Poezie Doris Dorn
 
 

Maandelijks Archief: JUNI 2011


27.06.11
kindervreugde


Naar jaarlijkse gewoonte vertrokken Zoonlief en Veerle donderdagavond richting Dessel.  Op naar Graspop.  Wij kregen drie dagen ons Prinsesje op bezoek, een feest!  In het vooruitzicht van ..., woensdagnamiddag nog vlug even naar De Panne 'gelijnd' (met de tram), wetende dat ze daar in de Hema jeansbroekjes op maat van Hebe verkopen. Eéntje in reserve kan nooit kwaad.  Met Fabienne in mijn kielzog de nieuw aangelegde Zeelaan afgewandeld, het bewuste jeansbroekje gevonden en daarna onze dorst gelest in het 'Koffiemoment'.  Bij thuiskomst, met tas en regenscherm in de hand, op de hoek van de Cardijnlaan (de straat waar Fabienne woont), incognito de controle over mijn éne voet kwijtgeraakt en hopla ... de grond voelde hard aan.  Even vlug als gevallen, weer rechtgeveerd (in vertraagd tempo). Geschaafde handen, geblutste schouder, gekwetste knie en ... een gat in mijn fantastisch afgewassen jeans.  Er zijn ergere dingen in het leven.  Enkele uurtjes later arriveerde ons Prinsesje en de pijn verdween als sneeuw voor de zon.  Geen betere remedie dan eens je oogappeltje op logement krijgen.  Mama Veerle had het moeilijk om dochtertjelief achter te laten en ik kan me daar helemaal in terugvinden.  Ze vertrok met een klein hartje. 
De eerste nacht zelf niet veel geslapen.   Zo'n klein ding in huis zorgt ervoor, dat je meer ligt te waken en te luisteren.  Dat luisteren brengt dan ook mee, dat om vier uur 's nachts de hanen een concert geven, de schapen zich een hoestbui mekkeren, vogels het hoogste lied aanvatten en de pauw zich van zijn luidste kant laat horen.  Ja, dit zijn de nachtelijke voordelen van een kinderboerderij als buur.  Normaal gezien slapen we daar door, maar nu was het alert zijn voor elk zuchtje, niesje, hoestje, kreetje van dat gouden meisje in het reisbedje in Benjamins kamer.  Het belooft, want ze blijkt ook zo'n vroege vogel te zijn.  Onze anders nogal lange nachten werden drastisch ingekort, maar dat geeft niet, het maakt de dagen alleen maar langer.  Kleine Hebe is overigens een heel gemakkelijk meisje.  Ze bezorgde ons drie fantastische dagen.  We gingen met haar naar de kinderboerderij (efkens kennismaken met al die lawaaimakers), we zochten schelpjes op het strand en keken bootjes, trokken naar de markt voor een Weens worstje, namen haar mee naar slotracingclub van Echtgenoot.  Daar stal ze alle harten door haar enthoesiasme over de racebaan en de autootjes.  Ze was niet weg te slaan van het circuit.   Een binnenspeeltuin had haar niet méér kunnen bekoren.  Het leek wel of de raceclub hr eigendom was!  Echtgenoot was in de wolken met zijn kleindochter en omgekeerd was Prinsesje niet weg te slaan van 'Pet' (afkorting van Pette = Nieuwpoortse opa).  Ik vind 'Pet' overigens veel leuker klinken dan 'Pette' en ben dan ook serieus bezig geweest met het indoctrineren van ons dametje.  Iedereen was weg van het kleine ding, ze windt je zo rond haar vingertjes.  Drie dagen lang, lag het huishouden hier op apegapen, want Prinsesje ging voor.  Gisterenmorgen reden we haar naar Oostakker, bij Zus, waar ze nog een nachtje zou slapen.  Deze middag gingen Zoonlief en Veerle haar daar oppikken, na uitzonderlijk leuk festivalweekend. Zo bracht ons Minimeisje heel wat zon bij heel wat mensen.  Kindervreugde ... in volwassen harten.  Zonder overdrijven: onze kleindochter is er ééntje uit de duizend!


gepost door admin 27.06.11 22:07 | permalink | reacties (0) | General
18.06.11
minder


