Poezie Doris Dorné
 
 

Maandelijks Archief: JULI 2012


30.07.12
'kunst'markt


De eerste Nieuwpoortse kunstmarkt zit erop.  Onder een bewolkte hemel, bleven we lang gespeend van enig nat, maar in de namiddag viel er toch een fikse, zij het korte, bui uit al dat grijs.  Gelukkig leerde ik, door deelname aan zo'n evenementen in open lucht, veel uit ondervinding.  Te warm en te zonnig is nefast voor het aantal bezoekers, die liggen dan veel liever te bakken op het strand.  Te fris en te nat zorgt dan weer voor de nodige hoofdbrekens bij de deelnemers. Na een achttal kunstmarkten weet je het wel en kun je je voorzorgen nemen.  Brandende hitte was ooit ons deel, gutsende regen ook.
Vandaar mijn vraag aan Echtgenoot, om de kijkexemplaren van mijn troostkaarten eventjes te plastificeren, zodat een beetje water geen kwaad kon.  Al mijn benodigdheden voor één dag marktverkoop in plastieken opbergboxen mét deksel gestoken, zodat bij de eerste regendruppels alles veilig opgeborgen zat.  Maar ... niet alleen regen en zon kunnen je parten spelen, hier aan zee moeten we ook rekening houden met de zotte kuren van Mijnheer Wind.  Kaartjes gaan nogal vlug vliegen bij de eerste windstoot, dus nam ik mijn 'plakgum' (een wonderbaarlijke uitvinding) mee, zodat ik ze mooi vast kon maken en een onverhoedse windvlaag er geen vat op kreeg.  Mijn gelegenheidsbuurvrouw, kalligrafe van kaartjes op handgeschept papier, kwam een kijkje nemen.  Jij bent op alles voorzien, zei ze.  Je zal maar een kind van de zee zijn, om al die zotte weerkuren een beetje te kennen.  Ik zag al schilderijen die gingen vliegen en ook een parasol, die onvoorzien op een stand met keramiek belandde, dit alles resulterend in een gescheurd doek of een groot aantal scherven. Vandaar mijn vooruitziende blik (hum,hum).
Deze kunstmarkt bleef een beetje een dooie bedoening. Er waren zo'n vijftig deelnemende stands, maar weinig 'kunst' die kon bekoren.  Bovendien swingen de prijzen soms de pan uit, terwijl bij de toch al schaarse bezoekers vaak de knip op de portemonnee zit. Zelf mag ik niet klagen, maar ja, ik speelde dan ook een thuiswedstrijd en een beetje bekendheid bij de lokale bevolking is altijd meegenomen.  Bovendien kwamen heel veel vrienden langs, het leek wel opendeurdag.  Rosa, Ellenlief, Annie, Glenn, Rita, Rita en Julien, Isabelle, Annette, Wim en Claire, Emilienne en Dirk, Fabienne, Zus en Co, Marijke, Ivan, Lucienne en Ivan ... bedankt voor jullie bezoekje en het leuke gezelschap!
Op een steenworp van mijn stand, stond een kiosk opgesteld waarin, rond de middag, een door ons bijzonder gesmaakt bluesensemble plaats nam.  Wij blij natuurlijk, want we zijn liefhebbers van dat genre. We zaten als het ware op de eerste rij!  Echtgenoot kwam en nestelde zich als een VIP op de stoel naast mij en genoot met volle teugen. Ook de andere standhouders vonden het optreden dik o.k., maar plots was er daar toch die éne aangespoelde krabbenbijter, die van zijn neus moest maken, omdat hij de muziek niet mooi en veel te luid vond.  Dat was buiten de waard gerekend, hij kreeg onmiddellijk lik op stuk van ons en de ons omringenden en bleef voor de rest van de dag gespreksonderwerp nummer één.  De man in kwestie hebben we niet meer gehoord!
Manlief was 's avonds blijkbaar nog niet bluesverzadigd en trok naar Bredene voor wat extra muzikale bluesgeneugten.  Samen met Zus, Schoonbroer Nico en nichtje Scarlet ging ik een hapje eten in de nieuwe, nabijgelegen pizzeria (met dank voor de traktatie). Blijkbaar waren de Bredense blues een beetje te zwaar op de maag, want rond middernacht stond de man des huizes al terug in ons stulpje.  Soms kan de hedendaagse blues te hardrock gericht zijn en dat is niet echt aan hem (en zeker niet aan mij) besteed. Roepen wij dan, dat ze moeten stoppen met hun lawaai?  Neen, wij kiezen het hazenpad (ha,ha).
 


