Poezie Doris Dorné
 
 

Maandelijks Archief: JULI 2009


29.07.09
sneltreinvaart


De zomermaanden rijden op sneltreinvaart! Nog twee dagen en de maand juli ligt achter ons.  Verschrikkelijke gedachte, vier weken te gaan en het is weer schooltijd.  Volgende vrijdag is Vic, mijn vroegere oppaskindje, jarig en dan is sowieso het aftellen begonnen.  De sluwe reclamejongens zwaaien nu al met de nieuwste trend boekentassen, sportzakken, pennen, mappen en tasten de ouderlijke geldbeugels zonder medelijden aan.  Ik weet met hoeveel liefde, die dingen worden gekocht.  Er is nog altijd het schrijnend schuldgevoel, over het feit, dat ik de boekentas die Benjamin wou voor zijn stap naar het eerste leerjaar (en die véééél te groot was voor hem) niet wou kopen, terwijl ik wist, dat hij nooit de mogelijkheid zou krijgen om naar zijn klasje te gaan.  Ja, zo'n dingen blijven een mens bezig houden.  Je vraagt je daarna af, waarom je hem dat niet gunde en je blijft het jezelf verwijten, maar er is geen weg terug.
Ondertussen vergaan de dagen aan onze kust in typisch Belgenweer.  Warm en heet wisselt af met fris en winderig, geen echt strandweertje, dus wandelen de vakantiegangers 'en masse' in de winkelstraat en snoepen van de laatste koopjesdagen.  De verkoop kan er maar goed bij varen.
Mijn verjaardag kent dit jaar geen einde, best leuk!  Gisteren kwam Nadine langs met een prachtig geschreven schaal, vandaag belde Vera aan met een unieke, handgemaakte, keramieken vaas en na de middag sprong Fernande binnen met een ticket voor een optreden van Boudewijn de Groot in maart volgende jaar te Gent.  Amai, ik word nogal in de watten gelegd.
Claire en Wim zijn terug uit Frankrijk en hadden een fijne vakantie.  Ben blij, miste vrijdag mijn maatje op de raceclub.  Zus en schoonbroer Nico laten morgen ook het Franse achter zich en keren huiswaarts.  Benieuwd hoe ze het gesteld hebben.
Gisteren een leuk uitje gehad met Conny en Jurgen.  Eerst geaperitiefd op hun terras in gezelschap van een aantal wespen, die blijkbaar verzot waren op vers gekookte garnaaltjes uit de Noordzee.  Die diertjes hebben smaak!  Wij waren wel op onze hoede, je zal maar aangevallen worden door die gestreepte jasjes.  Het huis van Conny en Jurgen is een juweeltje geworden.  Chapeau voor de noeste werker, die net als Echtgenoot gouden handjes heeft.
't Werd later nog een gezellig etentje in de Hoeve!


gepost door admin 29.07.09 21:17 | permalink | reacties (0) | General
25.07.09
komkommertijd


