Poezie Doris Dorné
 
 

Maandelijks Archief: JULI 2007


31.07.07
gras


Veel regen en af en toe zon, het groeimiddel voor gras!  Deze namiddag de grasmachine bij de horens gevat en er tegenaan gegaan.  Veel grassprietjes zijn er hier niet te bespeuren, klaver en onkruid des te meer.  Onkruidverdelger spuiten?  Ik denk er niet aan.  Onze 'pelouse' (grasmat) is diepgroen van kleur, niettegenstaande hetgeen er groeit er eigenlijk niet hoort.  No problem dus. Ik was deze namiddag toch voor zo'n tweeënhalf uur zoet met mijn tuinwerk.  Echtgenoot was naar zijn club (miniracewagentjes).  We zitten sedert jaren op een oude zolder, waarvan het dak zo lek is als een vergiet.  Laatst werden er een paar herstellingswerkjes verricht, maar daardoor regent het nu op andere plaatsen binnen.  Echtgenoot hield zich de ganse dag bezig met het plaatsen van een nieuw plafond.  Je moet het maar doen!  Eigenlijk is de club aan een ander lokaal toe, maar waar krijgen we dat enorme racecircuit binnen (32 meter, 8 auto's naast elkaar)?  Misschien, als we het nog een paar jaar kunnen rekken in het huidige lokaal, dat we de racebaan meenemen als we allebei in het rustoord belanden.  Ambiance verzekerd bij de senioren!  Ik zie ze al staan, de mannetjes van tachtig, bibberend en bevend met elk hun eigen wagentje, vol vuur en passie voor het miniracen. De vrouwtjes van tachtig zullen wel elders hun gading vinden.  Het is een beeld, dat ik vaak voor me zie en dat zorgt voor binnenpretjes.  Met Echtgenoot weet je maar nooit, hij houdt het nu al veertig jaar vol, dus op nog een paar jaartjes zal het niet aankomen.  Dat hoort zo, als je hobby je lief is!
 


gepost door admin 31.07.07 22:04 | permalink | reacties (0) | General
30.07.07
gewoontegetrouw


Gewoontegetrouw deze maandagmorgen mijn huisje schoongemaakt zonder me te moeten haasten om op tijd in Brugge te geraken.  Ik weet het, jullie vinden me waarschijnlijk een doetje, maar ik kan er niks aan doen.  Misschien overdrijf ik wel een beetje in het proper houden van ons stulpje, maar ik voel me er goed bij.  Denk nu niet, dat ik hier elke dag met emmer en dweil de regionen onveilig maak, zo erg zwabberachtig ben ik nu ook niet.  't Is maar dat ik de stempel van buitenshuiswerkende vrouw volledig ben ontgroeid en me wreed zou moeten aanpassen aan het elke dag weg van huis zijn.  Ik ben een vrije vogel (je mag gerust zijn) en dat ga ik steeds meer waarderen!  Zoon belde juist, dat ze hun nieuwe woonst zijn gaan bekijken en de sleutel kregen, zodat we kunnen overgaan tot actie: overmorgen helpen verhuizen en het studentenkot opkuisen (zie je wel, dat ik iets heb met dat werkwoord).  Hij schafte zich vandaag ook een nieuwe bril aan, tot mijn grote tevredenheid.  Ja, ja, hij wordt nog een man van de wereld!  Dus voor de rest van de week is het alle hens aan dek richting Gent.  Zo blijft een mens bezig en fit. Nog een geluk, dat Echtgenoot gouden handjes heeft, hij kan echt alles. Mooi meegenomen, zo'n handige man, want van mij moeten ze niet veel verwachten (buiten het schoonmaken).  Alhoewel, in Brugge sloeg ik toch maar twee broodnodige nagels in, zodat Lucrèce haar prachtige werken kon ophangen.  Miscchien toch verborgen talenten?  Verder verslag van ons verhuisavontuur volgt.
 


gepost door admin 30.07.07 23:12 | permalink | reacties (0) | General
29.07.07
voorbij