gepost door admin 30.07.12 19:40 | permalink | reacties (1) | General
27.07.12
vakantiedrukte


Deze week een aanval van 'vakantiedrukte' gekregen.  Moet kunnen als het zomert.  Alle huishoudelijke karweitjes even aan de kant geschoven en gewoon genoten van andere dingen.  Begin deze week zette mijn verouderingsproces zich weer een stapje verder en dat van Zus ook, die jarig was onder de brandende Franse zon. Na tal van telefoontjes, samen met Fabienne, Rita, Moeder en Echtgenoot 's middags gaan Chinezen. Daarna koffie met dessertbordje ten huize Jonckheere.  's Avonds gezellig op het terras in het aangename gezelschap van waardevolle vrienden en vriendinnen. Het huis vol kaartjes, kadootjes en bloemen.  Ik kan er weer een jaartje tegen!
Dinsdag hoog bezoek van Prinses Hebe en kleine Koning Arthur, Zoonlief en nichtje Scarlet.  De temperaturen swingden de pan uit, dus hielden we het een beetje rustig.  Eventjes tot aan de kinderboerderij gewandeld (als je dat wandelen kunt noemen: 100 meter) met ons Minimeisje, die onmiddellijk haar droomprins herkende en hem de nodige duwtjes in de rug gaf op de glijbaan.  Bleek haar uitverkorene ook nog eens Arthur te heten! 
's Avonds tot in Bergues gereden (Frankrijk net over de grens) voor deelname aan de kwis van de Lukrakers (onze vriendenkring rondom de heer Luk de Laat).  Luk, inrichter van de jaarlijkse weekvakantie van deze jolige bende, steekt ook telkens een vragenreeks in elkaar (moeilijk!), om zo zijn publiek een avond in bedwang te houden.  Manlief vervolledigde één van de teams met zijn aangenaam en veelwetend gezelschap.  Schrijfster dezer mocht meehelpen aan de puntentelling en leerde die avond heel wat bij, vermits de juiste antwoorden pal voor haar neus lagen.  Een mens is nooit te oud om bij te leren!
's Anderendaags waren we de ganse dag op pad met onze vrienden Lukrakers.  's Morgens brachten we een bezoek aan het Visserijmuseum te Oostduinkerke.  We kregen een fantastische gids ter beschikking en ook het museum zelf smaakte naar méér.  Een echte aanrader.  Over de middag konden we bij Adelheid terecht in Wielrijdersrust 'Het Dorstige Hart' te Wulpen voor een hapje en een drankje.  Het volledige terras was voorbehouden voor onze vijfentwintig man en vrouw sterke ploeg.  Alles verliep op rolletjes, als een geoliede trein, zou ik zeggen.  Daarna ging het richting St. Idesbald, voor een bezoek aan het Delvauxmuseum.  Hier was onze gids een welbespraakte en bevlogen dame.  Niemand van de bende had nadien spijt van de rondleiding, iedereen was enthoesiast.  Terwijl duizenden toeristen zich het zweet van de hoofden wisten en op het strand rood kleurden als kreeften, stonden wij vol bewondering voor de schilderwerken van Paultje in de koele, frisse, ondergrondse ruimten van het museum.  De dame, die ons gidste begreep er niets van ... maar vond onze oprechte interesse en aandacht ontroerend.
Na dit museumbezoek namen we (Echtgenoot en ik) afscheid van de Lukrakerclan.  Zij reden richting Frankrijk, wij richting Nieuwpoort.
Later op de avond hadden we onze jaarlijkse afspraak voor een etentje met Freddy en Marleen, partners in crime tijdens onze bloemenacties van jaren terug.  Het werden een paar aangename uurtjes.
Gisteren was het tijd voor een wandeling. Bij mooi weer kan ik niet weerstaan aan de lokroep van de zee.  Voetjes in het water, blik op oneindig.  Resultaat: schouders verbrand, maar dat neem ik er graag bij.  In de late namiddag naar de bioscoop met Isabelle en de drie kids.  'Brave' (moedig), de nieuwe animatiefilm van Pixar gaan bekijken.  Wij waren vijf zielen in een overigens lege cinemazaal.  De film was in één woord: PRACHTIG. Meeslepende muziek, humoristisch, ontroerend ... Isabelle en ik waren het volledig met elkaar eens, dit had gerust nog een uurtje langer mogen duren.  Zalige film! 
Daarna toch nog de energie gevonden om mijn troostkaarten klaar te maken voor de kunstmarkt, morgen hier in Nieuwpoort. Laten we hopen, dat we het droog houden en dat er heel wat volk afzakt naar de Markt, om het werk van tal van deelnemers te bewonderen.  Een verslag van dit gebeuren volgt.


