Poezie Doris Dorné
 
 

Maandelijks Archief: JULI 2008


31.07.08
zweten geblazen


't Was zweten geblazen vandaag!  Meer dan drieëndertig graden in de schaduw, het water zou voor minder over je voorhoofd sijpelen.  Ondanks de hitte was er hier een berg werk te verzetten.  Het vervolg van ons laminaatverhaal.  Na de ex-kamer van Zoonlief komt nu de logeerkamer, ooit het rijk van Benjamin, aan de beurt.  Gisterenavond al begonnen met de verhuis van het verleden van Zoonlief en de hobbytoestanden van Echtgenoot.  's Morgens brachten twee handige Harry's de kast, die we verleden week op goed geluk kochtten.  Inderdaad een mooi stuk, zoals de verkoper ons beloofde en geen kat in een zak.  Daar kon veel achtergebleven eigendom van Zoonlief in terecht, maar ik zal hem toch verplichten van effenaf iets mee te nemen naar zijn stek in Gent.  Wat mijn wederhelft betreft, die gaat op 1 januari met pensioen en kan zich de eerstkomende jaren bezig houden met orde scheppen in allerhande papieren en attributen.  Veertig jaar slotracingclub neemt best wel wat plaats in!  Deze morgen dan begonnen met het leeg maken van de kast in Benjamins oude kamer.  Geen sinecure, de wandkast beslaat zo'n vier meter en zit tjokvol.  Mijn haarwortels stonden in het water van het zweten en het piekeren over hoe, waar, wat.  Overal in huis plaats gezocht om speelgoed, strips, kinderleesboeken, knuffels ... duizenden herinneringen te stockeren.  En het is gelukt!  Ondertussen is de kast afgebroken, de plinten verwijderd en zijn de laatste dagen van het oude vinyl geteld.  Echtgenoot mag aan de slag met het laminaat, een beetje meer of minder zweten, het maakt niet uit. Binnen enkele dagen kan al wat in de kast zat, zijn plaatsje weer innemen, het heen en weer sjouwen zal ons enkele kilootjes kosten.  Wat dan ook zo zijn voordelen heeft, aan alles zit er immers een goede kant!
De Bulgaarse vakantie van Zus en Co zit er op.  Ze klonk erg enthousiast over de telefoon. Het huwelijksfeest dat ze bijwoonden was super en hun acht dagenverblijf in een hotel aan de kust bleek 'top'.  Tijdens hun afwezigheid werkte nichtje Caro op de Gentse Feesten.  Wie een goede verdienste wil kan daar terecht, maar voor wat, hoort wat.  Ze moest lange dagen en nachten draaien in het Duvelkot.  Zoonlief en zijn vrienden hebben haar kassa wat graag gesponsord! Alles voor het goede doel, nietwaar?


gepost door admin 31.07.08 21:58 | permalink | reacties (0) | General
29.07.08
knokke knockout


We moesten gisteren om tien uur 's morgens in Knokke staan, voor het ontzenuwen van Moeders twee resterende 'slagtandjes'.  Waarom ze een uur rijden doorverwezen werd, was haar een raadsel. Het gemopper en gezaag was de laatste weken niet van de lucht, maar ja, de visite was vastgepind en daar moesten we ons bij neerleggen.  We arriveerden méér dan veel te vroeg. Moeder haar zenuwen (en dan bedoel ik niet haar tandzenuwen) speelden haar een beetje parten en ze wou absoluut op tijd zijn.  En dat waren we!  Stipt op het afgesproken uur was ze aan de beurt en het zou eventjes anderhalf uur duren, voor de tandjes zenuwvrij zouden geraken.  Goed voor een kuierwandeling langs de Knokse winkels!  Ondertussen had Echtgenoot de auto geparkeerd en verkende hij al de zeedijk.  We kwamen elkaar tegen halfweg de winkelstraat.  Van het mondaine Knokke heb ik niet veel gemerkt.  't Is zoals ze zeggen en schrijven: Nieuwpoort is het tweede Knokke.  Evenveel winkels, dezelfde namen, identieke zaken ... een mens moet hier zijn voeten niet veel meer verzetten en zijn kostbare benzine niet meer verrijden, om te winkelen in een andere badstad.  Home sweet home!  Ook in Knokke gaan de oude, pittoreske villa's tegen de grond voor het grote geld.  Ook daar staan leegstaande zaken te verpieteren en wordt er in levensgrote, kleurrijke slogans oproep gedaan tot nieuwe huurders/uitbaters.  Zo zie je, overal zingen we hetzelfde liedje.  Allé, Moeder kan toch zeggen, dat haar tandjes in de watten werden gelegd door een 'Knokse endodontologe' en wie kan dat nog? 
Echtgenoot pompte gisteren voor het eerst sedert een jaar zijn fietsbanden op en dat gaf aanleiding tot een eindje 'uitproberen'.  't Is ons gelukt om zonder lekke banden in Oostduinkerke te geraken. We hielden even halt bij het huis van Jurgen en Conny, waar het vollen bak is om alles af te krijgen, want binnen twee weken staat de verhuiswagen voor de deur en switchen ze van woning.  Chapeau voor Jurgen, wat die al niet van werk heeft verzet!  Deze morgen voor de laatste keer een bezoek gebracht aan mijn tandarts.  Laten we hopen, dat ik nu een tijdje gespaard blijf van tandproblemen. 
Een trouwe lezer van dit gespinsel, liet me weten, bij monde van hemzelf, dat er in de Simliwijk te Nieuwpoort-bad, ook 'gewone' mensen wonen, die hard hebben moeten werken en sparen voor hun droomvilla in genoemde wijk.  En toch ken ik daar maar één gewone mens: hij (en zijn lieve dame, natuurlijk). Hun huisje op een duinheuvel is hen van harte gegund!