Onze tentoonstelling in Brugge is voorbij, we zijn juist thuis gearriveerd met mijn hele hebben en houden.  Alles staat al terug op zijn plaats, ik hou niet van half werk. Het samenwerken met Lucrèce, Freddy en Chris was tof en leuk, maar ik ben wel moe na zo'n twee weken volledig andere dagindeling.  Gewoon 'moeder' zijn is toch het mooiste dat er is!  Bovendien heb je dan tijd voor dingen waar andere mensen niet aan toe komen, je vult je dagen gewoon anders in.
Vandaag veel bezoek over de vloer gehad.  Dirk en Christine, Lut en Frans ... vrienden van op de kinderkankerafdeling.  Ouders die samen met ons lief en leed deelden in het ziekenhuis en ook daarna, toen onze kinderen de strijd verloren.  Het schept een band die voor altijd blijvend is.  Deze spinsels zorgden er ook voor, dat ik vandaag Erika en Michel leerde kennen.  Het bleek nog maar eens, dat de wereld bijzonder klein is.  Het verwonderde me al vaak, hoe je via mensen andere mensen leert kennen, die dan weer banden hebben met mensen die ook in jouw leven een plaats kregen en een belangrijke rol spelen.  Ik wil hierbij nog eens mijn bewondering uitspreken voor hetgeen Erika en Michel en hun vereniging waarmaken voor ouders van kindjes met een stofwisselingsziekte.  Groots in hun eenvoud, groot van hart! 
Door al dat bezoek, waarvoor dank, dank, dank ... bracht ik de helft van de laatste tentoonstellingsdag door op het terras van de brouwerij.  Het opruimen nam toch nog wat tijd in beslag.  Bij mij stelt dat niet veel voor.  Hup, alles in mijn dozen en klaar is Kees.  Lucrèce, Chris en Freddy hadden meer kopzorgen om alles terug in hun auto te krijgen.  Al bij al is het vlot verlopen.  Daarna de galerij nog eens gestofzuigd, zodat we geen klachten krijgen en het avontuur zat erop.  De laatste drie dagen ook geen spoor meer gezien van de met-het-verkeerde-been-uit-bed-gestapte agent.  Ben eens benieuwd of ik daar nog wat van zal horen.  Vrijdagavond nog ferm gelachen, want ik kreeg van Wim voor mijn verjaardag een bon voor een gratis nummerplaat (hij is een trouwe lezer van deze schrijfsels).  Ik vond het een bijzonder spitsvondig en humorvol kadootje!  Zo zie je tot wat een internetdagboek allemaal kan leiden. 
 


gepost door admin 29.07.07 22:29 | permalink | reacties (0) | General
26.07.07
slechte start


Je hebt zo van die dagen, die een slechte start nemen.  Deze morgen reden Rita en haar overbuurvrouw, samen met Chris en mij mee naar Brugge.  Ze wilden wel eens zien waar we onze dagen slijten.  Bij het binnenrijden van de stad, zagen we een agent al ijverig bonnetjes schrijven en nummerplaten noteren.  Een vroege vogel kon je hem wel noemen.  Ik parkeerde de wagen en legde mijn parkeerschijf, netjes zoals het hoort.  Ondertussen kwam de naarstige man op de fiets langs ons heen gereden, spiedend naar mogelijk menselijk misdrijf.  Pet diep over de ogen, norse blik, niks vriendelijk.  Rita's overbuurvrouw zei, op gewone toon: 't ziet er een 'vieze' uit (vieze= westvlaams voor slechtgehumeurde). Alhoewel het onderwerp waarvan sprake al zo'n twee auto's verder was, vingen zijn goed geöliede oren deze uitspraak toch op.  De dienstdoende agent keerde zijn fietsstuur om en kwam op zijn wielen terug tot bij ons.  'Wat zegt ge daar Madammeke?', klonk het.  Elk van ons deed alsof zijn neus bloedde, ik probeerde nog: dat u de parkeerkaarten bekijkt.  'Ik ben niet doof en dat is helemaal niet wat ik hoorde', zei de met het verkeerde been uit bed gestapte agent op de meest agressieve toon.  'Ik zal deze wagen opvolgen', dreigde hij, waarna hij vroeg wiens auto het wel was.  Ja, de mijne natuurlijk.  Bij de achterkant van de wagen gekomen, wees hij op onze nummerplaat.  'U bent zelfs niet reglementair in orde' blafte hij 'teveel gaten in de plaat geboord en te weinig kleur op de cijfers en letters.  Ik geef je ... weken om dat in orde te brengen!'.  Amai, en dat allemaal op mijn bijna nuchtere maag. De andere drie dames waren in stilte verzonken en wisselden veelsprekende blikken.  Nog een geluk, dat ze met hun ogen niet kunnen praten, anders zaten we waarschijnlijk achter de tralies van de Brugse gevangenis.  Maar ja, misschien had onze agent wel problemen thuis of voelde hij zich niet goed in zijn vel of werkt hij niet graag en moeten anderen dan gebukt gaan onder zijn frustraties.  Wie weet?  Een aangename start van de dag was het zeker niet, de politie uw vriend, mijn voeten!  Daarbij kwam nog, dat ik helemaal geen deel had in het gebeurde, je zult maar opdraaien voor de woorden van iemand anders.  Ik hoop, dat ik deze bullebak niet meer tegen het lijf loop tijdens de drie laatste dagen van onze tentoonstelling en dat ik verder gevrijwaard blijf van strubbelingen met overijverige agenten!


