Poezie Doris Dorné
 
 

Maandelijks Archief: JUNI 2013


26.06.13
lentevermoeid


Beetje last van lentevermoeid.  Denk ik toch.  Misschien ook te veel hooi op mijn vork, wie weet.  En het weer, natuurlijk.  Stel je voor, we zagen de zon amper en nu korten de dagen al weer in.
Vorige week een dagje Brugge met buurvrouw/vriendin Annie, waarop we gelukkig van hemelwater gespaard bleven en door het winkelen volledig de tijd uit het oog verloren.  Het restaurantje waar we 's middags binnenvielen, lag er verlaten bij.  Vreemd, zei ik, anders zit het hier altijd bomvol.  Bij nader inzien bleken de klokwijzers op halftwee te staan, iedereen was ondertussen al terug aan het werk!  Daardoor liep het rond halfweg de namiddag voor we weer buiten kwamen en sloeg het kwart over vijf, toen we besloten een kop koffie te drinken.  Weer in een op ons na, leeg koffiehuis waar het normaal gezien superdruk is.  Maar ja, wat wil je, als de zaak om zes uur sluit?  Tijdens het weekeinde kwamen de kids op bezoek.  Prinsesje oogde wat groter dan laatst en kleine Koning Arthur liep zichzelf de sokken van het kleine lijfje, wilde van geen opgeven weten.  Zelfs toen hij bijna omviel van vermoeidheid, was er nog geen stoppen aan.  Morgen krijgen we Prinsesje voor een weekje op logement.  De vakantie kan beginnen!
Gisteren een zeldzaam zonnige dag cadeau gekregen.  Languit in de zetel op het terras, de ganse namiddag geluierd.  Mooie liedjes duren nooit lang.  Vandaag weinig zon, maar toch met de fiets naar 't Bad gereden, samen met Echtgenoot.  Een wandeling op het strand moest wat 'zen' brengen.  Jammer genoeg was het water in opmars en kwam er van schelpen rapen niet veel in huis.  Enkele moedige jongeren waagden zich aan pootjebaden, maar het was te merken, dat het warmtegehalte van het water ver te zoeken viel.  Ik kreeg de bibbers bij het idee alleen al.
Ook gespot: drie leerkrachten druk aan de babbel op het strand, langs de vloedlijn, terwijl twee van hun leerlingen veel te dicht bij de golfbreker in het water spetterden.  Nog maar eens een bewijs, dat binnenlandertjes het gevaar van de zee echt wel onderschatten.  Zelf opgegroeid op de zeedijk (Moeder viert dit jaar haar vijftigjarig jubileum als concierge ofte huisbewaardster), verknocht aan water en zand, verwondert het me nog steeds, hoe vlug de zee terrein wint bij vloed.  Het spel van trekken en duwen is gewoon fascinerend en je houdt die watermassa best maar goed in de gaten of je bent gezien.  Zo sta je nog op het zand, zo zit je tot kniehoog in het nat.  Zo is de zee!
 


gepost door admin 26.06.13 18:40 | permalink | reacties (0) | General
19.06.13
eind-elijk!