gepost door admin 29.07.08 18:28 | permalink | reacties (0) | General
27.07.08
gouden dagen


Drie gouden, zonovergoten dagen zijn voorbij. Onze barometer voorspelde slecht weer en meestal klopt het als een bus, maar nu sloeg dit stukje techniek toch de bal mis.  Het binnenland kreeg het her en der zwaar te verduren (felle onweders), maar wij ontsprongen mooi de dans.  Vrijdag stralend weer, na de middag een poos bewolking en frisse wind, maar voor de rest geen vuiltje aan de lucht.  Gisteren een koele voormiddag, die halfweg de namiddag overging in stralend zomerweer.  Boffen wij hier even aan de kust!  Ons dagje met Carine, Bart, Charlotte en Julie kon dan ook niet meer stuk. Het was fijn hen eens terug te zien.  Carine en ik leerden elkaar kennen op de kinderkankerafdeling in Gent, nu zo'n zeventien jaar geleden.  Na een lekker apéritief, een bord pasta met balletjes in tomatensaus (mijn eigenste recept en het enige waar ik trots durf op zijn) en een ijsje toe, wandelden we naar 't Bad.  We liepen het staketsel tot halfweg en kozen daarna voor een strandwandeling tot aan de kerk, om via de Simliwijk (een verzameling kasten van villa's waar alleen mensen met héél veel geld wonen) terug in de bewoonde werkmenswereld te geraken. Onder een stralende zon stak Echtgenoot, wonder boven wonder zonder veel problemen, de vlam in de barbecue, zodat we onze hongerige magen konden spijzen met broodjes worst. Een leuk einde van een toffe dag!
De laatste dagen kunnen we, dankzij de warme temperaturen, 's morgens,'s middags en 's avonds buiten onder ons tentje eten.  Een luxe, die veel mensen niet kennen.  We genieten er dan ook met volle teugen van.  Dit is de hemel op aarde voor ons, puur genieten van de zon, de wind in de bomen, kraaiende hanen en kukelende kippen (vanuit de kinderboerderij), lachende en spelende kinderen, spinnen die zonder schroom, in een mum van tijd, hun web weven van Echtgenoots oor tot aan de armleuning van de terrasstoel naast hem ... alles om 'gelukkig' te zijn. Ook vandaag begon met een ontbijt op het terras.  Deze namiddag had ik afgesproken met Fabienne, om nog eens naar de meubelwinkel te rijden.  Ik moest en zou een bureau kopen voor de kamer waarin ik mij momenteel bevind.  Zo gezegd, zo gedaan.  Nog geen twee uur later stonden we al terug in Nieuwpoort, de faktuur in mijn tas en financieel een stukje armer, maar in de nabije toekomst een paar meubelstukken rijker.  Echtgenoot en ik zagen een wandeling nog zitten en trokken weer naar zee.  Te voet, volgens mijn wederhelft staat één uur wandelen gelijk aan vier uur fietsen.  Wel, we strekten onze benen een volle twee uur, dat kan dus tellen hé!  Met de voetjes in het water tot bijna in Oostduinkerke.  Ik wist van geen ophouden. De zon goot goud over de windstille zee ... rust, rust, rust en een gevoel van oneindig rijk zijn in dit verste uithoekje van ons land.  Was ik een kat, ik zou zitten spinnen.


