Poezie Doris Dorn
 
 

Maandelijks Archief: JUNI 2010


28.06.10
Prinsesje


Het blijft zomeren en hoe!  't Is bakken gebraden.  De voorbije week was één (gratis) cursus fitnessen ten huize Jonkheere.  Met het mooie weer, nam ik al mijn moed en goesting (?) bij elkaar en zette verfpot en borstels op het terras, zuchtte eens diep en ging zonder omwegen op mijn doel af: het onderhoud van onze buitenhoutwerk.  De drie ramen uitgevende op ons buitenverblijfje kregen al een likje vernieuwende olie en zo was en is de toon gezet voor het verdere schilderwerk.  Tot zover een eerste cursus lenigheidsoefening.
Donderdagavond landde Prinsesje met haar ouders.  Ze kwam logeren, een kortverblijf van drie nachten, terwijl Pa en Ma de festivalweide van Graspop onveilig gingen maken.  Sedert zijn zestiende is dit hardmetalrocktreffen een must in Zoonliefs agenda.  Kleine Hebe is de ideale vakantiegangster, altijd goedgeluimd en bijzonder ondernemend.  We hebben het geweten!  Bijna één lente groot en oud, gaat ze volledig op in de ontdekkingstocht van de grote wereld.  Gezien het warme weer, staan bij ons alle binnendeuren wagenwijd open en kon ze kruipend van de woonkamer naar de inkom, van de inkom naar de keuken, van de woonkamer naar de slaapkamers.  Ze kreeg volledig vrij spel, maar dat hield natuurlijk in, dat wij haar constant in het oog moesten houden en evenveel kilometertjes aflegden als die kleine uk.  Ook 'stappen' stond op het programma, maar aangezien dat nog niet op haar ééntje lukt, eist ze de hulp van vaardige volwassenhanden en liepen we onze rug krom.
Zonder klagen natuurlijk, want voor dat goudklompje van een kleindochter heb je toch iets over!  Vrijdagmorgen trokken we met de buggy naar 't stad en daarna op café (tearoom), jong geleerd is oud gedaan.  's Namiddags nam ik de benenwagen met haar naar 't Bad, voor een bezoekje aan Moeder, om daarna 's avonds nog eens naar de slotracingclub te wandelen voor een blitzbezoekje.  Aan frisse lucht ontbrak het haar zeker niet.  Zaterdag ging het wat rustiger aan, want 's nachts deden deze dame en haar Echtgenoot bijna geen oog dicht.  Niet omdat onze oogappel lastig was of zo, neen integendeel, maar omdat wij een wakend oor openhielden en daardoor gedurende drie nachten een diepe slaap misliepen. Het slechte slapen werd ook in de hand gewerkt door té warm.  Op zaterdagnamiddag wandelden we tot aan de kerk, voor het bekijken van de kunstwerken die deel uitmaken van de tweejaarlijkse tentoonstelling 'Kunst rond de Torens', hier in Nieuwpoort.  Natuurlijk kent Prinsesje niks van kunst, maar wie zaait zal oogsten (ha,ha!).  Echtgenoot ontpopte zich overigens als ideale Pette (opa in 't Nieuwpoorts).  Terwijl hij 's avonds op het terras op zijn banjo tokkelde, begeleidde onze kleine meid hem met twee soeplepels als drumstokken en onze ligzetel als drumstel, als een volleerde 'drumster'.  Op dat ogenblik belde Zoonlief, om eens te checken hoe zijn dochter het stelde en kon hij zo meegenieten van haar hardmetaloptreden in de Westhoek.  Kleine kindjes zijn als magneetjes, ze trekken volwassenen aan.  Annie kwam een kijkje nemen, nicht Raymonde sprong eens binnen, Ellen-lief kwam langs.  En ja, haar blauwe kijkers en kindjesmimiek doen elk hart smelten. 
Ja, grootouder zijn vraagt wat kunst- en vliegwerk.  Hoe fantastisch het ook voelt, voor mij speelt toch vooral het bezorgde, de angst dat er iets kan misgaan met het kind van je kind.  Weten, dat je de verantwoordelijkheid in handen krijgt om voor dit kleinood te zorgen en het ongedeerd weer af te leveren, doet je veel alerter zijn dan je voor je eigen kinderen ooit was.  Dit is de schat van iemand anders, waarover je moet waken! Vandaar dat elk kuchje geregistreerd wordt, elk pijntje en elk traantje weggezoend en dat alles met een liefde die torenhoog is.
Zondagmorgen zetten we ons logeetje af bij Veerles ouders en reden we door tot in Houthalen bij onze vrienden Lut en Frans.  We hadden met hen afgesproken voor een bezoek aan de jaarlijkse keramiekmarkt in Maaseik.  Aan zee was de hoge temperatuur nog te harden, maar in het verre Limburg kon je eieren bakken op je hoofd.  Véél te heet en letterlijk adembenemend!  De omringende terrasjes brachten soelaas, want bij meer dan dertig graden celsius snak je al snel naar een verfrissing, liefst onder een schaduwbiedende parasol.
Het was dan ook niet druk op de markt, wat wil je als de mussen van het dak vallen door de hitte?  Ook de prijzen wisten precies van de warmte, ze stijgen elk jaar naar ongeziene hoogtes.  Het voornemen om veel kadootjes te kopen, viel dan ook figuurlijk in het water, gewoon omdat het niet meer haalbaar is.  Veel kijken en vergelijken was er overigens ook niet bij, de hitte nam alle fut weg.  Toch één mooi dingetje op de kop getikt: een vlegeltje (deugnietje) voor een betaalbaar bedragje.  Ook Lut en Tante Vonne kochtten elk een stukje keramiek, maar daarmee was de kous dan ook af.  In vergelijking met de vorige twee jaar een absoluut magere vangst!  Niettemin was het een gezellig dagje uit, in aangenaam gezelschap.  Een barbecue bij onze vrienden sloot ons keramiekuitje af.  Om één uur 's nachts reden we onze oprit op en viel ik zonder nog veel woorden te verspillen in bed, voor een verkwikkende nachtrust.
 
