Poezie Doris Dorn
 
 

Maandelijks Archief: JUNI 2012


25.06.12
over twee 'pareltjes'


Het reisbedje, dat dienst deed voor Prinsesje, belandde vorige week in onze slaapkamer, als veilige haven voor kleine Arthur.  Ons Minimeisje, bijna drie, kreeg het dubbele logeerbed ter beschikking.  Ja, we hadden het genoegen en grote geluk, om eens drie dagen voor deze twee 'pareltjes' te mogen zorgen en ze in de watten te leggen.  Ik weet niet hoe andere grootouders het voelen, maar mijn verantwoordelijkheidsgevoel voor deze twee jonge, kostbare leventjes speelde me toch wel wat parten.  De angst, dat er met hen hier iets zou kunnen gebeuren, greep me bij de keel.  Het gevoel week gelukkig na een tijdje, zodat het puur genieten werd, al bleven de nachten enkel 'waken'.  Slapen met gespitste oren en alert hart ... je leert het zienderogen. Ons Prinsesje telt binnenkort drie lentes, maar zo klein als ze nog is, zo verbaal adrem en vol fantasie kan ze uit de hoek komen.  Je ziet haar als het ware nadenken over alles en nog wat.  Behept met een 'sterk karaktertje' (goed voor later) en ontzettend lief, is ze het zonnetje in huis.  Kleine Arthur trok zich van al dat zussengeweld niks aan en sliep rustig door het getetter en gelach heen, alleen wakker wordend als zijn maagje knorde of een geniepig buikkrampje hem onnodig pijn bezorgde.  In de oogopslag van zijn grijsblauwe kijkertjes was het hopeloos verdrinken.  Dat belooft voor later!  Eén zo'n blik en je bent stapelzot op dat ventje.  Het weer zat niet echt mee en voor een wandeling met een kinderwagen en een buggy, moet je natuurlijk met twee zijn.
Gelukkig zijn wij, volgens Prinsesje, de bezitters van een kinderboerderij en kunnen we er altijd terecht.  Vrijdag daar een bezoekje gebracht, zaterdag een fikse wandeling naar de verschillende speeltuintjes in de nabijgelegen wijken (in gezelschap van vriendin Fabienne).  Gisterenmorgen in de gietende regen met Hebe om 'frikandellen' gereden en terzelfdertijd even 'geshopt' in de schoenwinkel waar leuke kinderschoenen al afgeprijsd stonden.  De dag voordien verklaarde ze ernstig 'groen' tot haar lievelingskleur.  Wist ik toevallig die groene schoentjes lonken in de etalage.  Of ze die mooi vond, vroeg ik haar.  Ja hoor, antwoordde ze.  Gaan we die dan kopen, ik weer.  Ze was onmiddellijk akkoord en zo stonden we vijf minuten later al weer buiten, allebei tevreden over onze aankoop.  De plensende regen kon haar niet deren, met haar waterlaarsjes vol leuke hartjes sprong ze in elke plas, die onze weg kruiste.  't Voelde echt fantastisch, winkelen met ons Minimeisje.
Later, die namiddag, vroeg Manlief of ze met hem mee wou, hij had een verrassing (er was kermis in 't stad).  J, riep ze enthoesiast, we gaan naar de autootjes (de slotracingclub bedoelde ze).  Echtgenoots hart zwol van trots, een kleindochter die zot is van miniatuurwagentjes ... zo worden er niet veel geboren!  Na de kermis nog eens met haar op de club langsgeweest en haar dag was goed.  Zoonlief en Veerle kwamen even later hun kroost ophalen, een dagje vroeger dan voorzien, wegens het weer als spelbreker en het verlangen naar hun twee 'pareltjes'.  We hebben genoten, ze mogen het kleine grut nog vaak op vakantie aan zee brengen!
Vandaag gingen mijn gedachten opeens richting mijn grootouders en hoe anders die relatie met hen lag.  Ik ben vergeten of ik ooit mijn armen rond mijn oma's hals heb geslagen, zoals Hebe dat doet.  Waarschijnlijk wel, maar ik kan het me niet herinneren.  Mijn oma kwam vaak bij ons langs, iedere week en soms zelfs twee keer per week.  Af en toe ging ik eens bij haar logeren in Oostende.  Ik kreeg ooit een matrozenhoedje van haar en we dronken versgeperst fruitsap in de winkel die toen nog 'Sarma' heette.  Toch voelt het niet, alsof ik haar graag zag.  Ze was nogal bemoeizuchtig of was het bezorgd?  Zo vond ze me als twaalfjarige te oud om met jongens (van mijn leeftijd) te spelen of te praten.  Ze kwam een handje toesteken in het huishouden, als Moeder het druk had met het schoonmaken van appartementen of over de middag de afwas ging doen.
Het was vaak zoeken naar dingen na haar bezoek, ze verlegde bij het poetsen vaak de inhoud van onze kasten. Mijn grootvader was schilder en behanger, lustte graag een pintje en deed niets liever dan Zus (hij was haar dooppeter) plagen. Later kwam er een kink in de kabel, ergens een stomme discussie tussen Moeder en Grootmoeder.  Ik heb mijn grootouders jaren niet meer gezien of gehoord.  Pijnlijk voor allebei de fronten, maar geen van hen wilde de koppigheid opzij zetten en het hoofd buigen.  Het contact kwam er weer, zoals bij velen, toen het te laat was en mijn grootmoeder op sterven lag.  Ik vroeg me vandaag af, of ze veel verdriet had toen ze ons, haar kleinkinderen, niet meer zag.  Wat doet dat met een mens?  Misschien komt met de jaren het aanvaarden, dat je voor je kleinkinderen eigenlijk maar een zeurderig oud mensje bent, waar ze eigenlijk niet te veel willen mee geconfronteerd worden.  De tijd is daar nu nog niet rijp voor.  Ik wil, bij leven en welzijn, met Prinsesje 'shoppen till we droppen' en met Koning Arthur de animatiefilms in de bioscoopzalen onveilig maken.  Ik gun mezelf nog zo'n tien tot twaalf jaartjes van hun onvoorwaardelijke kinderliefde. Daarna zullen ze me ontgroeien, begint de start van hun eigen weg inslaan en vinden ze me een 'antiek besje', dat ergens aan de zee woont.  De gekregen warmte zal ik koesteren ... ik hoop, dat het zo mag gaan. 


