Poezie Doris Dorné
 
 

Maandelijks Archief: JULI 2011


26.07.11
ontsteltenis


Een man, blond en Noors, pleegt een bomaanslag en maait acht mensen uit het leven in Oslo.  Dezelfde man, blond en Noors, schiet op een Noors droomeiland zomaar eventjes koelbloedig achtenzestig weerloze, jonge mensen dood. 
Ik kijk naar de foto's in de krant met tranen in mijn ogen en een krop in de keel.  Hoe is dit mogelijk?  Zoveel moeders, zoveel vaders, zoveel zussen, zoveel broers, zoveel kinderen ondergedompeld in eindeloos verdriet en dat allemaal door één nietig mensenschepsel.  Het is gewoon niet te bevatten ....
Televisiebeelden uit Afrika.  Per dag sterven veertig tot vijftig kinderen de hongersdood, Moeders met grote ogen kijken machteloos toe.  Wij wentelen ons ondertussen in overdaad. Niets is eerlijk verdeeld op deze wereld.  Geen enkel kind zou honger mogen lijden. Het raakt me diep en ik denk ... dat wij in onze luxewereld wel wat 'blijer' mogen zijn.
Amy Winehouse, zangeres, sterft op zevenentwintigjarige leeftijd. Drugs,
zeggen en schrijven de media, alhoewel dat nog niet zeker is.  Ook hier huilen een vader en moeder om hun kind.
Geen grotere pijn, dan het sterven van een kind.  Het verliezen van wat je het liefste is. Het dierbaarste, eigenste stukje van jezelf, dat door niets of niemand kan vervangen worden en voor altijd een nooit meer te vullen leegte achterlaat.  Een levenslang gemis, een niet meer te stelpen verdriet.  Gebroken dromen en voor immer onvervuld, eindeloos verlangen.  Zo voelt en blijft het voelen.


gepost door admin 26.07.11 23:30 | permalink | reacties (0) | General
25.07.11
verouderen


Allé, we werden in het weekend weer eens driehonderdvijfenzestig dagen ouder.  Geen gebeuren om nog met groot misbaar te vieren, eerder een stil genieten.  Deze eer viel ook Zus te beurt, we zijn jarig op dezelfde dag, maar zij is zes jaar piepjonger dan ik (de 'lukkepeune' = Nieuwpoorts voor 'geluksvogel').  Nu, zo blij was ze dit keer ook niet, vijftig worden is immers een drempel nemen, om daarna weer tien jaartjes te bekomen tot het cijfertje zes voor je neus staat.  Ik was wel gelukkig, want ik had het voorziene verjaardagskadootje voor zij die ooit als mijn verjaardagsgeschenkje bestempeld werd, na heel wat heen en weer geloop toch in handen kunnen krijgen!  Of Schoonbroer Nico er blij mee is, dat weet ik niet.  'La Linea', het mannetje uit de humoristische animatiereeks, zal voortaan hun woonkamer sieren en het is een nogal groot doek, er naast kijken is onmogelijk.  Zus was opgetogen en ik natuurlijk supertevreden over mijn aankoop.  Zelf viel ik dik in de verjaardagsprijzen. Twee schattige tuinkabouters van Claire en Wim en van Jenna en Jonas, een mooi bloemstuk van de kleuterjuffen, ééntje van Karin en één van de overbuurtjes-vrienden Annie en Alain, een prachtig boeket van nicht Raymonde, sfeervolle kaars van Ellen en Raf, bioscooptickets voor een avondje vrouwenstappen van Isabelle, een theelichthouder van Fernande, een kadobon van Rita, financiële bijstand van Moeder, Zus en Fabienne.  Maar ... last but not least: het schilderij, een zonsondergang in olieverf, besteld bij Rita, kreeg ik van Echtgenoot. Het is een prachtig werk, dat glans geeft aan mijn favoriete keramieken beeldjes. En zo werd mijn 'zesenvijftigste' in de watten gelegd. Gisteren moest Manlief dan ook bekomen van al de drukte rondom mijn ouder worden.
Vandaag ging het richting Oostakker.  Terwijl de kroost geniet van een deugddoende vakantie ergens in de middle of Frankrijk, kunnen wij de laatste hand leggen aan de betegeling van hun keuken.  Het wordt prachtig!  Hun kookdomein krijgt een volledig andere look.  Nog een dag of twee werk en alles zal tiptop in orde zijn tegen dat onze toeristjes weer thuis arriveren. Fijn voor hen en ook voor ons, want je hebt daar als klusser toch evenveel plezier aan.
Zus zit ondertussen met Bulgaarse vrienden in huis.  't Is communiceren met handen en voeten en vooral véél lachen.  Waar deze mensen wonen, keer je vijftig jaar terug in de tijd.  Het moet voor hen een ware cultuurshock zijn om hier te belanden.  Het begon al goed, hun vliegtuig had drie uur vertraging en van de jassen, die Zus aangeraden had mee te brengen, was er geen spoor.  't Was natuurlijk 'bibberen' eens ze op Eindhovense grond stonden.  In hun thuisland haalde het kwik veertig graden, terwijl we er hier amper twintig tekenen.  Zorgen voor een jas was dus een must!  Zus is van geen kleintje vervaard, voor zo'n dingen draait ze haar hand niet om.  Ze zit op tram vijf, maar ik denk eerder dat het een stoomwals is!
  
