Poezie Doris Dorné
 
 

Maandelijks Archief: JUNI 2009


29.06.09
zomermist


Ons dagje Maaseik ligt reeds een etmaal achter ons.  Echtgenoot en ik lieten gisterenmorgen om halfnegen Nieuwpoort voor wat het was en namen een 'autostille' snelweg naar de overkant van ons landje.  Tweehonderdachttien kilometer verder en iets meer dan twee uur later hielden we halt bij onze vrienden Frans en Lut, die al op wacht stonden.  Zoals gewoonlijk had ik me een beetje misrekend wat betreft ons uur van aankomst, vermits het ons zelden lukt om stipt op het vooropgestelde uur te vertrekken.  Na een deugddoend dorstlessertje, stuurde Frans zijn wagen naar Maaseik, zo'n drie kwartier rijden van hun woonst in Houthalen.  Daar ging immers de jaarlijkse keramiekmarkt door. Het was kantje boord geweest, hoorde ik van Lut, bijna ging dit gebeuren deze keer niet door wegens organisatorische problemen. Gelukkig voor ons en voor de andere keramiekliefhebbers kwam er toch een  oplossing uit de bus.  Er was veel volk op de been tussen de méér dan honderd kraampjes met breekbare kunst.  Terwijl onze mannen gemoedelijk een babbeltje sloegen met elkaar, namen Lut en ik de tijd om alles met argusogen te bekijken en te keuren.  Wat een creativiteit huist er bij mensen!  De éne keramiek viel al beter in de smaak dan de andere, maar wat ons vooral opviel was de forse stijging van de prijzen in verhouding met vorig jaar.  Zit de crisis daar voor iets tussen?  Amai, zei Lut, ik deed hier vorig jaar een serieuze belegging als ik het zo bekijk.  We moeten daarbij eerlijk bekennen,, dat die 'beleggingen' ondertussen nieuwe eigenaars kregen, want veel van onze aankopen zijn bedoeld als kerst- of verjaardagsgeschenken.  Ja, ik weet het, we zijn véééél te goed (ha, ha)!  Over de middag gingen we iets eten en ondertussen kon mijn vriendin zich beraden over de eventuele aanschaf van unieke stukjes.  Het weer was 's morgens ideaal: niet te warm en helemaal niet koud.  Later kwam de zon te voorschijn en werd het 'bakken'.  Halfweg de namiddag stelden onze vrienden voor, om ergens op een terras, met zich op de vaart en langs een fietsroute, iets te gaan drinken. Zéér rustig, volgens Lut, die zich een beetje misrekende en niet aan de talrijk fietsende Limburgers had gedacht.  Het terras zat overvol, een lawaai van jewelste, zoiets als de Nieuwpoortse vismijn (en dat wil wat zeggen), geen personeel genoeg voor een snelle en vlotte bediening ... dat werd dus een lange wachttijd voor vier drankjes.  Ondertussen was het een gaan en komen van fietselingen, ik denk dat elke Limburger op zijn fiets naar bed gaat.  Daarna namen we de weg naar huis en genoten we even later van de rust in de tuin van onze vrienden. Lut serveerde ons nog een lekker, fris slaatje fruit met kip en een gebakje toe.  We babbelden nog wat na onder de parasol en genoten van de toch een beetje afkoelende avond.  Rond elf uur reden we Nieuwpoort weer binnen, maar niet voor we (letterlijk) dwarsdoor de wolken waren gesukkeld.  Er hing hier aan de kust een dikke mist, die bij momenten aan de ruiten leek te kleven en waarbij de  ruitenwissers van weinig nut bleken.  Zeemist, zomermist of strandnevel, zo noemen ze dat, hoorde ik vandaag op de radio en het zou een bijzonder zeldzaam voorkomend fenomeen zijn, vooral nu in deze periode van het jaar.  De mist bleek overigens vandaag in verschillende kuststeden hardnekkig te blijven hangen, gelukkig scheen hier bij ons een stralende zon.  Die mist kunnen we gerust missen!


gepost door admin 29.06.09 20:40 | permalink | reacties (0) | General
27.06.09
sterven