gepost door admin 27.07.08 23:28 | permalink | reacties (1) | General
24.07.08
veroudering


Na twaalf maanden was er weer de jaarlijkse verouderingsdag!  Zus vierde haar zevenenveertigste op Bulgaarse wijze, terwijl ik op het thuisfront al een serieuze vijftigplusster werd. Nog zeven jaar (hopelijk zijn het vette en geen magere) en dan mag ik gratis met de tram rijden als zestigster ( ik kijk er al naar uit!).  Ja, ja, Zus en ik zijn op dezelfde dag geboren, qua datum dan, maar zij heeft het voordeel van zes jaar jonger te zijn.  Ik kreeg haar ooit als verjaardagscadeau op mijn zesde. Zo werd me toch verteld en ik slikte het als zoetekoek  Zus was van mij en wee degene, die haar een vinger wou krenken!  Zelf nog een kind, waakte ik over haar, zorgde voor dat kleine mensje en sleepte haar overal mee naartoe.  Het duurde tot ze op eigen pootjes kon staan, geloof me, ze kon dat vlug.  Toch is die speciale band altijd gebleven. 
Het was een drukke 23 juli 2008.  In de loop van de morgen kwam eerst Rita binnenvallen, daarna Isabelle, gevolgd door Ludwina (en allemaal met een geschenkje).  Na de middag volgden Fernande, Moeder, Lucienne en geheel onverwachts Ann (maar zij wist niets van mijn veroudering).  's Avonds was het de beurt aan Fabienne, Annie en Alain, Glenn en last but not least, Ellen en Raf.  We sloten met dit gezelschap de dag gezellig af met en barbecuetje.  Echtgenoot en barbecue, het duurt altijd wel even voor het klikt, maar éénmaal de vlam in de pan, kan niets of niemand hem meer tegen houden.  Leuk, om op zo"n manier je verouderingsproces aanvaardbaar te vieren.  Bedankt lieve vrienden, dat jullie er waren voor mij!
Vandaag dan naar Oedelem gereden om in overleg met mijn wederhelft een kast te gaan kopen voor zijn 'bureau'.  Anderhalf uur lang gekeken, gewikt en gewogen, om daarna te moeten vaststellen, dat je met Echtgenoot (ik wist het al langer, maar nu is het een feit) geen meubelwinkels moet aflopen.  Die man van mij is een absolute ramp als het over de aankoop van interieur gaat.  Ik werd er zowaar zwaar dépri van en zag geen enkele kast meer zitten (ze kwamen me de keel uit).  Terug naar huis, zei ik, zonder één enkele euro te hebben gespendeerd!  Echtgenoot was er het hart van in en stelde voor om nog een andere zaak te bezoeken, 't was tien voor twaalf (letterlijk en figuurlijk), ze sloten over de middag.  Wij dus nog in ijltempo een paar kasten bezichtigd, om op aanraden van de verkoper, te gaan voor een prachtig stuk (nog altijd volgens die salesman), met schuifdeuren in hout en melkglas.  Veel meer kan ik er niet over zeggen, want de kast in kwestie was afgebroken, omdat een stuk van de zaak volledig vernieuwd wordt.  Als dat maar geen kat in een zak zal zijn! Verder relaas over deze aankoop volgt, als het ding hier neergepoot staat.  Ik hou alvast mijn hart vast, maar zijn impulsieve aankopen niet altijd de beste? We mogen het hopen!


gepost door admin 24.07.08 22:07 | permalink | reacties (0) | General
22.07.08
gouden handjes