   


gepost door admin 25.07.11 20:40 | permalink | reacties (1) | General
20.07.11
ergernis


De kunstmarkt verleden zaterdag was geen onverdeeld succes. Vooral het slechte weer gooide roet in het eten.  De mensen van de Cultuurdienst hadden nochtans met man (vrouw) en macht gewerkt, om deze manifestatie toch door te laten gaan en alle deelnemers een plaatsje voorzien in de veilingzaal van de Nieuwpoortse vismijn.  Er zijn aantrekkelijker locaties voor een kunstmarkt, maar nood breekt wet en we mochten al blij zijn een dak boven ons hoofd te hebben, want de hemelsluizen stonden méér dan één keer open die dag.  Bij aankomst bleek er nog plaats naast Arlette, keramiste, en ik was al blij af en toe een babbeltje te kunnen slaan.  Te vroeg victorie gekraaid blijkbaar.  Even later arriveerde er een wat depri uitziende dame, die beweerde dat ik op haar plaats stond en dat zij het nummer zeventien had.  Noppes van waar, ik was de enige echte nummer zeventien en blijkbaar had iemand anders al mijn plaats ingenomen, zodat ik dan maar beland was waar ik stond.  En maar mekkeren, dat ze in de gang niet wou staan, wegens te veel tocht, maar ook niet voor de ingang, wegens te koud.  Dan maar de cultuurverantwoordelijke erbij geroepen, die beslisten, dat ik een eind moest opschuiven, zodat zij (trut) tussen Arlette en mij kwam in te staan.  Ik was daar niet blij mee, er was nog plaats zat!  Maar neen, Echtgenoot beweerde, dat een beetje solidariteit van mijn kant moest kunnen en zij kon niet begrijpen, dat ik het erg vond plaats te moeten ruimen voor een 'vreemde'. Enfin, je raadt het al: ik ging door de (stramme) knieën, maar niet zonder me dood te ergeren.  Kwaad dat ik was!  Niet in het minst op mezelf, omdat ik me weer maar eens liet doen.  Ik dacht aan Zus, die van geen wijken zou willen weten hebben, al had dat vrouwmens met haar lelijke wasbloemen op haar kop gestaan!  De bij haar horende man zei stilletjes tegen mij: 'Sorry, Mevrouw' en ik antwoordde: 'laat me gerust, ik ben kwaad'.  Heb ik de ganse dag op dat schijnheilige gezicht van zijn eega moeten kijken.  Gelukkig kreeg ik veel bezoek: Rita, Fabienne, Raymonde, Isabelle .... tegen wie ik mijn ergernis kon spuien.  Had ik maar wat méér haar op mijn tanden! Zondagnamiddag kwamen Jurgen en Conny over.  Mijn idee, om de oversteek te maken naar Lombardsijde met de pas ingevaren nieuwe veerboot, viel ook in het water.  Blijkbaar stonden de hemelsluizen nog altijd open.  Gewapend met regenscherm, trokken we na de koffie toch naar buiten voor een wandeling en strandden we, net tijdens een plensbui, op 't Bad.  Nergens een plaatsje vrij, alle wandelaars waren de tearooms en andere drinkgelegenheden binnen gevlucht.  Gelukkig één tafeltje vrij gevonden op een terras, want onze kelen waren dorstig.  Daarna de tram richting Stad genomen, om 's avonds iets lekkers te gaan eten in De Luwte op het Marktplein.