De jankende lente loopt op zijn laatste benen, overmorgen begint de zomer.  Eind-elijk mochten we gisteren de twintig graden met gretige passen overschrijden. Een unieke gelegenheid om de barbecue tevoorschijn te halen, het rooster af te stoffen en enkele mondjes meer te eten te vragen.  We hebben dus ons eerste eetfestijn achter de kiezen.  Bakken en braden voor twee simpele zielen als Echtgenoot en ik, daar beginnen we niet aan.  Moeder en vriendin Fabienne mochten mee aanschuiven en zorgden voor de nodige animo.  't Was echt genieten op ons terras.  En maar goed, dat we de gelegenheid te baat namen, want vandaag is er van dat heerlijke lenteweertje nog bitter weinig te merken.  Na de koffie met ijsje toe, reed ik Moeder veilig terug naar huis.  Terwijl zij in alle rust wat bekomen kon van haar uitje, trok ik het strand op voor een uurtje schelpen rapen.  Hier en daar een zonneklopper, maar vooral veel schoolreiskindjes en jongeren op een dagje uit.  En toch, tussen blije kinderkreten door, het immense gevoel van 'relax'.  De zee lag tam te ebben, zodat er heel wat schatten te rapen vielen.  Niet te geloven, hoe elke dag een massa schelpen op het zand achtergelaten, door mensenvoeten tot gruis worden vertrapt.  Miljoenen kunstwerkjes, die het zwaargewicht van onoplettend stappen niet overleven!
Vorige vrijdag kregen we nichtje Caro en vriend Kristof over de vloer.  Trots als twee pauwtjes met de uitnodiging voor hun huwelijk op twee augustus.  Het moet gezegd, ze hebben er iets tof en origineel van gemaakt.  't Zal een druk dagje worden, maar ik kijk er al naar uit.  Een mens krijgt ook niet iedere dag een invitatie voor een 'amazing' jawoord met alles erop en eraan.
Zaterdagavond kip met frietjes gegeten op de sponsoravond voor Cliff en Kelly, die allebei aan autocross doen.  Zondag, op vraag van Louisa en Jean, mogen aanschuiven op de lentebrunch van de Kiwanis in de Normandie boot te Oostduinkerke. Lekker gegeten, daarna muziek à volonté.  Beetje te luid om een gesprek te kunnen voeren, maar leuk voor de dansers onder de genodigden. 
Zelf ben ik niet zo'n dansvloerliefhebber, ik kijk liever naar zij die de beentjes wel graag uitslaan.  Eéntje viel er in al haar enthousiasme over de muziekboxen.  Naargelang de wijnflessen leger raakten (en het waren er véél), schoot er steeds meer vuur uit de voeten van sommigen.  Mensen spotten ... een vermakelijke hobby!


gepost door admin 19.06.13 18:40 | permalink | reacties (0) | General
13.06.13
wonderlijk


