Poezie Doris Dorné
 
 

Maandelijks Archief: JULI 2010


28.07.10
hallucinant


Soms vind ik het een hallucinant gegeven, dat je je eigen leven voortleeft, terwijl bij anderen op datzelfde moment, groot en immens verdriet valt te rapen.  Gisteren werd in Brugge afscheid genomen van een moedige echtgenote en mama, die na elf jaar vechten uiteindelijk de oneerlijke strijd tegen kanker verloor.  Ze wou niet sterven, moest er zijn voor haar nog jonge kinderen.  Elf jaar lang gaf ze de moed niet op, ze was één van de vijf mensen uit het programma 'Doodgraag leven' op Eén. Daarin  vertelde ze over haar gezin en hoe ze met het gegeven, dat ze misschien gauw zou sterven, 'leerden' omgaan, want diep binnenin wist ze dat er een dag zou komen, waarop de ziekte genadeloos zou toeslaan. Kanker is vaak nietsontziend meedogenloos.  En nu is ze er niet meer ... een man blijft alleen achter, twee kinderen moeten verder zonder hun moeder.  De ervaring leerde me, dat immens verdriet je eenzaam maakt.  Het is niet evident, iemand te hebben of te vinden, waar je altijd bij terecht kunt.  Zo'n menselijke steunpilaar is zeldzaam, ook omdat elk van ons op een andere manier omgaat met verscheurende pijn. Een luisterend oor, een arm om een schouder, een hand op een arm, een hart met open deur ... ik wens het hen toe.
In de namiddag reden overbuurvrouw Annie en ik naar Lissewege, het witte dorp.  Van 9 juli tot 12 september loopt daar de zestiende beeldenroute, meer dan honderd kunstwerken van creatieve handen en geesten zijn er te bewonderen.  Het dorp lag er rustig en ontstressend bij, toen we de wagen parkeerden aan het station.  Een uurtje later bleek die rust 'fake', tal van fietsers doorkruisten de smalle straatjes, auto's zochten hun weg naar een parkeerplaats ... 't was opletten geblazen of je werd van je sokken gereden.  Veel knusse restaurantjes, leuke terrasjes, minihuisjes met minigeveltjes, een bebloemde vaart, tal van vlinderstruiken in welig bloeiende tuintjes en honderden spelende vlinders.  We zochten en vonden de eerste kunstwerken, maar raakten een beetje het noorden kwijt, doordat de te volgen route niet overal even goed was aangeduid.  Onze aandacht werd getrokken door een wijnwinkel, waar in de aanpalende veranda ook deelnemende kunstwerken te bewonderen waren.  De wijnhandelaar, een aimabel man, gaf ons enige uitleg over wat hij in stock had.  Hij liet ons galant proeven van twee soorten witte wijn.  Ik, een leek op dit gebied, gaf toe dat het etiket van een fles mij méér begeestert dan de inhoud zelf.  Hij keek alsof hij het in Keulen hoorde donderen.  Nooit doen, Mevrouwtje, zei hij.  Nooit een fles wijn kopen voor het etiket!  Ach ja, laat ik dat nu juist het allerleukste vinden. Een echte 'kenner' worden is niet aan mij besteed.  Na dit onderonsje, liepen we op ons gemak de kunstroute af en belandden in het open atelier 't Vaartje, waar het kunstproject Kunst-Licht 2010 loopt, een expositie van blinden en slechtzienden.  Ik was onder de indruk van dit project, waar gekende kunstenaars zoals Minnebo en Vanderplancke, slechtzienden begeleiden in hun werken met klei, verf en penseel ...  Een prachtig initiatief, waarvan ik hoop, dat het zal groeien en blijven groeien.  Niet in het minst, omdat ik weet wat het betekent gezegend te zijn met slechte ogen. Zonder mijn lenzen ben ik een mens op de tast, lopend in een zee van mist.  
Bij het nuttigen van een kopje koffie in het gezellige cultuurcafé, lieten we alle indrukken in stilte bezinken.  Even later reden we verder de route af tot in ter Doest, een oude boerderij omgebouwd tot hostellerie, waar je in de weidse tuin van het één naar het andere kunstwerk kon wandelen.  Het moet gezegd, weinig werken konden me bekoren.  Hier en daar een enkeling, ja, maar voor het grootste deel was ik toch ietwat ontgoocheld.  Ik mag zonder te overdrijven zeggen, dat er hier in onze woonkamer werken staan, waar velen van zij die deelnemen aan de beeldenroute, niet aan kunnen tippen.  Met name de werkjes van onze Nieuwpoortse Ivan Peel, waarvan ik de gelukkige bezitster ben of de aquarellen van Rita Reunbrouck of het werk van Freddy Cappon, ook allebei uit Nieuwpoort. 
Onze dag werd afgesloten te Brugge.  Ellen-lief kwam ons vervoegen en in de bistro 't klein genoegen, smulden we van een superlekker slaatje met sabayon toe.
Dit jaarlijkse uitje was een meevaller en zeker voor herhaling vatbaar.
Later op de avond, gingen mijn gedachten richting Eernegem, waar een familie in diepe rouw geen blijf wist met het verdriet om een gestorven mama en echtgenote.
 