gepost door admin 25.06.12 20:20 | permalink | reacties (0) | General
18.06.12
weekendgeneugten


Het zoveelste weekend van 2012 is verleden tijd.  We zitten halfweg het jaar (zucht) en van zomerse temperaturen hebben we nog niet veel kaas gegeten.
Een mens zou er bijna serieus over gaan denken om te emigreren naar een warmer land met lokkende blauwe hemel en stralende zon.  Maar ja, je kunt niet alles hebben en als het weer het enigszins toe laat, nestelen we ons op het leukste en huiselijkste terras ter wereld, zijnde het onze.  Eens daar gezeteld of gestoeld, schatten we ons geluk echt naar waarde en willen we nergens anders meer terecht. Home sweet home!
Nu, veel 'home' was er dit weekend niet bij.  Zaterdagnamiddag werd er duchtig getraind op de slotracingclub.  Echtgenoot stond paraat voor de 'grijzende jongens', die hun wagentje wilden uittesten voor de internationale meeting van zondag.  Een wedstrijd die verreden werd tussen Nederlanders, Fransen en Belgen.  's Avonds hadden we een afspraak in Slijpe (deelgemeente van Middelkerke), waar we kip met frietjes gingen eten als steun voor het crossteam van Cliff (ooit fervent slotracer) en zijn vriendin Kelly.  Ter plaatse geraken had nog heel wat voeten in de aarde.  Dit onooglijk dorp, gelegen te midden de boerenbuiten, leek wel volledig omgeploegd.  De vernieuwingswerken in elke straat het dorpje rijk, liggen al lange tijd stil wegens het ontdekken van archeologische vondsten.  Voor het verleden moet de toekomst vaak even wijken.  Enfin, we zijn toch in het bewuste zaaltje geraakt.  Op het plein was er dorpskermis.  Er stonden welgeteld twee kraampjes en een draaimolen. Deelnemers aan het etentje, bezorgden de dappere kermiskramers een vruchtbare avond door het vertonen van hun kunsten aan het schiet- en viskraam.  Kindjes draaiden rondjes op de molen, die volgens mij nogal in sneltempo toertjes maakte.  Het werd een gezellige avond.  De kip was lekker, de groentjes vers, de mayonaise handgedraaid en ... de frietjes subliem.
Chapeau voor de traiteur van dienst!  Bij het naar huis rijden was de weg terug vinden niet zo evident.  Op de boerenbuiten in het donker hier en daar een weggetje inslaan, deed ons belanden op het erf van een boerderij waar ze paardenmelk verkopen.  Na wat gedraai en gekeer, toch de weg naar huis gevonden.  Wie zoekt, die vindt, nietwaar?
Gisterenmorgen dan vroeg uit de veren.  Echtgenoot als de kippen naar de bakker om broodjes, want de clubdeuren openden om halfnegen.  De eerste racejongens waren toen al van de partij.  Wat zo'n clubdagje al niet vermag!
Onze Nederlandse vrienden stonden al vol vuur, want die avond speelde de Oranjeploeg hun Europacup tegen Portugal en het was erop of eronder.  Vandaar ook hun vraag, of de slotracingwedstrijd iets vroeger kon beginnen, zodat ze tijdig konden vertrekken en zeker de start van het voetballen niet zouden missen.  Zo is het ook altijd wat, maar ja, we zijn flexibel en Manlief legt zijn gasten graag in de watten.  Claire en ik laafden de dorstigen en spijsden de hongerigen (wat vrouwen allemaal niet vermogen, om hun wederhelften te dienen).  Rond zes uur nam iedereen het hazenpad richting voetbal en gingen wij een lekker 'spaghettietje' verorberen bij Ingrid in The Sailors.  't Was zalig zitten in de avondzon, puur genieten na een dagje zonder daglicht (de club huist op een zolder).  Het mooie avondweertje nodigde nog uit tot een wandeling langs de zee, maar de roep van de zetel kreeg de overhand.  Wat wil je na acht uren standby staan?   
 