gepost door admin 27.07.12 19:27 | permalink | reacties (0) | General
22.07.12
'waw'gevoel


Het zomert!  Eindelijk stralende zon, een lichtgekoeld briesje, een tamme zee en toeristen in alle maten en gewichten ... het recept voor een 'waw'gevoel.
Een mens moet de koe bij de horens pakken, deze namiddag dus stapvoets naar 't Bad, onnodige attributen achtergelaten bij Moeder (die zag een strandwandeling niet zitten) en hup, van het zand met de pootjes in het water!
Héééérlijk, deze eerste keer pootjebaden op de grens van aankomend water.  Mijn favoriete strandwandelen gebeurt (als het even kan) liefst bij eb of bij nog niet helemaal vloed.  Lopen langs de waterlijn bij vloed, kan voor onaangename verrassingen zorgen.  Je sukkelt ongeweten in niet waarneembaar gemaakte putten en schrikt je een hoedje, doordat je met je éne been op kniehoogte in het slijk raakt en met het andere de broodnodige evenwichtsoefeningen ,betracht, zodat je niet met je klikken en klakken in het water dondert.  Genre Cirque du Soleil ... weet je wel?  Mijn evenwicht is altijd al één van mijn zwakke punten geweest, dus vermijd ik liever het vermijdbare.
Veel volk op het strand vandaag.  Jonge figuurtjes aantrekkelijk in bikini, kindjes in aandoenlijk leuke outfit met prachtige zomerhoedjes op kleine hoofdjes.  Het éne kind enthoesiast over het wassende, levende water, het andere kind als de dood voor al dat nat.  Jonge mannen in blote basten, gespierd en op bikinijacht.  Oudere exemplaren, het geheel wat verzakt, de tand des tijds in de huid, maar zichzelf nog onweerstaanbaar achtend.  Iedereen zonder scrupules heer en meester van blauwe lucht, ruisende zee en warm zand.  Mensen, wij wonen in het meest superdeluxe vakantieoord!
Ja, waar is het beter dan hier, als de zon van de partij is tenminste?  Zus belde vanuit het verre Frankrijk, puffend onder veertig graden Celsius.  Het zweet breekt me al uit, gewoon door er alleen maar aan te denken. Véél te warm. En weet je ... vandaag had elk aanspoelend golfje van onze zee een gouden randje. Gewoon prachtig!


gepost door admin 22.07.12 21:33 | permalink | reacties (1) | General
18.07.12
vergissing