Maandag en dinsdag ging het richting Oostakker.  Zoonlief had vakantie, terwijl Veerle nog moest werken.  Terwijl ik me bezighield met Prinsesje, hadden de mannen hun handen vol aan het betegelen  van de keuken.  Heerlijk, twee dagen zorgen voor en spelen met ons Bijdehandje.  Samen boodschappen doen, puzzelen, boekjes kijken, met de fiets tot bij de Oostakkerse kippen ... gewoon genieten!  Gisteren zo'n leuk moment in de GB: Prinsesje krijgt een sandwich in haar handjes, dat eet lekker vanuit een winkelkarretje.  Een ietwat oudere dame zegt tegen haar: 'Mmmmmm, dat is lekker!  Veel beter dan snoep!' (ja, zij kan het weten).  Ons Minimeisje bekijkt die Mevrouw met intense blik, wijst met klein vingertje naar het gerimpelde gezicht en zegt: 'Mémé!' (oma).  'Ze ziet dat ik geen twintig meer ben', reageert de dame in kwestie.  Ja, met de opmerkingsgave van Prinsesje is niks mis, denk ik, terwijl ik in een deuk lig van het lachen.  't Is zoals ze zeggen: de waarheid komt uit een kindermond aan de tong van onze tweejarige zal het niet gelegen hebben.
's Avonds nodigt onze kroost ons uit voor een Marokkaans etentje bij vrienden van hen, die onlangs een restaurantje openden.  Lekker!  Daar komen we zeker nog eens terug.
Deze morgen boodschappen gedaan met Moeder en van die lieve, kranige dame te horen gekregen, dat ik wat moet doen aan mijn 'zwembandjes'.  Je zou van minder een complex krijgen.  Laatst sloeg Echtgenoot op mijn buik, alsof hij wilde zeggen, dat ik honderd kilo weeg en Zus deed ook al haar duit in het zakje: zeg, jij hebt nogal een buik!  Toch raar, dat mensen altijd kritiek moeten leveren en niet eerst een hun eigen 'tonnetje' bekijken, dat bij nader inzien, veel duidelijker afgetekend is dan het mijne.  Een foto in de krant toonde deze week Serena Williams in bikini.  Er onder stond: ik weet dat mijn borsten te groot zijn en mijn achterste te dik, dat ik anders ben dan anderen, maar voor mij is 'anders' ... 'goed'!  Fantastisch toch?  En voor wie nu nog over mijn buik valt (figuurlijk dan), één goede raad: kijk eerst naar jullie eigen ongewenste welvingen en ... zwijg wijselijk.   


gepost door admin 20.07.11 17:20 | permalink | reacties (0) | General
14.07.11
Belgisch