 


gepost door admin 18.06.12 20:58 | permalink | reacties (0) | General
13.06.12
papafeest


Vorige zondag was 'papadag', feest voor alle vaders!  Ten huize Jonckheere was Manlief als de kippen uit de veren, want er werd een slotcarrace verreden in het nabije Frankrijk.  Geen getreuzel om uit bed te geraken, voor een hobby moet je wat over hebben, vader ging op stap!  Zoonlief en Veerle kwamen met de kroost uit Oostakker tot aan de kust, want in de namiddag stond een babyborrel op het programma.  Prinsesje had liggen slapen in de auto en moest toch even bekomen voor ze hier haar draai weer vond.  Kleine Arthur zag dat het goed was en keek vanuit de maxicosi even braaf als grote zus in haar babytijd.  Het weer viel nog mee en terwijl de jeugd ging borrelen, fietste ik naar Moeder.  Een uurtje later lieten Zoonlief en Veerle de babyborrel voor wat die was en vielen ook bij Moeder binnen.  Die was natuurlijk in haar nopjes met zoveel gasten rond de tafel.  We keerden op tijd terug naar huis, zodat ons minimeisje nog even op bezoek kon in de kinderboerderij.  Ondertussen leerden ons miniventje en ik, elkaar een beetje beter kennen.  Ja, hij lacht al mooi en antwoordt brabbelend op mijn stom gekwetter.  Hoe zo'n babietje in twee maanden tijd uitgroeit tot een mannetje-in-wording.  Schattig! 
Gisteren waanden we ons weer eventjes in oktober.  Koud en nat.  Er viel in bepaalde landsdelen bakken water uit de lucht.  De stad Torhout was het ergst getroffen.  Bij foto's van binnenshuiswater en zwemmende auto's, krijg ik vaak maagkrampen.  Ons huis kent ook al een 'waterverleden' en het gaat me recht naar het hart als ik zie hoe de inboedels als het ware gaan drijven, terwijl de bewoners machteloos moeten toekijken.  Hier zijn we gelukkig gespaard gebleven van die ellende.  's Avonds in de zetel was het wel bibberkoud, zodat ik halfweg juni toch nog maar eens mijn winterpantoffels uit de kast haalde en een dekentje rond mijn benen sloeg.  Waar blijven die zomertemperaturen?
Vandaag een stuk beter, een middagje af en toe zon op ons luxeterras. Een verademing!  Ben vanochtend met een slecht vel gevoel en dito humeur uit bed gekropen.  Baaldagje, zoals ze zeggen.  Een namiddag niksen tussen vele tinten groen en nu en dan een scheut zon, zorgden voor broodnodige vitamientjes. 
Als het weer morgen mee zit, dan loop ik even het strand op en laat ik mijn gedachten een beetje uitwaaien.  Eén van de beste medicijnen!


gepost door admin 13.06.12 20:17 | permalink | reacties (0) | General
08.06.12
over afdrukken en spoorzoeken