 


gepost door admin 28.06.10 21:05 | permalink | reacties (0) | General
22.06.10
zomeren


Het zomert! Eindelijk een zonnig dagje zonder veel wind en met te smaken temperatuur.  Heerlijk, genieten op ons terras.  Luisteren naar het gezang van gelukkige vogels (echte vogels ...), die wolkenhoog in de boom van onze overbuurtjes met vrolijke klanken het mooie weer maken.  Een uniek, gratis fluitconcert.  Eén van de vele voordelen van het hier gehuisvest zijn.  Vanop de kinderboerderij waaien blije kinderstemmen tot in onze tuin, de 'schoolreisuitjes' zijn dezer dagen in trek.  Hoe meer gejoel, hoe liever.  Een beetje leven in de brouwerij misstaat hier niet, want ik begin me 'oud' te voelen in onze wijk, waar we allemaal de gezegende leeftijd van vijftigplusser en méér bereiken.  Buiten het gezin van Isabelle en Peter, zijn we allemaal 'kinderloos' geworden.  De jeugd, die vroeger onze straat onveilig maakte (grapje), sloeg zijn vleugels uit en verdween naar andere oorden en liet een stilte achter.  Tja, eind deze week wonen we dertig jaar op dit adres.  Als je begint te cijferen, dan geeft dat dramatische resultaten.  Ik weet overigens niet, waar die dertig jaar gebleven zijn.  Zonder er erg in te hebben ben je een lifetime ouder ... beangstigend!
Verleden zaterdag met Fabienne efkens Veurne aangedaan, waar we een leegloop van winkelzaken moesten vaststellen.  Het was er het jaarlijkse orgelfestijn.  Op elke hoek van elke straat speelden ze de pannen van het dak.  Niet mijn ding, na vijf minuten werkt dat 'getjingeltjangel' mij op de heupen.  Geen stormloop, weinig beweging.  Het zal wel aan het slechte weer gelegen hebben of aan het orgelvermoeidheidssyndroom, want na jaren komt er op elke formule toch wel sleet.
Op de formule van slotracen was er zondag dan weer bijzonder weinig slijtage te vinden.  Echtgenoot organiseerde, samen met zijn medewerkers (waaronder ook gerekend: Claire en ik 'brood- en drankjesdames'), de Lowlands, een sportief treffen tussen Belgen en Nederlanders.  De interesse en deelname was groter dan voorzien, Manlief dus in zijn nopjes.  En ja, eerlijk is eerlijk, de bezoekers/deelnemers zijn elke keer weer enthoesiast over de organisatie en de ontvangst.  Het moet gezegd, de racers hebben zich keurig gedragen,.  Het was een sportief treffen, zowel letterlijk als figuurlijk.  We hebben het al anders gekend.  Bovendien reden Jenna en Elien nog eens mee en zorgden voor een geslaagde 'comeback', zoals ze het zelf lachend betitelden.  Leuk!
Dinsdag is boodschappendag met Moeder.  Deze morgen was ik al een kwartier voor afspraak op 't Bad en nam ik de gelegenheid te baat, om onder een stralende zon, eens het strand op te lopen en van de rust en kalmte te snoepen.  Zo imponerend, de blinkende zee met witte schuimkragen onder een strakblauwe lucht.  En dan het gevoel dat je krijgt, bijna alleen op die immense zandvlakte met de blik op oneindig water.  Alsof de wereld enkel van jou is en van niemand anders.  Zlig!!! 
 


gepost door admin 22.06.10 19:45 | permalink | reacties (0) | General
17.06.10
help