Deze week was het vier jaar geleden, dat mijn vader stierf.  De dag daarna was goed voor een cijfertje ouder, wat mij en Zus betreft.  Al achtenveertig jaar lang verjaren we op dezelfde dag, alleen heeft zij het voorrecht van zes keer twaalf maanden jonger te zijn dan ik. Ik kreeg haar als verjaardagsgeschenk op mijn zesde.  Een bijzonder waardevol cadeau! 
De postbode bracht een resem kaartjes, het ene geschenk na het andere viel me in de handen en last but not least, Zoonlief en Veerle en baby Hebe staken, speciaal voor mij, over naar de kust.  Mijn dag kon alvast niet meer stuk.  Bovendien hield het juist op tijd op met regenen, zodat de barbecue een kans kreeg en tegen koffietijd scheen de zon stralend en warm.  Echt een dag om jarig te zijn! Tot zover het relaas van mijn verouderingsmomenten.
Het is komkommertijd op de raceclub.  Net zoals elke zomer, valt de activiteit op een lager pitje: sommigen gaan op reis, anderen moeten werken (vooral de jongeren met een studentenjob) en weer anderen willen vooral genieten van het mooie weer en de leuke terrasjes.  Zo kwam het, dat er gisteren bijna geen kat te bespeuren viel op de club.  Ik nam de gelegenheid te baat, om nog eens op de avondmarkt rond te neuzen, maar veel soeps was het niet.  Wel veel volk op de been: wandelaars en kijkers. Ik hield het vlug voor gezien en nam me voor om vroeg naar huis te gaan.  Veel is er van dat voornemen niet in huis gekomen. 't Was al over half twaalf toen Echtgenoot en ik de deur achter ons dicht trokken en richting Elf juliwijk stapten (de wagen kreeg huisarrest wegens het parkeerprobleem veroorzaakt door de massa avondmarktbezoekers). Geen nood, binnen hier en vijf weken zijn we weer baas in eigen stad.
Deze namiddag stond Brugge op ons programma.  Echtgenoot wou enkele aankopen doen in één of ander elektrowinkeltje en ik wilde een kijkje nemen op de tentoonstelling van Lucrèce, Chris, Freddy en Gino in de brouwerij de Halve Maan.  We stalden de auto een eind buiten de stadskern.  Een stukje wandelen schrikt ons immers niet af. Eerst kwam de winkelstraat aan de beurt, waarna we afsloegen naar vermeld winkeltje.  Ik had het Echtgenoot nog gevraagd: 't zal toch wel open zijn? Veel reactie kreeg ik er niet op, maar ik voelde het aan het krullen van mijn grote teen, dat we voor een gesloten deur zouden staan en ... het zij zo!  Half Brugge neemt vakantie en dus zijn de meeste van die kleine  prutzaakjes potdicht tot begin volgende maand.  Niets om je aan te ergeren, ware het niet, dat de winkel in kwestie een half uur lopen van het centrum ligt.  Eén voordeel, je ziet eens een stukje onbekend stadsgedeelte.  Echtgenoot loodste me het éne straatje in, het andere uit, tot we op de Dyver belandden.  Mooie gelegenheid om binnen te wippen bij Koen en Kathleen van Boekhandel De Meester.  We zijn er altijd welkom en 't is fijn om elkaar eens terug te zien.  Het brulde van de toeristen in Brugge.  Misschien moeten we deze stad maar het centrum van de wereld maken, want je ziet er echt alle nationaliteiten.  De tentoonstelling had nog maar weinig bezoekers gekregen.  Lucrèce zat er met haar sjaals, Chris met keramiek, Freddy met zijn schilderwerk en Gino met airbrush.  Tja, misschien heeft de vermeende crisis ook hier een vinger in de pap!
Alsof ik nog niet genoeg kilometers in de benen had door mijn Brugse 'crosswerk' (Dwars door Brugge), maakte ik Fabienne vanavond nog warm voor een wandeling naar 't stad.  Het Sneukelhuisje lonkte en verleidde ons tot het verorberen van één van de lekkerste ijsjes ooit.  Weet je, als je vierenvijftig mag geworden zijn, dan is het nog maar de vraag hoelang je zo'n dingen nog zult kunnen doen.  'Genieten' is dus het sleutelwoord voor de jaren in 't verschiet.


gepost door admin 25.07.09 22:07 | permalink | reacties (0) | General
22.07.09
kerk