gepost door admin 28.07.10 20:32 | permalink | reacties (0) | General
26.07.10
inhaalbeweging


De zonnige zomerdagen maken dat mijn bloggewrochten zowaar op de lange baan geschoven worden.  Vandaag is, bij wijze van spreken, een 'inhaalbeweging'.  Op onze Nationale Feestdag, zijnde 21 juli ll., wandelden we, Echtgenoot en ik, zoals we meestal doen, langs de havengeulse promenade naar 't Bad.  Manlief wou met de voetjes in het water, vrouwlief had daar geen zin in.  Mijn lumineuze inval, om eens het staketsel (ofte estacade ofte pier) tot op 'de kop' af te lopen, kreeg onverwachts bijval bij mijn tweede helft.  Zo gezegd, zo gedaan!  't Was toch al een tijdje geleden, dat we nog voet gezet hadden op de boven het water zwevende planken.  Veel volk op de been, de binnenlandertjes stonden in file te wachten om te 'kruisnetten' (een kruisnet wordt aan een touw afgerold tot in het water, je laat het een tijdje zijn gang gaan en dan haal je het weer naar boven, met of zonder vangst).  Het moet gezegd, de vangst is over het algemeen maar 'schamel' te noemen: een minikrabje of piepkleine visjes.  Die wonderbare vangst kun je dan met een schepnetje uit het kruisnet vissen en in een plastiek zakje met zeewater deponeren, om er eventueel mee te pronken bij vrienden en familie.  Vooral kinderen zijn dol op dit tijdverdrijf en de papa's doen dan ook hun uiterste best, alhoewel het vangen van die pietluttigheden soms een titanenwerk is dat veel geduld vergt.  Je huurt zo'n net aan de betaalbare prijs van 1,20 euro voor een half uur, een uur kost je 1,80 euro (als ik het goed gelezen heb).  Dit uitstapje is een echte aanrader.  De zon op je gezicht, wind in je haren, de havengeul als trechter naar de zee toe, zeil- en motorbootjes die ingeslikt en uitgespuwd worden.  Vanop dit houten skelet overzie je de ganse kustlijn: van Nieuwpoort tot Duinkerke en aan de andere kant van Nieuwpoort tot Oostende (bij mooi en helder weer).  Wat ons vooral opviel, was het feit dat er zo weinig 'strandzitters' waren in het midden van het topseizoen en ook de 'waterlopers' lieten het die dag afweten.  Echtgenoot en ik begrepen er niets van, maar ja, we zaten zelf niet in het zand en liepen ook niet in het water ... dus.  Ondertussen, op de militaire parade te Brussel, zat er een koning die zich best amuseerde.  De foto's de volgende dag in de krant, waren er het sprekende bewijs van: een gierende koning Albert, die zich bij momenten op de dijen kletste.  De beelden maakten me blij en vrolijk tegelijkertijd.  Zoiets zouden we méér moeten zien.
Twee dagen later behoorde ik tot de groep die men vijfenvijftigplussers noemt.  Het werd een behoorlijk drukke verjaardag.  Op een vrijdag jarig zijn vergt enig kunst- en vliegwerk bij ons.  Het begon met een telefoontje van Zus, zes jaar jonger, maar op dezelfde dag geboren.  Ze zit momenteel in Bulgarije het mooie weer te maken en ze klonk bijzonder enthoesiast.  Daarna smsjes, kaartjes, telefoontjes ... ja, ja deze dame voelde zich geliefd!  Vroeg naar de markt getrokken voor een koffietje met Fernande en daarna na 'Flavie's tafel', onze wekelijkse stek voor een bakje koffie of iets fris.  Voor de gelegenheid trakteerde ik Rita en Fabienne op een kraakvers slaatje met scampi.  Echtgenoot vervoegde de rangen en koos voor een Italiaans broodje. In de namiddag was het precies 'den zoeten inval' bij ons thuis.  Gerda en Ivan, Nadine, Moeder, Fernande, Zoonlief en Veerle en kleine Hebe, Ronny en Marie-Claire, Isabelle met de drie kids, Guido ... en als traktatie: koffie met minigebakjes. 's Avonds kwam Claire me halen voor de slotracing, maar ons Prinsesje bleef een nachtje of twee logeren en daardoor waren we aan huis gebonden.  Geen nood, in het zomerseizoen komen er bitter weinig bezoekers naar de club en gedurende twee maanden liggen de wedstrijden stil (maar we zijn wel open ), dus kon het eens geen kwaad, dat de vrouwen er niet waren.  Annie en Alain (de overbuurtjes) belden, samen met Ellen-lief en Raf en Glenn aan en totaal onverwachts kwamen ook Jonas en Jenna langs.  De flessen wijn werden gekraakt en de sfeer zat er in, gezelligheid troef!
Maar ... als de kat van huis is, dan dansen de muizen ... de mannen wisten het sluitingsuur van de club met anderhalf uurtje te verlengen, want de dames zaten niet achter hen aan.  Om halftwee 's nachts stak Echtgenoot de sleutel in het slot en vond ten huize Jonckheere nog enkele feestvierders in 'the mood'.  's Anderendaags was een ander paar mouwen.  Kleine Hebe besloot om eventjes over zessen 's morgens te laten weten, dat ze genoeg geslapen had en de dag met beide handjes wilde pakken.  Ik, die pas om twee uur in bed was gestruikeld (de wijn had zijn werk naar behoren gedaan), voelde mijn kruin tegen werken en had nood aan een aspirientje.  Gelukkig was het leed gauw geleden en werd zaterdag een dag om te smullen.  Onze kleindochter zorgde voor de nodige ambiance in huis.  Amper één jaar oud en al zo slim en alert ... dat belooft.  Samen met het kleine ding ging ik op shoppingtoer. Jong geleerd is oud gedaan en aangezien ik plannen heb voor veel toekomstig shoppen met mijn kleindochter (laten we het hopen), kan ik dan nu maar meteen beginnen trainen. 
Eventjes bij Moeder dag weest zeggen en na het fruitpapje, een bezoekje gebracht aan de kinderboerderij waar bij elk dier een liefelijk 'ooooooh' uit het kleine mondje kwam.  Geen kind gehad aan ons minimeisje, zo braaf!  Zondagmiddag kwamen Zoonlief en Veerle haar halen en op slag veranderde het engeltje in een bengeltje.  Eén jaar oud en nu al divastreken ... om je krom te lachen (wat eigenlijk niet pedagogisch verantwoord is, maar wie maakt zich nu boos op een éénjarig verleidsterje van de bovenste plank?).  We zullen nog veel plezier beleven aan ons pientere ding!
 