Help! We zitten al halfweg juni en nog steeds is het zomergevoel zoek.  Binnen twee weken beginnen de dagen al weer te korten ... en dan moet een mens positief ingesteld blijven.  Ondertussen waan ik me hier meer en meer in het zuiden van Frankrijk, je weet wel, waar de mistral (altijd aanwezige strakke wind) waait (nog een luttel overblijfsel van mijn aardrijkskundelessen, waarvoor mijn interesse ondermaats was). Wind, wind en nog eens wind!  Het begint me serieus op de heupen te werken.  Elke dag maak ik ons terras schoon, want er valt nogal wat stof uit de lucht, in de blije hoop, er eens van 's morgens tot 's avonds laat te kunnen luilekkeren.  Mis poes!  Die droom is dit jaar nog niet in vervulling gegaan. Zo fantastisch is het momenteel echter ook niet in het Franse Zuiden.  Een plotse wolkbreukregenval zorgde daar in een mum van tijd voor verwoestende overstromingen met tal van doden. Misschien moet ik toch niet teveel aan de klaagmuur gaan staan. Geluk ... die éne zandkorrel.
Wat is er ondertussen in de voorbije vier dagen van mijn nederig mensenleventje gebeurd? Als frisse start van de week, maandag het gras afgereden.  Ik krijg steeds meer grip op onze nieuwe aankoop en kan al goed overweg met het hitsige machientje.  Al doende leert men, nietwaar? Een frisse duik in onze badkuip was ook deze keer wel nodig, al viel er niet zoveel stof te rapen als bij de vorige maaibeurt, dankzij de nog vochtige ondergrond. Dinsdagnamiddag een paar uurtjes De Panne afgedweild met Christiane, die naar jaarlijkse gewoonte een week in St. Idesbald tot rust komt.  In 'het Koffiemoment' op het Sloepenplein, samen een lekker bakje babbelwater gedronken.  Een aanrader, dit adresje.  Je krijgt er bij je koffie het volgende geserveerd: glaasje chocomousse, schaaltje advocaat met slagroom en een huisgebakken, niet te versmaden cakeje.  Een stuk taart hoef je er niet te nemen, want dan geraak je gegarandeerd je stoel niet meer af.  Gisteren dan de autostrade naar Gent genomen.  Eerst Oostakker aan gedaan, eens gaan piepen hoe Schoonbroer Nico het stelde na zijn elleboogoperatie en terzelfdertijd langs Zoonlief en Veerles toekomstige nestje gereden.  Ziet er goed uit, maar ja, van buitenaf valt er natuurlijk niet echt iets van te maken.  Na een dorstlessend drankje bij Zus, doorgereden tot in Wondelgem, bij Peter en Isabelle, met een lading bestelde bordjes.  Nadine had weer eens haar beste beentje voorgezet met onze kalligrafie op porselein.  Peter was bezig een tekst van mij in kalligrafie te zetten op doek, prachtig! Hij kan er wat van!  Daarna tuften we naar Zoonlief en Veerle, waar ons Prinsesje haar dagje niet had.  Doorbrekende tandjes en een verkoudheid-in-wording maakten haar wat hangerig.  Stappen, dat wou ze wel, maar zonder hulp lukt het nog niet, dus enig houvast was noodzakelijk.  Van de woonkamer naar de keuken en door naar de badkamer, waar ze een bocht nam en de weg terug werd aangevangen.  Dat ik op den duur buiten adem raakte, daar had ze geen oren naar en dus zette ze, telkens ik haar losliet, een keel van jewelste open.  Een 'karaktervrouwtje' noemen ze haar in de crche.  Tja, op ontdekkingstocht in de grote, wijde, boze wereld mag je al eens van je kleine neusje maken.  Een beetje haar op je tanden kan nooit geen kwaad (met amper drie bijtertjes bijt ze zich al serieus vast in haar opzet). Zoonlief stond achter het fornuis en bereidde een heerlijke spaghetti voor ons.  Met dank aan de chefkok!  Echtgenoot bestudeerde het grondplan van hun toekomstige eigendom en gaf zalvend zijn goedkeuring.  En dat wil wat zeggen!


gepost door admin 17.06.10 18:59 | permalink | reacties (0) | General
14.06.10
nostalgie