Het begon met Karel Van Miert, die bij het kersen plukken in zijn geliefde boomgaard de dood vond.  Een mooie manier om te sterven, zo zou ik het ook wel willen, maar we zijn geen boomgaard rijk, dus dat kan ik wel vergeten.  Later deze week benam Yasmine, zangeres en televisiegezicht, zich van het leven.  Liefdesverdriet en nog zoveel méér, dat waarschijnlijk haar hoofd en hart bezwaarde.  Het deed me wat, dit bericht.  Ik hield van haar liedjes, haar teksten met inhoud, haar dicht bij de mensen staan.  Jaren geleden mocht het dochtertje van een toenvriendin, bij Make-a-wish haar wens doen.  Het meisje van tien, terminaal ziek, botkanker, koos voor een etentje met Yasmine. Ze gingen Chinezen en ik weet nog hoe haar mama daarna vertelde wat een toffe madame Yasmine wel was. En nu is ze er niet meer, stapte ze zelf uit het leven ... een bewuste keuze of de klik van één moment?  Ooit nam mijn neef, pas zeventien, ook die beslissing.  Zo maaide hij het gras, zo verhing hij zich in de schuur ... de grasmachine achterlatend halverwege de tuin, zijn trui ernaast.  Wat bezielt je op zo'n ogenblik? Wat gaat er door je hoofd?  Geen mens die daar zicht op kan krijgen, het blijft gissen.
En dan waren er ook nog Farah Fawcett, de actrice en Michael Jackson, de zanger, die overleden.  Raar, maar van geen van beiden raakt hun dood me.  Ik heb sowieso niets met bekende namen, maar kijk eens, hoeveel verdriet, pijn, angst en onbegrip deze mensen met zich meedragen.  Publiek bezit, verguisd door de media, opgejaagd wild  ... misschien hadden ze het wel anders gewild.  De keerzijde van de roem is niet altijd zo schitterend als wij, gewone stervelingen, denken.
Aan ons wekelijks koffiemoment op vrijdagmorgen bij Mario's kwam ook abrupt een einde.  De zaak is verkocht en van een laatste drankje kwam bitter weinig terecht, want de deur was op slot wegens technisch defekt aan de tapkraan en de ijskast.  Zo gaat onze jarenlange gewoonte zonder tromgeroffel ter ziele.  Geen nood echter, we kijken uit naar een nieuwe locatie, de vrijdagmorgen is ons immers heilig.  We laten ons niet uit ons lood slaan!
De studenten halen opgelucht adem (allé, dat hoop ik toch), de examens zitten erop.  De zomervakantie kan beginnen en is alvast zonnig van start gegaan.  Morgen trekken Echtgenoot en ik eerst naar Houthalen bij Lut en Frans en samen rijden we dan naar Maaseik, waar we de jaarlijkse keramiekmarkt met een bezoekje zullen vereren.  De weersvoorspellingen zijn ons alvast gunstig gezind, nu nog hopen, dat Frankske De Booser zich voor één keer niet heeft vergist!


gepost door admin 27.06.09 20:13 | permalink | reacties (0) | General
24.06.09
barbecue


Onze eerste barbecue van 2009 is de revue gepasseerd.  Voor de première nodigden we Fabienne en Moeder uit en het werd een succes!  Gezellig en lekker!  Ja, de ganse 'santeboetiek' (installatie) in gang steken voor amper twee personen vinden Echtgenoot en ik echt de moeite niet, dus wordt er maar gebakken en gebraden als er gasten zijn.  Moeders tandprothese bezorgt haar nog steeds problemen en nachtmerries.  Kauwen is 'not done' (mits ze haar bijtertjes naast zich neerlegt) en daarom vreesde ik toch een beetje voor dat 'barbecuen'.  Zonder reden overigens, ze at met veel smaak en halfweg het geroosterde stukje spek, kregen de tandjes een plaatsje tussen een servet (ooit gooit ze ze ongewild in de vuilnisbak). Na het verorberen van de pikante worstjes plaatste ze de boosdoeners weer waar ze hoorden.  Het ijsje en de koffie toe vormden verder geen obstakels meer.  Toch fijn, als je ziet dat iedereen zich goed voelt en geniet (zelfs tandenloos)!
Al maanden spraken Rosa en ik erover, om toch eens samen een paar winkeltjes te doen in de omstreken van Brugge, waar zij woont. Ze wou me meetronen naar een zaak, bekend voor kalligrafie.   Vandaag was het zover.  Na de middag reed ik naar St Andries, waar ik ten huize van, eerst koffie dronk.  Rosa leerde ik kennen via mijn bundels, die ze enorm waardeert.  Ze zit in het bestuur van de vereniging OVOK (Ouders van Overleden Kinderen) en mijn bewondering voor wat die mensen doen, is bijzonder groot.  Het winkeltje waarvan sprake is gehuisvest in Hertsberge en dat was toch nog een serieus stukje rijden.  Wel de moeite waard overigens!  Zoiets zou ik ook willen: glazen vazen, kaders, schorten, kaarten, placemats, babykleding ... allemaal met mijn teksten in kalligrafie ... ik zie het voor me, maar ja, dromen zijn bedrog.  't Is natuurlijk te doen als je plaats hebt en in je eigen woning kunt werken, maar het huren van een pand lijkt me dan absoluut te riskant.  Bij mij zal het wel bij dromen blijven, angsthaas als ik ben.  Daarna nog even langs gelopen in een andere bloemenwinkel, waar ze ook een grote diversiteit aan handgeschreven hebbedingen hadden.  In deze zaak verkopen ze werk van tien verschillende kalligrafen.  't Was vooral een vruchtbare middag in die zin, dat ik veel identieke teksten heb gezien, veel identieke hebbedingen en dat het me nu wel duidelijk is, dat hetgeen Nadine en ik (zij kalligrafe, ik de teksten) toch wel als uniek mag doorgaan.  Overigens vond ik verschillende kaarten met teksten van mezelf, gemaakt door Annemie (kalligrafe uit Kasterlee), terug in die winkel en dat is altijd goed voor je 'ego' (als ze de moeite nemen om je naam erop te plaatsen natuurlijk - wat bij Annemie altijd het geval is - maar ik heb al andere katjes te geselen gehad). Zie je, als je met zo'n dingen begint, dan word je toch vaak met de neus op de feiten gedrukt en kom je op een gegeven moment tot de vaststelling, dat zowel jij als je teksten misbruikt worden.  Het is me al verschillende keren overkomen en het maakt je als mens wantrouwig en achterdochtig.  Rosa en ik hadden het er nog over, eigenlijk mag je enkel op jezelf rekenen en vertrouwen, maar heel vaak ben je op anderen aangewezen om te kunnen doen wat je voor ogen hebt en dat is méér dan eens 'ontnuchterend'.  Het werd een fijne namiddag. Rosa is een toffe madame, die me nauw aan het hart ligt. Binnenkort mag ze eens afzakken naar Nieuwpoort, kalligrafie zullen we hier niet vinden, maar een wandeling naar zee en strand valt ook niet te versmaden!
 