De enige warme, zonnige zomerdag voor vandaag beloofd door onze weerspecialisten bleek een grote vergissing.  Eén uurtje zon en voor de rest: grijs, grijs, grijs en een stormachtige wind, die me bij het fietsen af en toe noopte tot rechtop de trappers staan.  Maar we laten ons niet kennen!  Ondertussen is het nog maar eens aan het regenen, al is er beterschap beloofd voor volgende week.  Laten we hopen, want komende zaterdag is er hier kunstmarkt en mijn troostkaarten zijn niet gemaakt om in het water te zwemmen.  Net als vorig jaar belanden we in waterig noodgeval in de locatie Vismijn, iets wat me totaal niet happy maakt.  Een kunstmarkt in het Walhalle van de Nieuwpoortse vis is als een rommeltje.   Daar valt de sfeer van 'kunst' totaal weg en wordt het een 'allegaartje'.  Neen, het marktplein is de ideale plaats voor zo'n gebeuren, dus zon op bestelling a.u.b.! Met dank aan de weergoden.
Het loopt soms raar in het leven.  Je bent jong, je leert mensen kennen, je hebt een tijdje iets samen en daarna verlies je elkaar voorgoed uit het oog.  En dan valt, zo'n veertig jaar later, je oog op een artikel in een tijdschrift en blijkt de vriend van vroeger een talentvol kunstenaar te zijn, die prachtige dingen maakt. Even contact opnemen, denk je dan.  Met de huidige internetmiddelen (zelfs zonder facebook) is dat, na even aarzelen, gauw gebeurd. Een fijn gevoel, om toch na al die jaren, nog de juiste toon te vinden en verrassend vast te stellen, dat we allebei, elk met ons eigen leven, een beetje in dezelfde richting bezig zijn.  En ... gewoon voelen, dat je elkaar zelfs na lange tijd niet vergeten bent.  Is dat niet mooi?
Zus en Schoonbroer Nico zitten in Frankrijk te genieten onder een stralende zon.  Nichtje Caro en vriend Kristof doorkruisen het verre Thailand, trekken van regenseizoen naar zonovergoten kusten.  Wij hebben geen reiskoorts en blijven dus hangen in onze regionen.  Zoonlief en Veerle gingen, samen met vrienden, een weekendje naar Vossemeren.  In het huisje dat ze toegewezen kregen, regeerden de kakkerlakken.  Volgens de verantwoordelijken van het park, waren dat waarschijnlijk gewoon maar kevertjes.  Was dat even buiten de waard gerekend!  Zoonliefs gezelschap bestond immers uit vier licentiaten biologie en die zullen het verschil tussen die twee diertjes wel kennen, dachten ze zo.  Ze kregen een nieuw verblijf toegewezen en een schadevergoeding ter plaatse te spenderen.  Zo schrijft elke vakantie zijn eigen verhaal.
 
 
 
 
 


gepost door admin 18.07.12 19:35 | permalink | reacties (1) | General
16.07.12
kwakkelen


We blijven maar kwakkelen tussen serieuze regenbuien en sporadisch een straaltje zon.  De vijftiende zijn we nu voorbij en er moet beterschap komen, willen we nog een beetje genot van de zomer hebben.  Wat doet een mens dan, op zo'n natte herfstzomerdag?  Wij gingen vandaag meubelen kijken op de boerenbuiten.  Sedert enkele weken krijgen we regelmatig reclame van een meubelwinkel gesitueerd te midden de velden.  Mijn nieuwsgierigheid was gewekt en vermits van strandwandelen geen sprake kan zijn, reden we vanmiddag richting Kortemark.  Echtgenoot had nog nooit zoveel salons bij elkaar gezien, hij is dan ook nog maar bitter weinig in een meubelwinkel gespot geweest.  Niet dat we aan een nieuw interieur toe zijn, maar ik hou daar wel van, om eens de nieuwe trends te bekijken.  Het moet gezegd, dat ik nog steeds bijzonder tevreden ben met de inrichting van onze woonkamer, dus de knip blijft op de geldbeugel en dat is een grote gerustelling voor Manlief.  Niettemin kochten we toch een nieuwe bureaustoel, die naderhand voor 'kids' bleek te zijn.  Jong van hart en zitvlak (de gedachte doet véél), zit ik momenteel genesteld in onze aankoop en het voelt ok. Na ons meubelavontuur efkens langsgegaan bij Claire en Wim, die in de contreien wonen.
Zaterdagavond gingen we samen met Zus en Schoonbroer Nico, eten in 't Notarishuys in Diksmuide.  We kregen verleden jaar van hen een Bongobon kado, wegens vijfendertig jaar gehuwd.  Omdat het etentje mij leuker leek met hen samen, schaften ze zich nog zo'n bon aan in het kader van hun vijfentwintig jaar huwelijk.  Twee vliegen in één klap!  Het vernoemde restaurant is prachtig ingericht, ruim, veel plaats aan tafel, gezellig.  We waanden ons een beetje bij Peter Goossens of Sergio Herman.  Gelukkig niet zo prijzig en even lekker (denk ik toch).  Speciaal en betaalbaar ... we hebben genoten.
Gisteren dan toch twee keer naar 't Bad gefietst.  's Morgens om een kippetje aan 't spit en 's namiddags naar Moeder.  De zon liet zich af en toe zien en we namen de gelegenheid te baat, om even de beentjes te strekken.  Veel, veel volk in de winkelstraat.  Zo veel, dat je bijna niet vooruitkwam.  Waar de toeristen andere jaren het strand onder de voet lopen, moeten ze zich, willens nillens, bezighouden met shoppen.  Het winkelpersoneel zal het geweten hebben, terwijl de redders van dienst staan te balen onder de striemende regen en hitsige wind, want bijna niemand waagt zich dezer dagen met zelfs nog maar een teen in het water.
Laten we hopen op beterschap en geef toe ... er zijn ergere dingen in het leven dan het tegenvallende zomerweertje van 2012.
 


gepost door admin 16.07.12 20:30 | permalink | reacties (0) | General
14.07.12
feest!