Help! Kan er iemand hier de wind komen temmen? Welgeteld één windluwe dag cadeau gekregen en hup, het hek is weer van de dam.  Hebben ze in het binnenland mooi lenteweer, zitten wij hier opgescheept met een iets warmere mistral dan voorheen, maar echt aangenaam kun je het niet noemen.  Ik had nochtans de goede voornemens, om op mooie dagen een strandwandeling te maken, gekoppeld aan schelpen rapen.  Daar is tot nu toe nog niet veel van in huis gekomen.  In stuivend zand gaan struinen zou nefast zijn voor het lang leven van mijn contactlenzen.  Een mens wordt ook nerveus van die eeuwige spelbreker, dus ... dat iemand die wind een voetje lapt, zodat hij valt.  Gisteren zelf bijna gevallen, nog net mijn balans teruggevonden.  Met de fiets halt gehouden aan het viskraampje op weg naar Moeder, zo halfweg mijn route.  Stalen ros tegen een verlichtingspaal laten rusten en hupsakee, mijn paardje tegen de grond.  Gelukkig veel helpende handen, ook om de uit mijn fietstas gevallen vis en garnalen op te rapen.  In een wip, als een gazelle, de fiets op, geen trappers die werkten. De fietsketting hing er hulpeloos bij en dat had ik niet gezien.  Eén seconde slecht in evenwicht, toch recht gebleven.  Dan maar te voet naar 't Bad, fiets aan de hand.  En of ik die ketting niet op zijn plaats kon leggen, vroeg Moeder.  Neen, dat kon ik niet, want er zit zo'n beschermingskas rond en dat geeft problemen.  Naar Echtgenoot gebeld, die net ook uithuizig was en dan maar beslist, na het pellen van Moeders garnalen, om naar huis te stappen langs de havengeulpromenade.  Altijd een unieke wandeling! 
Thuis stak Manlief onmiddellijk de handen uit de mauwen en nu kan ik weer lekker 'pedalen'.  Die verlichtingspaal zal ik voortaan maar niet meer als parkeersteuntje gebruiken.
Verleden zondag Prinsesje aan de lijn gekregen met een waterval verhalen.  De Efteling was haar blijkbaar goed bevallen.  Dat worden nog leuke momenten, als ons Minimeisje er ooit (hoop ik toch) een wekelijkse gewoonte van maakt om een belletje te slaan.  Daar kijk ik al naar uit.
Dinsdag een fijne namiddag gehad met vriendin Marijke.  De winkels langsgeweest en een superlekkere pannenkoek gesmuld, te midden al de grijze hoofden, die 't Bad onveilig maken.  Het is soms een beetje angstaanjagend hoe weinig jonge mensen je hier ziet op straat.  Er valt hier niet naast de vergrijzing te kijken.  Nu, zo piep ben ik ook niet meer, maar als er één ding is waarover ik dik tevreden ben, dan is het mijn haarkleur.  Zonder nepmiddelen kan ik nog steeds naturel door het leven stappen.  Er zijn er niet veel, die dat nog kunnen zeggen op mijn leeftijd!
Lieve bloglezertjes, soms gebeuren er wonderlijke dingen.  Begin dit jaar hoorde ik op radio en las ik in tijdschriften over de schrijfwedstrijd 'Het Mooiste Testament', een thema dat me wel aansprak (over schenken aan een goed doel na je dood).  Normaal gezien, doe ik niet mee aan wedstrijden, maar omdat dit gegeven me wel lag, ben ik in mijn pen gekropen.  Enkele weken terug kreeg ik een verrassend berichtje.  Mijn gedicht bleek bij de vijf geselecteerden te horen.  Nooit gedacht nog zoiets te beleven.  In totaal waren er bijna vierhonderd nederlandse inzendingen (poëzie en proza), dus ik ben best wel trots tussen die vijf te staan.  Trots, maar vooral diep ontroerd, omdat het mijn hart raakt.  Wie benieuwd is naar mijn schrijfsel, kan het terugvinden op het mooiste testament.be, onder geselecteerde werken.  Vijf gedichten en tien prozateksten komen in aanmerking voor de hoofdprijs.  Laat ik nu via het googelen bij de wedstrijd van vorig jaar uitkomen en daar de naam Leen Raats terugvinden.  Het meisje, dat jaren geleden een paar van mijn bundels kocht op de boekenbeurs, waar ik samen met Ivan tentoonstelde.  Later zou ze ons verhaal in een artikel gieten voor de schoolkrant. Op haar website ontdekte ik, dat ze ook gedichten schrijft en dat er nogal wat raaklijnen zijn tussen ons.  Blijkbaar is er niet echt Facebook of Twitter nodig, om zonder spoorzoeken elkaar weer ergens te ontmoeten.  En is dat nu niet mooi om mee te maken?  Wat betreft de schrijfwedstrijd, ik zie mezelf zeker niet winnen, maar ik ben zo blij dat dit gedicht de selectie haalde.  Een eerbetoon aan Benjamin!


gepost door admin 13.06.13 18:50 | permalink | reacties (3) | General
08.06.13
zoekgeraakte lente