gepost door admin 24.06.09 21:06 | permalink | reacties (0) | General
22.06.09
tuinbewoners


We zijn de gelukkige bezitters van vogels allerhande pluimage in onze tuin.  Gisteren was er ééntje de weg kwijt, te jong wijsneuzig willen zijn zeker.  Een baby vinkenvogeltje, geel en groen gekleurd, zat onder onze tent op het terras en raakte maar niet vanonder het zeil.  Het kwam zowaar op mijn voet zitten, zodat ik het op kon pakken en het een handje hielp om de juiste koers richting vrijheid te vinden.  Er is ook een mannetjesmerel, die baas speelt in onze tuin.  Het moet nogal een vechtersjasje zijn, want alle pluimen op zijn kopje zijn ribbedebie.  't Is een kaalkopmerel (trendy soort), een uniek beestje.  Bij vriendin Fabienne liep er dan weer een kip, die blijkbaar verliefde streken had.  Zodra ze zich in de tuinzetel nestelde, kwam het zwarte kippetje naast haar liggen en 's morgensvroeg sprong ze zelfs op de vensterbank.  Rare kwieten hier, in onze buurt.  Eigenlijk zijn zo'n dingen een echte rijkdom, stadsmensen zouden er goud voor geven.  Hilde kwam de bestelde bordjes ophalen.  Ze woont in Mol en was samen met twee vriendinnen een weekendje aan zee.  Alledrie stonden ze in volle bewondering voor de plaats waar we wonen.  Tja, niet iedereen heeft het geluk om aan de ene kant van zijn woonst op een boogscheut de zee, het strand en aan de andere kant een kinderboerderij te vinden. 't Is inderdaad een bevoorrechte positie!
Vroeger, toen we kinderen waren, vatten we niet echt, hoeveel geluk we hadden op de dijk te wonen.  We zagen eerder de nadelen.  Het moet gezegd, dat toen wij ons in Nieuwpoort kwamen settelen (ik was acht), er bitter weinig te beleven viel in dit badstadje.  De winters waren er doods en leeg, je moest soms hamsteren, want alle winkels gingen na de zomervakantie dicht en dan waren we op 't Stad aangewezen. Tijdens juli en augustus waanden de mensen met geld, eigenaars van appartementen, zich ook heer en meester over ONS strand en ONZE duinen.  Sedert enkele jaren heerst er een ware 'bouwboom'. De prachtige duinen zijn zo goed als verdwenen, de winkelstraat is voor shoppers het paradijs bij uitstek. Dorst en honger hoef je niet meer te lijden, tearooms en restaurants in overvloed. En dan is er natuurlijk de zee, het strand .... Geen wonder, dat de stedelinkskes jaloers zijn op ons, kustbewoners. Ja, mijn waardering voor onze stek groeit met de dag!  Echtgenoot gooide zich vandaag met overgave op de restanten van onze verzakte en gebarsten bloemenbak.  Het kost hem bloed, zweet en tranen om de bakstenen zonder breken los te krijgen.  De cement, die hij negenentwintig jaar geleden zelf fabriceerde, blijkt van uitermate goede kwaliteit te zijn.  Dan maar de slijpschijf erop gezet ... ons ganse terras bepoeierd, groene tuinstoelen werden grijs en aan de tafel moest je op dat moment ook niet meer eten.  Ben even gevlucht naar Fabienne, 't was daar rustiger en stofvrij.  Later alles afgewassen en ondertussen bedacht ik, hoe erg het moet geweest zijn, de stofwolk veroorzaakt door het ineenzakken van de Twin Towers.  Een absurde gedachte misschien, want de vergelijking gaat begot niet op, maar ik zie nog steeds het beeld van die stad  onder een dikke laag grijs stof en ook het doodse van die beelden.  Wat zou ik dan over een beetje afbraakstof klagen?