Sedert mei plaats ruimde voor de maand juni, is er van zonnige dagen niet veel meer te bespeuren.  Het gras oogt al weer groen en dat wil dus zeggen, dat er al fikse regenbuien zijn gevallen.  De wind laat zich niet temmen en houdt lelijk huis.  Eergisteren werd ik zowaar bijna van mijn sokken (fiets) geblazen.  Reed ik het ene moment nog genietend langs de havenpromenade, dan moest ik binnen de kortste keren goed opletten de macht over mijn stuur niet te verliezen en was het serieus duwen op de trappers om vooruit te geraken.  Geen nood, ik kwam heelhuids thuis, al was het een beetje buiten adem.  Donderdagavond liep ik even langs bij Ivan, onze plaatselijke kunstenaar, Peeltje.  Hij en Gerda waren immers voor de negende keer 'opa en oma' geworden en bovendien is er een tiende klein wonder in bestelling en zal het eind dit jaar nog zijn opwachting maken.  Tien kleinkinderen ... een gezellige bende.  Speelse drukte op feestjes! Zoiets houdt een mens jong, nietwaar?
Vandaag kwamen Zus en Schoonbroer Nico over. Zij gingen uit eten met Moeder. Na de middag, gelukkig trok de lucht open, maakten we samen de winkelstraat onveilig.  Met de wind en het stuivend zand in de rug, wandelden we langs de dijk terug naar Moeders stek.  We vlogen als het ware, zo strak was het waaien.  Heerlijk, als je niet optornen moet tegen dit natuurelement, je moet alleen het zand uit je ogen wissen, uit je haren borstelen, je kleren en zelfs je schoenen schudden, want het kruipt overal in en door.  Tja, elk voordeel heeft zo zijn nadeel en 'leven aan de kust' staat gelijk met 'je niet ergeren aan zand'.  Morgen zitten we vast op de slotracingclub, voor een vriendschappelijk treffen met Nederlandse rijfanaten.  De vrouwen offeren zich nog maar eens op, om de hongerigen te spijzen en de dorstigen te laven.  Deze namiddag waarschuwde ik Echtgenoot: op mijn zestigste ga ik met slotracepensioen.  Als ik de zestig haal natuurlijk, want ondertussen ben ik toch nog vier jaar zoet met de hobby van Manlief.  Of ... wat een Echtgenote lijden kan (grapje)!
Ah ja, deze week ook eens binnen gelopen op de tentoonstelling van de Nieuwpoortse Jumelagesteden.  'Vriendschapskunst' heeft me niet echt kunnen bekoren.  Bovendien stond er geen enkel werk van de Nieuwpoortse kunstenaars en ik vind, dat de mensen van eigen bodem/stad best een plaatsje gegund mocht worden.  Verbroederen dat doe je samen.  Nu hangt de Stadshalle vol met foeilelijke (dat is mijn mening) schilderijen. 't Is maar wat je 'kunst' noemt. 
Tijdens één van de uitzendingen van Marcel Vanthilt op de VRT, was kunstenaar Piet Stockmans te gast.  Hij mag voor het hof van Monaco, naar aanleiding van het nakende huwelijk, een keramieken servies maken.  Laat ik nu toch de gelukkige eigenares zijn van een pracht van een schaal van de hand van deze man.  Ooit als relatiegeschenk gegeven (Genk verbroedert met Nieuwpoort) en op de braderie als overbodige huisvulling verkocht en door mij op de kop getikt voor een luttele twaalf euro.  Ja, ja, ik heb dus net als het Prinselijk paar een stukje Stockmanskunst in huis!
 
 


gepost door admin 18.06.11 19:41 | permalink | reacties (0) | General
13.06.11
lange dagen