Begrafenissen ... Conny's vader overleed vorige week en werd vandaag begraven. De St. Niklaaskerk te Oostduinkerke biedt plaats aan heel wat mensen en dat was vandaag méér dan nodig.  Als ik al naar een begrafenis ga, dan is het omdat de mensen, overledene en familie, me erg nauw aan het hart liggen.  Van 'geloof' at ik geen kaas.  Vraag me niet hoe het komt, geen flauw benul, maar ik kan er gewoon niet in mee gaan, in het verhaal van de Schepping. Ik hou me liever 'down to earth', realist tot in de kist.  We waren een beetje aan de late kant, te weinig parkeerplaats midden in het zomerseizoen.  Bovendien stond op de parking van de kerk, een circus opgesteld, dat een groot deel van de plaatsen in beslag nam.  De kerk zelf is een imposannt, nog jong gebouw (er staat 1956 genoteerd) speciaal van vorm, de muren binnenin tot aan de nok gemetseld in baksteen.  Hoe ze dat gedaan hebben, ik kan het niet bevatten.  Het zonlicht viel binnen en kleurde de brandglasramen tot vrolijk.  Even later schoof een wolk voor de zon en dimde het licht in de kerk tot lichtelijk duister, waardoor de sfeer steeds veranderde. Intrigerend!  Ik bedacht, dat we ook nog in die duinen gewoond hebben waar de kerk gesitueerd is ... ooit ... in een vorig leven.  In houten huisjes, de barakken.  Ik, amper vijf oud, werd naar de aanpalende boer gestuurd voor verse melk en eieren.  Bij het lopen in het rulle zand, bleef mijn éne voet efkens hangen, zodat de andere ook meevloog en ik, met de melkkit, belandde waar ik niet hoefde te zijn.  Weinig van mijn jeugdherinneringen zijn gelinkt aan die periode, maar dat gegeven is me bijgebleven.  We woonden er kortstondig, toen mijn vader ons huis aan het bouwen was.  Raar toch, hoe je dan op een bepaald tijdstip in je leven, weer op die plaats staat, waar alles ondertussen veranderd is en waar jij kunt terugkeren in de tijd naar vervlogen kinderjaren.  Conny's vader zat ook in de bouw, hij moet zeker mijn vader gekend hebben ... vreemd hoe wegen kunnen kruisen.
Het Snuisterboekje van de Lijn viel vandaag in onze brievenbus. Vlug even gekeken waar mijn gedicht over een dagje 'lijnen' stond.  Mijn leuke dagje uit, samen met Rita, was bedoeld om een tekst te schrijven over ons wedervaren.  Een schot in de roos!  Het toffe aan een gedicht geplaatst in het Snuisterboekje is, dat je telkens twee gratis dagpassen krijgt.  Goed voor nog enkele uitjes met met Rita. De Lijn here we come!


gepost door admin 22.07.09 21:40 | permalink | reacties (0) | General
19.07.09
Gent


Twee dagen Gent achter de kiezen.  Gisteren landden de jonge ouders en hun eerste boreling veilig in hun thuishaven.  Niet na dat er nog sprake was van enige twijfel.  Een vervangende arts vond de bloedwaarden van Veerle niet helemaal 'top' en er was ook nog wat met de baarmoeder, zodat ze vrijdag geen uitsluitsel kon geven of er naar huis zou mogen gegaan worden of niet.  Met als resultaat een licht paniekgevoel bij Veerle en Zoonlief, die alleen maar één ding wensten: zo vlug mogelijk richting thuisadres.  Het werd nog maar eens wachten en ik weet uit ervaring hoe zenuwslopend zoiets is.  Wanneer de arts zou langskomen was een vraagteken, ook het verplegend personeel wist van toeten noch blazen.  Het werd middag en er was in geen velden of wegen een arts te bespeuren.  Ik liet voorzichting vallen, dat het even goed twee uur, maar ook zes uur kon zijn.  Iets wat ik jaren geleden, bij ons verblijf op de kinderkankerafdeling, meermaals had ondervonden.  Dokters staan er niet altijd bij stil, hoe hun patiënten verlangend staan te trappelen om het ziekenhuis te verlaten. Een mogelijk eventueel onverwachte bevalling en zo ben je nog een tijd zoet met wachten.  Gelukkig was dit niet het geval en kwam het verdict kort na de middag ... het nieuwbakken triootje mocht zijn koffers pakken.  Met een zucht van verlichting liet Veerle zich een half uurtje later in de zetels zakken, terwijl ons minimeisje in de maxicosi sliep als een roosje.  Na nog een paar technische ingrepen en een beetje hulp bij het wat op orde scheppen, reden Echtgenoot en ik de kust tegemoet.
Vandaag hadden we dan een afspraak met Zus op de Gentse Feesten.  Belofte maakt schuld en zo trokken mijn wederhelft en ik deze morgen nog maar eens het binnenland in.  We zouden liedjes meezingen in het Duvelkot, waar mijn twee nichtjes van dienst waren.
Zus was al in 'the mood', dankzij de werking van enkele felgesmaakte kriekjes.  Na het meezinguurtje moesten de hongerige magen gevuld.  Zus en kompanen gingen voor ribbetjes à volonté, terwijl Echtgenoot en ik kozen voor de Gentse waterzooi.  Lekker!  Het etentje liep ietwat uit, wegens te druk in de keuken en teveel vraag naar aardappelen in de schil en Zus die van geen wijken wou weten.  Straffe Madame hoor, die Zus van mij!  Vraag me toch af, hoe het komt, dat drie kinderen uit het zelfde nest, zo verschillend van karakter kunnen zijn.  Na het eten, trok de Bende van Zus en Schoonbroer, naar de bootjes voor een gratis rondvaart in stad Gent.  Echtgenoot en ik pasten ervoor, want we hadden dat al eens gedaan en wilden eigenlijk liever rondlopen op de pleintjes om de verschillende acts te bekijken.  Veel acts zagen we echter niet, wel een overdaad aan etens- en drankkramen.  Een bourgondisch tafereel als het ware ... de innerlijke mens is immers het allerbelangrijkste!  We kuierden van plein naar plein, raakten op een gegeven moment verstrikt in een kluwen van volk, bekeken ons onbekende winkeltjes, liepen de rommelmarkt af en zochten daarna onze wagen op, om zo dag twee in Gent te beëindigen en linea recta naar onze habitat te rijden!


