Poezie Doris Dorné
 
 

Maandelijks Archief: JUNI 2018


26.06.18
verwondering ...


De voorbije zes dagen hadden we onze jongste kleindochter op logement.  Terwijl Ma en Pa de weiden van Graspop onveilig maakten (bij wijze van spreken), mochten wij genieten van ons nummertje drie.  Telkens weer kijk ik met verwondering naar dat kleine meisje, dat als het ware een afgietsel van haar mama is.  Zelfs het kuiltje in haar linkerwang zit op identiek dezelfde plek.  Een dubbelgangertje!  We vulden de dagen met een bezoek aan de aanpalende kinderboerderij, omdat het strand geen optie was wegens te stormachtig.  Op vrijdag gingen we markten.  Bij Heidi, waar ik af en toe kleding koop, kreeg ze zomaar een wafeltje.  De bloemenverkoper, waar ik wekelijks bloemen aanschaf, gaf haar zomaar een roos.  Onze bijna vierjarige genoot zichtbaar van al die aandacht en maakte sprongetjes van puur geluk.  Zaterdagmorgen was goed voor de aanschaf van een nieuw jurkje bij Natacha.  Onze kleindochter hoefde geen speelgoed, maar een kleedje was niet te versmaden.  Ook nu weer viel ze in de prijzen.  Ze kreeg als kadootje een luchtmatras van Nemo en was zo trots als een pauw.  Later, die namiddag, trok ik met haar naar zee.  Ze is een echt strand- en zandmeisje.  Op de duin, tussen aangeplant gras, liet ik haar, net als ikzelf,  met verwondering kijken naar de paddestoelen in het zand.  Stel je voor: juni, strand en paddestoelen ... de wonderen zijn de wereld nog niet uit!  Ik woon al mijn ganse leven aan zee, maar zoiets heb ik nooit eerder gezien.

Ik keek dit weekend ook met verwondering naar de liefde van een volwassen man voor zijn zieke kat.  De poes van schuin over had haar kans gezien en het hazenpad gekozen, richting onze tuin.  Haar baasje in paniek.  Het beestje is zwaar ziek en hij wou absoluut niet, dat ze ergens in eenzaamheid zou moeten sterven.  We vonden poes terug in een struik, maar ze liet zich niet vangen.  Soms zijn dieren slimmer dan mensen!  Haar baasje plaatste een val voor zwerfkatten in onze tuin, in de hoop haar zo te pakken te krijgen.  Twee uur later zat er wel een kat in de val, maar niet de bewuste poes.  We konden het dier niet vlug genoeg vrijlaten en hij verdween met enig boos geblaas.  Nog eens twee uur verder, ging ik voor alle zekerheid weer een kijkje nemen.  Weer beet, maar nog maar weer eens een verkeerde gevangene.  Kat vrijgelaten, om de volgende morgen vast te stellen, dat de wacht was afgelost door een egel.  De zieke poes lachte waarschijnlijk in haar vuistje en nestelde zich parmantig op een tak van haar schuilstruik, dit tot groot verdriet van haar baasje, die maar geen greep op haar kreeg.  Vandaag was het dan toch zo ver: genesteld op de struik, kon ze gevat worden door de liefhebbende eigenaar. En ik ... ik keek met verwondering naar de volwassen man en het pak dat van zijn hart viel.

 

en elke dag

kruist verwondering

het mensenpad

 

over dingen

nog nooit gezien

of gehoord

 

over mensen

groter of kleiner

dan gedacht

 

over hoe 

je zelf groeide

van mini tot maxi

 

over grenzen

die verlegd

niet de juiste bleken

 

over vriendschap

bootjes die vergingen

bloemen die verwelkten

 

telkens weer ...

 

elke dag verwondering

over alles en niets

in ons korte mensenleven

 

Doris Dorné - 2018

 

 

 

 



gepost door admin 26.06.18 20:16 | permalink | reacties (0) | General
14.06.18
arme harten ...