We zijn bezig aan de langste dagen van het jaar.  Straks korten ze al weer in, ik mag er niet aan denken, dat we binnenkort de start naar de winter nemen.  Ondertussen ben ik aan een beetje rust toe, teveel hooi op mijn vork genomen.  Een vijfenvijftigplusser is nu eenmaal geen drie maal zeven meer.  Deze week moet alles maar op het een lager tempo gebeuren.  We zijn overigens goed gestart, want vandaag, tweede Pinksterdag (wat dat dan ook mag wezen), was bloemenmarktdag te Veurne.  Ieder jaar trekken Fabienne, ik en Echtgenoot (voor het dragen van onze aankopen) er naartoe.  Het weer zat deze morgen niet echt mee, de eerste keer sedert jaren zonder zon.  Bovendien bleek bij aankomst, de helft van de bloemenverkopers forfait te hebben gegeven.  Normaal gezien valt deze jaarmarkt in mei, terwijl we nu toch al half juni zijn en het gros van de Belgen zich al hebben voorzien van zomerse bebloeming.  Was het nu het grijze weer of de late datum, maar we vonden dat de plantjes er niet echt fris en monter uitzagen.  Eerder wild en tja, wat wil je, al in volle bloei. Onze buit was dan ook eerder klein, dan groot te noemen.  Op uitnodiging van Fabienne, gingen we eten in 'Oud Mannekensvere', een restaurantje in het gelijknamige gehucht.  Denkend aan al de toeristen die hier rondzwermen, waren we gelukkig één van de eerste hongerige aanwezigen. Een must als je zeker wilt spelen om een plaatsje te vinden teneinde je appetijt te stillen.  De lamskoteletjes smaakten heerlijk!  Na de middag arriveerden Zoonlief, Veerle en Prinsesje, zodat we nog een paar leuke uurtjes konden smaken met ons 'dametje in de dop'.  Volgende week komt ze een paar dagen logeren, want Pa en Ma gaan zich nog eens uitleven op het hardrockfestival 'Graspop'.  Echtgenoot en ik kijken al uit naar ons logeetje. 
Op 2 juli opent de tentoonstelling 'Een breuk in je levenslijn' van het Dominiek Savio Gits, in de Magdalenakerk te Brugge.  Allen daarheen!  Kijk en bewonder wat mensen met een beperking in hun mars hebben, lees wat leeft in hun hart en hun hoofd.  Ik ben ervan overtuigd, dat elk van ons er een stukje van zichzelf zal in vinden in dit fantastisch, groots project.  Zelf ben ik behoorlijk onder de indruk van wat ik alle medewerkers heb zien realiseren.  Hoedje af!


gepost door admin 13.06.11 21:57 | permalink | reacties (0) | General
09.06.11
'De Dood in Kinderschoenen'