Het is nog maar eens bewezen, Echtgenoot is in het bezit van 'gouden handjes'.  Hij liet ze gisteren even wapperen en in één, twee, drie lag er een nieuwe vloerbedekking in deze kamer, waar ik nu momenteel met blote voeten op fantastisch gelegd laminaat zit.  Laat op de avond deed ik ook een duit in het zakje: het verven van de plinten.  Deze werden vandaag door mijn ijverige wederhelft weer op hun plaats gezet. De kamer oogt mooier en ruimer, maar dat is omdat er nog niks geen meubels in staan.  Daar gaan we donderdag een mouw aan passen, we trekken op kastenstrooptocht!  Nu de andere kamer nog en dan kunnen we (hopelijk) voor de rest van ons leven op onze lauweren rusten, wat betreft dit stukje van ons huis. 
Deze middag gingen we 'chinezen'.  Vier vrouwen vergezeld door een mannelijke 'bodyguard' (Fabienne, Raymonde, Moeder en ik onder begeleiding van Echtgenoot). Moeder had nog veel last van haar tandenhistorie, pijn en hinder van de draadjes.  Veel heeft ze niet gegeten, ze moest bij de loempias en de vleesschotel verstek geven. Gelukkig lieten de andere dames het niet aan hun hart komen, ze aten met smaak alle schotels leeg en zo hoort het ook!  Tja, we zullen het nog eens overdoen als Moeder haar bijtertjes terug heeft.
Ondertussen zit Zus in Bulgarije en was het huwelijk dat ze bijwoonden een superfeest.  Ze zal nogal wat te vertellen hebben bij haar terugkomst.  Morgen is ze jarig, mijn jongste zus.  Ook niet zo bitter jong meer, maar toch altijd zes jaar kleiner dan ik.  De bofkont!
Als oudste van de drie (eigenlijk vier) kreeg ik al vroeg de opdracht om voor mijn zusjes te zorgen.  Moeder ging werken en ik, zelf pas acht, kreeg de verantwoordelijkheid over twee ukken van vijf en twee.  Overal sleepte ik ze mee, een klein moedertje, noemden de mensen mij en ze vonden het nog tof ook.  Niemand die zich afvroeg of ik dat wel aankon op die leeftijd,  toen zelf nog een klein meisje.  Het is altijd aan me blijven haken, dat zorgende.  Ooit nam ik me voor, dat mijn eigen kinderen nooit ofte nooit over elkaar zouden moeten waken.  Ik vind het helemaal niet verantwoord om een kind van acht zo'n last op de frêle schouders te leggen en telkens er iets mis gaat de schuld in kinderschoenen te schuiven. Een kind moet kind kunnen zijn, spelen met zussen of broers, zonder het aureool van volwassen zorgen boven zijn/haar hoofd. Als oudste kreeg ik altijd de opmerking: je bent de oudste, jij moet het voorbeeld geven.  Hoe je dat als kind ook probeert, de zussen of broers die na jou komen zullen nooit of te nimmer jouw voorbeeld volgen.  Al jouw braafheid en slaafsheid ten opzichte van je ouders ten spijt!  Geef dus nooit één van je kinderen die zorg, die verantwoordelijkheid ... draag hem zelf.


gepost door admin 22.07.08 21:44 | permalink | reacties (0) | General
20.07.08
spierballen


Weet je hoe je spierballen kweekt?  Je hebt een kamer, volgestouwd met verleden en heden, zo erg, dat de muren bijna wijken en er een kat haar jongen niet in terugvindt.  Op een dag wil je die kamer een andere look geven, dan moet je natuurlijk drastisch alles verhuizen.  Als je die verhuis zo'n vier keer op rij gedaan hebt, kan ik je verzekeren dat je spieren ballen vormen.  Na zoveel keer ben ik het nu kotsbeu en weiger ik pertinent het heden en het verleden terug op zijn plaats te zetten, zolang er geen kasten zijn waarin opbergen een makkie wordt.  Morgen gaat Echtgenoot hier aan de slag en laten we hopen, dat het werk zonder veel vloeken en zagen vordert zoals het moet vorderen.  We zullen de Nationale Feestdag nuttig besteden! 
Deze morgen efkes over en weer naar Moeder gefietst, ze zag er al toonbaarder uit.  Beetje boodschappen gedaan en daarna terug huiswaarts.  Na de middag nog eens op de fiets gesprongen richting Bad.  Echtgenoot zat voor de televisie geplakt want er was de formule I race.  Mijn favorietje, Hamiltonneke, heeft gewonnen! Mooie ventje, sympathiek ook ... ik ben fan.  Na de racewedstrijd volgde de zoveelste etappe in de Tour de France. Gezien er geen enkele Belg echt aan bod komt, kan het me bitter weinig bekoren.  Een beetje chauvinisme mag toch?
Een reclamefolder over een saxofonist, die vanavond optrad in Nieuwpoort-Bad, deed ons nog een fikse wandeling maken (heen en terug). We hebben echter geen saxofonist gezien of gehoord, maar onze benen waren wel gestrekt. Al bij al een energieke dag (voor mij toch)! 


gepost door admin 20.07.08 22:56 | permalink | reacties (1) | General
19.07.08
een zaterdag vol