twee korenblauwe ogen
een zee waar je in verdrinkt
 
donzig blonde babyhaartjes
bespeeld door een vlaagje wind
 
minimondje roert zich al
minihandjes vinden en voelen
minivoetjes zoeken hun weg
 
klein lijfje geurt naar bloemen
vlijt zich zacht tegen je aan
 
er zijn niet echt woorden
voor 'geluk' in een notendop
 
Doris
 
 
 
 


gepost door admin 26.07.10 20:44 | permalink | reacties (1) | General
19.07.10
artiestenmarkt


Ja, je hebt avondmarkten, gewone wekelijkse markten, boerenmarkten, keramiekmarkten en ook ... artiestenmarkten ofte kunstmarkten.  Je kunt als het ware zeggen: we zijn van alle markten thuis!  Vorige zaterdag ging hier te Nieuwpoort de eerste artiestenmarkt door, de tweede volgt in augustus (de veertiende).  Een paar jaar geleden nam Chris Missiaen het heft in handen, om de vroeger kunstmarkt rond de kerktoren en op 't Zwijnemarktje, terug leven in te blazen.  Wat klein begon, groeide uit tot een heuse kanjer met negentig stands.  Tussendoor zorgde de dienst Cultuur voor straatanimatie en een golfje muziek.  Creatieve handen stelden hun 'kunst' tentoon en brachten die ook aan de man/vrouw.  Schilderijen, keramiek, juwelen, houtdraaiers, poëzie ... een grote verscheidenheid aan verborgen talent.  Je kon er vaak héél mooie, unieke dingen vinden aan een betaalbare prijs.  Bovendien hadden we ook veel plezier, al regende het soms pijpenstelen.  We lieten ons niet van de wijs brengen door een met bakken uit de hemelvallende stortbui.  Wie had ooit gedacht, dat deze publiekstrekker na vier jaar geen plaats meer zou krijgen op de toeristische kalender en verbannen werd tot 'niet meer'.  Elk van ons, van de eerste tot de laatste, waren verbolgen over deze beslissing en lieten dat ook horen.  Maar ja, wie zijn wij?  Van kunstmarkt was er geen sprake meer, er werd gekozen voor straatanimatie en daarmee was de kous af.  Toch moeten onze grieven niet in dovemansoren gevallen zijn, want zie ... dit jaar werden twee artiesten- ofte kunstmarkten gepland.  Niet meer rond de kerk, maar op de markt zelf.  Het was even uitkijken wat het ging worden, maar toegegeven, 't was een schot in de roos.  Al kondigde de dag zich nogal grijs, waterig en winderig aan.  Om zeven uur viel er een malse regen, die het gelukkig, rond halfnegen, voor gezien hield.  De lucht trok open, mede dankzij de strakke wind.  Ik was al bang, dat verschillende creatievelingen het zouden laten afweten.  Je moet daar maar eens staan met schilderijen, die je telkens moet behoeden voor regendruppels.  Mijn angst was ongegrond, iedereen was op post.  Veel schilderijen, die voor de nodige ambiance zorgden, door af en toe het hazenpad te kiezen bij het langskomen van een serieuze windstoot.  De eigenaars hadden hun handen vol!  Zelf had ik nergens last van.  Onze porseleinen borden met warme woorden zijn zwaar genoeg om menig windkracht te weerstaan en van een druppel water zijn ze ook niet bang.  Alleen mijn dichtbundels gingen op de loop, maar daar heb ik vlug een stokje voor gestoken.  Veel volk op deze eerste kunstmarkt, ambiance met een jazzyzangeres 's morgens en in de namiddag een gesmaakt rockgroepje, dat de nodige decibels over de markt deed rollen.  Ook een paar straatanimatie-acts, die het publiek konden bekoren.  Verschillende kennissen en vrienden aan mijn stand, die hier te Nieuwpoort op vakantie zijn.  Echt leuk!  Het was echt genieten, daarnaast nog een mooie verkoop en ... méér moet dat niet zijn.  Ik kijk al uit naar half augustus!
's Avonds waren we uitgenodigd voor een etentje bij onze overbuurtjes, Annie en Alain.  Een culinair bordje lekkere vis als mooie en gesmaakte afsluiter van de dag.
Gisterenmorgen dan te voet naar 't Bad om samen met Moeder iets te gaan eten.  Gelukkig waren we nog net op tijd, vijf minuten later en het restaurant was volzet.   
Nadien moest Echtgenoot zich even neervleien en een half uurtje de ogen sluiten, kwestie van een beetje te bekomen.  Na het geknapte uiltje, liepen we, Manlief en ik, de vloedlijn af tot in Oostduinkerke.  Er stond nog een fris windje en veel volk zat er niet in zee, ook het water was verre van warm.  Voor ons maakt dat niet uit (voor mij zeker niet), we maakten enkel onze tenen nat.  En dan nog ... ik liep meer op het zand, dan in de branding.  Er drijven momenteel nogal wat kwallen rond en daar heb ik geen kaas van gegeten.  Vieze dingen, zo'n blubbermassa met van die tentakels ... brrrr! Zo'n twee uur later strandden we terug bij Moeder, waar Echtgenoot zich in de zetel nestelde voor de zoveelste etappe van de ronde van Frankrijk.  Eens de winnaar van rit bekend, wandelden we terug naar huis.  We hadden de nodige kilometertjes in onze beentjes toen we de Elf juliwijk bereikten.  Laat op de avond wou ik de nieuwe reeks op Eén bekijken, maar al dat gewandel én een dag artiestenmarkt eisten hun tol.  Mijn oogleden waren te zwaar om dragen, zodat ik amper de helft van de uitzending heb kunnen volgen.  Volgende week beter!


gepost door admin 19.07.10 21:13 | permalink | reacties (0) | General
14.07.10
avondmarkt