Typisch Belgisch zomerweertje!  Van zon geen sprake meer, we waaien bijna van onze sokken en de regen valt bij momenten met bakken uit de lucht.  Dat belooft voor zaterdag!  Ja, zaterdag gaat hier de kunstmarkt door en zo'n evenement valt of staat met het weer.  Frank Deboosere zingt een lelijk liedje over het toekomstige zaterdagweertje.  Laten we hopen, dat zijn voorspelling nog maar eens een beetje verkeerd uitdraait, dan zal het voor alle ingeschreven deelnemers (71 in totaal) beter uitvallen dan verwacht.  Voor mij kunnen regen en wind niet veel kwaad. Mijn keramieken schaaltjes vliegen de lucht niet in door een windstoot en van nattigheid hebben ze ook geen last, ze kunnen maar blinkend schoon gespoeld zijn.  Voor de dame in kwestie achter haar kraam, is het dan wel wat minder leuk. Een ganse dag nattigheid, het water uit je kleren geregend, is nu niet bepaald opwekkend.  Ach, we zien wel.  De leukste kunstmarkt ooit was overigens die waar we met onze voeten in het water stonden te gieren van het lachen. Met de andere kunstenaars in gedachten, toch maar de vingers kruisen voor wat droger.  Vooral de schildersdoeken zijn kwetsbare attributen.
En zo zitten we al halfweg juli.  Volgende week een paar dagen naar Zoonlief en Veerle, voor het plaatsen van hun tegelwerk in de keuken.  Echtgenoot en Zoon zullen de klus klaren, terwijl ik mij ontferm over Prinsesje.  Veerle moet nog een paar dagen werken en dan is ze ook in vakantie.  Ze vertrekken volgende vrijdag naar Frankrijk.  De eigenlijke bestemming ben ik al weer vergeten.  Mijn ouders gaven mij waarschijnlijk geen reismicrobe mee en omdat Manlief ook geen reiziger is, gaan de vakantieverhalen van omstaanders bij mij het ene oor in en het andere uit.  Met mijn excuses daarvoor, ik kan het ook niet helpen, dat er geen aardrijkskundig stukje nieuwsgierigheid in mijn genen leeft.  Iedere keer als iemand op vakantie vertrekt hoop ik in stilte, dat ze toch maar heelhuids terugkeren.  Ik zal dus blij zijn als onze kroost eind juli weer in hun thuishaven zit.
 
 
 


gepost door admin 14.07.11 17:36 | permalink | reacties (0) | General
12.07.11
twee


Twee worden ... dat is nog eens een reden voor een gezellig samenzijn!  Feestbeesten zijn we niet echt, van fuifnummeren kun je ons niet betichten, maar het organiseren van een 'leuke, aangename dag', dat is best mogelijk.  Prinsesje had er zondag al haar tweede jaartje 'mensje' opzitten en zakte met haar gevolg af naar de kust.  Wij hadden ons terras ontvangstklaar gezet, twaalf stoelen in totaal nodigden gastvrij uit.  Het weer zat ons mee, we hadden geluk.  Zus, Schoonbroer Nico en nichtje Scarlet, de Peter en zijn eega, de Meter met haar vriend, Moeder, de ouders van het feestvarkentje en wij, de organisatie, schaarden ons rond de tafel voor een apéritiefje.  Prinsesje mocht de eerste cadeaupapiertjes stuk scheuren ... er zouden er nog heel wat volgen. 
Het bestelde koud buffet oogde appetijtig, maar Zus en Co namen die ochtend al een uitgebreid ontbijt bij vrienden aan zee, zodat er van veel eten niet al te veel meer in huis kwam.  Moeder at als een vogeltje, bijna niks.  De jonge garde liet zich echter niet kennen en deed de tafel twee keer eer aan.  Van enige tekenen van vermoeidheid bij onze jarige was er geen sprake.  Ze plukte enthoesiast alle papiertjes van de haar aangeboden pakketjes.  Een minimensje als het ware bedolven onder allemaal toffe geschenken.  De taart werd gebracht ... een prachtstuk!  Een snoezig blaasmondje doofde de twee kaarsjes.  'Nog een keer!' kraaide ze vrolijk en zo kwam het, dat'Pet' ze zes keer op rij  mocht doen branden.  Hilariteit alom, aangespoord door Grote Mensen, glom haar snoetje van trots.  De taart was niet alleen 'mooi', maar ook erg lekker.
Even later vertrokken Zus en Co, want 's anderendaags vatten ze hun reis naar Frankrijk aan en de koffers moesten nog gepakt.  De jonge garde liet de reuzenstoet in Nieuwpoort voor wat hij was en koos voor een beenstrekkertje naar de aanpalende kinderboerderij (waar je ook een lekker glas kunt drinken). Eerlijk is eerlijk, Prinsesje had al méér aan de diertjes en het zand, dan aan zo'n gedrocht dat boven je uittorent en dat meestal met stuurse blik je de daver op het lijf jaagt (vooral als je nog maar pas twee bent).  Tegen de avond was het gros van onze bezoekers verdwenen.  We bleven nog met zessen en gaven ons over aan een superdeluxe kaasschotel.  Njam, njam!  Als kers op de taart bleven Zoonlief, Veerle en Feestvarkentje, een nachtje slapen, want ze hadden een dag vrij.  Onze kleindochter is fan van de zee, de bootjes en het zand, dus trokken we gisteren langs de promenade, waar tientallen bootjes in de havengeul haar bewondering wegdroegen, naar het strand.  Het was heerlijk weer: zon, geen wind, niet te warm.  Met de voetjes in het water, dat was nog net teveel gevraagd, maar van slijkvingertjes had ze geen schrik.  Ons Minimeisje mag best een aanbidster van de zee blijven, dan kan ze hier vaak op vakantie komen en heel misschien vindt ze hier mettertijd wel een lief, wie weet! 