Een lieve vriendin van mij reageerde op mijn vorige spinsel.  Ze voelt zich soms 'zo arm als de straatstenen', schrijft ze. Ze verloor jaren geleden haar enige zoon en daarmee ook het enige, echte doel in haar leven.  Een kind verliezen, maakt je arm.  Je enige kind verliezen, maakt je armer dan arm.  Al die tijd, sedert Benjamin stierf, hield ik vaak halt bij ouders, die alleen achterbleven.  Met schroom en ook schaamte, omdat wij, ondanks het immense verdriet om Benjamin, Zoonlief nog hadden om van te houden en zij met lege handen, lege harten achterbleven.  Veel ouders van overleden kinderen kruisten de voorbije vijfentwintig jaar mijn pad.  We vonden elkaar in het immense verdriet om ons gestorven kind, maar de verdere invulling van elk van ons leven schoeide op een andere leest. Wij kregen nog de kans om uit te kijken naar wie en wat Zoonlief zou worden.  We waren begaan met zijn studies, met zijn geluk, met zijn toekomst.  Vandaag zijn er drie schatten van kleinkinderen, die zon in huis brengen.  Klagen is dus niet aan de orde!  Hoe zwaar voelt het om dit allemaal niet meer te hebben?  Hoe draag je de last van 'het alles kwijt zijn'? Als ons pijnlijk hart al niet te balsemen is, wat moet je dan met een hart 'armer dan arm'?  Momenteel lees ik 'Tonio' van de Nederlandse schrijver A. F. Th. van der Heijden. Een turf van een boek (méér dan zeshonderd bladzijden), over het verlies van zijn enige zoon.  Het valt me op, dat mijn dichtbundels hetzelfde verhaal over verdriet vertellen, maar dan wel in erg verkorte versie.  Het is zoals mijn vriendin schrijft: soms voel het hart zo arm, zo arm ... armer dan de straatstenen.

 

het gemiste kind

de lieveling ...

 

nooit in vorm gegoten

altijd puur gebleven

 

een onversneden warmte

is al wat nu nog rest

 

een houden van

wars van ergernissen

 

een graag zien

gekoesterd achter glas

 

liefde zonder

deuk of schrammen

barsten of beschadiging

 

en in mijn arme hart

de hang naar ...

 

mijn gemiste kind

de liefde van mijn leven

 

Doris Dorné - 2018

 

 

 

 



gepost door admin 14.06.18 13:41 | permalink | reacties (0) | General
04.06.18
rijker dan je denkt ...


Een tijd geleden schreef Zus zich in voor het VTM programma 'rijker dan je denkt'.  Vorige zaterdag grepen de selecties plaats in Gent, Zus was bij de uitverkorenen.  Ze nam, in het zog van een paar vrienden, mijn allereerste pop mee.  Carolientje, nu zo'n zestig jaar oud.  Het arme schaap telt amper nog wimpers, haar oogjes sluiten kan ze niet meer en van wenen heeft ze ook geen kaas meer gegeten, om nog maar van haar schamele haartooi te zwijgen.  Carolientje doorstond heel wat speelmomenten en is dan ook getekend door de jaren. Zus had de moed, om een ganse dag op te offeren voor het goede doel, namelijk te weten of mijn eerste pop van enige waarde was.  Zelf ben ik ooit eens met een litho van Buffet hier naar het Koksijdse casino getrokken, ook voor een schatting.  Na twee uur wachten, bleek mijn prachtige Zonnevis amper 150 euro waard, volgens zij die het kunnen weten.  Later vond Echtgenoot dezelfde litho terug op internet, te koop voor 1500 euro.  Wij hebben hem zijn plaatsje aan de muur teruggegeven, 't is een prachtstuk!  Wat Zus en Carolientje betreft: na uren geduld bleek mijn overjaarse pop toch 55 euro waard.  Ik ben dus rijker dan ik dacht! 