Bon, de zoveelste verkiezingen hebben we achter de kiezen.  Nog maar eens een bewijs, dat veel mensen hun stem geven aan iemand, die echt in de kijker loopt tijdens de campagne en niet meer gericht zijn op het geloof in  'katholiek' of 'socialist'.  De persoonlijke inbreng, het charisma, verstaanbaar en begrijpbaar taalgebruik ... daar vallen de meesten voor.  Zelf heb ik niets met Bartje de Wever, mijn sympathie gaat naar de 'gestrikte' man met de minzame ogen, Elio di Rupo.  En neen, ook voor mij heeft dit niks met partijkleur te maken, maar alles met de mens achter die naam.  Jammer genoeg kon ik hem van uit de Westhoek geen stem geven.  Bleek ook niet nodig, hij is de grote winnaar in Wallone.  Ben benieuwd, hoe het verhaal zich nu verder zal ontspinnen.  Laten we hopen, dat we binnen hier en twee maanden niet nog eens naar de stembus moeten lopen, want 't is hoog tijd dat er actie komt op het politiek platform.
Echtgenoot hield zich gisterennamiddag onledig voor de buis.  De vierentwintig uur van Le Mans, een etappe wielrennen en daarna de zoveelste Formule I race (gewonnen door mijn favorietje Hamilton) kluisterde hem in de zetel voor het schermpje.  Samen met Moeder trok ik naar Westende-Bad, haar vroegere thuishaven.  Ze had al een paar keer laten vallen, dit badstadje(?) nog eens te willen zien.  Zo gezegd, zo gedaan.  Het vinden van een parkeerplaats bleek niet eenvoudig, we landden temidden het jaarlijkse visweekend en alle straten waren afgesloten voor het verkeer.  Bovendien kun je bijna nergens je wagen kwijt, omdat bij de appartementsgebouwtjes ook veel garages zijn voorzien en sowieso mag je daar dan niet stationeren.  We vonden een plaatsje, een eindje buiten het 'centrum', waar we via de zeedijk naartoe wandelden.  Veel herkenningspunten waren er niet meer.  Moeder is ondertussen negenenzeventig en ze was zestien, toen ze haar eerste baantje ofte job in één van de kleine hotels had.  Drienzestig jaar later is er inderdaad één en ander veranderd.  Mij is Westende totaal onbekend.  Het ruisen van de zee verraste me.  Zo goed hoorbaar, omdat het water bijna tot tegen de wandeldijk komt bij hoog tij.  Hier bij ons, in Nieuwpoort, is de dijk veel breder en het strand veel uitgestrekter.  Het water blijft hier een stuk verder af, zelfs bij vloed.  Zo heeft elke badplaats zijn eigenheid.  Ook de vele prullariawinkeltjes, de één naast de ander, zijn ons vreemd.  Toch een héél mooie handtassenwinkel ontdekt, daar rij ik nog eens voor terug.  Op de dijk zelf vond Moeder geen enkel herkenningspunt meer, maar het hotelletje, waar ze ooit werkte staat er nog in al zijn glorie.  Het bracht een zweem van nostalgie mee en veel bewaarde herinneringen. Hoe ze moest opdienen, trappen op en neer, van keuken naar boven en omgekeerd (je zou het de jonge gasten nu eens moeten opleggen). Er was een vriendelijke pianist, die in het hotel verbleef en die elke vrijdag een fooi voor Moeder onder zijn bord stak. Er was het koppel, dat een dochter verloren had.  Moeder leek als twee druppels water op het meisje en ze wilden haar meenemen naar het binnenland, om haar te laten studeren en voor haar te zorgen.  Daar is natuurlijk niks van in huis gekomen.  Zo hoorde ik ook, dat mijn tante, Moeders zes jaar oudere zus, het krantenwinkeltje van wat toen een 'station' heette, uitbaatte.  Dat ze vaak andere bezigheden had en Moeder dan maar moest inspringen (ook bij het aardappelen rapen bij de boeren, was het van hetzelfde laken een broek, Tante had geen zin, Moeder mocht ervoor op draaien) ... de ergernis over die oneerlijke feiten lééft nog. Een eindje verder liepen we langs het huis, waar Moeders familie in trok, toen hun woning, door bommen geraakt tijdens de tweede wereldoorlog, onbewoonbaar werd.  Ze mochten er wonen van de eigenaar en mijn grootvader, die schilder-behanger was, kalefaterde het huis op, zodat het als nieuw was.  Enkele maanden later, werd er toch tot verkoop beslist en stond de familie Christiaen, mét schilder- en plakwerk, op straat.  Het was/is overigens een prachtige villa! De charmes van het vroegere Westende-Bad zijn volgens Moeder helemaal verdwenen.  Wat wil je, na drienzestig jaar? En ... kleuren we onze herinneringen soms niet wat te mooi in?   De namiddag werd afgesloten met een kopje koffie en een slagroomwafel in een tearoom op thuisbasis.  In verhouding tot het rustige Westende, liep het hier zwart van het volk.  Na de inspanning van het 'kiezen'  was er blijkbaar grote nood aan 'een zeeluchtje scheppen'!
Voor mij was het even door de jeugdjaren van mijn Moeder lopen en inzien, dat we eigenlijk heel weinig van elkaar weten.  Luisteren naar leuke anecdotes of een stukje meegaan in tot nu toe onbekend verdriet,  is je eigen Moeder een beetje beter leren kennen.  Elk van ons heeft zijn verhaal, elk van ons is een verhaal ... gekleurd naar eigen inzicht en beleven.


gepost door admin 14.06.10 18:51 | permalink | reacties (0) | General
12.06.10
zussen


't Was hoog tijd voor een dagje 'zussen'!  Daarmee bedoel ik: een dag uitsluitend samen optrekken met Zus, alleen wij twee.  Je kunt het ook een 'bijpraatdagje' noemen, want we horen elkaar wel wekelijks, maar elkaar zien dat is minder.  Zus besloot er een dagje kust van de maken.  Na overleg, beslisten we om het dicht bij huis te houden en gewoon af te zakken naar 't Bad, waar we zonder problemen de uurtjes samen vulden met slenteren langs de talloze winkels, een lekker hapje eten en een bezoekje aan Moeder.  De morgen bleef nog droog en Zus, gebeten door de zomermicrobe, sprong van het ene fleurige zomerkleedje in het andere, zonder er weliswaar ééntje te kopen.  Ik bewonderde haar mateloze energie, om telkens weer in de pashokjes te verdwijnen en daarna te moeten vaststellen dat het 'toch dat niet was!'.  Ook een manier om te 'lijnen' ... kleren passen.  's Middags aten we een lekker en gezond slaatje (onze verdwenen lijn is ons heilig) in een tearoom op de zeedijk. Eén nadeel aan het shoppen in dit Walhalla, over de middag zijn alle zaken gesloten, zodat we de brui aan het winkelen gaven en naar Moeder trokken.  Ze zat een beetje in zak en as, haar huisdokter had haar immers verteld, dat ze een ietsje (wat dat ietsje wel mag betekenen is een raadsel) van de suiker wist.  Hoeveel de waarden dan wel waren en wat er aan moest gedaan worden, Moeder had er geen flauw benul van.  Wel speelden al een paar doemscenario's door haar hoofd en voelde ze zich plots niet meer zo gezond, was haar zicht ook veel minder ... dokters zouden soms beter hun mond houden en alles eerst op een rijtje zetten voor ze een uitspraak doen.  Enfin, volgende week weet ze meer, hoop ik toch, want ze maakt zich nu veel te veel zorgen.  Ik kan praten wat ik wil, ze gelooft me toch niet.  Tja, ik ben dan ook geen dokter hé!  Ondertussen was het beginnen regenen en was de zin om nog te winkelen ons vergaan.  Gelukkig zijn er hier tal van andere alternatieven te vinden en één ervan is het ... Sneukelhuisje.  Christophe en Stéphanie waren terug uit vakantie en het moest lukken, dat er nog net een tafeltje voor twee vrij was.  Een mooie afsluiter voor onze Zussendag op lokale bodem!
De seringen zijn passé.  Ze hangen zo bruin als koffieboontjes, triestig te wezen aan de struiken.  Jammer, dat al dat moois zo vlug tot verleden tijd hoort.  't Is weer een gans jaar wachten op de nieuwe bloei, niet te geloven. 
Gisterenavond stond er in onze tuin een pracht van een katje, amper twee maanden oud (bij benadering).  Zo'n speciaal grijs exemplaartje met witte pootjes en snoetje.  Het kwam onmiddellijk naar me toe en ik kon het makkelijk pakken, het rook heerlijk, beetje geparfumeerd.  Wat een schatje!  Daar stond ik dan met babypoes, want nu gedaan?  Echtgenoot is geen dieren-in-huis-liefhebber, één kattenhaar en hij denkt te sterven, dus er moest gehandeld worden, want dat kleine ding kon ik zomaar niet laten lopen en verwilderen.  Er is een adres in onze wijk waar je met zo'n hartveroverend beestje terecht kan en dat is bij Ludwina.  Zij is de grootste dierenvriendin van de Elf Juliwijk.  Even aangebeld en toen ze de deur opende ... riep ze ...ooooh, wat een prachtexemplaar! 'Ik wil daar wel een beetje voor zorgen, maar houden, dat zal niet lukken (ze heeft al drie katten en een hond, alhoewel ...)'.  Ze was onmiddellijk verliefd op dat kleine bolletje verleiding, ben eens benieuwd wat het vervolg van dit verhaal zal zijn. Even rechtzetten: naast Ludwina is er hier nog iemand, die echt een hart voor dieren heeft en dat is Albert.  Bij hem vinden 'daklozen' vaak een warm thuis. 
Morgen verkiezingen ... heb geen flauw benul van 'voor wie'!