Samen met de zomer, staat ook weer het fenomeen 'avondmarkten' op het kustprogramma.  Je kunt iedere dag wel ergens terecht voor zo'n massameeting.  Gisteren was 't Bad aan de beurt en Echtgenoot wou er toch eens een kijkje nemen, want er stond een standhouder, die hem enige interesse inboezemde. 't Was zalig zomerweer en even na zessen wandelden we langs onze geliefde havengeulpromenade tot op de dijk.  We namen Moeder op sleeptouw en begonnen aan wat je een boetedoening kunt noemen, want je moet constant op drie dingen letten: waar je je voeten zet, dat je tegen niemand op loopt (menselijke agressie bij de minste aanleiding is immers van alle tijden) én kraampjes kijken.  Bij aanvang was het nog te doen, de mensenmassa bleek nog doordringbaar, maar bij terugkeer bleek dat andere koek.  Hier en daar was er zelfs bijna geen doorkomen aan.  Een paar intelligente mensenwezens laveerden mèt fiets door de horde marktbezoekers en jonge ouders trachtten op allerlei manieren kroost en buggy veilig ter plekke te krijgen.  Zelf heb ik altijd medelijden met die kleintjes, die gezeten in hun rijtuigje, alleen zicht hebben op een oerwoud van kromme, dikke, dunne, lange, korte, harige of gewaxte ... mensenbenen.  Je zou van minder een trauma krijgen!  Marktkramers waren er genoeg.  Telkens in het dubbel of driedubbel vertegenwoordigd, vulden ze de dijk over de ganse lengte en dat is toch al een stukje voetenwerk.  Moeder, die eerst aankondigde niet de ganse markt af te lopen, stapte dapper door en eindigde net als wij aan de grens met de nabijgelegen badplaats Oostduinkerke.  We passeerden massa's kledij, bergen snoepgoed, nepjuwelen, krultangen, speelgoed, zwemmende eendjes en vissende kinderen, hamburgers, frieten, suikerspinnen, muziek voor een appel en een ei, oliebollen, lingerie, flashy herenondergoed, bedgarnituren, keukenhulpjes, caramel- en chocoladenootjes, schoonmaaktoppers, fruit in alle soorten en gewichten (bij de één kostten de kersen vier euro het kilo, bij de andere zes.)  Wie echter de kroon spande, waren de Ecuadoriaantjes.  Waar ze vroeger enkel een laken neervleiden en daarop hun truien en hemden te koop stelden, beschikken die kleine mensjes nu over een kraam (er stonden er zeker méér dan zes) groter dan een winkelruimte.  Ze slepen een verzameling spullen mee, waar je bijna in verdrinkt.  Muzikale poppen, koeien, schapen, die de samba dansen, jurkjes en broeken, tassen, droomvangers (dreamcatchers), armbandjes ... je kunt het zo goed niet bedenken of ze hebben het hangen of liggen.  Stel je voor, dat je twee keer op een dag zo'n kraam moet opstellen, verkoopwaar uithangen en weer verzamelen ... het lijkt me geen sinecure.  Als het mooi weer is, valt het nog mee, maar als het regent is het een paar ander mouwen.  Jaren geleden, schuimde ik ook elke avondmarkt te Nieuwpoort af om t-shirts voor het Kinderkankerfonds UZ Gent te verkopen.  Sleur maar weg met een behangtafel en volle zakken truitjes.  Beetje gek zijn doet geen pijn, alhoewel ik me nu afvraag waar ik toen die verbetenheid vandaan haalde.  Ik hield daar wel van, zo tussen de marktkramers staan en ze hebben er ook nooit een punt van gemaakt, maar nu zou ik het wel niet meer zien zitten.  Alles heeft zijn tijd, niet?
Op de terugweg had Moeder zin in een frietje.  't Was even zoeken naar het bewuste kraam, maar eens gevonden, at ze met smaak haar portie uit een puntzakje, terwijl we noeste pogingen deden om elkaar niet uit het oog te verliezen.  Wat natuurlijk wel gebeurde, toen ze haar 'leeggoed', willens nillens in een niet propvolle vuilnisbak wilde deponeren.  Ze nam een afslag achter de kraampjes weg, richting strand, terwijl wij haar tevergeefs opwachtten op de dijk.  Zo zie je, dat oudere volwassenen soms even vlug spoorloos raken als kleine kinderen.  Opletten is dus de boodschap!  Na een tijdje wachten hield ik het, samen met Echtgenoot, voor gezien en bedacht, dat ze al goed en wel de thuisbasis zou bereikt hebben, wat inderdaad het geval was.  Echtgenoot en ik dronken nog een dorstlessertje en vingen daarna de terugweg naar huis aan langs een in het schemerduister badende bijna verlaten havengeul. 't Was alsof de wereld aan onze voeten lag en alle mensen gevlucht waren naar de avondmarkt.  Voor mij niet gelaten, hoor!