gepost door admin 19.07.09 23:16 | permalink | reacties (0) | General
17.07.09
een week later ...


Zoonlief en Veerle zijn vandaag, dag op dag, al een week de liefhebbende ouders van Hebe.  Morgen verkassen ze van het ziekenhuis naar hun thuisbasis, in de rugzak die ze vanaf nu dragen: verantwoordelijkheid, houden van, trots, bezorgdheid en nooit meer aflatende liefde voor hun 'creatie'.  Kindjes zorgen ervoor, dat je leven een zwenking maakt van 360°.  Ze horen bij je, maar ze behoren je niet toe.  Je mag er voor zorgen, maar je mag niet trachten hen aan jou gelijk te maken, want hoe klein ook, zijn ze al wie ze later zullen worden en al voldoet dat niet aan jouw verwachtingen, toch moet je ze hun eigen weg laten gaan.  Ooit vond ik een gedicht met deze inhoud, ik typte het uit en het zit nog steeds in mijn adressenboek.  Af en toe lees ik het eens, ik vind het zo'n mooie waarheid ...
 
je kinderen zijn je kinderen niet ...
 
ze komen door jou, maar ze zijn
niet van jou en hoewel ze bij je zijn
behoren ze je niet toe
 
je mag hen je liefde geven
maar niet je gedachten, want zij
hebben hun eigen gedachten
 
je mag hun lichaam een thuis bezorgen
maar niet hun zielen, want hun zielen
wonen al in het huis van morgen
dat jij niet kunt bezoeken
zelfs niet in je dromen
 
je mag proberen aan hen
gelijk te worden, maar tracht niet
hen aan jou gelijk te maken
 
want het leven maakt
geen rechtsomkeer
en blijft niet wachten
bij wat gisteren was
 
Schitterend toch?  Wat natuurlijk niet wil zeggen, dat ik het altijd op de juiste manier doe of gedaan heb. Ook daarvoor ben je 'ouder', om van je eigen fouten te leren en dat te durven inzien. 


gepost door admin 17.07.09 17:05 | permalink | reacties (1) | General
14.07.09
twijfels


Twijfels zijn van alle tijden ... ook Zoonlief en Veerle kampen er mee, nu hun leven beheerst wordt door een meisje van amper achtenveertig centimeter, nog geen drie kilo zwaar.  Zal het hen wel lukken om dit kostbaar kleinood de broodnodige zorg en liefde te bieden?  Zullen ze goede ouders zijn en slagen in de vele examens op hun ouderschapspad?  Natuurlijk zullen ze dat, het vergt alleen wat tijd, om een nieuw patroon op te bouwen.  Van twee naar drie, een grote verandering.  Bovendien ondermijnt het huilen van zo'n baby, vooral in de beginfase van zijn leventje, het zelfvertrouwen van de scheppende kunstenaars.  Ik heb het allemaal meegemaakt en gevoeld en me vaak afgevraagd hoe ik het ging bolwerken.  Een eerste baby is altijd een grote stap in het ongewisse, leren met vallen en opstaan.  Een ouderhart is nooit meer zorgeloos, gevangen in verantwoordelijkheid voor de allergrootste liefde in een mensenleven.
Zwanger zijn is één, bevallen is twee en de zorg dragen over zo'n kindje is drie. Je moet dat kleine mensje leren kennen.  Het is de eerste maand zoeken, zoeken en nog eens zoeken, daarna valt alles in de juiste plooi en weet je dat je bergen kunt verzetten.  Blijkbaar zijn wij een familie, waar 'gewoon geboren' worden niet zo evident is.  Zoonlief zelf kwam een maand te vroeg, woog amper twee kilo en bleef moederziel alleen achter in de verwarmde kamer van het ziekenhuis.  Iedere dag stonden wij aan het raam te kijken en te verlangen naar het voor ons onbereikbare.  Tranen met tuiten weende ik.  Dertig dagen later was het zover, hij haalde de drie kilootjes die nodig waren en mocht mee huiswaarts.  Zonder schaamte durf ik hier te schrijven, dat ik de muren opliep met mijn eerste baby in huis.  Van roze wolk was hier geen sprake, wegens te bang en onzeker.  Mijn hormonen hadden nochtans de tijd gekregen om op hun positieven te komen, maar de babyblues sloegen toen pas toe.  Ik kijk naar Veerle en Zoonlief en zie ook bij hen dat onzekere.  De in allerijl uitgevoerde keizersnede, de angst voor het leven van moeder en baby, het gemiste eerste contact tussen mama en kindje ... ze moeten het allebei verwerken en een plaats geven.  Ik kijk naar die twee jonge mensen, die toch ook al zware levensbagage meedragen ... met stil begrip voor wat ze nu voelen, maar waar ze zelf hun weg moeten in vinden. Eén ding is zeker, kleine Hebe is een pareltje!