gepost door admin 22.06.09 18:54 | permalink | reacties (0) | General
18.06.09
binnenlandertjes


De tijd heeft grote haast, weeral drie dagen verder, het ouder worden maakt je er meer en meer bewust van ... zucht.  Enfin, dinsdagmorgen kon Moeder niet mee op boodschappen, ze was van wacht.  Het appartementsgebouw waar ze woont en vroeger jaren huisbewaarster was, wordt aangesloten op Telenet en ze moest beschikbaar blijven voor het overhandigen van de nodige sleutels.  Dan maar zelf het hoogstnodige voor haar gehaald en over de middag samen een hapje gaan eten.  Bij thuiskomst in mijn tuinlaarzen gewipt om het gras te korten.  Tweeënhalf uur zoet geweest met onze 'grasmat' (of hoe je het wilt noemen).  's Avonds kwamen Ivan en Gerda langs voor een drankje, ze waren de allereersten die onder ons tentje op ons nieuw terras zaten.  Ja, dat had ik nog niet gemeld, ons buitenverblijfje staat sedert maandagavond op poten .  We kunnen van nu af aan genieten van gezellige etentjes onder ons groene afdakje.  Laten we hopen, dat er veel zonnige dagen komen, dan zitten we al buiten bij het ontbijt ... echte luxe!  De avonden zijn nog kil, de warmte hangt nog niet echt in de lucht.  Echtgenoot gaf gisteren nog maar eens een positieve noot ten gehore: volgende week beginnen de dagen al weer te korten, verklaarde hij pathetisch.  Een mens mag er gewoon niet aan denken, ik zal als een dievegge ieder straaltje zon stelen!  Mijn goede voornemen voor deze zomer.
Onverwachts kwam er maandag nog een telefoontje van Emilienne en Dirk, onze beste Lukrakervrienden.  Of het paste om woensdag eens af te spreken?  En zo kwam het, dat deze binnenlandertjes (ze wonen in Tisselt) gisteren bij ons strandden en we er een leuk dagje aan zee van maakten.  We leerden elkaar zo'n veertien jaar geleden kennen en het klikte meteen.  Ook onze zonen, Stef en Zoonlief, konden het prima vinden.  Terwijl Zoonlief geen moment zweeg, was Stef de aandachtige toehoorder (ja, die jongen kreeg ook de kans niet om iets te zeggen).  Tien jaar geleden trokken we dan met de ganse groep (vijftigtal) naar de Franse Alpen en daar deelden de jongens een kamer.  Op de laatste vakantieavond brachten ze een zelf geschreven blueslied, Stef virtuoos aan de piano en Zoonlief als zanger in wording (maar daar was nog wat werk aan de winkel). De haren achteruit gekamd, beiden met zonnebril en zwarte jassen.  Ze waren de topper van die afscheidsavond!  Jammer, dat we zo'n eind van elkaar af wonen, het contact van de jongens verwaterde, maar dat van de oudjes niet en dat willen we zo houden.
Vandaag nog maar eens een strandwandeling gemaakt, helemaal in mijn ééntje.  Voetjes in het water, schelpen gekeken, gedachten laten waaien.  Een grootouder crosste achter haar kleinkind aan, een Oostduinkerkse paardevisser trok de zee in, een groep Afrikaanse jongeren zwermde naar alle kanten het strand op ... de zee zong een lied van 'genieten'.


gepost door admin 18.06.09 21:09 | permalink | reacties (0) | General
15.06.09
vogelvlucht