gepost door admin 14.07.10 17:17 | permalink | reacties (0) | General
12.07.10
leuk!


Kleine Hebe was jarig, van baby naar peuter ... een hele stap.  Eén jaar oud, van afhankelijk wezentje tot minidame met pit.  Ze stond het hele weekend in het middelpunt van de belangstelling en ze had daar helemaal geen moeite mee.  Zaterdag was ons terras 'the place to be' voor Moeder, Zus en Nico en de nichtjes en Christophe, het lief van nichtje Caro, meter Kathleen en peter Edouard met zijn gade, Samira.  Nog Zoonlief en Veerle erbij en we zaten met zijn veertien aan tafel, het feestvarkentje incluis.  Gezien het veel te warme weer en dertien volwassen eters, beslisten Echtgenoot en ik, om hen koud buffet voor te schotelen.  Koken voor een man/vrouw of vier, vijf, zes lukt nog net, maar een bende van dertien groeit de kok van dienst (Manlief) toch eventjes boven het hoofd.  We plaatsten een bestelling bij traiteur Antoon in Leke, volgens mijn tweede helft 'the place to be' naar iemand hem vertelde.  Inderdaad, een hele toffe zaak. De koude schotels waren een ware streling voor het oog én de maag. Lekker en vers en makkelijk! Zoonlief, Veerle en ons feestvarkentje strandden, naar hun normen, vroeg te Nieuwpoort.  Tegen de middag zaten we voltallig te nippen aan een glaasje bubbels en brachten we een toast uit op ons minimeisje.  Terwijl de jarige daarna even ging dutten (bijna drie uur), spijsden de hongerigen zich en laafden we de dorstigen.  Na het middagslaapje van ons fuifbeestje, kwam de verjaardagstaart op tafel.  Eén kaarsje ... Hebe keek ernaar en dacht er het hare van: dertien gekke volwassenen, die haar voordeden hoe ze moest blazen en dat zonder één enkel effect.  Noch de aardbeien of de slagroom konden haar bekoren.  De genodigden lieten het niet aan hun hart komen.   Wie geen gebak lustte kon een stukje ijs verorberen.  Er werd gesmikkeld en gesmakt (volgens mij toch).
Daarna was het kadootjestijd: veel leuke kleertjes, knuffels, speelgoed en een zwembadje waarin ik Prinsesje deponeerde.  Geen onverdeeld succes overigens, want ze huilde krokodillentranen en Zoonlief was in alle staten.  Exit zwembad!  Tja, ik stond er wat beteuterd bij, ook 'grootouders' laten al eens een steekje vallen. 
's Avonds trok de bende van Gent (Zoonlief en kompanen) het binnenland in voor nog een feestje ter ere van Samira.  Dit was buiten de weergoden (en de files) gerekend: zware regenval, donder en bliksem ... de geplande barbecue viel letterlijk in het water.
Onze éénjarige bleef een nachtje bij ons logeren en wij genoten van de schattige capriolen van een mensje op ontdekkingstocht in de grote wereld.
Zondagmorgen kwam Ellen-lief langs met een prachtig geschenkje.  Na de middag werden we in Gentbrugge verwacht, bij Veerles ouders en familie.  Voor de tweede dag op rij stond ons zonnetje nog eens als stralend middelpunt, terwijl ze waarschijnlijk dacht: waar zijn die gekke volwassenen nu al twee dagen mee bezig?  Ze werd door oma en opa, tantes en ooms bedolven onder bergen speelgoed.  Gelukkig is de verhuis naar een grotere, eigen woning niet meer veraf, zodat er voor alles een plaatsje kan gevonden worden.  Zoonlief hield zich ondertussen bezig met het uittesten van het verantwoord licht- en muziekgevend, educatief, kleurrijk kinderspeelgoed.  Volgens hem is het wetenschappelijk bewezen, dat zo'n dingen een extra stimulans zijn voor de kleintjes en daardoor een 'boost' geven aan hun ontwikkeling.  Wij hadden die dingen niet in zijn kindertijd, maar ik zie niettemin geen hiaten in zijn ontwikkeling, niettegenstaande het ontbreken van klank- en lichtspel.
Nu, als ons minidametje geen muzikaal talent zal worden met al die deuntjes en muziekjes, dan weet ik het ook niet meer.  Ben eens benieuwd.  Zo heeft elke generatie zijn eigenheid!