gepost door admin 12.06.10 20:16 | permalink | reacties (1) | General
09.06.10
slaafs


Eergisteren op televisie een reportage gezien, getiteld 'slaafse vrouwen'. Niettegenstaande het nogal late uitzenduur, kon ik het niet laten mijn ogen ietsje langer open te houden, om dit gegeven eens van dichtbij te bekijken.  Er werden verschillende vrouwen opgevoerd, die hun mannetje konden staan en geen blad voor de mond namen.  Gevolg: veel verhitte discussies in huis en een huwelijk dat zoveel als op springen stond.  Hadden ze nu toch de oplossing gevonden!  Blijkbaar kan zo'n vrouw met ballen nu een cursus 'volgzaam worden' volgen.  De dame in kwestie leerde hoe ze haar mond moest houden, haar man in alles gelijk te geven en gelove, wie het kan, haar zuurverdiende loon integraal te overhandigen aan de man des huizes, die werkloos was.  Ik viel haast uit mijn stoel!  Amerikaans ... natuurlijk.  Na enkele lessen, bleek de vrouw des huizes al heel goed te kunnen zwijgen en vond ze het maar normaal, dat haar echtgenoot zeggenschap kreeg over haar centjes.  Resultaat: hun huwelijk liep weer gesmeerd, iedereen was veel vrolijker en rustiger en zij hoefde zich geen zorgen meer te maken over onnodig uitgegeven geld, want ze had er geen meer (of ze moest er vragen aan de 'baas').  Een andere dame bekende wel, dat ze het af en toe nog moeilijk had met de huidige situatie en dat het nog steeds niet al peis en vree was die de klok sloeg. Een jong gezin had het anders opgelost.  Mama bleef thuis (waar ik geen bezwaar tegen heb, ik koos daar immers ook voor) om voor het dochtertje te zorgen, maar vooral ook om aan 's mans wensen te voldoen.  's Morgens werd er 'gezellig' een lijst opgemaakt van alle uit te voeren huishoudelijke taken, hier had de man het meest in de pap te brokken.  Zij moest dan de hele waslijst afwerken tegen dat haar advocaatje weer thuiskwam.  De ganse dag was ze bezig het kleine meisje te indoctrineren: we doen dit om papa gelukkig te maken.  Halleluja, nog een slaafse vrouw in wording!  In Engeland hadden ze een man opgesnord, die zich na jaren huwelijk met een bazige Engelse, een Thase vrouw had aangeschaft.  Volgens hem was hij van de hel in de hemel beland.  Ja, zijn engel werkte volledige dagen (hij was al met pensioen, wegens drientwintig jaar ouder dan haar) en 's avonds bij thuiskomst runde ze nog het volledige huishouden en kookte voor zo'n stuk of zes van zijn vrienden.  Vrienden die op hun beurt nog maar eens de klaagzang over Europese vrouwen deden, want ... die hebben teveel haar op hun tanden en zijn niet meer te beteugelen.  Terwijl het vrouwtje zich een bult werkte, prutste manlief voor puur tijdverdrijf een beetje aan motorfietsen en fitnesste zich fit in zijn slaapkamer, want de dame in kwestie wou ook wel wat ambiance in bed (of lag het aan hem?).  Goed, de opvoeding van meisjes in Thailand staat in het teken van 'dienen', 'neen' kennen ze niet, maar dat in Amerika vrouwen zich zo aan banden laten leggen ... ik snap er niks van.  Deze reportage deed me efkens in eigen hart kijken.  Ook ik bleef immers thuis om voor Zoonlief te zorgen en heb daar nog geen haar spijt van gehad. Ook ik wipte 's morgens als eerste het bed uit om koffie te zetten en boterhammen te smeren, maar nooit werd ik beknot in mijn vrijheid van gaan en staan.  Als ik al een slaafse vrouw was, dan heb ik toch nooit dat gevoel gehad en bovendien is dat volgens mij nu volledig verleden tijd.  Een mens verandert, hé!
Bezoek gehad van Marijke.  Mijn dichtbundels en het verdriet om ons kind bracht ons bij elkaar.  We hebben nu al een paar keer afgesproken en het klikt.  Het mooie weer, na enkele plensbuien, lokte ons langs de havengeul naar 't Bad.  Een leuke babbel, een ijsje ... méér moet dat niet zijn.  Later op de middag kleurde de lucht zwart en moesten we het terras van een tearoom ontvluchten.  Gelukkig bestaan er GSMs (al maak ik daar maar gebruik van in speciale gevallen) en bood een belletje naar Manlief de oplossing: gratis taxi.  Zo kwamen we toch nog droog thuis.  Op onze wandeling langs de havengeul viel ons oog op een grijze Casanova, die gezeten op een bank en geflankeerd door twee vrouwen op leeftijd, met zijn armen om de hals van het duo zat te genieten van het panorama.  Zaterdag hadden we dit trio ook al gekruist en merkte Echtgenoot op: die heeft aan elke hand een vrouw!  't Waren precies drie pubers, deze twee dames en de man op leeftijd.  Aan weerszijden een paar ogen, die hem trachtten te verleiden en op elke schouder een schurkend vrouwenhoofd.  Ze zagen er alledrie fantastisch en stralend uit.  Vlinders in de buik ... om jaloers van te worden.
Volgende zondag moeten we weer 'kiezen'.  Een mens krijgt er het heen en weer van, van die politieke hutsenpot en dat voortdurende gekrakeel.  Ik weet begot niet waarom we nu nog maar eens naar de stembus moeten trekken, 't resultaat is toch altijd hetzelfde. De verschillende partijen maken nu al ruzie, nog voor ze weten wat er uit de bus zal komen.  Hoe moet dat dan na zondag?   Het bos is niet meer door de bomen te zien!