gepost door admin 12.07.11 20:40 | permalink | reacties (0) | General
08.07.11
'chickenrun' (kippenloopwedstrijd)


De zomer is nog maar eens enkele dagen korter geworden, we staan aan de vooravond van nog maar eens een weekeind.  Het belooft, volgens de kranten, het drukste 'rap weg van huis weekend' te worden met ellenlange files, krijsende kinderen op tal van wagenachterbanken en uit alle poriën zwetende ouders.  Vakantie ... noemen ze dat!  Ja, ze kunnen natuurlijk niet allemaal van die vastgeroeste, onavontuurlijke, niet reislustige mensen zijn zoals ik.  De reisbureaus zouden hun deuren mogen sluiten.  Bij deze wens ik dan ook iedereen, die dezer dagen een stapje in of buiten de grenzen zet, een aangename en fantastische reis toe.  Ik wuif jullie uit vanop mijn terras gelegen in het bijzonder toeristisch gesmaakte Nieuwpoort. Zelf meng ik me hier onder de vakantiegangers en geniet ik op eigen bodem van al het moois, dat je nergens anders vindt.
De laatste dagen stonden hier overigens geheel en al in het teken van de buitenschilderwerken.  Al dertig jaar neem ik dat klusje op mijn schouders, maar kijk, volgens de man des huizes met pensioen, doe ik dat al dertig jaar op een totaal verkeerde manier.  Gisteren onstond er toch enige commotie in onze tuin, toen Manlief er mij op wees, dat mijn ladder niet juist stond.  Akkoord, menig jaartje van zijn arbeidsintensieve leven bracht hij door op zo'n ding en hij zal dus wel weten hoe je daar met een gerust hart op kunt balanceren.  Niettegenstaande zijn goede raad, was ik niet van plan om strategischer om te gaan met dat houten ding, omdat ik gewoon goed werk op de manier die ik gewoon ben.  Stemmenverheffingen aan beide kanten, waarschijnlijk tot groot jolijt van de man, die naast ons huis bezig was met het opvoeren van aarde.
Kan mij wat schelen!  Enfin, einde van het verhaal: ik stak Echtgenoot borstels en andere nodige attributen in de handen en gaf hem de opdracht het werkje dan maar zelf uit te voeren.  Denk niet, dat ik met mijn derrière (achterste) in een luie zetel ben gaat zitten.  Neen, ik nam de grasmachine ter hand en reed vol vuur het al bij al schaarse groen af. Kwestie van wat stoom af te blazen.  Moet het nog gezegd, dat geen kwartier later, Manlief poolshoogte kwam nemen, om te zien of ik wel de afgemaaide sprieten op de juiste plaats deponeerde?  Toen moest ik even denken aan een vriendin, die laatst toegaf het erg moeilijk te hebben met elke dag haar man in huis.  Niet alleen staan ze om de vijf minuten achter onze rug om te zien hoe, wat en wanneer we wat doen, maar ze nemen ons ook een aantal verworven vrijheden af en dat kunnen we niet altijd hebben, want wij hadden jarenlang het rijk alleen in huis en tuin.
Allebei een beetje water bij de wijn doen, zei de huisdokter tegen de man van een andere vriendin, die zich bekloeg over zijn lastige eega.  Eén lichtpuntje in het verhaal van mannen met pensioen en vrouwen die hun vrijheid in allerlei vormen beperkt zien: jullie staan niet alleen!
Gisterenavond getuige geweest van een 'chickenrun' in onze tuin.  Blijkbaar had onze buurman zin in een paar sierkippetjes (niet om op te eten, maar als bezienswaardigheid en wat leven in zijn tuin).  Broer van de buurman had deze week een soortement kippenren getimmerd en gisteren kwamen de nieuwe bewoners toe.  Ze zaten nog niet helemaal in hun ren of ze glipten al door de mazen van het net ons groen Walhalla binnen.  Eéntje van de twee had de intelligentie om zijn heil te zoeken onder de seringenstruik, waar de slimmerd voor mensenogen onzichtbaar bleef.  Ondertussen viel de regen met bakken uit de lucht ... een saladevlaagje noemen wij dat.  Na heel wat onnozel duw, trek en schreeuwwerk, crosste het beestje uit zijn schuilplaats richting overkant van onze tuin.  Gewoon hilarisch om zien, hoe zo'n gevleugeld klein onding, dat niet eens vliegt, de slimste (denken we toch) onder de levende wezens kan verschalken.  't Kostte de jagers bloed, zweet en tranen, maar uiteindelijk kregen ze het sierkippetje toch te pakken en blijft het hopelijk in zijn nieuwe thuishaven, bij onze buren.
Zondag vieren we feest, Prinsesje wordt twee!  Ons dametje met pit mag hier met haar voltallig gevolg de scepter komen zwaaien, wij zullen haar maar wat graag verwennen.
 