gepost door admin 12.07.10 18:21 | permalink | reacties (0) | General
06.07.10
tijd vliegt


De tijd vliegt, inderdaad, een waarheid als een koe!  Morgen zijn we al de zevende van de zevende maand.  Schoonbroertje Nico wordt binnen enkele uurtjes een jaartje ouder en dat met zijn arm in het gips.  Iets dat hem zeker niet van het vieren zal weerhouden, zo kennen we hem (eerlijk is eerlijk: ook het werken laat hij daarvoor niet).  Zaterdag is Prinsesje dan weer jarig, driehondervijfenzestig dagen oud! Een week later is het de beurt aan Romy, de dochter van mijn overleden zus.  Jammer genoeg is er geen contact meer met haar, al sturen we haar elk jaar een kaart.  Ik vind het een beetje sneu voor Moeder, het blijft immers altijd haar kleinkind.  Maar ja, ze wordt er drieëntwintig en het is niet aan ons om ons op te dringen.  Nog een week verder is het de beurt aan Veerle om te feesten en last but not least, een etmaal later Zus en ik op dezelfde dag.  Amai, mijne portemonnee!
Zaterdag vonden in de Haringhoek (ja, we zitten hier aan zee) de jaarlijkse Haringfeesten plaats.  Echtgenoot is een fan van het eerste uur, want ze spelen dan doorgaans blues.  In de voormiddag liepen we eens langs de schaarse standjes van de naar de wijk genoemde rommelmarkt.  Na de middag trok Echtgenoot in zijn ééntje erop uit, want de lokale bluesband gaf een voorstelling.  Ondertussen fietste ik naar 't Bad, na een korte stop bij de nieuwe, pas geopende winkeltjes aan de havengeul.  Een 'kunstenaar' was er 'schilderijen' aan het 'maken'.  In sneltreinvaart nog wel, maar zo kan ik het ook!  Hang er een kunstwerk van een kleuter naast en je ziet geeneens het verschil. Je moet goed gek zijn om daar geld voor neer te tellen.  Jan Hoet, de kunstpaus, zou dat natuurlijk megafantastisch vinden, maar aan mij zijn zo'n dingen niet besteed.  
Even na zessen kwam Echtgenoot thuis om een hapje te eten, waarna we samen wéér richting Haringhoek wandelden voor een vijftal uur muziekplezier.  De crooner van de lokale bluesband zong er de longen uit zijn lijf en ... het was de moeite waard.  Het eerst geboekte groepje was voor de helft geslonken, twee leden lagen ziek te bed.  Zo kwam het, dat de gezonde twee voor vier moesten spelen en dat bleek niet zo evident.  Trage blues, zo hoor ik ze graag en ik genoot, terwijl anderen het 'gezaag' vonden.  Kwestie van muzieksmaak. In het volgende optreden zat meer schwung, maar van echte ambiance was er geen sprake.  De opkomst was miniem, verleden jaar zat de tent vol, nu nog niet halfvol.  Crisis, zei de ene.  Voetbal, wielrennen, tennis op televisie, zei de andere. Sneu voor de inrichters, want ze hebben daar hun handen vol aan, aan zo'n dagje Haringfeesten.  Rond middernacht hielden we het voor gezien en keerden we gezond huiswaarts.  Ik had, met de vorige Haringuitspatting in mijn gedachten, sober aan gedaan en verstandig gedronken.  Echtgenoot had in gezelschap van zijn vroegere jeugdvriend menig pintje verzet (wat niet van zijn gewoonte is), maar bleef gespaard van enig ongemak (zijn kruintje deed geen pijn en zijn maag bleef in topconditie). 
Zondag dan te voet tot bij Moeder, waar we bijna van de promenade waaiden, door een plots opkomende zomerstormwind (of hoe je het wilt noemen).  Gisteren dan met Fabienne eens de winkels langs geweest, wegens te drukke week, had ze de kans nog niet gekregen om solden te kijken.  We hebben veel gekeken en weinig gekocht.  Zo hoort dat!  's Avonds op Canvas een reportage gezien over het leven van mensen, daar waar de aarde het warmst is, een gemiddelde temperatuur van vierendertig graden en bijna nooit regen. Eén van de meest barre streken, waar mensen hun leven slijten.  Hallucinerend!  Het deed me nog maar eens beseffen, welke luxebeestjes wij wel zijn.  Stel je voor, dat je daar geboren wordt en dagelijks zes uur moet reizen in de verzengende hitte (te voet), om een aantal kilootjes zout te kappen in de immense zoutmijnen en dat voor vier dollar.  Ik bedacht met beschaamde kaken, dat wij toch echt wel decadente Westerse wezens zijn ... steeds veeleisender en nooit meer tevreden.  Volgende week maandag kun je kijken naar het tweede deel van 'the hottest place on earth' op Canvas, om vijf over tien.  Een gratis lesje bescheidenheid voor de mopperende Westerse mens!