gepost door admin 09.06.10 19:00 | permalink | reacties (0) | General
07.06.10
patroon


Moet een mens geloven in 'patronen'?  Verleden week blokletterde de krant: jongeman van negenentwintig, Jonathan Calcoen, verliest het leven aan de afrit Jabbeke.  Jonathan was jaren klasgenootje (lagere school) van Zoonlief.  Het is alsof het verhaal zich herhaalt, want Jonathans vader verdronk op zee, pas achtendertig jaar oud.  Hij liet een vrouw en drie kleine kinderen achter.  Ook Jonathan is gehuwd en papa van drie kleintjes.  Een patroon?  Je staat er toch even bij stil, bij al dat grote verdriet.  Ook bij ons in de familie lijkt er zo'n patroon te zitten.  Mijn grootmoeder (de moeder van mijn moeder), mijn tante (zus van mijn moeder), mijn oom (broer van mijn moeder), mijn moeder en ook ons gezin ... verloren een zoon.  Echt geloven doe ik daar niet in, maar het stemt wel tot nadenken.  Mijn moeder en haar broer verloren overigens ook nog elk een dochter.  't Is verschrikkelijk als jouw kind je moet voor gaan in de dood, dan wordt elke traan een druppel verdriet.
Deze namiddag bij Nadine borden opgehaald.  Ze levert fantastisch werk!  Bovendien worden ze méér en méér gesmaakt, want het is toch wel een echt origineel geschenk en het goede doel krijgt een duwtje in de rug.  Twee vliegen in één klap.  Op zaterdag 17 juli gaat in Nieuwpoort de eerste artiestenmarkt van 2010 door (de volgende op 14/8) en natuurlijk ben ik daar van de partij.  In de winkels vind je veel porselein met tekst, maar altijd in het Frans of het Engels.  Waarom toch?  Allez, je kunt het even goed en leuk klinkend in het Nederlands zetten.  Dat doen wij dus, Nadine en ik.  Ik zorg voor de woorden en Nadine zet ze met sierlijke hand in kleurige kalligrafie op de borden en dan gaan we voor 'ontroering'.
Kanker ... iedereen heeft er de mond van vol, maar het verbaast me telkens weer, hoe groot de onwetendheid nog is.  Wij hadden het 'voorrecht' om het vanop de zijlijn allemaal mee te maken. We hebben gezien, geluisterd en gehoord.  Ons kun je niks meer wijsmaken.  Het is ondertussen twintig jaar geleden, dat we landden op de kinderkankerafdeling in het UZ Gent.  De beelden zijn gebleven, de dingen gebeurd nooit te vergeten, 'het weten' vaak wegend als een last.  En er is de allergrootste angst voor het moment, waarop zo'n verdict nog eens zal vallen bij één van mijn geliefden.  Mij draaien ze geen rad voor de ogen, ik zal me nooit vastklampen aan die éne strohalm en het kleine streepje hoop, omdat ik de waarheid heb meegemaakt en niet geloof in toverkunst. Om deze verraderlijke ziekte de baas te kunnen, moet je gewoon een grote portie geluk hebben, méér is dat niet.  Kinderen met bergen moed, ontembare vecht- en levenslust ... ik heb ze weten sterven.  Het is en blijft een levensles waar ik niet omheen kan of wil.  Daarom is het misschien beter, als de onwetendheid over kanker blijft ...
 