Een paar weken geleden een afspraak gemaakt met oudschoolvriendin Fernande, om een kijkje te gaan nemen op de tentoonstelling 'De Dood in Kinderschoenen', een artistiek educatief project rond kindergraven in Gent.  Haar dochter, Britt, werkt als moreel consulente in Diksmuide, de bewuste tentoonstelling was het werk van haar Oostvlaamse collega's.  Dinsdag was het zo ver, Fernande pikte me kort na de middag op.  De rit naar Gent verliep vlotter dan verwacht: weinig verkeer en wonder boven wonder geen files.  Waar gaan we dat schrijven!  We parkeerden de wagen in mij bekende regionen en namen de benenwagen naar waar we moesten zijn.  Halfweg de Overpoort, het paradijs voor feestende studenten, gingen we voor een kopje koffie en wat bleek?  Op onze halte stond een mij niet onbekende firmawagen, die van Schoonbroer Nico.  Ja, we waren 'gespot'.  Schoonbroer was er, samen met zijn team, twee nieuwe verwarmingsketels aan het plaatsen.  Ook toevallig!   Een boogscheut verder, in het Liberaal Archief, vonden we de tentoonstelling.  Jammer, dat de zaal zo groot en koud was, teveel ruimte voor zo'n intimistisch gegeven.  Bovendien liet de belichting te wensen over, zodat de foto's niet echt tot hun recht kwamen.  Waarover ging het?  Zwart-wit foto's illustreerden de evolutie in de rouwcultuur wat betreft symbolen op kindergraven. Van foto's in medaillonvorm, over keramieken engeltjes, naar ijzeren omheining een klein ledikantje symboliserend, kleine houten kruisjes tot het hedendaagse van elfen en paddestoelen, van zonnen en manen, van prachtige kalligrafie in steen, van ontroerende pozie in treffende woorden. Stille bewijzen van de allergrootste liefde, maar soms ook trieste getuigen van verwaarlozing. Niets dat me zo diep treft als het scheefgevallen zerkje, de kapotte beeldjes, het woekerende onkruid ... op een kindergrafje.  Eén ding greep me bij de keel: de foto van medaillons uit lang vervlogen tijden, waarop dode kinderen in hun kistje. En er was ook het kruisje met daarop: foetus, gevolgd door een nummer. Hartbrekend! Deze tentoonstelling hadden ze in een warmer kader moeten plaatsen, zodat je de liefde en het verdriet van ouders echt had kunnen voelen.  Nu was het een kille bedoening, alsof je in een refter stond. Toen Britt me 's avonds vroeg wat ik ervan vond, moest ik toch bekennen, dat ik er méér van verwacht had.  In zo'n intens gegeven moet je je hart steken en dat kun je eigenlijk maar, als je zelf een kind verloor, omdat je dan pas weet, hoe groot en diep de geslagen wonden zijn en hoe belangrijk symbolen worden om je kind 'levend' te houden.  't Is meestal zo, dat ouders vaak de kans niet krijgen om mee te werken aan die projecten en het buitenstaanders zijn, die er hun werk van maken, terwijl een interactie tussen beiden toch een ander beeld zou schetsen.  Een kind verliezen ... je kan maar weten hoe het voelt als je dit immense verdriet zelf moet dragen.
Gisteren een ontroerend bezoekje gehad van Ellen-lief, ze is héél belangrijk voor mij.
Vanavond was er om negen uur nog een prachtige zon te zien.  Stralend, hoog in de lucht, alsof de dag nog maar halfweg was.  Met Echtgenoot nog even richting zee gereden en de dijk afgewandeld.  Er lag goud op het water en er groeide jeugdsentiment in mij.  De herinnering aan warme zomeravonden en kind zijn, jong veulen in eerste verliefdheid ... hoe mooi en zorgeloos leek alles toen.  Hier en daar nog een wandelaar met nood aan frisse neus gekruist.  De horecazaken hielden het voor gezien en alle deuren stonden op 'gesloten'.  Aan de ene kant was de rust een groots voelen, aan de andere kant gaf het een desolate indruk.
Tja, een mens moet weten wat hij wilt, hé!  Er is hier overigens een vreemde trend op til.  Al gehoord van horecazaken, die verplicht zijn tijdens verlengde weekends te sluiten bij gebrek aan personeel?  Hier in Nieuwpoort kun je dat vinden.  Op de deur kleeft er een briefje: 770.000 Belgen tussen 18 en 59 jaar weigeren te werken!  Eerlijk is eerlijk, de horeca is altijd al een heikel punt geweest wat betreft tewerkstelling, maar misschien moeten de uitbaters toch eens eerst in eigen hart kijken en hun werkvoorwaarden bijstellen, wie weet lukt het hen dan beter om hun personeel standby te houden.
 
 
 
 
 


gepost door admin 09.06.11 23:50 | permalink | reacties (0) | General
06.06.11
verlengd weekend