gepost door admin 06.07.10 20:54 | permalink | reacties (1) | General
01.07.10
varkentjes


Grote, volwassen mensen gedragen zich vaak als varkentjes, daar kregen we vandaag nog maar eens het bewijs van tijdens de eerste soldendag in de winkels op de Meir te Antwerpen!  Samen met Zus en de Nichtjes ging ik op deze bloedhete eerste juli, 'shoppen till we drop' (winkelen tot je er bij neer valt).  Het begon allemaal erg rustig, rond halftien deze morgen stationeerden we de wagen op de Meirparking.  Het hoekje om en we waren onmiddellijk waar we wezen moesten.  De winkelstraat lag nog te wachten op de toestroom van duizenden kooplustigen, hier en daar een vroege vogel, die zijn geluk al kwam beproeven (ja, wij hoorden daar ook bij).  Er was nog ademruimte en keuze te over!  Rond elven keerde het tij.  De buitentemperatuur steeg tot buiten proporties en het leek wel, of het station telkens weer een grote gulp reizigersz uitspuwde, die als het ware een zee van mensen vormde, deinend de straat afwandelend en de winkelzaken binnenstromend. Weg orde en rust!  Er werd gegraaid in de aangeboden kledij, juwelen en diversen. Wat niet paste, viel op de grond en bleef er liggen.  't Leek wel of er een orkaan zijn weg langs de rekken had gezocht.  Het stootte me tegen de borst, in bepaalde winkels viel een varkensstal er bij in het niets.  Volwassen varkentjes ... geciviliseerde mensen zonder manieren en principes.  En wie draait daar voor op?  De verkoopsters natuurlijk, die na hun uren in een ovenwarme winkel, tussen het zweet van losbandige kopers, als dank een aantal overuren mogen kloppen, om toch maar weer een beetje orde en netheid te krijgen in de gemaakte varkensboel.  't Is een echte schande!
Bon, ondertussen zit ik terug thuis en echt, geef mij maar onze Westhoek.  Antwerpen en in het bijzonder de Meir, kan me bitter weinig bekoren.  
Vorige maandag tuften we (Echtgenoot, Fabienne en ik) naar Auchan.  We doen dat als het water van een gekend merk in de aanbieding staat, een uitje én een beetje profijt voor de portemonnee.  Al kun je je daar ook vragen bij stellen, want je ziet zoveel verschillende artikelen en je pakt hier iets uit de rekken en daar ook iets ... en voor je het weet is je winst van het goedkope water verdampt in onvoorziene en onnodige aankopen.  Wat een diversiteit aan produkten, wat een keuze, wat een overdaad!  Bijna op het decadente af, als je er even bij stilstaat dat in andere landen mensen de hongersdood sterven.  Ik voelde me er zowaar schuldig bij.
Ondertussen is de junifoor (ofte kermis) hier ook al weer achter de rug.  Echtgenoot wou oliebollen halen, maar de hitte zorgt ervoor, dat ik weinig trek heb in eten en dus stelden we het uit tot in september, want dan is de kermis er terug.  't Is jaren geleden, dat ik nog op de foor rondliep of dat we ergens iets gingen drinken.  Vroeger was het één van de leukste dingen om te doen, toen de kinderen nog klein waren en de kermis lichtjes in hun ogen toverde.  De laatste keer met Benjamin komt me dan voor de geest.  Juni 1993 ... we wisten hem terug ziek, de kanker voor de tweede keer volledig uitgezaaid in dat kleine lijfje.  We moesten naar de kermis, we gunden het hem zo.  Hij stootte zijn hoofd op de draaimolen, viel over een gespannen touw en greep telkens naast het snoepgoed in het lunapark.  Dolblij was hij met de tien schamele, kleine toverballetjes, die smeltend in zijn mond van kleur veranderden.  Zijn vriendinnetje viste een zak vol lekkers, maar jaloers was hij niet.  Blind op zijn linkeroog door de tumor die er achter groeide, moest hij de duimen leggen, maar hij genoot en hoe!  De septemberkermis is aan hem voorbijgegaan ... toen al veel te ziek om tussen al die mensen zijn weg te vinden.  Ach, herinneringen ... niet te doorknippen draden  ....  