gepost door admin 07.06.10 19:38 | permalink | reacties (0) | General
06.06.10
fitness


Geen enkele behoefte meer aan fitnessoefeningen na het leeghalen, schoonmaken en weer opvullen van alle keukenkasten, maar wel een gevoel van grote voldoening.  Stom hé, dat een mens daar zijn geluk laat van af hangen.  De eerste etappe was de makkelijkste, halfweg ging ook nog, maar de benedenverdieping was andere koek.  Je verliezen in de lage hoekkasten vergt toch enige veerkracht en lenigheid, iets waar ik totaal van gespeend ben (zo stijf als een hark is deze dame).  Het nodige plooiwerk ging dan ook gepaard met 'krak' en 'krek' en 'piep'.  's Avonds protesteerden mijn benen en was het nemen van een pijnstiller niet te omzeilen.  Iets waar ik anders node gebruik van maak.  Tja, je in alle mogelijke bochten wringen voor een beetje glans in je keuken ... je moet er wat voor over hebben! 
De eerste echte zomerdagen alweer verleden tijd.  Gisteren was snikheet, vandaag koelde het wat af en regende het pijpenstelen.  Ondertussen is de lucht uitgeklaard en schijnt de zon weer, zodat we toch een uurtje een frisse neus konden halen.  Zoonlief en Veerle en Prinsesje staken gisteren over.  Ze investeerden verleden week in een eigen stek en daar moest op getoast worden.  Hun toekomstig  nestje ligt in Oostakker, op twee straten van Zus.  Het was overigens door toedoen van Schoonbroer Nico en Zus, dat hun oog op de koopwoning viel.  Ze waren opgetogen eindelijk iets naar hun zin gevonden te hebben en wij zijn blij voor hen. Er staat dus binnenkort 'werk aan de winkel' op het programma.  Gisteren was het echter één en al genieten en ... zwéten.  We wandelden havengeuls naar 't Bad, want Moeder had al een tijdje ons minimeisje niet gezien en dus wilden Zoonlief en Veerle haar een bezoekje brengen.  Nadien nog even op het strand geweest.  Ons Prinsesje laten kennismaken met 'zand'.  Geen onverdeeld succes overigens.  Het mulle goedje sprak haar beslist niet aan, net zo min als de kietelende grassprietjes in onze tuin. Je staat er niet echt bij stil, hoeveel indrukken en nieuwigheden zo'n klein ding van amper tien maanden iedere dag weer moet leren verwerken en opslaan.  En ondertussen ook ... leren praten, leren stappen, leren zelfstandig eten en drinken.  Niet te doen!
 
 


gepost door admin 06.06.10 18:44 | permalink | reacties (0) | General
02.06.10
ontdopen


Al die onverkwikkelijke kerkverhalen van de laatste tijd, deden me besluiten tot 'ontdoping'. Alle respect voor mensen, die steun en sterkte vinden in hun geloof, maar ik heb nog niet één moment in mijn leven kunnen meegaan in de vertelde verhalen van weleer en het recent gebeurde binnen het katholieke geloof (en waarschijnlijk ook bij andere strekkingen), gaven de doorslag.  Even op internet opgezocht hoe en wat en waar dat ontdopen moet gebeuren.  Volgens de gevonden site, zou dit een fluitje van een cent zijn.  Met eenvoudige mail het doorschrappen van je naam in het doopregister aanvragen en dat was het.  Zo gezegd, zo gedaan.  Niets makkelijker dan een mailtje versturen!  Was dat even buiten de waard gerekend.  De volgende dag zat er een vriendelijk en vlot antwoordje in mijn mailbox.  Of ik een handgeschreven brief wilde sturen naar de eerwaarde van de parochie waar ik indertijd, zonder mijn medeweten, tot kind van God werd gedoopt.  Brieven schrijven, daar draai ik ook mijn hand niet voor om.  Dus ... vlug pen en een vel papier in de aanslag voor een beleefd woordje aan onze eerwaarde heer pastoor te Nieuwpoort.  De volgende morgen Echtgenoot de opdracht gegeven persoonlijk de bewuste omslag in de brievenbus van de geadresseerde te deponeren.  Kwestie van zeker te zijn, dat onze pastoor de brief wel degelijk in handen kreeg.  Geen vierentwintig uur later kwam mijn schrijven per kerende post terug bij afzender.  Vriendelijk begeleid door een pastoraal woordje uitleg.  Blijkt dat het ontdopen moet gebeuren in de woonplaats waar je woonde ten tijde van het doopsel.  Moeder opgebeld, die me wist te vertellen, dat ik mijn eerste levensdagen sleet te Westende.  Goed, onmiddellijk de koe bij de horens gepakt en wéér een pen en vel papier ter hand genomen, om de eerwaarde heer pastoor te Westende, vriendelijk te verzoeken mijn naam in het doopregister te schrappen.  De brief ging deze morgen op de post.  Benieuwd wat het vervolg zal zijn van dit verhaal.  Fluitje van een cent, zeggen ze dan. En juist omdat het nu niet van een leien dakje lijkt te willen lopen, ga ik me er nog harder in vastbijten!
Sinds enkele weken volg ik de reeks 'David'.  Niet dat het van zo'n hoog gehalte is, maar ik vind het personnage David soms echt een voltreffer in het verwoorden van zijn gedachten.  Gisteren had hij een gesprek met Zuster van Rita, die hem de inhoud van 'geloven' uit de doeken deed.  Ze sprak hem over Jezus en houden van.  Even later kwam ook seks ter sprake.  Waarop hij haar antwoordde: jij hebt dan toch ook seks met jou Jezus, want je houdt van hem.  Hilarisch!
Het verhaal van 'Mijn Restaurant' ter stede is voorbij.  Het in Nieuwpoort neergestreken duo haalde de finale niet.  Vreemd, hoe mensen zich verliezen in zo'n programma, terwijl het er toch vingerdik op ligt, dat alles al doorgestoken kaart is vanaf de start.  Raar, hoe klein de realiteitszin is van de kijker.  Het gaat hier immers alleen maar om entertainment, om televisie.  Om het in de mond leggen van zinnen en woorden, om het opleggen van dingen te doen.  Alles aan dit programma is nep en gensceneerd (van vooraf gepland).  Zo erg zelfs, dat de hoofdrolspelers overkomen als door touwtjes gedirigeerde marionetten.  Ik moet toegeven, Silke (uit La Muse te Nieuwpoort) een warm hart toe te dragen.  Een jurylid maande haar aan wat meer 'baas' ofte 'madame' te spelen.  'Ik heb dat niet in mij', zei Silke en ze deed het ook niet. Chapeau!  Een moment van glorie voor een 'Madame' die zichzelf niet wilde verloochenen, dat is pas echte televisie.  Proficiat Silke!