We vlogen in vogelvlucht het weekend door, de tijd die voortsnelt achterna.  Vrijdagnamiddag een wandeling op het strand samen met Moeder.  Het had de nacht voordien serieus geregend en het zand was als het ware glad gespoeld.  Prachtig toch die zee, de kalmte zelf (het kan ook anders hoor!), weinig wandelaars, rust alom.  Met mijn blote voeten in het zand, mijmerend over mijn kinderjaren en prille, niet vergeten jeugdliefdes (menopauzeblues). Echt genieten was het.
Zaterdag had ik het rijk alleen in huis.  Echtgenoot was de ganse dag op de racetoer in Duinkerke, net over de Franse grens.  De morgen gaf me de gelegenheid, om de nieuwe boekenkast een beetje te vullen.  De schat aan boeken en boekjes van Benjamin en ook de reeks geliefde Roald Dahllectuur van Zoonlief vonden hun plaatsje. Na de middag kon ik Fabienne ertoe verleiden om naar 't Bad te fietsen en onder een warme junizon een eind het strand af te lopen.   Ik voel me altijd de koningin te rijk als ik langs de vloedlijn kuier.  Veel mensen hebben lak aan het strand, vanwege het zanderige gedoe.  Zand tussen je tenen ... ze mogen er niet aan denken.  Wat is er nu plezanter dan met je tenen in het warme zand te kroelen en ze daarna af te spoelen in de achtergelaten restantjes zeewater ('kelletjes' noemen wij dat, het water is er altijd lauw tot warm en je ziet er bij elke stap de garnalen wegsputteren).  Ook Fabienne is niet zo'n strandliefhebster, maar een wandeling is goed voor de lijn en bovendien is lopen het op harde, geribbelde zand gezond voor je voetzolen, terwijl het zoute water bijzonder helend is voor pijnlijke stappers.  Niets dan voordelen dus, wees dat maar eens indachtig als je je neus optrekt voor strandzand.  Vond ik dan nog een wenteltrapje ook!  Ik hoor het je al vragen: wat is me dat?  Een wenteltrapje is een klein, witgrijs schelpje.  Je moet al goed uit je doppen kijken wil je er ééntje vinden, want zoveel spoelen er nu ook niet aan.  Als kind liep ik vaak met de zussen langs de waterlijn, waar we tussen het zeeafval en het gruis van kapotte schelpen, met een stokje op zoek gingen naar wenteltrapjes of 'tourelletjes' tot onze vingers stijf stonden van de vrieskou en het ijzige water.  We spaarden die schelpjes, om tijdens de zomermaanden zelfgemaakte, crèpe papieren bloemen te kunnen kopen bij andere kinderen.  Leuk tijdverdrijf, want wij hadden natuurlijk als doorwinterde kustbewoners, die wenteltrapjes in handen, terwijl de binnenlandertjes daar hun mooiste bloemen wel wilden voor verkopen.  Onze kindertijd ... pure nostalgie!
Alhoewel Frank Deboosere slecht weer had voorspeld, trokken de wolken gisteren open en werd het een warme, zonnige lentedag.  Samen met Echtgenoot de havengeul op- en afgewandeld, tussenin bij Moeder binnengesprongen, terrasje gedaan, veel bekende gezichten gezien.  's Avonds kwamen Nadine (die zorgt dat mijn teksten in kalligrafie op de porseleinen borden komen) en Willy op bezoek.  't Werd een leuk en gezellig eind van een sneltreinvaartweekendje!
.
 


gepost door admin 15.06.09 19:40 | permalink | reacties (0) | General
11.06.09
duwtje


Na een middagje Middelkerkeshopping met Fabienne en enkele flukse regebuien, sprong ik gisteren moeiteloos in mijn rubberen laarzen (neen, die van Echtgenoot), om met een laatste duwtje het nog resterende overschot aan zand en aarde uit de reeds beschreven bloemenbak, naar veiliger oorden te brengen.  Tijdens onze bouw, een leven geleden, vulde Echtgenoot, om het makkelijk te maken, de helft van de bak op met puinafval.  Tja, dan stoot je jaren later, bij broodnodige renovatiewerken, ongewild op zo'n bron van veilig sluikstorten.  Vermits ik het nodige had gedaan tot op het puin, was de rest van het werk weggelegd voor mijn wederhelft.  Zwaar werk, waar hij de ganse namiddag zoet mee was. Bij mijn thuiskomst stonden zo'n dertig zakjes gevuld met zand, broederlijk naast elkaar, op mij te wachten.  Niet getalmd dus, de laarzen aan, de kruiwagen ter hand genomen en nog maar eens mijn bedevaartstocht naar de achtertuin van Ludwina gelopen.  Zes keer in totaal, tussen de regendruppels door.  Wat natuurlijk niet echt lukte, na een paar voeren was ik doorweekt, maar van stoppen kon geen sprake zijn.  Bovendien viel de regen zachtjes en mals en was de temperatuur op peil ... yes, we can!  Bah, een natuurlijk stortbadje kan geen kwaad.  Goed voor huid en haren.  Ja, ja, Wim, 't was geen ligbad, maar een inloopdouche (ha,ha).  Blij dat dit karweitje ook geklaard is, nu kan Echtgenoot verder met de vernieuwingswerken. 
Vandaag kwam Ludwina op de koffie.  Zij tevreden, dat de diepe sporen in het gras gevuld zijn (en ik leverde proper werk, volgens haar) en ik blij, dat we van de hoofdbrekens over die bloemaarde geen kopzorgen meer hebben.  Even na vier uur belde Ellen aan en wandelden we naar 't Stad voor het verorberen van een lik-mijn-lippen ijsje in het Sneukelhuisje bij Christophe en Stefanie.  Een adresje met klasse! 


gepost door admin 11.06.09 18:02 | permalink | reacties (0) | General
09.06.09
zomer a.u.b.!