Je kunt het een zaterdag vol noemen.   Deze morgen eerst gaan checken of alles in orde was met Moeder.  Zeven tanden armer, het valt nog mee wat de pijn betreft.  Ze zag er vandaag toch al wat monterder uit, niettegenstaande het grote verlies van haar bijtertjes.  Gisteren was het nog even bekomen, maar ja, wat wil je na zo'n tiental verdovingsprikken?  Het gaat dus de goede kant op met mijn tandeloze Moeder (er resten haar nog twee kleine 'slagtandjes').  Misschien lukt het morgen wel al om iets anders te eten dan yoghurt en pudding.  Na dit bezoek, reden Echtgenoot en ik naar Middelkerke op speurtocht naar laminaat voor de ex-slaapkamers van mijn zonen.  We deden de Kwantum, de Brico en Carpetdinges en vervolgden onze weg naar Oostende, om in de Gamma te belanden (ik zal eens moeten polsen bij die winkels, welk percentage ze me willen betalen voor de hier gegeven sluikreclame).  Daar vonden we wat we zochten en lieten er geen gras over groeien, de solden lopen immers op hun einde.  Alles huppekee in de auto, volgende week kan Echtgenoot tijdens zijn 'congé payé' (betaald verlof, voor zij die geen Frans begrijpen) hier noeste arbeid verrichten.  Terwijl we dan de week daarop met Moeder in Knokke vertoeven (de volgende stap in haar tandenverhaal), rijden we door naar Oedelem om een kast en deftig bureau te kopen.  Wie nooit reist of op vakantie gaat, moet zijn geld in andere dingen investeren!  Na de middag pikten Fabienne, Ettore, haar kleinzoon van bijna tien en ik, een animatiefilmpje mee.  Kungfu Panda!  Fantastische beelden, prachtige humor ... totale ontstressing. Dat zijn nog eens leuke dingen in het leven.  Om de dag af te sluiten, wandelde ik met Echtgenoot tot in 't Stad.  We liepen op ons dooie gemak, de tweejaarlijkse tentoonstelling 'Kunst rond de torens' af. Als kers op de taart nog een ijsje uit het vuistje en vandaag is ook al weer bijna verleden tijd.


gepost door admin 19.07.08 21:57 | permalink | reacties (0) | General
17.07.08
rechtzetting


Eerst even iets rechtzetten. In één van de vorige spinsels sprak ik over 'oftamologie' en 'endomologie', een reusachtige misser!  Je moet niet altijd klakkeloos geloven wat er hier neergepend wordt.  Het ging immers over 'stomatologie' en 'endodontologie' (nog een beetje ingewikkelder en minder begrijpelijk voor de gewone man/vrouw).  Je zou bijna denken, dat ik een beetje gespeend ben van krantenjournalistiek, daar wordt ook alles schots en scheef geschreven en mag je van de tien woorden er soms slechts drie voor waarheid nemen. Mea culpa, mea culpa ... ik deed het niet opzettelijk.  Vandaag had Moeder dus een afspraak met de stomatoloog (zoek zelf de uitleg maar op) in de kliniek van Veurne.  Als ze nog eens op visite moet bij één of andere specialist, ga ik beslist mee, want van al hetgeen de tandarts volgens haar verteld had, klopte er niets.  Ze zal een beetje over haar toeren geweest zijn, denk ik (ze heeft soms moeite met luisteren naar wat de mensen vertellen, ze praat als een kip zonder kop door alles en iedereen heen).  Volgens Moeder moesten ze vandaag twee kiezen verwijderen.  De stomatoloog kwam binnen en zei: extracties (trekken) van alle tanden met uitzondering van de twee hoekexemplaren.  Moeder schrok zich een hoedje en veerde rechtop, net een springpoppetje!  En zo kwam het, dat ze zes in plaats van twee tanden armer was.  Ik zat erbij en keek ernaar, waande mezelf op de opnameset van een ziekenhuisserie.  Eerst een volle laag verdoving, goed om een halve olifant te vloeren.  Daarna een groen laken over het gezicht, met slechts neus en mond nog zichtbaar.  Assistente op de barricades, de stomatoloog in aktie.  De ene tang na de andere in aanslag (de één al groter dan de andere) deden de tanden sneuvelen. Wat boorwerk om achterblijvende wortels te verwijderen en last but not least, het naaiwerk met redelijk grove draad.  Al bij al een kwartiertje arbeid.  Moeder lag daar tandeloos een oud vrouwtje te wezen, maar wou toch nog haar zeg hebben. Geen mens die haar begreep, de dokter nog het minst. Het eerste wat ze vroeg, toen ze uit de ligzetel stapte, was of ze daar geen spiegel hadden.  Hilariteit alom!  De stomatoloogdokter vond ons best grappig, we verlieten immers lachend zijn kabinet (waren het mijn tanden geweest, het lachen zou me wel vergaan zijn).  Prachtige reclame voor mij, zei hij, mensen die hier lachend buiten gaan.  Ach ja, de wachtkamer zat immers vol met patiënten die minder pret hadden dan wij.  Ja, we lachten de ganse weg naar huis, maar of Moeder morgen nog zoveel pret zal hebben, durf ik lichtjes te betwijfelen.  Eens de verdoving uitgewerkt piept ze waarschijnlijk wel anders.  Laten we hopen, dat het een beetje meevalt.  Een paar dagen op yoghurt leven en geen warme dranken drinken, was de goede raad die we mee kregen.  Op maandag 28 juli komt het vervolg van dit tandenverhaal, dan moeten we naar Knokke (met frigobox) op afspraak bij de endodontologe, voor het ontzenuwen van de twee achtergebleven exemplaren.  Begin augustus volgt dan een rits bezoeken aan de tandarts zelf, voor het maken van een nieuw gebit.  Halleluja!