gepost door admin 08.07.11 19:12 | permalink | reacties (1) | General
04.07.11
ontbijt


Het relaas van een weekje verder is vooral warm en zonnig en verrassend!  't Is al weer langer dan een zeven dagen geleden, dat we samen met Lut en Frans, tante Vonne en nonkel Freddy, de keramiekmarkt in Maaseik onveilig maakten.  Zo heet als vorig jaar was het niet, maar bij momenten kwam een streepje schaduw toch als geroepen.  De prijzen van al dat breekbaar moois swingen ondertussen de pan uit.  Met respect voor de 'kunstenaars', maar mijne portemonnee kan de vermelde bedragen vaak moeilijk of helemaal niet verteren.
We hielden het dan maar grotendeels bij 'kijken'.  Vooral Lut vroeg de keramisten de oren van het hoofd.  Sedert vorig jaar is ze ook gelanceerd in deze branche, vandaar haar interesse voor al wat 'speciaal' leek.  Als ze zo verder werkt, kan ze de komende editie zelf haar waren aan de man brengen.  Alhoewel ... blijkt dat je als deelnemer tot een bepaalde kunstkring moet behoren en dan nog de chance moet hebben om door de selectie te geraken.  Je zou voor minder je enthousiasme verliezen.  Na een gezellig dagje genieten, strandden we om middernacht terug in Nieuwpoort.
Maandagmorgen steeg het kwik gestaag tot zo'n 38 granden celcius.  Frank Deboosere gaf via radio de goede raad, om zoveel mogelijk binnen te blijven en vooral niet teveel te ademen.  Hoe doe je dat, zonder de pijp uit te gaan?
Ik sloeg zijn advies in niet bestaande wind en reed op de fiets naar 't Bad.  De hitte overviel je als een winterse donsdeken op een zomerse dag.  Inderdaad, veel lucht happen was er niet bij, wegens zuurstoftekort.  Had ik gedacht aan zee méér ademruimte te krijgen, dan sloeg ik de bal mis.  Geen zuchtje wind, geen spatje verkoeling.  Op schilpadtempo boodschappen gedaan met Moeder, om daarna zo vlug mogelijk weer onder de grond te verdwijnen, (ze woont in de kelderverdieping) waar tenminste nog een vleugje frisheid te vinden bleek.  Elk nadeel heeft zo zijn voordeel!  's Avonds met Echtgenoot tot op het einde van de promenade gewandeld, rechtsomkeer gemaakt en weer huiswaarts.  Op onze terugweg liepen we Ivan en Lucienne tegen het zomerse lijf.  Van de gelegenheid gebruik gemaakt om de houten banken met zicht op havengeul en monding eens uit te proberen.  Zalig, dat moeten we méér doen.  Drie kwartier babbelen later hielden we het voor gezien en sloften we samen op de Elf Juliwijk af, waar elk zijn weegs ging.  Dinsdagmorgen was ik uitgenodigd op Dominiek Savio in Gits, voor een drink op de afronding van hun project: 'Een breuk in je levenslijn'.  Ik werd er zowaar in de bloemetjes gezet, als dank voor mijn minieme medewerking.  Wat de mensen van het dagcentrum, samen met de begeleiding verwezenlijkten is iets om 'u' tegen te zeggen.  Dikke proficiat aan iedereen, die zijn steentje bijdroeg tot het slagen van deze tentoonstelling in de Magdalenakerk te Brugge.  's Namiddags gingen Echtgenoot en ik voor een heerlijk 'pootjebaden' in onze aller Noordzee.  