gepost door admin 14.07.09 20:29 | permalink | reacties (0) | General
12.07.09
wondertje


HEBE ... ze is één en al liefde in het glazen kinderbedje, fijn gezichtje, pas twee dagen oud en al een écht meisje ... ons eerste kleindochtertje.  Hebe ... het klinkt mooi en eenvoudig.  Hebe ... een naam die zelden voorkomt.  Hebe ... griekse godin van de eeuwige jeugd.  Hebe ... klimop.  Hebe ... hartendiefje.  Vanaf het begin van de zwangerschap waren er zorgen bij Veerle en Zoonlief.  De diagnose van aanwezige toxoplasmose en de paniekreactie van de huisarts zaaide angst.  Een vruchtwaterpunctie gaf uitsluitsel: alles bleek goed met de baby, maar toen waren er al vijf maanden voorbij.  Toch bleef er een vage onrust hangen, het gevoel van niet dolblij kunnen en durven zijn, maar toch met groeiend verlangen uitkijken naar dit nieuwe mensje.  Een week voor de uitgerekende datum gooide een zwangerschapsvergiftiging roet in het eten.  Weg alle romantiek ... in allerijl werd vrijdagmorgen besloten tot een keizersnede.  Veerles angst werd waarheid en Zoonliefs hart brak, maar nood breekt wet.  Zo werden ze in recordtempo ouders van dit minimeisje, dat hen nog maar eens leerde, dat niet altijd alle verwachtingspatronen lopen zoals je ze gedacht en gewenst hebt.  We zijn nu drie dagen verder en de kersverse ouders zijn stilaan een beetje aan het bekomen, terwijl hun kleine mensje sterretjes in hun ogen tovert en hun wereld op zijn kop zet!
Gisteren de geboortekaartjes opgehaald bij de drukker.  Een ontwerp van Zoonlief ... een kunstwerkje dat mag gezien worden. Het concept van geboortekaarten, suikerboontjes en (?) is goed doordacht, mama en papa gingen niet over één nacht ijs. 
En wij ... wij zijn trots op onze kroost en ontroerd bij het zien van dat wondertje in het glazen bedje.  Hebe ... ze heeft nu al ons hart gestolen en we krijgen het nooit meer terug, maar dat hoeft ook niet.
Hebe ... dat ze nog veel sterretjes mag toveren in de ogen van Veerle en Zoonlief!


gepost door admin 12.07.09 22:03 | permalink | reacties (1) | General
09.07.09
wind