gepost door admin 26.07.07 23:11 | permalink | reacties (0) | General
25.07.07
verandering


Het kotleven van Zoon loopt op zijn einde.  Op dinsdag 31 juli valt de deur van het huisje in de Karperstraat te Gent na vier jaar, definitief achter hem dicht.  Een nieuw scenario staat klaar.  Ondertussen vond ons koppel een huis in Mariakerke (Wondelgem), waar het onmiddellijk klikte met de eigenaar, een jonge architect.  Een jaren-zeventig-huis, noemt Zoon het, met pistachegroen ligbad en toilet.  Hij heeft het altijd al goed kunnen uitleggen!  De huidige bewoners verhuizen (of zouden dat toch moeten) eind deze week en dan kan het verkassingsavontuur van Zoon beginnen.  Hun slaapkamer hebben ze al besteld (van groot belang) en vandaag trokken ze met mijn Zus Martine en Schoonbroer Nico naar de meubelwinkel, waar ze een salon als cadeau mochten kiezen.  Ja, ja, ze worden serieus in de watten gelegd, de geluksvogels. Ook Oma en de familie van Veerle doen een duit in het zakje (figuurlijk gesproken).  Toch leuk voor hen, ze zijn er echt van onder de indruk.  Het maakt je als ouder blij, als je ziet dat het goed gaat met je kroost.  Want, dat is toch wat we allemaal willen, dat onze kinderen gelukkig zijn. Hen een duwtje in de rug geven, over de drempel helpen ... en dan zelf hun leven laten leven en hopen, dat het hen goed mag gaan.  De zon in hun ogen kan ons alleen maar meer glans geven, ons hart warmen. 
 
wind in de zeilen
zon in de ogen
aan beloftevolle horizon
dromen die wenken
 
ga ervoor!    


gepost door admin 25.07.07 22:40 | permalink | reacties (0) | General
24.07.07
leuk