Ons minimeisje passeerde begin deze week de kaap van drie.  Ondertussen is ze al drie jaar en vier dagen oud!  Ze rende van de éne verjaardagstaart naar de andere.  Feestje thuis, feestje met Tantine, feestje bij Opa en Oma en last but not least, feestje aan zee.  Feestje staat gelijk aan taart en kadootjes, méér moet dat niet zijn als je drie wordt.  Het feestgebak werd overigens erg op prijs gesteld door de jarige wat betreft de kaarsjes en fruitversiering, het eigenlijke baksel was niet aan haar besteed.  Net als Zoonlief valt ze niet voor biscuit en ander verleidelijk, figuuruitdijend lekkers.  Op de lokale taart lag een groot stuk chocolade met in fraaie letters: Hebe, drie jaar.  Wat staat daarop, vroeg Echtgenoot aan het feestvarkentje.  Prompt zei ze: Hebe, drie jaar.  Ja, dom is ze niet.  De drie kaarsjes kregen drie keer de kans tot branden en uitgeblazen worden.  Puur plezier in kinderoogjes!  Terwijl de jarige geschenkjes uitpakte en Papalief zich zuchtend ontfermde over de bouw van het Playmobildierenpark, lag kleine Koning Arthur al die drukte braafjes te bekijken in zijn babysit.  Volgend jaar zal dat niet meer lukken denk ik.  Er zal er dan ééntje meer de verjaardagsvloer onveilig maken.  't Is echt een snoepje van een ventje. 


gepost door admin 14.07.12 15:42 | permalink | reacties (0) | General
07.07.12
vlug even 'bijspinselen'