Goed, dat er altijd nogal wat wind is aan zee, weten we als geen ander.  Zeemensen leven hun leven met de zeebries.  Toch valt het me de laatste maanden op,dat er nog geen dag voorbij is gegaan zonder véél gewaai.  Je waant je hier dikwijls in het zuiden van Frankrijk met mistral (frans gewaai) en al.  Het moest er dan ook van komen ... ons nieuwe tentje sneuvelde maandag, na amper drie weken levensvatbaarheid.  Die dag zat het gewaai uit een vreemde hoek, met af en toe onverwacht harde rukken.  Zo onverwacht, dat ons buitenverblijfje geen stand hield en met een zwier over de schutting vloog, om daarna met de poten omhoog te blijven liggen op de bestaande struiken.  Alàààààrm, riep ik naar Echtgenoot, die met zijn neus op televisie geplakt, de dagrit van de Franse wielerronde volgde.  We probeerden het gevaarte met zachte hand terug op ons terras te krijgen, maar het ding plooide en begaf het ... een roemloos einde!  Mijn grootste zorg gold ons nieuwe terras, ik heb lak aan nu al schrammen erop, dus moest het tentje zo vlug mogelijk gedemonteerd geraken, vooraleer het tot beschadigen in staat was.  Echtgenoot bekeek het eens en zei: ik kan dat wel fiksen met steviger buizen.  Daar kwam echter niets van in huis, ik wil niet elke zomerdag met de daver op mijn lijf zitten omdat het waait en ik dat ding niet vertrouw.  Exit tentje dus.  Niet getalmd, 't is zomer en dan wil ik buiten ontbijten, buiten lunchen, buiten barbecuen, buiten apéritieven, buiten dineren, buiten de avond wegkletsen ... en zonder iets boven mijn hoofd gaat dat dus niet.  Onze dinsdagnamiddagafspraak met Veerle en Zoonlief, bood me de kans van mijn leven.  We vertrokken iets vroeger en namen eerst een kijkje in de Supra Bazar (sluikreclame), waar we beslisten over de aankoop van een parasol en bijhorende voet.  Volgens Zoonlief zou dat veel meer 'cachet' hebben dan ons geliefd tentje en ja, ik moet hem eigenlijk wel gelijk geven.  Onze aanwinst krijgt mijn volle goedkeuring en biedt tal van voordelen.  Laat die zomerdagen nu maar komen en ook de wind moet niet helemaal gaan liggen, ik ben er gerust in. 
Na onze geldverkwisting in de Supra, reden we richting huize Jonckheere-Baetens, waar Echtgenoot nog het één en ander te fiksen had.  Zoonlief en Veerle trakteerden ons op een pastamaaltijd in de Pastage aan de Overpoort.  Lekker!!!!  Zeker voor herhaling vatbaar.  Die dag was Schoonbroer jarig, vijfenveertig lentes.  Terwijl we nu toch op rondreis waren, reden we, samen met Veerle en Zoonlief, door naar Oostakker, waar we bij aankomst het huis volledig verlaten vonden.  Nog een geluk dat er GSMs zijn.  Vlug even gebeld naar Schoonbroertje.  Ze zaten in de Flapuit, een klein frituurtje een halve kilometer verderop.  Zus keek nogal, toen we daar arriveerden ... de verrassing was geslaagd!  Vierden ze daar met achttien man (en vrouwen) de geboortedag van Schoonbroer. Gelijk hebben ze, een mens leeft maar één keer.  Na een drankje of twee, lieten we de bende voor wat hij was en keerden met een voldaan gevoel huiswaarts.  Een nieuwe parasol, een gezellig etentje met Zoonlief en Veerle en persoonlijke verrassingsverjaardagswensen voor Schoonbroertje ... een geslaagde dag!


gepost door admin 09.07.09 22:27 | permalink | reacties (0) | General
05.07.09
warme en drukke dagen