Leuk dagje Brugge gehad, mèt zon.  Vriendin Fabienne reed mee, om eens de sfeer in de galerij op te snuiven.  Veel werk moeten we daar niet verzetten, maar van stilzitten word je ook moe.  Gelukkig kunnen we het allevier (de creatievelingen) goed met elkaar vinden en krijgen we de nodige lachvitamines binnen. Chris, onze keramiste (ook uit Nieuwpoort), kan het bijzonder goed uitleggen.  Deze ware spraakwaterval beoefent de Japanse keramiek 'raku'.  Ik ken haar nu een viertal jaar en verschillende van haar werken sieren onze woonkamer.  Lucrèce komt uit Roeselare en werkt met textiel: zijde, vilt, wol.  Haar sjaals zijn prachtig van kleur en het enthousiasme voor haar werk straalt van haar af.  Freddy maakt aquarellen, hem horen we niet veel (je zult er maar als man alleen zitten, samen met drie vrouwen!).  Hij is altijd druk bezig met schilderen, een vorm van rust zoeken voor hem (maar geen nood, wij vrouwen zorgen wel voor de nodige ambiance).  Anders roesten we vast!
Vanuit Antwerpen kwamen Christiane en Tinneke op bezoek.  Sedert verleden jaar zijn ze verslingerd aan Brugge, want toen liepen ze verloren en kwamen slechts na veel zoekwerk bij mij terecht.  Vandaag vonden ze de galerij met gesloten ogen (bij wijze van spreken).  Ik leerde Christiane kennen via mijn dichtbundels.  Haar oudste zoontje stierf aan dezelfde soort kanker als Benjamin.  Tinnekes jongste dochter heeft een kindje van twee met stofwisselingsziekte, een klein meisje waar ze binnen afzienbare tijd afscheid zullen moeten van nemen.  Ja, mijn vriendenkring kent veel verdriet, maar ook bergen warmte en begrip.  Onderling kunnen we elkaar dingen vertellen, die een buitenstaander niet begrijpt.  Het doet soms zo'n deugd om eens je hart te luchten en je niet te moeten verantwoorden voor wat je voelt of zegt, omdat je weet dat je op dezelfde golflengte zit.  Je staat open voor elkaars inzicht, terwijl je dat van anderen niet kunt hebben.  Ik draag al de mensen met verdriet, die ik door de jaren heen na het sterven van Benjamin, via de gedichten of mijn ander werk voor het Kinderkankerfonds, leerde kennen, een extra groot hart toe.
 
kon ik je wonden maar omzwachtelen
met troostwoorden die pijn temperen
 
soms maakt lijden sterker
mijn hoop voor jou
 
 


gepost door admin 24.07.07 21:52 | permalink | reacties (0) | General
23.07.07
kleine dingen


Geluk ligt vaak in kleine dingen, zoals met je vrienden op het terras zitten en genieten van een aantal onverwachts zonnige uurtjes.  Gisteren was zo'n dag.  Ik nam dit weekend (zondag en maandag) vakantie, want ik groeide van één tot tweeënvijftig en als ik jarig ben, dan wil ik vrij over mijn tijd beschikken.  Vandaag werd ik dus een jaar ouder, terwijl er de ganse dag bakken water uit de lucht vielen. Toch kan ik met een tevreden glimlach terugkijken op een dagje eerder, een zonnige zondagnamiddag, de weergoden waren mij gisteren immers gunstig gezind.  Samen met enkele vrienden genoten van het zalige weer en gelukkig maar, want vandaag was het niet te doen.  Zus Martine was ook overgekomen, we zijn op dezelfde dag jarig, maar zij is wel zes jaar jonger dan ik.  Ik kreeg haar ooit als 'kadootje'  van mijn vader, op mijn zesde verjaardag.  Een bijzonder geschenk, een speciale zus. Het was gisteren ook twee jaar geleden, dat mijn vader stierf.  Moeilijke dag voor mijn Moeder, maar ze vond het toch wel leuk om er bij te zijn. 
Vandaag dan eerst geapéritiefd met Annie, buurvrouw en vriendin van rechtover en na de middag de rest van de taartjes buit gemaakt met haar en Fabienne.  't Was gezellig!  Bovendien kwamen Ellen en Raf (buurmeisje-dochter en vriend) deze avond speciaal van Zedelgem om mij te feliciteren.  Zijn het geen schatjes?  Ook Chris en JP sprongen nog binnen.  Vandaar dit late spinselen.  Morgen terug naar het front in Brugge.  Laten we hopen, dat het vannacht stopt met regenen, want water hebben we nu wel genoeg gehad en 't is tijd, dat we wat volk over de vloer krijgen op de tentoonstelling.  Zelfs Chris klonk een beetje ontmoedigd vandaag, vanwege het miniem aantal bezoekers.  Ach ja, is 't niks,  't is leute!  Er zijn ergere dingen in het leven.


gepost door admin 23.07.07 23:54 | permalink | reacties (1) | General
21.07.07
vreemd