De beklemmende hitte was wat geweken, er stond een licht briesje en we waanden ons, aan de rand van de vloedlijn, in de zevende hemel.  De weg naar de dijk, door het rulle, hete zand, was er ééntje van zo snel mogelijk springen en lopen, om je voeten niet te verbranden.  Halfweg moest ik gaan zitten en me van schoeisel voorzien, terwijl Echtgenoot bokkesprongen maakte tot op de dijk.  Nog nooit geweten dat zand zo vlammend warm kan zijn.  Op woensdag en donderdag haalde ik mijn verfborstels van onder het stof en begon aan het buitenschilderwerk, niet zonder eerst af en toe te moeten luisteren naar de goedbedoelde raad van Manlief, die ik overigens niet in dank afnam.  Ik ben immers al jaren de schilder van dienst en werk op mijn eigen manier, ook al is dat dan niet naar 's Mans zin.  Straks schuift die ladder weg en val je door de ruit, zei hij.  Maar dat is nog nooit gebeurd, antwoordde ik.  Het kon al gebeurd hebben, was zijn wederwoord.  Ja, zo blijven we bezig.  De langste overeenkomst: hij zijn ding, ik het mijne.  Ondertussen waren we al vrijdag en 's avonds was er de opening van de tentoonstelling in de Magdalenakerk te Brugge  Eerst geenszins van plan om er naartoe te gaan, daarna toch veranderd van plan en Fabienne opgetrommeld.  De eerste koopjesdag meegepikt in het centrum, daarna iets gaan eten en geëindigd tussen de mensen van Dominiek Savio, met bewondering en verwondering voor hun kunnen.  Respect!  Dit project is zeker een bezoekje waard.  De hartverwarmende erkenning naar mijn medewerking toe, gaf me vleugels.  Eén simpel pluimpje, maakt vleugels zovéél sterker ... zo is dat.
In alle vroegte zaterdagmorgen de auto een wasje gegeven.  Echtgenoot gevraagd om water in de sproeiers te doen.  Of ik even wou komen kijken?  Bleek er onder de motorkap een heus ontbijt verborgen: een groot stuk Frans brood en aan weerszijden een gaaf eitje van de kip.  Je houdt het niet voor mogelijk!  Een geluk, dat die dingen niet gebarsten of gebroken waren, ons reukorgaan zou het geweten hebben.  Enfin, toch wel een bijzondere vondst op een onvoorziene plaats. Een ontbijtauto ... te lanceren nieuwigheidje.
Gisteren dan in Gyverinckhove een bezoekje gebracht aan de artiestenmarkt, om in de late namiddag met Marie-Claire en Ronny af te zakken naar het bluesoptreden aldaar.  Fantastische avond gehad: zon, muziekgenot, gesmolten camembert met stokbrood, broodje braadworst, biertje ... de wereld lag aan onze voeten.  Uit zo'n dingen haalt de mens zijn broodnodige energie.
Ondertussen zijn de examens verleden tijd.  Nichtje Caro mag zich voortaan 'Juf Caro' noemen.  Nu maar hopen, dat haar zoektocht naar werk vlug vruchten afwerpt.  Ook vriendje Kristof slaagde met verve en kan in september aan de laatste loodjes beginnen.  Nichtje Scarlet vecht zonder ophouden door, om het begeerde diploma 'apotheker' in haar bezit te krijgen. Elien (dochter van Wim en Claire) slaagde met brio voor haar jaar audiologie en is nu al begonnen aan haar grote mensenleven als logopediste-audiologe.
De jeugd neemt het roer over ... goede vaart!  
 