Het zomert!  En hoe ... het spinselen schiet er zowaar bij in.  Met mijn excuses aan mijn trouwe lezertjes, maar het waren een paar (zes) razend drukke en warme dagen.  Vandaag neem ik de tijd om even bij te spinselen.  Na Maaseik vorige zondag, nam ik maandag ons triestig grasveldje onder handen (wegens te droog kregen we een kleurverandering: van groen naar ros verbrand).  Puur natuur!  Dinsdag was heet en goed voor een paar uur Gent, kwestie van wat technische hulp ten huize van Zoonlief en Veerle.  Hier aan de kust worden de temperaturen wat getemperd door de altijd aanwezige zeebries, maar in 't stad was het bakken en braden geblazen.  Geen nood, ik hoorde op de radio, dat je van veel zweten ook veel kilootjes kwijtraakt ... dus laat maar komen die warmte onze slanke lijn kan er maar wel bij varen. Op woensdag trok ik met Rita, dankzij mijn gratis dagpas van de Lijn, naar het mondaine Knokke. Om het stukje traject Nieuwpoort - Knokke af te leggen met de tramlijn, moet je twee uur veil hebben (hetzelfde voor de terugreis).  Zo kwam het, dat we rond elf uur strandden in wat ze noemen: een klasse badstad.  Veel klasse was er niet te zien.  De winkelstraat lag er vuil en onverzorgd bij en van mondaine dames en heren was er bitter weinig te bespeuren.  's Middags kozen we een terras voor een kleine hap, waar de kelners nog aan het 'roderen' waren.  Ze lieten lege flessen vallen, gooiden met vorken en messen, zodat die onder in plaats van op de tafel terechtkwamen en tot slot kregen wij de rekening van onze buren voorgeschoteld.  Nog een geluk, dat Rita bij de pinken is en het onmiddellijk had gezien.  Laten we die obers het voordeel van de twijfel gunnen, de eerste zonnige vakantiedag deed hen waarschijnlijk over hun toeren draaien.  Daarna trokken we de dijk op, die voor het onverzorgde van de winkelstraat echt niet moest onderdoen. Ik had het me toch wel iets properder voorgesteld, het rijk van de niet frigoboxtoeristen!  We liepen de vele kunstgaleries af en bij de eerste was het al bingo.  Prachtige werken, we stonden echt allebei in bewondering.  Geen spek voor onze bek natuurlijk, maar toch vroegen we naar de prijs, ten titel van informatie.  Och ja, een werk van 6000 tot 8000 euro, daar draaien wij onze hand niet voor om!  De galeriehoudster was bijzonder vriendelijk.  Een echte Parisienne, die behoorlijk Nederlands spreekt, waar vind je zo'n zeldzaamheid nog?  Ze kon, indien nodig, zei ze stilletjes, nog een beetje de prijs drukken.  Ja, zei Rita, maar ik moet eerst eens met mijn man overleggen, ik kom samen met hem terug.  Dat begreep de dame in kwestie, alleen wist ze niet, dat Rita al jaren weduwe is.  Ik kan nog veel van haar leren, al zeg ik het zelf.  Na nog eens twee uren terugrit, spoelden we om halfacht 's avonds in Nieuwpoort aan, waar we alleen maar onze voetjes onder tafel moesten steken en Echtgenoot ons een heerlijke pastaschotel voor de neus zette. Met dank aan de chefkok!  Donderdag was nog warmer en drukkender, maar gezien de solden, reden Fabienne en ik (deze keer met de wagen) naar Oostende.  De anders altijd frisse Kapellestraat (winkelmekka) bood deze keer geen verkoeling en het leek wel of iedereen de tweede dag van de solden had afgewacht om op zoek te gaan naar een koopje.  Veel koopjes vonden we niet, de maatjes small en extra small zijn niet meer aan ons besteed, onze portemonnee kan er maar goed bij varen.  Het truitje dat ik kocht voor amper acht euro, bleek bij het passen thuis nog het plastieken onding, dat dieven moet signaleren, in zijn bezit te hebben.  Mooi, kan ik nog eens terug om het er af te laten halen, want zo'n ding krijg je zelf niet los.  Ik ben er de winkel mee uitgestapt en een andere zaak binnengegaan, maar dat ding weigerde pertinent te piepen, zodat ik hier nu met een alarmrijk koopje zit.  Zucht, zucht, zucht ...
Het mooie weer bleef aan houden ... vrijdag warm, gisteren warm ... laat maar komen, die zomer!  De wijk een eindje verder, genaamd de Haringhoek, hield gisteren zijn jaarlijks feest met een optreden van een bluesband.  Echtgenoot en ik er naartoe ... we vonden er onze vrienden en ... smeerden er onze dorstige kelen.  Bij deze moet ik bekennen, een beetje mijn boekje te buiten te zijn gegaan.  In de eerste etappe (van 16 tot 19 uur): één colalight en drie donkere Leffes, daarna naar huis ('t is op wandelafstand) om iets te eten en wat later op de avond nog eens teruggekeerd voor ... drie donkere Leffes.  Bier drinken is niet iets wat ik veel doe, dus nog ééntje méér zou zeker van het goede teveel zijn geweest!  Zes Leffes in totaal ... dat heb je op warme zomerdagen.  Weten jullie, dat één Leffe goed is voor vier boterhammen?  Ooit las ik dat ergens, wat dus wil zeggen, dat ik gisteren 24 boterhammen at (het smaakte wel beter dan gewone boterhammen).  Je zou van minder verschieten. En neen, ik had deze morgen geen kater, zelfs geen kleintje en weet je hoe dat komt?  Zweten, zweten, zweten ... met dank aan dit fantastische 2009 zomerbegin!