Vreemd, heel vreemd ... een stil en bijna verlaten Brugge in hartje zomer!  Zelf ben ik geen regelmatige bezoeker van Brugge, maar de collega's van de tentoonstelling staan versteld van de kalmte en het wezenloze dat dezer dagen over en in de stad hangt.  Gisteren geen kat gezien in de galerij, we verveelden ons dood.  Hebben de mannen (JP en Freddy) dan maar alleen gelaten en zijn een uurtje aan windowshopping gaan doen.  Even een hap verse lucht halen gaf ons weer energie, die we dan niet kwijt konden, want geen mens die de moeite nam om bij ons een kijkje te komen nemen.  Nog nooit geweten, zeggen Chris en Monique en zij zijn de oude rotten (figuurlijk dan) in het vak, ze stellen immers al jaren tentoon in de Halve Maan.
Niet getreurd echter, ook op de pleintjes, in de restaurants en de winkeltjes is het de rust zelve.  We zagen zelfs veel obers in het portiek staan, wachtend op klanten en er zaten er zelfs twee in opdientenue te blinken op de rand van de fontein.  Het is voor deze mensen en de uitbaters huilen met de pet op.
Ondertussen zijn we een dag verder: 21 juli, nationale feestdag.  Niet veel van gemerkt!  Er was wat meer beweging aan onze standjes, maar overdonderd waren we niet. Hebben van de gelegenheid gebruik gemaakt om te apéritieven en dan 's namiddags een taartje bij de koffie.  We zullen onze lijn in het oog moeten houden.  Al het lekkers rondom is nefast voor ons gewicht, maar ons karakter is zwak.  Wim, Claire en Emily op bezoek gehad.  Een beetje babbelen doet de tijd vlugger lopen.  Toch enkele boekjes en een aantal kaarten verkocht.  Ik neem nu twee dagen vakantie, pas volgende dinsdag ga ik terug naar Brugge.  JP (de man van Chris) zal zich ontfermen over mijn bundels, kaarten en teksten.  Hij vindt, dat ik de mensen meer moet aanspreken, maar zelf zie ik dat niet zo zitten.  Ik wil de mensen vrij laten in hun keuze van kopen of niet kopen.  Ik heb het moeilijk met mezelf en mijn werk op te dringen.  Voor mij is het belangrijk, dat mensen bundels of teksten van me kopen met hun hart, niet omdat ze zich verplicht voelen een boekje aan te schaffen omdat ik met hen praat.  Maar JP doet dat geweldig, ben eens benieuwd wat het resultaat zal zijn.  We sloten, samen met Chris en JP, de dag af in de Stoepa, een klein restaurantje in Brugge.  Lekker en speciaal gegeten!
 


gepost door admin 21.07.07 22:42 | permalink | reacties (0) | General
19.07.07
bezoek


Schoonbroer Nico was samen met Mo, die al jaren bij hem werkt, vroeg op post om bij ons een nieuwe verwarmingsketel te plaatsen.  We hadden vorige winter nogal wat problemen, maar ja, het beestje was dan ook al zevenentwintig jaar oud en er zat sleet op (zoals bij de mensen).  Tijd voor vernieuwing!  Voor ik naar Brugge trok, zorgde ik eerst dat er deze middag eten op tafel kon komen.  Echtgenoot was kok van dienst (hij doet dat zelfs beter dan ik).  Bij de koffie hoort een dessert, dus ook de nodige taartjes in huis gehaald.  Daarna met een gerust hart de drie mannen aan hun lot overgelaten, zodat ik in hun weg niet kon lopen.
Brugge lag er rustig bij, weinig volk in de winkeltjes en veel plaats om te parkeren.  Raar beeld in de tweede helft van juli, het hoogtepunt van de zomervakantie.  Eerst kreeg ik Ellen op bezoek.  Ik was blij haar te zien, 't was toch al een tijdje geleden.  Samen met haar een broodje gaan kopen en toen ik na zo'n tien minuten terug aan de galerij kwam, liepen we Rosa tegen het lijf, die juist op zoek ging naar ons.  Rosa leerde ik kennen in Bornem, op de jaarlijkse Landelijke Dag voor Ouders van Overleden kinderen.  We kunnen het goed vinden met elkaar, het klikt.  Onze inzichten zijn vaak dezelfde.  Haar zoon verongelukte tijdens een uitstap met vrienden naar Calais.  Hij viel er van de rotsen en stierf.  Ik bewonder Rosa voor haar kracht, moed en haar doorzettingsvermogen.  Ze doet heel veel voor lotgenoten en cijfert zichzelf vaak weg.  Grote dame!  Ondertussen arriveerde zus Martine op het toneel en zo kwam het, dat we met vier vrouwen aan mijn tafeltje zaten.  Zus zat met een gekwetste vinger, ze stak hem vorige week tussen het portiek van hun auto.  Je zou van minder dansen.  Man en kinderen blij, dat zij er geen schuld aan hadden en hun handen in onschuld mochten wassen.  Ach ja, hoe gaat dat, zo'n dingen gebeuren voor je er erg in hebt, maar het doet wel verschrikkelijk veel pijn en je bent bij alles wat je wilt doen hulpbehoevend.  En dat is dan nog maar een vingertje! Later op de middag met Zus, schoonbroer Nico (die haar kwam ophalen in Brugge) en JP op het terras van de brouwerij, genoten van een Brugse Zot (lekker en gezond biertje).
Conny is terug thuis en dat is goed nieuws, want ook de behandeling moet niet in het ziekenhuis. Laten we hopen op een vlug resultaat en op weinig nevenwerkingen van de medicatie, die ze moet nemen.  Met een beetje geduld en veel liefde (dat zal wel geen probleem zijn) wordt ze zeker weer 'top'.