Ter geruststelling van mijn trouwe lezertjes, die al twee weekjes op hun 'spinselhonger' zitten (ha, ha) ... er is niks mis met mij.  De laatste week van juni zal waarschijnlijk niet echt stof tot schrijven gegeven hebben.  Buiten een ontgoochelend bezoekje aan de kunstmarkt in Gyverinckhove (een gehucht gelegen op de baan naar Ieper), viel er niet veel te melden.  Tal van 'kunstenaars' hadden hun kat gestuurd naar dit evenement.  Het aantal deelnemers lag beduidend lager dan de vorige jaren en het aangeboden werk sprak mijn portemonnee niet aan.  Veel juwelen, de nieuwe trend zeker?  Ik kocht er wel een mooi halssnoer, ontworpen met wegwerpmateriaal van PC's.  Toch wel bijzonder ogend en ... niet duur.  Op zaterdag 28 juli a.s. gaat hier in Nieuwpoort de kunstmarkt door.  Laten we hopen op een droge, zonnige dag, zodat we ons niet in de Vismijn moeten verschansen zoals vorig jaar toen het water goot.  Ik neem eraan deel met mijn troostkaarten en voor zo'n dingen is regen nefast. 
Goed, hoe komt het nu, dat ik vorige week niks op deze pagina's neerpende?  Zondagavond kwam ons Minimeisje voor een weekje op vakantie.  Vermits dit pittige dametje nogal wat energie in haar mars heeft en wij daarin mee moesten, had ik 's avonds de puf niet meer om nog één woord te spinselen.  Het werden vijf fantastische dagen!  Maandagmorgen naar de Kinderboerderij om Prinsesje in te schrijven voor het thema 'Met de boerin op pad', dat elke woensdagmorgen doorgaat.  Tijdens de Paasvakantie had ze toevallig gezien, dat er dan met kruiwagentjes en hooi wordt gewerkt en dat wou ze dus ook.  Elke keer ze de Kinderboerderij in het vizier kreeg, ging het over die wagentjes. 
Terwijl ze hier enkele dagen was, moesten we de koe bij de horens pakken.  Na de inschrijving liepen we nog eens een rondje tussen kippen, geiten en hanen.  Op een gegeven moment zegt ze: 'ik wil terug naar Pet (Echtgenoot) en hup, weg was ze de toiletten in.  Het duurde nog geen vijf seconden voor ik er ook was, maar van een Hebe was er geen spoor meer te bespeuren.  Als dat kind begint te lopen, wee dan je gebeente!  Ze gaat er als een klein haasje vandoor.  Terwijl ik mijn longen uit mijn lijf riep, zag ik de mensen aan het speelpleintje, vlak bij de dienstingang (op een boogscheut van onze woning), allemaal richting open poort kijken.  Ja, er was een kleintje de boerderij uitgelopen tot voorbij het eerste huis, bleek op mijn vraag of ze iets gezien hadden.  Prinsesje had zichzelf het recht gegeven huiswaarts te rennen en stond op ons terras te roepen: 'laat me binnen, laat me binnen!' (ze kan de vliegendeur nog niet eigenhandig openen).  Ik kreeg bijna het 'apezuur', het zal je kleinkind maar wezen.  's Namiddags moest ze een beetje bekomen en sliep ze twee uur de slaap der zaligen. Het was rond vier uur, toen we wandelend 't Bad bereikten.  Na een bezoekje aan Mémé Zee (Moeder), trokken we nog naar het strand.  Pienter als ze is, zag ze na eventjes schelpen zoeken, in de verte een springkasteel staan.  Ze veranderde van koers.  Het springen op dat kasteel was niet aan de orde, maar ze mocht wel in het beloofde wagentje op de dijk.  Haar keuze viel op iets wat een politiewagen moest voorstellen.  Pet duwde en zij had het genoegen te mogen sturen en bevelen te geven.  Halt hier, halt daar ... als een echte politieagente gaf ze orders. Echtgenoot moest effenaf stoppen, zodat ze kon uitstappen en hier en daar een politiecontrole kon uitvoeren (bij de struiken, bij de bloemen, bij de zitbanken, bij een gebouw) ... als dat geen agente zal worden, dan weet ik het ook niet.  Op dinsdagnamiddag sliep ze tot vijf uur.  Misschien speelde de zeelucht haar parten, maar waarschijnlijk ook de warmte en de tonnen energie die ze verbruikt bij het lopen en spelen.  Enfin, op woensdag was de nood aan slaap in de namiddag verleden tijd.  Ze had die nochtans kunnen gebruiken, na de tocht met de boerin die morgen.  Een rondleiding van anderhalf uur bij zeventwintig graden Celcius ... je zou van minder moe worden.  Er werd bij de verschillende dieren halt gehouden en uitleg gegeven, maar voor zo'n kleintje van drie is dat niet altijd interessant, maar ze hield stand, want dat beloofde wagentje en het stro, daar deed ze het allemaal voor.  Bij de bijen mocht er honing geproefd worden.  Bah, wat een viezigheid vond ze dat, toch was doorslikken de enige optie.  Paard en ponies kregen worteltjes, geitjes muesli en appeltjes.  Er werd verteld hoe maïs popcorn kan worden.  We kregen een toastje met geitenkaas.  Het toastje wilde ze wel proeven, de kaas kwam niet aan de orde.  Ondertussen begon het wat te lang te duren, na de stro opkuis met kruiwagentjes, taande de interesse.  Last but not least kwamen de varkens aan de beurt.  Die konden Prinsesje niet echt bekoren, ze had meer zin in het speeltuintje.  Hoe zou je zelf zijn, als je de keuze mag maken tussen een vuil varken of een uitnodigende glijbaan? Van slapen was geen sprake, onze wandeling langs de promenade met het beklimmen van een hoge boei en het likken van een superijsje, eindigde die namiddag juist op tijd.  Even na thuiskomst barstte er een onweer los. 
Op donderdag hielden we het een beetje rustig met een bezoekje aan vriendinnen Fabienne en Ludwina.  De vrijdagse markt lieten we links liggen, wegens de geplande Heksenfeesten van dit weekend, stonden de marktkramers in de omliggende straten en vind dan maar eens wat je nodig hebt.  We aten op restaurant, een vakantie aan zee moet je een beetje in stijl afsluiten, nietwaar?
Dat vond Prinsesje ook en dus wou ze nog op slakkenjacht.  Een leuk tijdverdrijf, als je haar zo bezig zag.  Toch tien mooie exemplaren met huisje gevonden.  Die mochten allemaal op het 'podium' (onze voormalige bloembak), waar ons Minimeisje deze week blijk gaf van veel zangtalent en showgevoel.
's Avonds kwamen Mama en Papa haar halen op de slotraceclub, want een week bij Pet zonder een bezoekje aan de autootjes, dat zou niet echt vakantie zijn.
Vandaag het huis een beetje op orde gezet en dat kleine meisje al gemist.  Gelukkig mag ze eind augustus nog eens komen logeren.  We kijken er al naar uit!  Niet paniekeren als er dan een weekje niet gespinseld wordt, al mijn energie steekt dan in een juffertje van drie turven hoog!