Het wordt me vaak gevraagd: 'ben je daar nu nog altijd mee bezig?'.  Meestal gaat het dan over het verdriet om Benjamin, waaruit ik mijn inspiratie blijf halen voor vele van mijn teksten.  Sommigen geven me dan ook de raad, om eens iets vrolijkers uit mijn pen te halen.  Het is hen vergeven, ze weten niet wat ze zeggen.  Over dit verdriet kan ik levenslang schrijven, want de pijn krijgt iedere keer weer een andere lichtinval en de impact van wie en wat Benjamin was, wat hij mij (ons) achterliet is zo groot, dat er nog duizenden pennen leeg te schrijven zijn en duizenden bladzijden te vullen.  Niet iedereen hoeft dit te begrijpen, kan ook niet.  Af en toe komt er echter uit onverwachte hoek, op onverwachte momenten, onverwachte waardering op  mijn weg, waardoor ik weer de zekerheid voel: ik ben goed bezig. Spoorzoeken hoeft niet. Er zijn immers zo veel hand- en voetafdrukken waarin ik Benjamin dagelijks tegenkom, zonder dat iemand daar weet van heeft. Herinneringen, die mij naar de pen doen grijpen.  Eergisteren zag ik de eerste naaktslak van 2012 over onze oprit slenteren en daar gingen mijn gedachten richting mijn jongste.  Hij was immers diep onder de indruk van die beestjes en kon 'nktslk' zo mooi uitspreken, met de klemtoon op de helderste aa's.  Was het nu omdat ze geen huisje droegen of omdat het zo'n dikke exemplaren waren, maar Benjamin had iets met deze diertjes.  Op het moment, dat ik dan zo'n ding in slakkengang zijn weg zie gaan, zie ik ook mijn jongste diep gebogen en met grote interesse naast de trage wandelaar staan.  Zie je, het zijn die dingen, die telkens weer het kind van toen oproepen: kleine voet- en handafdrukken in mijn dagelijkse leven, altijd terugkerend en slijtvast.  De inspiratie van vele momenten, waar anderen geen weet van hebben. Blijven schrijven is dus de boodschap!
Gisterenavond belandden Echtgenoot en ik in het landelijke Steenkerke (dicht bij Veurne), habitat van zanger Willem Vermandere.  Op een boogscheut van zijn huis, trad gisteren in het dorpscafé (er is er maar één) De Kunstemaecker, de jonge bluesartiest, Tiny Legs Tim, op.  Manlief zag een bluesavondje wel zitten (en ik idem dito).  Het café, uitgebaat door een jong koppel, was gezellig ingericht.  Op de vensterbanken, oude glazen taartschalen in allerlei kleuren, oude handtassen van in de tijd van toen.  Aan de muren, ovale omlijstingen zoals die waarin overgrootouders, sepiagekleurd, ons vroeger toelachten en een Moedergedicht, ode aan de liefste, op koper.  Leuk!  Zelfs de tijd was er stil blijven staan, de klokvingers hangend op tien voor twee. De jonge, ondernemende uitbater kwam de bestelling opnemen. Ik wou een kriek, maar blijkbaar zat er niet echt iets zoets tussen.  Hij raadde me wel ééntje aan dat 'niet bleef plakken' (volgens hem).  Goed, daar ging ik dan maar voor.  Bleek het een fles van 75cl te zijn.  Stel je voor!  Blijkbaar ging die kriek niet blijven plakken, maar ik wel. Zat ik daar met zo'n mastodont van een kriek (drie volle glazen) en Echtgenoot met een simpel, gewoon pintje voor zijn neus.  Ik zag de blikken van andere dames naar mijn bijzondere fles zweven en hun glimlach van: amai, die kan er ook weg mee!  Wees gerust, ik heb de inhoud niet in mijn ééntje soldaat gemaakt, de dichtsbijzijnde hulptroepen (zegge: Manlief) werden ingeschakeld.  Drie krieken is voor mij echt wel teveel van het goeie.  Bovendien was dit drankje ook niet echt zoet van smaak, maar hoe meer ik ervan dronk, hoe beter het aan de ribben kleefde.  Het optreden werd gesmaakt, het café zat vol.  Van gepensioneerden tot rastajongeren en alles daar tussenin.  Dat is wat voor mij een bluesavond mooi maakt: luisteren naar muziek, mensen spotten om je heen en met mate (ha,ha) genieten van een deugddoend, zij het nogal duur drankje.  We komen zeker terug in Steenkerke, al was het maar om daar één van de tachtig beschikbare ambachtelijke bieren te proeven (in kleiner formaat dan gisterenavond, weliswaar)!
 


