later op de avond toch wat te frisjes werd.  Veel bekenden waren er niet, wij horen niet tot die vriendenkring, maar in plaats van geschenken waren de genodigden gevraagd een gift te doen voor het Kinderkankerfonds, vandaar dat Echtgenoot en ik tussen fuivende, ons onbekende mensen zaten.  Gelukkig was Isabelle, de persfotografe ons niet vreemd.  Zij had de opdracht de aanwezigen in 'the picture' te nemen. Eerst waren de meesten een beetje op hun weerhouden, maar na enkele glazen reageerden ze al helemaal anders!  Later op de avond trad de enige, echte Eddy Wally op. Een klein mannetje op witte laarsjes met hoge hakken.  De vrouwelijke fuifnummers vielen hem letterlijk om de hals, terwijl hun mannelijke wederhelften met de GSM in aanslag, de nodige bewijsstukken verzamelden voor het thuisfront.  Ik, de nuchterheid zelve, stond er hoofdschuddend bij en keek er naar.  Zonder podium was dit frêle ventje, met de overigens mooie stem, een makkelijke prooi voor dames met verhoogd alcoholgehalte in het bloed.  Na elk gezongen liedje vroeg hij: 'ies evrybodie heppie?'  Zijn vrouwelijke fans joelden 'yes!', zwaaiden met de armen, hotsten en botsten op de dansvloer.  De avond was nog jong toen we huiswaarts keerden.  In mijn oren floten de muzikale decibels nog na.  Je wordt oud papa, je wordt oud mama!
Gisterenavond een rustiger en aangenamer paar uurtjes doorgebracht met Jurgen en Conny.  Iets gaan eten in 'The Sailors', een etablissement dat al jaren gerund wordt door Ingrid, een vroegere klasgenote van me.  Eén van mijn favoriete adresjes. 't Was lang geleden, dat we nog eens afspraken, maar zij zitten in de verbouwing en hebben weinig vrije tijd over voor andere dingen. 
Zoonlief is terug in het land.  Hij en Veerle hadden een fantastische week in Annecy.  Wie weet wat hier nog allemaal uit groeit?  De zware revalidatie van Veerles moeder begint volgende week. Laten we hopen, dat ze zichzelf genoeg kan motiveren om aan de slag te gaan.  Het moet verschrikkelijk zijn, om jezelf niet te kunnen behelpen en voor alles en nog wat iemand nodig te hebben, verplicht zijn elke beweging weer aan te leren ... frustrerend.  We duimen voor haar!


gepost door admin 16.06.08 18:39 | permalink | reacties (1) | General
14.06.08
bijbenen


Eventjes bijbenen in spinselland! De dagen gaan zodanig vlug voorbij, dat je er geen erg in hebt opeens oog in oog te staan met alweer een nieuw weekend.  Vorige donderdag reed ik naar Zus in Oostakker.  Het regende dat het goot en eerlijk gezegd, het is niet echt mijn ding om in de gietende regen de drukte op de autostrade te trotseren.  Zus dacht al, dat ik onze afspraak zou afzeggen, maar ik zei tegen mezelf: 'het kind niet uithangen hé, Dorné' en ben dus toch richting Gent getrokken. Het stuk tussen Jabbeke en tot kort achter Beernem is een ware hel als het water met bakken uit de lucht valt.  Je ziet geen steek voor je ogen, laat staan, dat je de rijstroken kunt onderscheiden.  Het zweet stond in mijn handen en schoenen, maar je mag niet altijd aan je angst toegeven, want dan ga je steeds minder doen en voor je het weet zit je vastgeroest in je zetel en kom je nergens meer.  Ik ben er niettemin heelhuids geraakt, Zus was nog aan het dweilen, maar mijn komst maakte daar vroegtijdig een einde aan.  Daar zijn zussen voor!  De regen bleef de ganse dag vallen en dan hebben we maar een paar winkels gedaan, om de tijd te passeren.  Zonder de nichtjes, die zitten momenteel in de stressie examenperiode.  Rond vier uur in de namiddag begon ik aan het traject 'terug naar huis'.  Eerst zo'n vijftien minuten in de file richting autostrade (Gent-Zeehaven krioelt van de vrachtwagens), maar daarna ging het vlotjes.  Nog altijd was de regen niet te stoppen en ik kwam in een aantal fikse buien terecht, maar hier bij ons had de zeewind de lucht al open geblazen en kleurde het blauw tussen de wolken.  Ik slaakte een zucht van opluchting ... nergens is het beter dan hier!  Gisteren belde Louisa me op, om te vragen of ik haar uit de brand kon helpen.  Zij baat samen met haar man, Jean, een bed & breakfast uit op nog geen vijf minuten van bij ons.  Louisa is woordkunstenares (deed al veel voorstellingen van mijn dichtbundels) en moest 's avonds de tweejaarlijkse tentoonstelling 'Kunst rond de torens' openen, terwijl Jean in de Antwerpse contreien vertoefde.  Of ik een uurtje (tot zeven uur) wou thuiswachten tot alle gasten gearriveerd waren?  No problem ... ik naar ginder.  Het eerste koppel belde aan rond zes uur, het tweede gezin met drie kindjes, een half uurtje later.  De laatste familie liet op zich wachten, vrijdagavond is fileavond!  Om kwart voor acht waren ze er. De ene familie had de kleenex vergeten, de andere was papflesverwarmerloos.  Ik hoop, dat ze het opgelost gekregen hebben, want ik ga natuurlijk niet rondneuzen in Louisa's huis en al haar kasten openen.  Bed & breakfast, het lijkt me leuk, maar heel intensief werken.  Het bracht me terug naar de tijd, toen ik in een immobiliënkantoor werkte ... al die verschillende mensen, die je ontmoet, al die verschillende karakters ... je kunt er boeken over schrijven.  Oh ja, het was gisterenavond natuurlijk ook nog wekelijkse raceavond op de club van Echtgenoot.  Ze hebben zich (de mannetjesdieren) kostelijk geamuseerd tijdens de wedstrijd met vrachtwagens met oplegger ... mannen blijven kindjes (ha,ha!) en ... gevoelige jongetjes!!!!!!