Gisterenmorgen trokken we met kroost naar Plopsaland.  Samen naar de tramhalte hier dichtbij, waar we vijftien minuutjes geduld te oefenen hadden.  Ondertussen bezeerde onze jongste zich en moest er een pleistertje gelegd op het kleine knietje.  In deze hulpbeweging, moet mijn goed gevulde geldbeugel (een dagje pretpark mag best iets kosten) met obligate documenten (identiteits- en rijbewijs) op de grond gevallen zijn, zonder dat één van ons er notie van had.  Blije gezichtjes bij aankomst van de tram, wij erop.  Maar ... toen Echtgenoot me het tramticket terugbezorgde en ik het wou opbergen, vond ik mijn geldbeugel niet.  Paniek!  Gelukkig waren we nog maar twee haltes verder, 't is te zeggen in 't Bad.  Manlief terug van de tram, nieuwe kaart gekocht en richting geldbeugel.  Wij reden met bezwaard hart en domper op de feestvreugde verder naar ons doel van de dag, opgelucht dat de tickets voor het pretpark in mijn tas zaten en we, al was het dan zonder traktatiegeld, toch binnen zouden geraken.  Zo'n twintig minuutjes later kwam het verlossende telefoontje van mijn eega: hij had mijn geldbeugel mét inhoud gevonden onder de stoeltjes aan de tramhalte en reisde ons na.  Van opluchting gesproken!  Het werd een dolfijn dagje Plopsa en al moest ik toch de eerste uren een beetje van dit avontuur bekomen, ik voelde me gisteren letterlijk rijker dan ik ben! 

 

nooit word ik

nog zo rijk

als toen jij

er nog was

 

herinneringen

tot papier geplooid

 

pijn en verdriet

in woorden gegoten

op ongelijnd wit

 

tot inkt

vervloeid verlangen

 

zo gaf ik jou

in bewaring 

 

gemis ontnam me

onverdeeld geluk

 

maar langs

de vele struikelblokken

zoek ik nu behoedzaam

het laatste stukje

wandelweg te gaan

 

het maakt me

rijker dan ik denk te zijn

 

Doris Dorné - 2018

 

 

 

 

 



gepost door admin 04.06.18 18:33 | permalink | reacties (2) | General
01.06.18
een fijn weerzien ...


Ze was pas zestien, twintig jaar geleden, toen ze me schreef, naar aanleiding van een reportage in Libelle, waarin ik het verhaal van Benjamin en mijn tweede bundel deed.  Toen al een jongedame met pit, want ze kwam zowaar naar de voorstelling van één van mijn boekjes en bleef een nachtje bij ons logeren.  Ze vraagt zichzelf nu verwonderd af, hoe ze dat dan wel deed, in haar ééntje, vanuit het verre Kortrijk naar het haar onbekende Nieuwpoort.  Soms kijkt een mens met verbazing terug op vroeger.  We penden blijkbaar heel wat af met elkaar.  Haar moeder stierf aan borstkanker en in mijn boekjes en brieven, vond ze een handvol troost. Na jaren van stilte, is er plots weer contact.  Twintig jaar verder is ze de trotse mama van drie prachtige zonen en dolgelukkig met de liefde van haar leven.  Of we elkaar nog zouden herkennen? vroeg ze in haar mailtje.  Ik herinnerde me haar donkerbruine ogen en haar jeugdig enthoesiasme, maar van zestien naar zesendertig onderga je een ware metamorfose.  Wat mezelf betreft, zorgde de tussentijd voor de nodige rimpeltjes.  Bij een hartelijk weerzien was er onmiddellijk herkenning, alsof we elkaar pas gisteren nog gesproken hadden.  Donkerbruine ogen en een vat vol enthoesiasme, nog altijd het meisje van zestien, maar nu ook mama van drie.  Het werd een superfijne namiddag, een tof en warm weerzien, voor herhaling vatbaar.