gepost door admin 17.07.08 21:48 | permalink | reacties (1) | General
16.07.08
Zus


Straks vertrekt Zus met wederhelft en één van de nichtjes voor zo'n twaalf dagen op vakantie naar Bulgarije.  Hoe ze bij deze locatie als vakantieoord komen?  Eén van de mensen die bij het bedrijf van schoonbroer Nico werken is van Bulgaarse afkomst.  Zijn broer huwt dit weekend en Zus vond niet beter of dan maar ook zichzelf uit te nodigen voor die bruiloft, ergens in de middle of nowhere in Bulgarije.  Ze verblijven vier dagen bij de familie van de trouwlustige broer en trekken daarna naar een meer toeristische plaats aan de kust.  Ik ben eens benieuwd hoe ze het daar zullen stellen.  Niks comfort ... dat wordt aanpassen!  Ze kwamen gisteren nog even gedag zeggn in Nieuwpoort-Bad en we liepen samen de winkels langs.  Bovendien was er ook voor de eerste keer avondmarkt op de zeedijk, het kostte ons dus wat tijd om terug op ons vertrekpunt te geraken.  Nichtje Caro schuimde enkele winkels af op zoek naar interessante soldetjes, waardoor we niet erg vlug opschoten.  Met meisjes winkelen vergt toch iets meer geduld, dan shoppen met Zoonlief. Later dook ook Schoonbroer in een pashokje, ik zou het Echtgenoot niet moeten vragen!  Er stond nogal wat op de avondmarkt. Een sliert kraampjes met een verscheidenheid aan koopwaar: eten, drinken, snoep, schoenen, gedroogd fruit, tuintafels en stoelen, nepjuwelen, outfits voor ijdele hondjes, kalenders voor het komende jaar 2009 (je kunt er niet vroeg genoeg bij zijn), zomer- en winterkledij, dekbedovertrekken, hoofdkussens, potten en pannen waarmee je kunt toveren (volgens de handige en mondige verkoper), kaarsen, zeep ... voor elk wat wils.  Zus had de 'courage' (moed) niet meer om de markt helemaal af te lopen, dus begonnen we halfweg (wat al méér dan genoeg was).  Ondertussen had Echtgenoot ons vervoegd en begon die al weer aan zijn maag te denken.  Ik weet niet hoe het komt, maar die man van mij klaagt om de haverklap over honger en kan (zoals de kinderen dat kunnen) lastig doen als hij op tijd en stond geen eten krijgt. Geen gemakkelijke mens als het op zulke dingen aankomt, want hij kan nooit kiezen (als we op restaurant zijn ook niet) en als hij dan zijn bord voor zijn neus krijgt (na veel gepalaver en getwijfel), is er altijd wel iets mis mee.  Soms krijg ik het daar serieus van op mijn heupen! Gisteren moest hij tevreden zijn met een braadworst met ajuin en mosterd. 
Ellen kwam verleden zondag langs met haar fotoalbum vol mooie kiekjes, op haar huwelijk gemaakt door neef Bram.  Bram is bijzonder en speciaal, het zorgenkind, dat toch zijn eigen weg gevonden heeft.  Bram kijkt anders naar mensen, ziet dingen waar wij geen oog voor hebben en legt die vast op de gevoelige plaat.  Er zit echt kunstgevoel in die jongen, je zou zijn schilderijen eens moeten zien.  Pure schoonheid.


gepost door admin 16.07.08 20:44 | permalink | reacties (0) | General
13.07.08
drie dagen