gepost door admin 01.07.10 22:44 | permalink | reacties (1) | General
 
:: Oktober 2017 (4)
:: Augustus 2017 (6)
:: Juli 2017 (3)
:: Juni 2017 (5)
:: Mei 2017 (7)
:: April 2017 (3)
:: Maart 2017 (6)
:: Februari 2017 (6)
:: Januari 2017 (9)
:: December 2016 (10)
:: November 2016 (7)
:: Oktober 2016 (19)
:: September 2016 (17)
:: Augustus 2016 (23)
:: Juli 2016 (20)
:: Juni 2016 (22)
:: Mei 2016 (28)
:: April 2016 (26)
:: Maart 2016 (29)
:: Februari 2016 (29)
:: Januari 2016 (31)
:: December 2015 (4)
:: November 2015 (5)
:: Oktober 2015 (1)
:: Augustus 2015 (2)
:: Juli 2015 (2)
:: Juni 2015 (2)
:: Mei 2015 (4)
:: April 2015 (2)
:: Maart 2015 (5)
:: Februari 2015 (3)
:: Januari 2015 (5)
:: December 2014 (4)
:: November 2014 (3)
:: Oktober 2014 (5)
:: Augustus 2014 (4)
:: Juli 2014 (3)
:: Juni 2014 (5)
:: Mei 2014 (6)
:: April 2014 (3)
:: Maart 2014 (7)
:: Februari 2014 (6)
:: Januari 2014 (6)
:: December 2013 (8)
:: November 2013 (6)
:: Oktober 2013 (5)
:: Augustus 2013 (6)
:: Juli 2013 (5)
:: Juni 2013 (5)
:: Mei 2013 (5)
:: April 2013 (6)
:: Maart 2013 (6)
:: Februari 2013 (5)
:: Januari 2013 (10)
:: December 2012 (8)
:: November 2012 (9)
:: Oktober 2012 (5)
:: Augustus 2012 (5)
:: Juli 2012 (7)
:: Juni 2012 (5)
:: Mei 2012 (7)
:: April 2012 (8)
:: Maart 2012 (7)
:: Februari 2012 (4)
:: Januari 2012 (8)
:: December 2011 (6)
:: November 2011 (7)
:: Oktober 2011 (6)
:: Augustus 2011 (7)
:: Juli 2011 (7)
:: Juni 2011 (5)
:: Mei 2011 (9)
:: April 2011 (7)
:: Maart 2011 (6)
:: Februari 2011 (7)
:: Januari 2011 (7)
:: December 2010 (8)
:: November 2010 (9)
:: Oktober 2010 (9)
:: Augustus 2010 (7)
:: Juli 2010 (7)
:: Juni 2010 (9)
:: Mei 2010 (10)
:: April 2010 (7)
:: Maart 2010 (12)
:: Februari 2010 (11)
:: Januari 2010 (14)
:: December 2009 (13)
:: November 2009 (10)
:: Oktober 2009 (10)
:: September 2009 (13)
:: Augustus 2009 (11)
:: Juli 2009 (9)
:: Juni 2009 (11)
:: Mei 2009 (12)
:: April 2009 (14)
:: Maart 2009 (13)
:: Februari 2009 (15)
:: Januari 2009 (17)
:: December 2008 (17)
:: November 2008 (19)
:: Oktober 2008 (14)
:: September 2008 (17)
:: Augustus 2008 (16)
:: Juli 2008 (17)
:: Juni 2008 (16)
:: Mei 2008 (13)
:: April 2008 (18)
:: Maart 2008 (22)
:: Februari 2008 (17)
:: Januari 2008 (21)
:: December 2007 (20)
:: November 2007 (23)
:: Oktober 2007 (25)
:: September 2007 (17)
:: Augustus 2007 (17)
:: Juli 2007 (21)
:: Juni 2007 (26)
:: Mei 2007 (27)
:: April 2007 (26)
:: Maart 2007 (3)