gepost door admin 19.07.07 22:06 | permalink | reacties (0) | General
17.07.07
tranen


Onze eerste tentoonstellingsdag verliep redelijk rustig.  Veel mensen komen de galerij binnen met de vraag waar ze moeten zijn voor een bezoek aan de brouwerij (die rechtover de galerij ligt). Zo spelen we ook nog eens voor gids en dat in meer dan één taal, want Brugge wordt overspoeld door de helft van de andere wereld.  Het heeft het voordeel, dat we nog eens kunnen uitpakken met de taalkennis waarover we beschikken, een goeie oefening.  Bij mij mogen ze aankloppen in het frans, nederlands, engels en duits, maar van spaans en chinees heb ik geen kaas gegeten.  Toch leuk hoor al die verschillende nationaliteiten!  Over de middag ging ik eens een kijkje nemen in het winkeltje 'Symposium'.  Daar vind je toffe geschenkideetjes met prachtige teksten in kalligrafie.  Toen ik terug in de galerij kwam, was er telefoon voor me van een persfotografe (raar woord hé).  Ze wou een foto van me nemen voor het Brugs Handelsblad.  Totale verwondering. Hoe kwam deze dame bij mij terecht?  Er ging mij onmiddellijk een lichtje op.  Voor deze tentoonstelling schreef ik alle mensen aan, die in het verleden mijn bundels kochtten en die in Brugge of omstreken wonen.  Onder hen een dame, die via haar zoon ooit voor mij een reportage regelde op de lokale televisie. Ook nu maakt ze, dat ik met mijn werk voor het Kinderkankerfonds in de kijker kom en zo ook de tentoonstelling extra in het nieuws breng.  Ik hoop, dat we haar op bezoek krijgen, zodat ik haar persoonlijk kan bedanken, want ze draagt me een bijzonder warm hart toe!
Hoe groot het verdriet om het verlies van een kind blijft, kun je maar weten als je het zelf hebt meegemaakt.  Wat de ouders, die deze namiddag bij het lezen van mijn bundels en troostkaarten voelden, weet ik maar al te goed.  Mijn teksten verwoorden wat zij niet konden of durfden zeggen en ze waren dan ook in tranen.  Twintig jaar geleden verloren ze hun kindje aan wiegendood, vertelden ze, een beetje verontschuldigend omdat het al zo lang geleden was.  Ouders hoeven zich bij mij niet te verontschuldigen voor hun verdriet, tijd heelt nooit, tijd kan alleen maar troosten. Op zo'n momenten weet ik, dat wat ik doe goed is.  Er mag geen schaamte zijn over de tranen om het verlies van je kind.  Ouders raken, samen met hun kind, een groot stuk van zichzelf kwijt.  Je verliest je spontaniteit, het argeloze in je denken en doen, het onbezonnen gelukkig zijn, want altijd is er de schaduw van dat grote gemis.  Dat die moeder en vader, deze namiddag bij het lezen van mijn teksten zichzelf herkenden en er steun in vonden, dat is voor mij een blijk van de allergrootste waardering.  Daar put ik zelf kracht en warmte uit!   