gepost door admin 08.06.12 16:28 | permalink | reacties (1) | General
04.06.12
schoolfeest


Gisteren in de gietende regen naar Oostakker gereden.  We waren door Zoonlief en Veerle uitgenodigd op het eerste schoolfeest van Prinsesje.  De optredens van de schoolgaande jeugd werden voorafgegaan door een apéritief en barbecue.  Het weer zat tegen, maar dat hield de mensen niet thuis.  Bij aankomst in de reusachtige tent, bleek er nog één tafeltje beschikbaar.  Nog nooit meegemaakt, zo'n massale opkomst voor een schoolfeest!  Méér dan achthonderdvijftig inschrijvingen, we doen het hier in Nieuwpoort heel wat rustiger aan.  Maar het moet gezegd, alles liep op rolletjes.  Geen strubbelingen bij het aanschuiven naar de barbecue, die bovendien bijzonder lekker was.  Voor de aanvang van het optreden, in de namiddag, werd een oproep gedaan, om te blijven zitten, zodat iedereen toch kon genieten van het spektakel.  En kijk ... in Oostakker blijken ze nog te luisteren en te gehoorzamen.  Iets wat je niet altijd kunt zeggen van de aanwezigen op dergelijke evenementen.  Het onderwerp van het feest kreeg de naam: beestige boel.  Er flaneerden dan ook heel wat diertjes tussen de tafeltjes door.  Prinsesje en medestudenten (peuterklas) transformeerden in witte konijntjes met lange oren en pluizig staartje.  Ze sprongen en dansten alsof hun leventje ervan afhing.  Huppelden als jonge 'knijntjes' over het podium.  Kleine Hebe had alle moeite met het in toom houden van haar papieren oren en het opsjorren van haar witte broek, maar sprong er lustig op los.  Haar danscapaciteiten werden filmisch vastgelegd door ondernemende Zus. Ontroerend hoe die kleintjes hun uiterste best deden voor zo'n tweeduizend vreemde ogen.  In de turnzaal was een speelplein ingericht.  Je kon er eendjes vissen, een hindernissenparcours afleggen, ballen gooien, op het springkasteel.  Een volle speelkaart gaf recht op het kiezen van een stukje speelgoed.  Wat moet het jonge grut méér?  Ondertussen ging in de grote tent de obligate tombolaverkoop door.  Altijd prijs!  Blijkbaar heeft de school een grote bloemensponsor, want zowat iedereen ging gewapend met geraniums, lavendel, petunia's, hortensia's ... naar huis. Om halfzes was het een ware bloemenuittocht.  Prinsesje doorstond de dag met glans, terwijl kleine Koning Arthur, ondertussen al flink gegroeid en veranderd, braafjes alles volgde vanop Mama's schoot.  Het eerste schoolfeest van ons Minimeisje mag dus een succes over de ganse lijn genoemd worden. 
Zo'n dingen roepen natuurlijk altijd herinneringen op.  Zoonlief stond vaak op het voorplan op schoolfeestjes, Mama altijd trots natuurlijk.  Benjamin mocht er slechts drie meemaken.  In de eerste kleuterklas, toen hij al ziek was, maar wij daar geen notie van hadden.  Hoe hij na het optreden moederziel alleen achter de coulissen op een stoel zat en hartverscheurend weende, ik zie het nog altijd voor me ... een klein,  eenzaam, schreiend jongetje waar niemand naar omkeek. Later in de tweede kleuterklas van een nieuwe school, pas terug na anderhalf jaar afgesneden van de buitenwereld door zijn verblijf op de kinderkankerafdeling, zonder problemen zich aanpassend aan die onbekende klas en hun optreden.  Alsof hij er altijd al was geweest.  Ik fier natuurlijk en toch zo bezorgd terzelfdertijd.  Nog een jaartje later ... derde kleuter.  Met zijn hartsvriendinnetje Julie, niet echt in stemming voor een feestje.  Klagend over buikpijn, hoofdpijn, beenpijn.  Huilend ook.  Ik herkende de symptomen en wist, dat er iets grondig mis was. Mijn hart kromp ineen.  Een mama aan de tafel waar ik zat, zei dat ik niet zo vlug in paniek moest slaan.  Acht dagen later wist ik ons kind terminaal ziek, mijn moederhart had juist gevoeld, mijn hoofd juist gedacht.  Er zouden geen schoolfeestjes meer komen vaor mijn jongste.
Later ging ik met Zus mee naar de optredens van de nichtjes Caro en Scarlet.
En nu is er Prinsesje en binnenkort ook Arthur ... de cyclus van het leven.
Deze week in verschillende kranten een tof artikel gekregen over mijn troostkaarten.  Een duwtje in de rug als het ware!  Met dank aan de lokale pers voor hun altijd bereidwillige medewerking.
 