De laatste dagen liet de lente/zomer ons een beetje op onze honger zitten.  Af en toe een fikse regenbui, tussenin een welwillende zonnestraal, méér dan eens overmeesterd door een leger wolken.  Niet echt positief dus.  Gisteren vroeg Echtgenoot mij, wanneer hij de ligzetel op het terras mag plaatsen ... momenteel zie ik hem daar toch niet veel gebruik van maken.  Ook ons tentje staat nog in de garage, opgevouwen en wel.  Even de kat uit de boom kijken op welke manier we het kunnen plaatsen, want gaten boren in onze nieuwe terrasaanwinst is geen optie. Laat het dus maar fluks volop zomeren, want binnen hier en anderhalve twee maanden is het al bijna weer voorbij.  Een mens mag er niet teveel bij stilstaan!
Omdat het geen buitenwerkweer was, sloeg de man met de gouden handjes, de verleden week aangekochte boekenkast dan maar op.
Morgen begin ik met het vullen.  De volledige kinderboekenreeks van Benjamin zal er een plaatsje krijgen, zodat eventuele jonge bezoekertjes er in kunnen snuisteren.  Het doet me wat, al die boekjes ongebruikt in de kast te zien staan.  Benjamin hield er zoveel van, hij was dol op boeken.  Elke dag ziekenhuis was goed voor een nieuwe uitgave, vandaar die prachtige verzameling.  Zijn eerste ziekenhuisboekje groeide als het ware uit tot een mini biblioltheek (een jaar ziekenhuis brengt wat op qua boeken als je er in totaal zo'n 25 weken verblijft).  Het mooie eraan is, al die strips, voorlees- en eerste leesboeken bleven hun waarde houden.  Veel ervan liggen nu nog in de winkelrekken, klaar voor gretige kinderogen en -oortjes. 
Ook Zoonlief was een lettervretertje, Roald Dahl was zijn geliefde schrijver. 
Deze namiddag tuften Echtgenoot en ik naar 't Bad.  Michel Detry stelt er zijn kunstfoto's tentoon in tearoom Chagall en daar wilde ik beslist eens een kijkje nemen, want Michel nam deel aan onze tentoonstelling ten bate van het Kinderkankerfonds begin dit jaar.  Om zo'n dingen te maken moet je een beetje tovenaar zijn, héél speciaal!  Ik heb er ééntje gekocht: Apocalypse ... Tanja en Eddy kwamen ook even langs en gingen voor de bijl.  Tanja werkt met mozaïek en had interesse en zou met haar werk ook eens naar buiten willen komen op die locatie.  Ze zal toch een klein beetje geduld moeten hebben, alles is immers volzet tot eind 2011.  Hoop doet leven!


gepost door admin 09.06.09 19:42 | permalink | reacties (1) | General
07.06.09
staaltje


Misschien denken jullie, mijn lieve, attente lezertjes, dat ik als moeder aan de haard niets anders om handen heb dan het schoonmaken van onze knusse woonst, het vele koffiekletsen, het ondoordachte shoppen ... Dan had je me gisteren in actie moeten zien! Echt een staaltje van vrouwelijke koppigheid.  Onze bloembak waarvan eerder sprake is aan renovatie toe.  Echtgenoot deed ondertussen het nodige, om de kant van het terras in ere te herstellen.  Blijft natuurlijk nog de rest te gaan.  Hoognodig tijd dus tot het ledigen van dit niet kleine plantenplekje aan de warmste zijde van ons nu al negenentwintigjarig nest.  Omdat ik vind, dat mijn wederhelft nu ook niet voor alles moet opdraaien, beloofde ik de bloemaarde uit het bakske te scheppen, zodat hij dan verder kan met de afbraak en wederopbouw.  Zo gezegd, zo gedaan!  Gisterenmiddag sprong ik met zwier in mijn tuinlaarzen, reed de kruiwagen waar hij moest staan en nam de spade ter hand. Van Ludwina, vriendin van jaren, wonende op zo'n tweehonderd meter van ons huis, mocht ik al wat ik kwijt wou dumpen op het stuk achter haar tuin.  Kwestie van de diepe sporen, gemaakt door de kraan die twee maal per jaar de gracht schoonmaakt, op te vullen.  De ideale oplossing voor het wegwerken van oude bloemaarde.  Het werd niet één volle kruiwagen, maar wel veertien in totaal.  Ik wou van geen ophouden weten, eens begonnen moet voor mij het werk afgemaakt, al kost het me bloed, zweet en tranen (grapje).  Echtgenoot verklaarde me gek, maar ik ben soms nogal eigenzinnig in zo'n dingen en deed dus dapper voort.  Mijn hoofd kleurde pioenrood, terwijl elke spier in mijn schouders tegenstribbelde, om van mijn benen niet te spreken.  Ja, 't was niet alleen het vervoeren, maar ook het leegscheppen waar de nodige energie in kroop.  Bij de laatste kruiwagen was er van mijn 'mankracht' niet veel meer over, méér hadden het er niet mogen zijn.  Enfin, de bloembak is omzeggens klaar voor afbraak en mij moest je 's avonds niets meer vragen ... de puf was er uit.  Met jou valt ook niet te praten, foeterde Echtgenoot, Madame moest weer eens tonen wat ze kan.  't Zal wel zijn!  Ik gaf mezelf in gedachten een medaille, dook met pijnlijke schouders en benen een warm bad in en was me bewust, dat ik ondertussen toch ook zo'n negenentwintig jaar ouder ben, maar dat ik het scheppen en voeren nog niet verleerde (tijdens onze bouw vulde ik de leegte rondom ons huis op met negen grote camions duinzand en dat kruiwagen per kruiwagen ...yep).  Bij al dat gedoe zou ik nog vergeten te vermelden, dat ons nieuw terras er ligt en dat het een pareltje is (in mijn ogen toch).  Proficiat aan de handige huisharry!
Vandaag verkiezingen ... je zou voor minder in je bed blijven liggen.  Wat een gedoe en op veranderingen moeten we niet rekenen.  Ik geloof dus geen snars van wat ze ons allemaal trachten wijs te maken en daarom bracht ik bij deze een ongeldige stem uit.  Het enige alternatief waar ik me goed bij voel, want als ik ze hier nu op televisie bezig hoor, denk ik niet dat er veel beterschap op komst is.
In de namiddag reden we naar Roeselare, op koffie bij Lucréce en Eric.  We stelden ooit samen tentoon in Brugge.  Lucréce maakt zijden sjaals, vilten hoedjes en schilderijen met textiel.  Altijd fijn om elkaar eens terug te zien. 