Terwijl ze in het binnenland deze week zo'n zesentwintig graden buitentemperatuur op hun palmares schreven, moesten wij het hier aan de zee met heel wat minder stellen.  Een schrale wind van over de waterplas, zorgde hier ter plekke voor minstens tien graden lager.  Flinke streep door onze lenterekening!  Omdat Zus en Schoonbroer Nico vandaag de oversteek van binnenland naar Westhoek deden, raadde ik hen aan toch maar een jas te voorzien.  Niet dus, die binnenlandertjes denken het altijd beter te weten dan wij, arme keuterboertjes van Bachten de Kupe (grapje).  Na de halve namiddag in file vertoefd te hebben (snelwegenwerken zijn momenteel bijzonder in trek), raakten ze uiteindelijk op de Nieuwpoortse zeedijk.  Een berichtje en belletje eerder, nam ik de beslissing, om met mijn stalen ros, tegen wind in, sportief op de trappers het eindje Stad tot Bad te fietsen.  Het mag gezegd, langs het onlangs aangelegde fietspad, lopend naast ons huis, is het heerlijk rijden en je vangt er omzeggens niet veel windhinder.   Na een stukje taart en babbeltje bij Moeder, werd het tijd om even uit te waaien aan zee.  Zus en Schoonbroer in binnenlandse outfit, ik met mijn tussenseizoens donsjasje nog in gebruik.  Je mag eens raden wie er het meest hinder ondervond van de kouwelijke kusttemperatuur en de niet aan banden te leggen wind.  Bijna halfweg juni en nog niet één keer met de voetjes in het zeewater geweest!  Om te huilen, maar dat doen we niet, want in de ons omringende landen zitten ze met méér dan hun voetjes in het water en dat is pas dikke ellende.  We moesten ons schamen,  hier te klagen over een beetje wind en een druppel regen.  Om de dag af te sluiten, gingen we iets eten in de Nieuwpoortse Amandus, ons vrijdagse adresje.  Echtgenoot kwam juist op tijd terug van een dagje racen in het naburige Frankrijk, om ook mee te tafelen.  Een fijne afsluiter van een Beaufortkrachtig dagje.
Eerder deze week ook Ronny en Marie-Claire over de vloer gekregen.  Fijn, onverwacht bezoek vind ik altijd leuk.  Terwijl Ronny zich laafde aan een fles spuitwater, kraakten Claire en ik een flesje wit.  Een zeldzaam gebeuren.  Het gesprek over vriendschappen bracht ons bij ons huwelijk , nu ook al bijna zo'n zevenendertig jaar geleden.  Onze vrienden bleken er zich bitter weinig van te herinneren, niettegenstaande Claire toen mijn getuige was.  Fotoboekje (een minieme uitvoering, wegens ooit geld tekort) uit de kast gehaald en tijdens het bladeren teruggeblikt op een chaotisch dagje trouwen.  Telkens ik die papieren herinneringen bekijk, valt het me op hoeveel mensen er al uit ons leven verdwenen zijn.  Gestorven of gescheiden,  zowat de helft van onze genodigden toen.  Het deed onze vrienden blijkbaar plezier, om eens in het verleden te duiken.  Leuke anekdotes kwamen boven, gedeeld verdriet werd herschreven, warme momenten herbeleefd. Van de genomen foto's was de helft mislukt en de overgebleven exemplaren verliezen stilaan hun kleur, alsof ze wegdeemsteren.  De dia's, door Ronny die dag gefilmd, bleken allemaal voorzien van een zwarte band.  Ook niet veel soeps dus.  Ach, al zijn er niet veel tastbare herinneringen meer over, toch vergeet je de meeste dingen niet.  Al bij al was het een leuk feest met de mensen, toendertijd belangrijk voor ons.  Ondertussen zijn we velen ontgroeid en uit het oog verloren, zo gaat dat nu éénmaal in een mensenleven.


gepost door admin 08.06.13 21:59 | permalink | reacties (0) | General
02.06.13
Laura!


Bij het optrekken van het rolgordijn, lachte Laura ons toe.  Zon in de vroege morgen, een lang geleden fenomeen!  Warme stralen op je gezicht, een laagje goud op het beddengoed, twee goeie redenen om wat langer te blijven liggen.  Daarna vol energie, na de zondagse broodjes, naar buiten en enthoesiast alle ramen gepoetst.  Hoognodig, want ze hadden al weken geen veeg uit de pan meer gekregen.  Om het helemaal mooi te maken, dan ook maar de auto in een sopje gestoken, wat ook al een 'lifetime' geleden gebeurde. 't Was alsof de zon met haar stralen in mijn rug porde en wilde zeggen: hupsakee, zet 'm op!  Zondag of geen zondag, voor mensen op rust zijn alle dagen van de week werkdagen.  Ondertussen kweet Echtgenoot zich van zijn taak en nam hij het terras onder handen, zodat we deze middag voor de allereerste keer buiten konden smikkelen.  Weggeborgen in ons hemels hoekje, was het genieten van de fladderende koolwitjes (mooi weer voorspellers) en het zingen van de wind in nog jong gebladerte.  Heerlijk!  Een mens moet elk zonnig moment meepikken en we wandelden naar 't Bad, even binnenspringen bij Moeder.  Echte warmte viel er nog niet te rapen, daarvoor stond de wind te veel op scherp, maar wat deed de combinatie van blauwe lucht en lachende zon toch deugd.  De weersvoorspellingen zijn veelbelovend, tegen het einde van de week zou de temperatuur oplopen tot zo'n twintig graden.  Wie het kleine niet begeert is het grote niet weerd, sloganden ze vroeger. ik ben al dik tevreden met die vooruitzichten. Laat de zomer maar komen, zodat we eindelijk de winter die niet van wijken wilde weten, een schop in zijn kont kunnen geven. Summertime!