 

daar was ze

dan terug 

het meisje van toen

 

na jaren stilte

namen we 

de draad weer op

 

alsof we

ze nooit hadden

laten vallen

 

en breiden

met verwondering

het verhaal

van vroeger verder

 

twintig jaar later

 

zij ...

mama van drie

 

ik ... 

oma van drie

 

met tussen ons ...

niets veranderd

 

Doris Dorné - 2018

 

 

 

 



gepost door admin 01.06.18 18:51 | permalink | reacties (1) | General
 
:: Oktober 2018 (14)
:: Augustus 2018 (1)
:: Juli 2018 (3)
:: Juni 2018 (4)
:: Mei 2018 (2)
:: April 2018 (5)
:: Maart 2018 (7)
:: Februari 2018 (3)
:: Januari 2018 (6)
:: December 2017 (5)
:: November 2017 (3)
:: Oktober 2017 (4)
:: Augustus 2017 (6)
:: Juli 2017 (3)
:: Juni 2017 (5)
:: Mei 2017 (7)
:: April 2017 (3)
:: Maart 2017 (6)
:: Februari 2017 (6)
:: Januari 2017 (9)
:: December 2016 (10)
:: November 2016 (7)
:: Oktober 2016 (19)
:: September 2016 (17)
:: Augustus 2016 (23)
:: Juli 2016 (20)
:: Juni 2016 (22)
:: Mei 2016 (28)
:: April 2016 (26)
:: Maart 2016 (29)
:: Februari 2016 (29)
:: Januari 2016 (31)
:: December 2015 (4)
:: November 2015 (5)
:: Oktober 2015 (1)
:: Augustus 2015 (2)
:: Juli 2015 (2)
:: Juni 2015 (2)
:: Mei 2015 (4)
:: April 2015 (2)
:: Maart 2015 (5)
:: Februari 2015 (3)
:: Januari 2015 (5)
:: December 2014 (4)
:: November 2014 (3)
:: Oktober 2014 (5)
:: Augustus 2014 (4)
:: Juli 2014 (3)
:: Juni 2014 (5)
:: Mei 2014 (6)
:: April 2014 (3)
:: Maart 2014 (7)
:: Februari 2014 (6)
:: Januari 2014 (6)
:: December 2013 (8)
:: November 2013 (6)
:: Oktober 2013 (5)
:: Augustus 2013 (6)
:: Juli 2013 (5)
:: Juni 2013 (5)
:: Mei 2013 (5)
:: April 2013 (6)
:: Maart 2013 (6)
:: Februari 2013 (5)
:: Januari 2013 (10)
:: December 2012 (8)
:: November 2012 (9)
:: Oktober 2012 (5)
:: Augustus 2012 (5)
:: Juli 2012 (7)
:: Juni 2012 (5)
:: Mei 2012 (7)
:: April 2012 (8)
:: Maart 2012 (7)
:: Februari 2012 (4)
:: Januari 2012 (8)
:: December 2011 (6)
:: November 2011 (7)
:: Oktober 2011 (6)
:: Augustus 2011 (7)
:: Juli 2011 (7)
:: Juni 2011 (5)
:: Mei 2011 (9)
:: April 2011 (7)
:: Maart 2011 (6)
:: Februari 2011 (7)
:: Januari 2011 (7)
:: December 2010 (8)
:: November 2010 (9)
:: Oktober 2010 (9)
:: Augustus 2010 (7)
:: Juli 2010 (7)
:: Juni 2010 (9)
:: Mei 2010 (10)
:: April 2010 (7)
:: Maart 2010 (12)
:: Februari 2010 (11)
:: Januari 2010 (14)
:: December 2009 (13)
:: November 2009 (10)
:: Oktober 2009 (10)
:: September 2009 (13)
:: Augustus 2009 (11)
:: Juli 2009 (9)
:: Juni 2009 (11)
:: Mei 2009 (12)
:: April 2009 (14)
:: Maart 2009 (13)
:: Februari 2009 (15)
:: Januari 2009 (17)
:: December 2008 (17)
:: November 2008 (19)
:: Oktober 2008 (14)
:: September 2008 (17)
:: Augustus 2008 (16)
:: Juli 2008 (17)
:: Juni 2008 (16)
:: Mei 2008 (13)
:: April 2008 (18)
:: Maart 2008 (22)
:: Februari 2008 (17)
:: Januari 2008 (21)
:: December 2007 (20)
:: November 2007 (23)
:: Oktober 2007 (25)
:: September 2007 (17)
:: Augustus 2007 (17)
:: Juli 2007 (21)
:: Juni 2007 (26)
:: Mei 2007 (27)
:: April 2007 (26)
:: Maart 2007 (3)