gepost door admin 02.06.10 19:41 | permalink | reacties (0) | General
 
:: December 2017 (3)
:: November 2017 (3)
:: Oktober 2017 (4)
:: Augustus 2017 (6)
:: Juli 2017 (3)
:: Juni 2017 (5)
:: Mei 2017 (7)
:: April 2017 (3)
:: Maart 2017 (6)
:: Februari 2017 (6)
:: Januari 2017 (9)
:: December 2016 (10)
:: November 2016 (7)
:: Oktober 2016 (19)
:: September 2016 (17)
:: Augustus 2016 (23)
:: Juli 2016 (20)
:: Juni 2016 (22)
:: Mei 2016 (28)
:: April 2016 (26)
:: Maart 2016 (29)
:: Februari 2016 (29)
:: Januari 2016 (31)
:: December 2015 (4)
:: November 2015 (5)
:: Oktober 2015 (1)
:: Augustus 2015 (2)
:: Juli 2015 (2)
:: Juni 2015 (2)
:: Mei 2015 (4)
:: April 2015 (2)
:: Maart 2015 (5)
:: Februari 2015 (3)
:: Januari 2015 (5)
:: December 2014 (4)
:: November 2014 (3)
:: Oktober 2014 (5)
:: Augustus 2014 (4)
:: Juli 2014 (3)
:: Juni 2014 (5)
:: Mei 2014 (6)
:: April 2014 (3)
:: Maart 2014 (7)
:: Februari 2014 (6)
:: Januari 2014 (6)
:: December 2013 (8)
:: November 2013 (6)
:: Oktober 2013 (5)
:: Augustus 2013 (6)
:: Juli 2013 (5)
:: Juni 2013 (5)
:: Mei 2013 (5)
:: April 2013 (6)
:: Maart 2013 (6)
:: Februari 2013 (5)
:: Januari 2013 (10)
:: December 2012 (8)
:: November 2012 (9)
:: Oktober 2012 (5)
:: Augustus 2012 (5)
:: Juli 2012 (7)
:: Juni 2012 (5)
:: Mei 2012 (7)
:: April 2012 (8)
:: Maart 2012 (7)
:: Februari 2012 (4)
:: Januari 2012 (8)
:: December 2011 (6)
:: November 2011 (7)
:: Oktober 2011 (6)
:: Augustus 2011 (7)
:: Juli 2011 (7)
:: Juni 2011 (5)
:: Mei 2011 (9)
:: April 2011 (7)
:: Maart 2011 (6)
:: Februari 2011 (7)
:: Januari 2011 (7)
:: December 2010 (8)
:: November 2010 (9)
:: Oktober 2010 (9)
:: Augustus 2010 (7)
:: Juli 2010 (7)
:: Juni 2010 (9)
:: Mei 2010 (10)
:: April 2010 (7)
:: Maart 2010 (12)
:: Februari 2010 (11)
:: Januari 2010 (14)
:: December 2009 (13)
:: November 2009 (10)
:: Oktober 2009 (10)
:: September 2009 (13)
:: Augustus 2009 (11)
:: Juli 2009 (9)
:: Juni 2009 (11)
:: Mei 2009 (12)
:: April 2009 (14)
:: Maart 2009 (13)
:: Februari 2009 (15)
:: Januari 2009 (17)
:: December 2008 (17)
:: November 2008 (19)
:: Oktober 2008 (14)
:: September 2008 (17)
:: Augustus 2008 (16)
:: Juli 2008 (17)
:: Juni 2008 (16)
:: Mei 2008 (13)
:: April 2008 (18)
:: Maart 2008 (22)
:: Februari 2008 (17)
:: Januari 2008 (21)
:: December 2007 (20)
:: November 2007 (23)
:: Oktober 2007 (25)
:: September 2007 (17)
:: Augustus 2007 (17)
:: Juli 2007 (21)
:: Juni 2007 (26)
:: Mei 2007 (27)
:: April 2007 (26)
:: Maart 2007 (3)