We zijn drie dagen ouder, sedert mijn vorige spinsel.  Een goedgevuld weekend verder!  Op vrijdag verloren we Moeder uit het oog, nog maar eens een bewijs, dat een mens in een fractie van een seconde zomaar kan verdwijnen.  Na samen wat aankopen te hebben gedaan, moest ze nog even bij de apotheker langs.  Manlief en ik bleven buiten wachten, maar het duurde nogal en ik ging even poolshoogte nemen.  Tja, de stagiaire vond nog niet echt haar weg in de medicatiewereld en Moeder moest eventjes geduld oefenen en wij dus ook.  Dan maar weer voor de deur van de apotheek in het zonnetje op de uitkijk gaan staan. Een ziekenwagen zoefde langs, de sirenes loeiend.  Nog altijd geen Moeder te zien, het begon nu toch iets van erg lange adem te worden.  Ik wipte de zaak binnen, wou Moeder zeggen dat we al een eindje door zouden lopen en wat zag ik?  Geen moeder meer!  Foetsjie, verdwenen, spoorloos. Kijk, zo gaat dat ook met kleine kinderen, even je hoofd omdraaien en je mag ze gaan zoeken. Mevrouw was al terug thuis (Speedy Gonzales heeft er niets aan), ze moet serieus gesnelwandeld hebben. Zaterdagmorgen zag Echtgenoot het zitten om de ex-slaapkamer van Zoonlief te behangen. Zo gezegd, zo gedaan.  Het betekende wel, dat alles wat er in gestouwd staat, buiten moest en ik kan je verzekeren, dat dat geen sinecure was.  Eerst de volledige lading eigendommen van Echtgenoot (jammer dat het geen goud en zilver is) en daarna de achtergebleven jeugdjaren (zesentwintig in totaal) van onze oudste.  Alles buiten gesleurd naar de gastenkamer, ooit Benjamins slaapkamer.  Netjes op orde gezet, tegen de avond stond immers de verhuis in tegenovergestelde richting op mijn programma, want nichtje Caro kwam overnachten. Ze werkt als promomeisje voor Coca-cola en trekt van locatie naar locatie.  Gisteren was Veurne aan de beurt en deze morgen werd ze in Oostende verwacht. Een nachtje bij ons bespaarde haar een over en weer rit naar Gent (Oostakker).  Leuk om haar eens als kortstondige logé in huis te hebben (al mag ze van mij gerust wat langer blijven). Ondertussen was Echtgenoot druk in de weer met pappen en snijden, meten en sakkeren, zuchten en fluiten.  Het nieuwe behang is prachtig, al zeg ik het zelf.  Toch jammer, dat een mens daar kasten tegen moet zetten.  Volgende stap is een nieuwe vloerbedekking en daarna het bemeubelen.  Op mijn lijstje staat een kast waarin alles wat ik niet meer wil zien, veilig achter deuren kan verdwijnen en een deftig bureau met nog wat opbergmogelijkheden (zoveel als kan).
Nog één weekje werken en dan is mijn wederhelft een volle veertien dagen beschikbaar voor de verdere afwerking.  We zullen er eens in vliegen! Gisterenavond hadden we een afspraak met Marleen en Freddy.  't Was twee jaar geleden, dat we voor het laatst eens samen gingen eten.  Waar blijft de tijd?  We leerden elkaar kennen door onze wederzijdse inzet voor het Kinderkankerfonds.  Negen jaar lang sloegen we de handen ineen, om de bloemenverkoop in herinnering aan Benjamin tot ongekende proporties te laten groeien. Zij hebben, net zoals wij, de mooiste en warmste herinneringen aan onze jaarlijkse actie.  We wonen op een boogscheut van elkaar, maar onze wegen kruisen zich (sedert het stopzetten van de bloemenverkoop) omzeggens nooit.  Wat niet betekent, dat we elkaar vergeten, maar wegens te druk sociaal leven (vooral aan hun kant), is afspreken niet zo evident.  Het werd een fijne avond.  We wandelden van Oostduinkerke Dorp naar Bad (toch een eindje stappen) en gingen iets eten op de dijk (in een tearoom welteverstaan). Met de belofte om geen jaren meer te wachten op nog eens een avond samen, trokken Echtgenoot en ik om middernacht naar huis.  Deze morgen Caro om tien uur gewekt en haar nog even laten bekomen, ze moest immers toch maar om twaalf uur in Oostende zijn.  Zus was er als de kippen bij en belde met de vraag of alles in orde was en ... om hoe laat haar dochter deze nacht in bed was geduikeld. Mijn naam was haas, ik wist van niks!  Ik heb echt bewondering voor Caro, dat ze dat allemaal zomaar doet.  Vandaag stond ze samen aan de promocar met iemand, die ze van haar noch pluimen kende.  Alsof het de gewoonste zaak van de wereld was.  Chapeau voor mijn nichtje.  En mama, die mag niet vergeten wat ze zelf allemaal uitspookte in haar jeugdig leven  (ja, ja)... wie jong is moet de bloemetjes buiten zetten en volgens mij heeft haar oudste dochter, net als haar moeder vroeger, veel in haar mars. En dat is dan wel positief bedoeld hé!