gepost door admin 07.06.09 20:55 | permalink | reacties (0) | General
05.06.09
vliegen


Heb je dat ook vaak, het gevoel alsof je de week bent door gevlogen?  Zat ik bij mijn denken nog maar een etmaal geleden op de blues te Koksijde, zijn we zo al weer zeven dagen verder.  Je snapt het bij momenten niet, het leven loopt als een trein en de af te leggen afstand wordt steeds korter (kleine, realistische gedachtenkronkel). Echtgenoot kreeg me deze week bitter weinig te zien.  Dinsdagmorgen was boodschappenochtend met Moeder.  Van die gelegenheid maakten we gebruik om binnen te wippen bij de dienst van Financiën (alias de Belastingen), om onze belastingsaangifte te laten invullen.  Voorheen was dat een persoonlijk werkje, maar sedert al die veranderingen in codes en dergelijke, ben ik niet meer happig om het zelf te doen.  Bovendien heeft het uit handen geven van dit invulgedoe één groot voordeel, je weet onmiddellijk hoeveel je terug krijgt of in het andere geval, hoeveel ze nog uit je zakken zullen kloppen.  Voor de één een geruststelling en blij vooruitzicht, voor de ander een nijdig knarsetanden en het vooruitzicht tot nodig sparen.  Moeder moet dus al wat centjes aan de kant leggen en wij, godzijdank, behoren tot de categorie die op beide oren mag slapen en kan rekenen op een extraatje retour.  's Namiddags kwam Louisa op bezoek om bij te tateren, wat we dan ook met verve deden. 
Woensdagnamiddag hadden Fabienne en ik afgesproken met Isabelle en de the Kids, voor een paar uurtjes kinderboerderij.  Was het 's morgens nog grijs en kil, dan schoof zo'n half uur voor afspraak de zon van achter de wolken, zodat het toch nog genieten werd.  Fabienne wou ons trakteren op pannenkoeken, maar wat bleek?  De woensdagnamiddag zijn die lekkernijen normaal niet te verkrijgen.  Begrijpe wie het begrijpe kan (een cafetaria die het van mensen met grote dorst en goesting naar lekkere dingen moet hebben)!  De goden waren ons gunstig gezind, want er had een verjaardagsfeestje plaats en daardoor ging de uitbaatster toch aan het bakken en kregen wij ook de kans om onze tanden in het besuikerde lekkers te zetten.
Het was ondertussen maanden geleden, dat ik nog eens naar Gent reed en een afspraak met Zus had.  Hoog tijd om daar iets aan te doen.  Vroeg in de morgen nam ik gisteren de autostrade richting binnenland.  Een mens zou die drukte op de wegen nog ontgroeien en dat mag niet.  't Viel al bij al nog mee en even na negenen stond ik al bij Zus op de stoep.  We gingen voor een dagje Ikea.  De aankoopbon, van haar gekregen naar aanleiding van Kerstmis, brandde in mijn handtas.  Tja, na zes maanden koesteren, mag je zo'n ding wel eens besteden.  De eerste die we zagen bij het binnenkomen, waren de ouders van Isabelle.  Waarmee ik maar wil zeggen, dat een mens altijd en overal gezien is.  We liepen op ons gemak de winkel door en gingen daarna iets eten.  Toch tof, hoe ze alles daar opstellen en je verleiden tot het kopen van leuke spulletjes.
Ik kwam naar huis met een boekenkast (kreeg onder mijn voeten van Echtgenoot, omdat ik, samen met Zus, het ding van twee meter lang, nogal nonchalant in onze auto porde en dat kon leiden tot het kapot maken van onze zetels ... pffffft!), twee stoelen, twee vazen, een aantal plastieken boxen, twaalf dessertbordjes (die perfect bij mijn nieuwe kopjes passen) en het gevraagde voetenbankje voor Moeder.  Oei, zei Zus, toen ik de boekenkast kocht, weer werk voor je wederhelft.  Oh, antwoordde ik, dat is een bezigheidje voor bij regenweer.  Terwijl wij genoten van ons dagje uit, had Echtgenoot de bijna laatste hand gelegd aan ons terras.  Nog een plank of drie en 't is geklonken.  't Is gewoon prachtig en het lijkt veel groter dan vroeger (maar is het natuurlijk niet).  Terwijl hij morgen verder werkt, zal ik beginnen met het leegmaken van de kapotte bloemenbak, die nieuw gemetseld moet worden.  Kwestie, dat de man des huizes niet zonder bezigheidstherapie valt, want een man met niets om handen binnenshuis is ook niet alles!
 