gepost door admin 05.07.09 20:15 | permalink | reacties (0) | General
 
:: Oktober 2017 (4)
:: Augustus 2017 (6)
:: Juli 2017 (3)
:: Juni 2017 (5)
:: Mei 2017 (7)
:: April 2017 (3)
:: Maart 2017 (6)
:: Februari 2017 (6)
:: Januari 2017 (9)
:: December 2016 (10)
:: November 2016 (7)
:: Oktober 2016 (19)
:: September 2016 (17)
:: Augustus 2016 (23)
:: Juli 2016 (20)
:: Juni 2016 (22)
:: Mei 2016 (28)
:: April 2016 (26)
:: Maart 2016 (29)
:: Februari 2016 (29)
:: Januari 2016 (31)
:: December 2015 (4)
:: November 2015 (5)
:: Oktober 2015 (1)
:: Augustus 2015 (2)
:: Juli 2015 (2)
:: Juni 2015 (2)
:: Mei 2015 (4)
:: April 2015 (2)
:: Maart 2015 (5)
:: Februari 2015 (3)
:: Januari 2015 (5)
:: December 2014 (4)
:: November 2014 (3)
:: Oktober 2014 (5)
:: Augustus 2014 (4)
:: Juli 2014 (3)
:: Juni 2014 (5)
:: Mei 2014 (6)
:: April 2014 (3)
:: Maart 2014 (7)
:: Februari 2014 (6)
:: Januari 2014 (6)
:: December 2013 (8)
:: November 2013 (6)
:: Oktober 2013 (5)
:: Augustus 2013 (6)
:: Juli 2013 (5)
:: Juni 2013 (5)
:: Mei 2013 (5)
:: April 2013 (6)
:: Maart 2013 (6)
:: Februari 2013 (5)
:: Januari 2013 (10)
:: December 2012 (8)
:: November 2012 (9)
:: Oktober 2012 (5)
:: Augustus 2012 (5)
:: Juli 2012 (7)
:: Juni 2012 (5)
:: Mei 2012 (7)
:: April 2012 (8)
:: Maart 2012 (7)
:: Februari 2012 (4)
:: Januari 2012 (8)
:: December 2011 (6)
:: November 2011 (7)
:: Oktober 2011 (6)
:: Augustus 2011 (7)
:: Juli 2011 (7)
:: Juni 2011 (5)
:: Mei 2011 (9)
:: April 2011 (7)
:: Maart 2011 (6)
:: Februari 2011 (7)
:: Januari 2011 (7)
:: December 2010 (8)
:: November 2010 (9)
:: Oktober 2010 (9)
:: Augustus 2010 (7)
:: Juli 2010 (7)
:: Juni 2010 (9)
:: Mei 2010 (10)
:: April 2010 (7)
:: Maart 2010 (12)
:: Februari 2010 (11)
:: Januari 2010 (14)
:: December 2009 (13)
:: November 2009 (10)
:: Oktober 2009 (10)
:: September 2009 (13)
:: Augustus 2009 (11)
:: Juli 2009 (9)
:: Juni 2009 (11)
:: Mei 2009 (12)
:: April 2009 (14)
:: Maart 2009 (13)
:: Februari 2009 (15)
:: Januari 2009 (17)
:: December 2008 (17)
:: November 2008 (19)
:: Oktober 2008 (14)
:: September 2008 (17)
:: Augustus 2008 (16)
:: Juli 2008 (17)
:: Juni 2008 (16)
:: Mei 2008 (13)
:: April 2008 (18)
:: Maart 2008 (22)
:: Februari 2008 (17)
:: Januari 2008 (21)
:: December 2007 (20)
:: November 2007 (23)
:: Oktober 2007 (25)
:: September 2007 (17)
:: Augustus 2007 (17)
:: Juli 2007 (21)
:: Juni 2007 (26)
:: Mei 2007 (27)
:: April 2007 (26)
:: Maart 2007 (3)