gepost door admin 13.07.08 20:34 | permalink | reacties (0) | General
 
:: December 2017 (3)
:: November 2017 (3)
:: Oktober 2017 (4)
:: Augustus 2017 (6)
:: Juli 2017 (3)
:: Juni 2017 (5)
:: Mei 2017 (7)
:: April 2017 (3)
:: Maart 2017 (6)
:: Februari 2017 (6)
:: Januari 2017 (9)
:: December 2016 (10)
:: November 2016 (7)
:: Oktober 2016 (19)
:: September 2016 (17)
:: Augustus 2016 (23)
:: Juli 2016 (20)
:: Juni 2016 (22)
:: Mei 2016 (28)
:: April 2016 (26)
:: Maart 2016 (29)
:: Februari 2016 (29)
:: Januari 2016 (31)
:: December 2015 (4)
:: November 2015 (5)
:: Oktober 2015 (1)
:: Augustus 2015 (2)
:: Juli 2015 (2)
:: Juni 2015 (2)
:: Mei 2015 (4)
:: April 2015 (2)
:: Maart 2015 (5)
:: Februari 2015 (3)
:: Januari 2015 (5)
:: December 2014 (4)
:: November 2014 (3)
:: Oktober 2014 (5)
:: Augustus 2014 (4)
:: Juli 2014 (3)
:: Juni 2014 (5)
:: Mei 2014 (6)
:: April 2014 (3)
:: Maart 2014 (7)
:: Februari 2014 (6)
:: Januari 2014 (6)
:: December 2013 (8)
:: November 2013 (6)
:: Oktober 2013 (5)
:: Augustus 2013 (6)
:: Juli 2013 (5)
:: Juni 2013 (5)
:: Mei 2013 (5)
:: April 2013 (6)
:: Maart 2013 (6)
:: Februari 2013 (5)
:: Januari 2013 (10)
:: December 2012 (8)
:: November 2012 (9)
:: Oktober 2012 (5)
:: Augustus 2012 (5)
:: Juli 2012 (7)
:: Juni 2012 (5)
:: Mei 2012 (7)
:: April 2012 (8)
:: Maart 2012 (7)
:: Februari 2012 (4)
:: Januari 2012 (8)
:: December 2011 (6)
:: November 2011 (7)
:: Oktober 2011 (6)
:: Augustus 2011 (7)
:: Juli 2011 (7)
:: Juni 2011 (5)
:: Mei 2011 (9)
:: April 2011 (7)
:: Maart 2011 (6)
:: Februari 2011 (7)
:: Januari 2011 (7)
:: December 2010 (8)
:: November 2010 (9)
:: Oktober 2010 (9)
:: Augustus 2010 (7)
:: Juli 2010 (7)
:: Juni 2010 (9)
:: Mei 2010 (10)
:: April 2010 (7)
:: Maart 2010 (12)
:: Februari 2010 (11)
:: Januari 2010 (14)
:: December 2009 (13)
:: November 2009 (10)
:: Oktober 2009 (10)
:: September 2009 (13)
:: Augustus 2009 (11)
:: Juli 2009 (9)
:: Juni 2009 (11)
:: Mei 2009 (12)
:: April 2009 (14)
:: Maart 2009 (13)
:: Februari 2009 (15)
:: Januari 2009 (17)
:: December 2008 (17)
:: November 2008 (19)
:: Oktober 2008 (14)
:: September 2008 (17)
:: Augustus 2008 (16)
:: Juli 2008 (17)
:: Juni 2008 (16)
:: Mei 2008 (13)
:: April 2008 (18)
:: Maart 2008 (22)
:: Februari 2008 (17)
:: Januari 2008 (21)
:: December 2007 (20)
:: November 2007 (23)
:: Oktober 2007 (25)
:: September 2007 (17)
:: Augustus 2007 (17)
:: Juli 2007 (21)
:: Juni 2007 (26)
:: Mei 2007 (27)
:: April 2007 (26)
:: Maart 2007 (3)