 
 


gepost door admin 04.06.12 20:48 | permalink | reacties (0) | General
 
:: Augustus 2017 (4)
:: Juli 2017 (3)
:: Juni 2017 (5)
:: Mei 2017 (7)
:: April 2017 (3)
:: Maart 2017 (6)
:: Februari 2017 (6)
:: Januari 2017 (9)
:: December 2016 (10)
:: November 2016 (7)
:: Oktober 2016 (19)
:: September 2016 (17)
:: Augustus 2016 (23)
:: Juli 2016 (20)
:: Juni 2016 (22)
:: Mei 2016 (28)
:: April 2016 (26)
:: Maart 2016 (29)
:: Februari 2016 (29)
:: Januari 2016 (31)
:: December 2015 (4)
:: November 2015 (5)
:: Oktober 2015 (1)
:: Augustus 2015 (2)
:: Juli 2015 (2)
:: Juni 2015 (2)
:: Mei 2015 (4)
:: April 2015 (2)
:: Maart 2015 (5)
:: Februari 2015 (3)
:: Januari 2015 (5)
:: December 2014 (4)
:: November 2014 (3)
:: Oktober 2014 (5)
:: Augustus 2014 (4)
:: Juli 2014 (3)
:: Juni 2014 (5)
:: Mei 2014 (6)
:: April 2014 (3)
:: Maart 2014 (7)
:: Februari 2014 (6)
:: Januari 2014 (6)
:: December 2013 (8)
:: November 2013 (6)
:: Oktober 2013 (5)
:: Augustus 2013 (6)
:: Juli 2013 (5)
:: Juni 2013 (5)
:: Mei 2013 (5)
:: April 2013 (6)
:: Maart 2013 (6)
:: Februari 2013 (5)
:: Januari 2013 (10)
:: December 2012 (8)
:: November 2012 (9)
:: Oktober 2012 (5)
:: Augustus 2012 (5)
:: Juli 2012 (7)
:: Juni 2012 (5)
:: Mei 2012 (7)
:: April 2012 (8)
:: Maart 2012 (7)
:: Februari 2012 (4)
:: Januari 2012 (8)
:: December 2011 (6)
:: November 2011 (7)
:: Oktober 2011 (6)
:: Augustus 2011 (7)
:: Juli 2011 (7)
:: Juni 2011 (5)
:: Mei 2011 (9)
:: April 2011 (7)
:: Maart 2011 (6)
:: Februari 2011 (7)
:: Januari 2011 (7)
:: December 2010 (8)
:: November 2010 (9)
:: Oktober 2010 (9)
:: Augustus 2010 (7)
:: Juli 2010 (7)
:: Juni 2010 (9)
:: Mei 2010 (10)
:: April 2010 (7)
:: Maart 2010 (12)
:: Februari 2010 (11)
:: Januari 2010 (14)
:: December 2009 (13)
:: November 2009 (10)
:: Oktober 2009 (10)
:: September 2009 (13)
:: Augustus 2009 (11)
:: Juli 2009 (9)
:: Juni 2009 (11)
:: Mei 2009 (12)
:: April 2009 (14)
:: Maart 2009 (13)
:: Februari 2009 (15)
:: Januari 2009 (17)
:: December 2008 (17)
:: November 2008 (19)
:: Oktober 2008 (14)
:: September 2008 (17)
:: Augustus 2008 (16)
:: Juli 2008 (17)
:: Juni 2008 (16)
:: Mei 2008 (13)
:: April 2008 (18)
:: Maart 2008 (22)
:: Februari 2008 (17)
:: Januari 2008 (21)
:: December 2007 (20)
:: November 2007 (23)
:: Oktober 2007 (25)
:: September 2007 (17)
:: Augustus 2007 (17)
:: Juli 2007 (21)
:: Juni 2007 (26)
:: Mei 2007 (27)
:: April 2007 (26)
:: Maart 2007 (3)