gepost door admin 07.07.12 21:50 | permalink | reacties (2) | General
 
:: Augustus 2017 (4)
:: Juli 2017 (3)
:: Juni 2017 (5)
:: Mei 2017 (7)
:: April 2017 (3)
:: Maart 2017 (6)
:: Februari 2017 (6)
:: Januari 2017 (9)
:: December 2016 (10)
:: November 2016 (7)
:: Oktober 2016 (19)
:: September 2016 (17)
:: Augustus 2016 (23)
:: Juli 2016 (20)
:: Juni 2016 (22)
:: Mei 2016 (28)
:: April 2016 (26)
:: Maart 2016 (29)
:: Februari 2016 (29)
:: Januari 2016 (31)
:: December 2015 (4)
:: November 2015 (5)
:: Oktober 2015 (1)
:: Augustus 2015 (2)
:: Juli 2015 (2)
:: Juni 2015 (2)
:: Mei 2015 (4)
:: April 2015 (2)
:: Maart 2015 (5)
:: Februari 2015 (3)
:: Januari 2015 (5)
:: December 2014 (4)
:: November 2014 (3)
:: Oktober 2014 (5)
:: Augustus 2014 (4)
:: Juli 2014 (3)
:: Juni 2014 (5)
:: Mei 2014 (6)
:: April 2014 (3)
:: Maart 2014 (7)
:: Februari 2014 (6)
:: Januari 2014 (6)
:: December 2013 (8)
:: November 2013 (6)
:: Oktober 2013 (5)
:: Augustus 2013 (6)
:: Juli 2013 (5)
:: Juni 2013 (5)
:: Mei 2013 (5)
:: April 2013 (6)
:: Maart 2013 (6)
:: Februari 2013 (5)
:: Januari 2013 (10)
:: December 2012 (8)
:: November 2012 (9)
:: Oktober 2012 (5)
:: Augustus 2012 (5)
:: Juli 2012 (7)
:: Juni 2012 (5)
:: Mei 2012 (7)
:: April 2012 (8)
:: Maart 2012 (7)
:: Februari 2012 (4)
:: Januari 2012 (8)
:: December 2011 (6)
:: November 2011 (7)
:: Oktober 2011 (6)
:: Augustus 2011 (7)
:: Juli 2011 (7)
:: Juni 2011 (5)
:: Mei 2011 (9)
:: April 2011 (7)
:: Maart 2011 (6)
:: Februari 2011 (7)
:: Januari 2011 (7)
:: December 2010 (8)
:: November 2010 (9)
:: Oktober 2010 (9)
:: Augustus 2010 (7)
:: Juli 2010 (7)
:: Juni 2010 (9)
:: Mei 2010 (10)
:: April 2010 (7)
:: Maart 2010 (12)
:: Februari 2010 (11)
:: Januari 2010 (14)
:: December 2009 (13)
:: November 2009 (10)
:: Oktober 2009 (10)
:: September 2009 (13)
:: Augustus 2009 (11)
:: Juli 2009 (9)
:: Juni 2009 (11)
:: Mei 2009 (12)
:: April 2009 (14)
:: Maart 2009 (13)
:: Februari 2009 (15)
:: Januari 2009 (17)
:: December 2008 (17)
:: November 2008 (19)
:: Oktober 2008 (14)
:: September 2008 (17)
:: Augustus 2008 (16)
:: Juli 2008 (17)
:: Juni 2008 (16)
:: Mei 2008 (13)
:: April 2008 (18)
:: Maart 2008 (22)
:: Februari 2008 (17)
:: Januari 2008 (21)
:: December 2007 (20)
:: November 2007 (23)
:: Oktober 2007 (25)
:: September 2007 (17)
:: Augustus 2007 (17)
:: Juli 2007 (21)
:: Juni 2007 (26)
:: Mei 2007 (27)
:: April 2007 (26)
:: Maart 2007 (3)