gepost door admin 02.06.13 18:59 | permalink | reacties (0) | General
 
:: Augustus 2017 (4)
:: Juli 2017 (3)
:: Juni 2017 (5)
:: Mei 2017 (7)
:: April 2017 (3)
:: Maart 2017 (6)
:: Februari 2017 (6)
:: Januari 2017 (9)
:: December 2016 (10)
:: November 2016 (7)
:: Oktober 2016 (19)
:: September 2016 (17)
:: Augustus 2016 (23)
:: Juli 2016 (20)
:: Juni 2016 (22)
:: Mei 2016 (28)
:: April 2016 (26)
:: Maart 2016 (29)
:: Februari 2016 (29)
:: Januari 2016 (31)
:: December 2015 (4)
:: November 2015 (5)
:: Oktober 2015 (1)
:: Augustus 2015 (2)
:: Juli 2015 (2)
:: Juni 2015 (2)
:: Mei 2015 (4)
:: April 2015 (2)
:: Maart 2015 (5)
:: Februari 2015 (3)
:: Januari 2015 (5)
:: December 2014 (4)
:: November 2014 (3)
:: Oktober 2014 (5)
:: Augustus 2014 (4)
:: Juli 2014 (3)
:: Juni 2014 (5)
:: Mei 2014 (6)
:: April 2014 (3)
:: Maart 2014 (7)
:: Februari 2014 (6)
:: Januari 2014 (6)
:: December 2013 (8)
:: November 2013 (6)
:: Oktober 2013 (5)
:: Augustus 2013 (6)
:: Juli 2013 (5)
:: Juni 2013 (5)
:: Mei 2013 (5)
:: April 2013 (6)
:: Maart 2013 (6)
:: Februari 2013 (5)
:: Januari 2013 (10)
:: December 2012 (8)
:: November 2012 (9)
:: Oktober 2012 (5)
:: Augustus 2012 (5)
:: Juli 2012 (7)
:: Juni 2012 (5)
:: Mei 2012 (7)
:: April 2012 (8)
:: Maart 2012 (7)
:: Februari 2012 (4)
:: Januari 2012 (8)
:: December 2011 (6)
:: November 2011 (7)
:: Oktober 2011 (6)
:: Augustus 2011 (7)
:: Juli 2011 (7)
:: Juni 2011 (5)
:: Mei 2011 (9)
:: April 2011 (7)
:: Maart 2011 (6)
:: Februari 2011 (7)
:: Januari 2011 (7)
:: December 2010 (8)
:: November 2010 (9)
:: Oktober 2010 (9)
:: Augustus 2010 (7)
:: Juli 2010 (7)
:: Juni 2010 (9)
:: Mei 2010 (10)
:: April 2010 (7)
:: Maart 2010 (12)
:: Februari 2010 (11)
:: Januari 2010 (14)
:: December 2009 (13)
:: November 2009 (10)
:: Oktober 2009 (10)
:: September 2009 (13)
:: Augustus 2009 (11)
:: Juli 2009 (9)
:: Juni 2009 (11)
:: Mei 2009 (12)
:: April 2009 (14)
:: Maart 2009 (13)
:: Februari 2009 (15)
:: Januari 2009 (17)
:: December 2008 (17)
:: November 2008 (19)
:: Oktober 2008 (14)
:: September 2008 (17)
:: Augustus 2008 (16)
:: Juli 2008 (17)
:: Juni 2008 (16)
:: Mei 2008 (13)
:: April 2008 (18)
:: Maart 2008 (22)
:: Februari 2008 (17)
:: Januari 2008 (21)
:: December 2007 (20)
:: November 2007 (23)
:: Oktober 2007 (25)
:: September 2007 (17)
:: Augustus 2007 (17)
:: Juli 2007 (21)
:: Juni 2007 (26)
:: Mei 2007 (27)
:: April 2007 (26)
:: Maart 2007 (3)