gepost door admin 14.06.08 18:09 | permalink | reacties (0) | General
 
:: December 2017 (3)
:: November 2017 (3)
:: Oktober 2017 (4)
:: Augustus 2017 (6)
:: Juli 2017 (3)
:: Juni 2017 (5)
:: Mei 2017 (7)
:: April 2017 (3)
:: Maart 2017 (6)
:: Februari 2017 (6)
:: Januari 2017 (9)
:: December 2016 (10)
:: November 2016 (7)
:: Oktober 2016 (19)
:: September 2016 (17)
:: Augustus 2016 (23)
:: Juli 2016 (20)
:: Juni 2016 (22)
:: Mei 2016 (28)
:: April 2016 (26)
:: Maart 2016 (29)
:: Februari 2016 (29)
:: Januari 2016 (31)
:: December 2015 (4)
:: November 2015 (5)
:: Oktober 2015 (1)
:: Augustus 2015 (2)
:: Juli 2015 (2)
:: Juni 2015 (2)
:: Mei 2015 (4)
:: April 2015 (2)
:: Maart 2015 (5)
:: Februari 2015 (3)
:: Januari 2015 (5)
:: December 2014 (4)
:: November 2014 (3)
:: Oktober 2014 (5)
:: Augustus 2014 (4)
:: Juli 2014 (3)
:: Juni 2014 (5)
:: Mei 2014 (6)
:: April 2014 (3)
:: Maart 2014 (7)
:: Februari 2014 (6)
:: Januari 2014 (6)
:: December 2013 (8)
:: November 2013 (6)
:: Oktober 2013 (5)
:: Augustus 2013 (6)
:: Juli 2013 (5)
:: Juni 2013 (5)
:: Mei 2013 (5)
:: April 2013 (6)
:: Maart 2013 (6)
:: Februari 2013 (5)
:: Januari 2013 (10)
:: December 2012 (8)
:: November 2012 (9)
:: Oktober 2012 (5)
:: Augustus 2012 (5)
:: Juli 2012 (7)
:: Juni 2012 (5)
:: Mei 2012 (7)
:: April 2012 (8)
:: Maart 2012 (7)
:: Februari 2012 (4)
:: Januari 2012 (8)
:: December 2011 (6)
:: November 2011 (7)
:: Oktober 2011 (6)
:: Augustus 2011 (7)
:: Juli 2011 (7)
:: Juni 2011 (5)
:: Mei 2011 (9)
:: April 2011 (7)
:: Maart 2011 (6)
:: Februari 2011 (7)
:: Januari 2011 (7)
:: December 2010 (8)
:: November 2010 (9)
:: Oktober 2010 (9)
:: Augustus 2010 (7)
:: Juli 2010 (7)
:: Juni 2010 (9)
:: Mei 2010 (10)
:: April 2010 (7)
:: Maart 2010 (12)
:: Februari 2010 (11)
:: Januari 2010 (14)
:: December 2009 (13)
:: November 2009 (10)
:: Oktober 2009 (10)
:: September 2009 (13)
:: Augustus 2009 (11)
:: Juli 2009 (9)
:: Juni 2009 (11)
:: Mei 2009 (12)
:: April 2009 (14)
:: Maart 2009 (13)
:: Februari 2009 (15)
:: Januari 2009 (17)
:: December 2008 (17)
:: November 2008 (19)
:: Oktober 2008 (14)
:: September 2008 (17)
:: Augustus 2008 (16)
:: Juli 2008 (17)
:: Juni 2008 (16)
:: Mei 2008 (13)
:: April 2008 (18)
:: Maart 2008 (22)
:: Februari 2008 (17)
:: Januari 2008 (21)
:: December 2007 (20)
:: November 2007 (23)
:: Oktober 2007 (25)
:: September 2007 (17)
:: Augustus 2007 (17)
:: Juli 2007 (21)
:: Juni 2007 (26)
:: Mei 2007 (27)
:: April 2007 (26)
:: Maart 2007 (3)