gepost door admin 17.07.07 22:12 | permalink | reacties (0) | General
 
:: Oktober 2017 (3)
:: Augustus 2017 (6)
:: Juli 2017 (3)
:: Juni 2017 (5)
:: Mei 2017 (7)
:: April 2017 (3)
:: Maart 2017 (6)
:: Februari 2017 (6)
:: Januari 2017 (9)
:: December 2016 (10)
:: November 2016 (7)
:: Oktober 2016 (19)
:: September 2016 (17)
:: Augustus 2016 (23)
:: Juli 2016 (20)
:: Juni 2016 (22)
:: Mei 2016 (28)
:: April 2016 (26)
:: Maart 2016 (29)
:: Februari 2016 (29)
:: Januari 2016 (31)
:: December 2015 (4)
:: November 2015 (5)
:: Oktober 2015 (1)
:: Augustus 2015 (2)
:: Juli 2015 (2)
:: Juni 2015 (2)
:: Mei 2015 (4)
:: April 2015 (2)
:: Maart 2015 (5)
:: Februari 2015 (3)
:: Januari 2015 (5)
:: December 2014 (4)
:: November 2014 (3)
:: Oktober 2014 (5)
:: Augustus 2014 (4)
:: Juli 2014 (3)
:: Juni 2014 (5)
:: Mei 2014 (6)
:: April 2014 (3)
:: Maart 2014 (7)
:: Februari 2014 (6)
:: Januari 2014 (6)
:: December 2013 (8)
:: November 2013 (6)
:: Oktober 2013 (5)
:: Augustus 2013 (6)
:: Juli 2013 (5)
:: Juni 2013 (5)
:: Mei 2013 (5)
:: April 2013 (6)
:: Maart 2013 (6)
:: Februari 2013 (5)
:: Januari 2013 (10)
:: December 2012 (8)
:: November 2012 (9)
:: Oktober 2012 (5)
:: Augustus 2012 (5)
:: Juli 2012 (7)
:: Juni 2012 (5)
:: Mei 2012 (7)
:: April 2012 (8)
:: Maart 2012 (7)
:: Februari 2012 (4)
:: Januari 2012 (8)
:: December 2011 (6)
:: November 2011 (7)
:: Oktober 2011 (6)
:: Augustus 2011 (7)
:: Juli 2011 (7)
:: Juni 2011 (5)
:: Mei 2011 (9)
:: April 2011 (7)
:: Maart 2011 (6)
:: Februari 2011 (7)
:: Januari 2011 (7)
:: December 2010 (8)
:: November 2010 (9)
:: Oktober 2010 (9)
:: Augustus 2010 (7)
:: Juli 2010 (7)
:: Juni 2010 (9)
:: Mei 2010 (10)
:: April 2010 (7)
:: Maart 2010 (12)
:: Februari 2010 (11)
:: Januari 2010 (14)
:: December 2009 (13)
:: November 2009 (10)
:: Oktober 2009 (10)
:: September 2009 (13)
:: Augustus 2009 (11)
:: Juli 2009 (9)
:: Juni 2009 (11)
:: Mei 2009 (12)
:: April 2009 (14)
:: Maart 2009 (13)
:: Februari 2009 (15)
:: Januari 2009 (17)
:: December 2008 (17)
:: November 2008 (19)
:: Oktober 2008 (14)
:: September 2008 (17)
:: Augustus 2008 (16)
:: Juli 2008 (17)
:: Juni 2008 (16)
:: Mei 2008 (13)
:: April 2008 (18)
:: Maart 2008 (22)
:: Februari 2008 (17)
:: Januari 2008 (21)
:: December 2007 (20)
:: November 2007 (23)
:: Oktober 2007 (25)
:: September 2007 (17)
:: Augustus 2007 (17)
:: Juli 2007 (21)
:: Juni 2007 (26)
:: Mei 2007 (27)
:: April 2007 (26)
:: Maart 2007 (3)