Poezie Doris Dorné
 
 

Maandelijks Archief: JULI 2013


31.07.13
twintig jaar


Het blijft ietwat koninklijk.  Vandaag was het twintig jaar geleden, dat Koning Boudewijn onverwachts stierf.  Zo verhalen al de ganse dag televisie en radio. Kardinaal Danneels mocht nog eens zijn zegje doen in een magnifieke kathedraal, waar ik met open mond naar sta te kijken, me afvragend waar ze toch al het geld voor zo'n dingen hebben gehaald.  Niet moeilijk te beantwoorden natuurlijk: bij de gewone mens.  Er vielen veel tranen bij het sterven van Boudewijn, vertelt de nieuwslezer.  Echtgenoot vraagt of ik toen ook gehuild heb (hij weet maar al te goed, dat ik daar geen tranen voor laat).  Neen, antwoord ik, ik had andere dingen aan mijn hoofd, ik wist dat mijn kind zou sterven.  Niet onverwachts zoals de koning, maar na een lange lijdensweg.  Ik bedenk, hoe we toen met die wetenschap leefden van dag naar dag.  Angstig, onzeker, machteloos en vol van verdriet.  Neen, het overlijden van de koning heeft me toen niet echt aangegrepen.  Bestaat er een groter verdriet, dan het verlies van je kind op voorhand al weten?  Zes lange maanden van pijn en aftakeling, zonder je kind wezenlijk te kunnen helpen.  Daar waren mijn tranen voor, niet voor de plotse dood van onze vorst.
De wereld moest de laatste weken overigens nogal wat triest nieuws slikken.  De ontspoorde trein in Santiago, het busongeval in Italië, de bijna oorlog in Egypte, het vermoordde meisje in Gent.  Zo veel gebroken harten, zo veel tranen en onpeilbaar verdriet.  Een sterven van twintig jaar geleden lijkt bij al dat droevig nieuws bijna banaal.  Maar natuurlijk is het dat niet.  Ook Benjamin is dit jaar twintig jaar gestorven en het lijkt pas gisteren.  Voor wie het verdriet met zich meedraagt, blijven er naast de warme herinneringen, ook momenten van intense pijn.  Een traan is nooit ver weg, al is er ook plaats voor een zachte glimlach.  En al zijn er twintig lange jaren voorbij gegaan, ze lijken als zand door de vingers geglipt.  Het is hartverwarmend, dat na zo'n lange tijd nog heel wat mensen laten blijken, dat ze niet vergeten zijn.  Het zal dan ook voor de koninklijke familie een hart onder de riem zijn, deze herdenkingsdag voor koning Boudewijn.
 


gepost door admin 31.07.13 22:15 | permalink | reacties (3) | General
25.07.13
komkommertijd


Is de zomer altijd een beetje 'komkommertijd' wat betreft nieuwtjes en post, dan gaat dit gegeven anno juli 2013 niet op.  De media blijft ons om de oren slaan met koninklijke verhalen, terwijl schrijfster deze op koninklijke wijze een jaartje ouder werd.  Eerst was er prins Filip, die het onder een loden zon tot koning van België schopte.  Je zag het zo van het scherm spatten, zijn droom ging in vervulling.  Met de vrouw van zijn leven aan zijn zijde, Mathilde was één en al liefde, moet dat lukken.  Koning Albert, die tenslotte toch koning blijft, leek opeens jaren jonger.  Je zal het maar dragen, het koninklijk juk!  Van de weinig gevolgde televisiemomenten onthou ik vooral het leuke beeld van mijn idool Laurent en eega Claire.  De pret kon niet op tijdens het balkonmoment en ook de man van Astrid lachte vrolijk mee.  Blijkbaar zat de sfeer er bij iedereen goed in.  Mooi, dat het 'harkengedoe' achterwege bleef en we echte mensen zagen in plaats van houten klazen.  Ik heb gewoon genoten van de sfeerbeelden, zonder volledig uit de bol te gaan, want dat is niet aan mij besteed.  Het Hollandse oranje en hoempapa zeggen me niks.  Belg zijn hé!  Ondertussen is er in Engeland een nieuw prinsje en koninklijke opvolger geboren.  Daar slaat de gekte nog meer toe dan bij onze noorderburen.  Niet te doen.  En wat een gedoe over de naam van die baby.  Stel je voor, dat je niet echt de keuze krijgt over hoe je je kind wilt noemen.  Dan ben je al een prins, word je aan handen en voeten geketend aan zo'n oubollig protocol waar je in gevangen zit en blijft.  Gelukkig zien we een bepaalde modernisering bij de jonge koningen en prinsen.  Neen, jaloers ben ik niet op al die koninklijke toestanden.  Nog een geluk, dat ik jaren geleden niet in zo'n gezin geboren ben.  Ik werd koninklijk een jaartje ouder tussen familie en vrienden, met veel kadootjes en tientallen kaartjes.  Mijn dankbaarheid is groot.  Ook Zoonlief, Veerle, Prinsesje en Kleine Koning Arthur waren van de partij.  Onverwachts bleven ze logeren, wat het nog leuker maakte.  Zo'n jarige verjaardag  's avonds afsluiten op een zomers terras (thuis), omringd door warme mensen, nippend aan een wit wijntje, trappist of een fruitsap en smullend van een Sneukelhuisjes ijstaart, méér moet dat niet zijn. Tussen al die vrolijkheid door, dacht ik in stilte aan Benjamin.  De bijna slaaploze nacht, wegens veel te heet en een koninklijke kleine bezoeker, veel te vroeg gewekt door het roepen van de kinderboerderijdieren, nam ik er met liefde bij.  De kater, die 's morgens mijn hoofd krabde, ook. 
Het blijft nog even verder zomeren.  Vandaag de vloedlijn afgelopen, waar honderden toeristen verkoeling zochten.  Mensen in alle maten en gewichten.  Een passage van jong en oud. Van gladgestreken jeugd tot gerimpelde appeltjes. Allemaal met maar één doel: genieten, genieten, genieten.  Na een malse bui verleden nacht, verlangt het groen nog steeds naar water en vallen de mussen omzeggens van de daken.  Mij hoor je niet klagen!  Volgende week huwt nichtje Caro, laten we hopen, dat de weergoden haar gunstig gezind zullen zijn.  Ik kijk er alvast naar uit.