gepost door admin 05.06.09 18:48 | permalink | reacties (0) | General
 
:: Augustus 2017 (4)
:: Juli 2017 (3)
:: Juni 2017 (5)
:: Mei 2017 (7)
:: April 2017 (3)
:: Maart 2017 (6)
:: Februari 2017 (6)
:: Januari 2017 (9)
:: December 2016 (10)
:: November 2016 (7)
:: Oktober 2016 (19)
:: September 2016 (17)
:: Augustus 2016 (23)
:: Juli 2016 (20)
:: Juni 2016 (22)
:: Mei 2016 (28)
:: April 2016 (26)
:: Maart 2016 (29)
:: Februari 2016 (29)
:: Januari 2016 (31)
:: December 2015 (4)
:: November 2015 (5)
:: Oktober 2015 (1)
:: Augustus 2015 (2)
:: Juli 2015 (2)
:: Juni 2015 (2)
:: Mei 2015 (4)
:: April 2015 (2)
:: Maart 2015 (5)
:: Februari 2015 (3)
:: Januari 2015 (5)
:: December 2014 (4)
:: November 2014 (3)
:: Oktober 2014 (5)
:: Augustus 2014 (4)
:: Juli 2014 (3)
:: Juni 2014 (5)
:: Mei 2014 (6)
:: April 2014 (3)
:: Maart 2014 (7)
:: Februari 2014 (6)
:: Januari 2014 (6)
:: December 2013 (8)
:: November 2013 (6)
:: Oktober 2013 (5)
:: Augustus 2013 (6)
:: Juli 2013 (5)
:: Juni 2013 (5)
:: Mei 2013 (5)
:: April 2013 (6)
:: Maart 2013 (6)
:: Februari 2013 (5)
:: Januari 2013 (10)
:: December 2012 (8)
:: November 2012 (9)
:: Oktober 2012 (5)
:: Augustus 2012 (5)
:: Juli 2012 (7)
:: Juni 2012 (5)
:: Mei 2012 (7)
:: April 2012 (8)
:: Maart 2012 (7)
:: Februari 2012 (4)
:: Januari 2012 (8)
:: December 2011 (6)
:: November 2011 (7)
:: Oktober 2011 (6)
:: Augustus 2011 (7)
:: Juli 2011 (7)
:: Juni 2011 (5)
:: Mei 2011 (9)
:: April 2011 (7)
:: Maart 2011 (6)
:: Februari 2011 (7)
:: Januari 2011 (7)
:: December 2010 (8)
:: November 2010 (9)
:: Oktober 2010 (9)
:: Augustus 2010 (7)
:: Juli 2010 (7)
:: Juni 2010 (9)
:: Mei 2010 (10)
:: April 2010 (7)
:: Maart 2010 (12)
:: Februari 2010 (11)
:: Januari 2010 (14)
:: December 2009 (13)
:: November 2009 (10)
:: Oktober 2009 (10)
:: September 2009 (13)
:: Augustus 2009 (11)
:: Juli 2009 (9)
:: Juni 2009 (11)
:: Mei 2009 (12)
:: April 2009 (14)
:: Maart 2009 (13)
:: Februari 2009 (15)
:: Januari 2009 (17)
:: December 2008 (17)
:: November 2008 (19)
:: Oktober 2008 (14)
:: September 2008 (17)
:: Augustus 2008 (16)
:: Juli 2008 (17)
:: Juni 2008 (16)
:: Mei 2008 (13)
:: April 2008 (18)
:: Maart 2008 (22)
:: Februari 2008 (17)
:: Januari 2008 (21)
:: December 2007 (20)
:: November 2007 (23)
:: Oktober 2007 (25)
:: September 2007 (17)
:: Augustus 2007 (17)
:: Juli 2007 (21)
:: Juni 2007 (26)
:: Mei 2007 (27)
:: April 2007 (26)
:: Maart 2007 (3)