Door tal van bezigheden tijdens de voorbije week en het verlengde weekend, waren mijn spinsels even uit de running, maar nu is er dus des te meer neer te pennen.  Omdat ze op maandag warm en zonnig weer voorspelden, werd mijn afspraak met Nadine, voor het ophalen van de bestelde bordjes, verschoven naar dinsdagnamiddag, zodat ze haar voorziene, lange fietstocht kon maken.  Dat het weerbericht niet altijd 'to the point' is, bleek die namiddag nog maar eens.  Terwijl ik het huis een poetsbeurt gaf, reed Echtgenoot op aanvraag het gras af.  Nog niet halfweg gaf de zon al forfait en werd het zo'n vijf graden minder warm.  Nadine heeft het geweten, op haar fietsje naar Oostende! 
Op dinsdagnamiddag dan de bordjes gaan halen.  Fijn, dat Nadine ze af had, mijn bestelling voor de kunstmarkt op 16 juli hier in Nieuwpoort. Daar hoef ik me geen zwaar hoofd meer in te maken.  De volgende morgen tuften we richting Tisselt (Willebroek), op visite bij onze Lukrakervrienden Emilienne en Dirk.
Het was druk-druk-druk op de autostrade. Blijkbaar moesten alle vrachtwagens nog ter bestemming geraken vooraleer het verlengd weekend begon.  Na een gezellig etentje, wandelden we de overbodige calorien af, op de dijk langs de Schelde, genietend van de zon (en de wind).  We lesten onze dorst op twee leuke terrasjes en genoten ... We sloten deze supergezellige dag af met een 'boke' bij Emilienne en Dirk en stapten om halfnegen in de wagen, hopend vlot terug aan de kust te geraken.  Dat was echter buiten de waard gerekend!  Even voor Gentbrugge belandden we in een ellenlange file, zodat we een uur later dan gepland de thuisbasis bereikten.  Blijkbaar is het onmogelijk geworden om van of naar het binnenland te rijden zonder in een of andere verkeersopstopping te verdrinken.  Zoonlief, Veerle en kleine Hebe waren ondertussen al in hun 'buitenverblijfje aan zee' aangekomen.  Prinsesje lag natuurlijk al te dromen, maar het vooruitzicht haar twee dagen in huis te hebben was fantastisch.  Donderdagmiddag bleek het ideaal weer voor een kleine barbecue.  Onze gasten hoefden niet al te veel op hun bord, want ze gingen 's avonds eten in 'The Fox', een sterrenrestaurant in de Panne.  Na een mislukte poging tot reservatie, was het Zoonlief uiteindelijk toch gelukt een tafeltje voor twee te bemachtigen.  Ze hadden immers iets te vieren. Veerle was daags voordien gestart op haar nieuwe baan en dan mag het iets méér zijn.
Bij thuiskomst waren ze allebei in de zevende hemel en kregen we een kleurrijk relaas over alle tongstrelende dingen die ze verorberd hadden. Het restaurant had zonder twijfel 'gescoord' en dat wil wat zeggen bij Zoonlief, wiens smaakpappillen uitgesproken kieskeurig zijn.
Op de vrijdagse markt wemelde het van de toeristen.  Van de gewone, wekelijkse gezelligheid was er weinig of geen sprake.  Je moest als het ware uitkijken, jezelf niet te verliezen in de menigte.  Dan liever een gewone vrijdag.  Maar ja, een verlengd zonnig weekend trekt als een magneet alle stedelingen naar zee en dat zullen we geweten hebben!
Hadden we de dag voordien gewondeld tot in 't Bad, dan namen Zoonlief en Veerle 's namiddags het besluit, om eens een bezoekje te brengen aan de Pannese bossen (bosjes), terwijl Echtgenoot en ik op communiereceptie waren.
Na het bos(je), waar ze Prinsesje wijsmaakten dat kabouter Plop tussen de wortels huisde (hoe durven ze?), kozen ze een wandelpad, dat hen dwars door de duinen leidde en veel langer bleek dan gedacht.  Ons Minimeisje liet zich niet kennen en stapte dapper, op haar minivoetjes wel twee kilometer door het rulle zand, zich verbazend over alles wat ze zag.  Zo werd het voor Zoonlief toch nog een relatief sportief weekendje (ha,ha!). Kleine Hebe hield er zelfs een gezond kleurtje aan over. 
Zaterdag, vroeg in de morgen, vertrok Echtgenoot voor een dagje slotracen in Frankrijk.  De kroost bleef nog tot kort na de middag en reed toen huiswaarts, hopend de uittocht der toeristen voor te zijn.  Heerlijk, hen een paar dagen hier te hebben.  Op een drafje een beetje orde geschept en daarna met Fabienne al fietsend naar zee, waar een stroom van mensen zich een weg zocht in de winkelstraat.  Overrompelend!
Zondagmorgen ... Echtgenoot is nog maar eens een vroege vogel.  Er wordt weer geraced in Frankrijk en ik heb het rijk alleen.  's Middags naar Moeder, samen gaan eten in een klein restaurantje ' 't Keukentje'.  Lekker en ontstressend!  Zeker voor herhaling vatbaar.  Na de middag had ik afgesproken met Claire. De mannen hun pleziertjes met de autootjes, wij na een wandeling allebei achter een fantastisch ogende ijscoupe in tearoom 'Quo Vadis' ('t lijkt hier wel een reclamecampagne voor de Nieuwpoortbadse zaken).  Geen nood, het overbodige vetgehalte zal de wandeling terug niet overleefd hebben. 's Avonds verder gewerkt aan de verbetering van Nichtje Caro's eindwerk, zodat ik het haar kon terugsturen.  Ik vind (maar ja, wie ben ik?), dat ze zeker een 'geslaagd' verdient!   
 