gepost door admin 04.07.11 20:19 | permalink | reacties (0) | General
 
:: December 2017 (3)
:: November 2017 (3)
:: Oktober 2017 (4)
:: Augustus 2017 (6)
:: Juli 2017 (3)
:: Juni 2017 (5)
:: Mei 2017 (7)
:: April 2017 (3)
:: Maart 2017 (6)
:: Februari 2017 (6)
:: Januari 2017 (9)
:: December 2016 (10)
:: November 2016 (7)
:: Oktober 2016 (19)
:: September 2016 (17)
:: Augustus 2016 (23)
:: Juli 2016 (20)
:: Juni 2016 (22)
:: Mei 2016 (28)
:: April 2016 (26)
:: Maart 2016 (29)
:: Februari 2016 (29)
:: Januari 2016 (31)
:: December 2015 (4)
:: November 2015 (5)
:: Oktober 2015 (1)
:: Augustus 2015 (2)
:: Juli 2015 (2)
:: Juni 2015 (2)
:: Mei 2015 (4)
:: April 2015 (2)
:: Maart 2015 (5)
:: Februari 2015 (3)
:: Januari 2015 (5)
:: December 2014 (4)
:: November 2014 (3)
:: Oktober 2014 (5)
:: Augustus 2014 (4)
:: Juli 2014 (3)
:: Juni 2014 (5)
:: Mei 2014 (6)
:: April 2014 (3)
:: Maart 2014 (7)
:: Februari 2014 (6)
:: Januari 2014 (6)
:: December 2013 (8)
:: November 2013 (6)
:: Oktober 2013 (5)
:: Augustus 2013 (6)
:: Juli 2013 (5)
:: Juni 2013 (5)
:: Mei 2013 (5)
:: April 2013 (6)
:: Maart 2013 (6)
:: Februari 2013 (5)
:: Januari 2013 (10)
:: December 2012 (8)
:: November 2012 (9)
:: Oktober 2012 (5)
:: Augustus 2012 (5)
:: Juli 2012 (7)
:: Juni 2012 (5)
:: Mei 2012 (7)
:: April 2012 (8)
:: Maart 2012 (7)
:: Februari 2012 (4)
:: Januari 2012 (8)
:: December 2011 (6)
:: November 2011 (7)
:: Oktober 2011 (6)
:: Augustus 2011 (7)
:: Juli 2011 (7)
:: Juni 2011 (5)
:: Mei 2011 (9)
:: April 2011 (7)
:: Maart 2011 (6)
:: Februari 2011 (7)
:: Januari 2011 (7)
:: December 2010 (8)
:: November 2010 (9)
:: Oktober 2010 (9)
:: Augustus 2010 (7)
:: Juli 2010 (7)
:: Juni 2010 (9)
:: Mei 2010 (10)
:: April 2010 (7)
:: Maart 2010 (12)
:: Februari 2010 (11)
:: Januari 2010 (14)
:: December 2009 (13)
:: November 2009 (10)
:: Oktober 2009 (10)
:: September 2009 (13)
:: Augustus 2009 (11)
:: Juli 2009 (9)
:: Juni 2009 (11)
:: Mei 2009 (12)
:: April 2009 (14)
:: Maart 2009 (13)
:: Februari 2009 (15)
:: Januari 2009 (17)
:: December 2008 (17)
:: November 2008 (19)
:: Oktober 2008 (14)
:: September 2008 (17)
:: Augustus 2008 (16)
:: Juli 2008 (17)
:: Juni 2008 (16)
:: Mei 2008 (13)
:: April 2008 (18)
:: Maart 2008 (22)
:: Februari 2008 (17)
:: Januari 2008 (21)
:: December 2007 (20)
:: November 2007 (23)
:: Oktober 2007 (25)
:: September 2007 (17)
:: Augustus 2007 (17)
:: Juli 2007 (21)
:: Juni 2007 (26)
:: Mei 2007 (27)
:: April 2007 (26)
:: Maart 2007 (3)