 


gepost door admin 06.06.11 18:20 | permalink | reacties (0) | General
 
:: Augustus 2017 (4)
:: Juli 2017 (3)
:: Juni 2017 (5)
:: Mei 2017 (7)
:: April 2017 (3)
:: Maart 2017 (6)
:: Februari 2017 (6)
:: Januari 2017 (9)
:: December 2016 (10)
:: November 2016 (7)
:: Oktober 2016 (19)
:: September 2016 (17)
:: Augustus 2016 (23)
:: Juli 2016 (20)
:: Juni 2016 (22)
:: Mei 2016 (28)
:: April 2016 (26)
:: Maart 2016 (29)
:: Februari 2016 (29)
:: Januari 2016 (31)
:: December 2015 (4)
:: November 2015 (5)
:: Oktober 2015 (1)
:: Augustus 2015 (2)
:: Juli 2015 (2)
:: Juni 2015 (2)
:: Mei 2015 (4)
:: April 2015 (2)
:: Maart 2015 (5)
:: Februari 2015 (3)
:: Januari 2015 (5)
:: December 2014 (4)
:: November 2014 (3)
:: Oktober 2014 (5)
:: Augustus 2014 (4)
:: Juli 2014 (3)
:: Juni 2014 (5)
:: Mei 2014 (6)
:: April 2014 (3)
:: Maart 2014 (7)
:: Februari 2014 (6)
:: Januari 2014 (6)
:: December 2013 (8)
:: November 2013 (6)
:: Oktober 2013 (5)
:: Augustus 2013 (6)
:: Juli 2013 (5)
:: Juni 2013 (5)
:: Mei 2013 (5)
:: April 2013 (6)
:: Maart 2013 (6)
:: Februari 2013 (5)
:: Januari 2013 (10)
:: December 2012 (8)
:: November 2012 (9)
:: Oktober 2012 (5)
:: Augustus 2012 (5)
:: Juli 2012 (7)
:: Juni 2012 (5)
:: Mei 2012 (7)
:: April 2012 (8)
:: Maart 2012 (7)
:: Februari 2012 (4)
:: Januari 2012 (8)
:: December 2011 (6)
:: November 2011 (7)
:: Oktober 2011 (6)
:: Augustus 2011 (7)
:: Juli 2011 (7)
:: Juni 2011 (5)
:: Mei 2011 (9)
:: April 2011 (7)
:: Maart 2011 (6)
:: Februari 2011 (7)
:: Januari 2011 (7)
:: December 2010 (8)
:: November 2010 (9)
:: Oktober 2010 (9)
:: Augustus 2010 (7)
:: Juli 2010 (7)
:: Juni 2010 (9)
:: Mei 2010 (10)
:: April 2010 (7)
:: Maart 2010 (12)
:: Februari 2010 (11)
:: Januari 2010 (14)
:: December 2009 (13)
:: November 2009 (10)
:: Oktober 2009 (10)
:: September 2009 (13)
:: Augustus 2009 (11)
:: Juli 2009 (9)
:: Juni 2009 (11)
:: Mei 2009 (12)
:: April 2009 (14)
:: Maart 2009 (13)
:: Februari 2009 (15)
:: Januari 2009 (17)
:: December 2008 (17)
:: November 2008 (19)
:: Oktober 2008 (14)
:: September 2008 (17)
:: Augustus 2008 (16)
:: Juli 2008 (17)
:: Juni 2008 (16)
:: Mei 2008 (13)
:: April 2008 (18)
:: Maart 2008 (22)
:: Februari 2008 (17)
:: Januari 2008 (21)
:: December 2007 (20)
:: November 2007 (23)
:: Oktober 2007 (25)
:: September 2007 (17)
:: Augustus 2007 (17)
:: Juli 2007 (21)
:: Juni 2007 (26)
:: Mei 2007 (27)
:: April 2007 (26)
:: Maart 2007 (3)