gepost door admin 25.07.13 21:13 | permalink | reacties (0) | General
18.07.13
internationaal


We gaan internationaal!  Verleden week viel er een mailtje in mijn mailbox (tja, wat zou er anders in vallen?).  Het berichtje kwam van een Duitse firma, die in september het boek van Manu Keirse, 'Een vingerafdruk van verdriet' uitgeeft.  In die uitgave staat een gedicht van mij en nu vroegen ze mijn toestemming om de tekst te vertalen.  Wonderlijk, hoe één van mijn schrijfsels mee reist naar her en der.  Ook in Nederland blijkt het boekje veel ter hand genomen te worden, want bij zeldzaam een keer googelen, kom ik vaak op sites terecht, waar ze ook juist dat gedicht gebruiken als het om verdriet gaat.  Zo'n teken van waardering is een echte opsteker!
Zondag werd hier het vier jaar oud worden van Prinsesje in de bloemetjes gezet. Na de geschenkjes, de taart en een mislukte poging tot middagdutje, ging het stadswaarts naar de beloofde Reuzenstoet.  Ons minimeisje had immers tijdens haar weekje vakantie een foto in het oog gekregen van Jan Turpijn, de grootste Europese reus (?), een Nieuwpoortse makelij die kan tellen.  Toen ze hoorde, dat de Reuzenstoet hier plaatsvond,  was ze meteen enthousiast en wou ze die grote Jan wel eens van dichtbij zien.  Het weer was drukkend warm en het duurde een tijdje voor de eerste van de méér dan honderd grote poppen, zich vertoonde op de kaai, waar we een plaatsje hadden gevonden.  Volk was er, maar niet de grote massa, er was nog ademruimte.  Jan Turpijn liep niet mee in de stoet, te groot voor de straten met gespannen obstakels.  Hij stond aan de andere kant van de stad, het schouwspel in acht te nemen.  We kwamen net op tijd, om hem naar de markt te zien 'wandelen', moedig gedragen door meer dan twintig man.  Kleine Koning Arthur lag in dromenland, maar Prinsesje vergaapte zich aan al die mannen onder het kleed van Nieuwpoorts beroemdste inwoner.  We keerden huiswaarts met een tevreden meisje.
Maandagnamiddag op date met Ellenlief, onze halte: het Sneukelhuisje, waar we ons favoriete ijsje verorberden: de Favorite.  Altijd fijn, zo'n afspraakje met het haar, hier omzeggens kind aan huis sedert ze kon lopen en nu zelf al supermama van kleine Warre.
Het mooie weer nodigt ons elke dag uit tot buiten ontbijten.  Dinsdagmorgen begon goed.  Blijkbaar komt er iedere nacht een kat in onze tuin langs, die telkens op het zelfde plaatsje de darmen ledigt.  Niet zo' n klein beetje, maar elke dag best de moeite waard.  Echtgenoot krijgt er grijs haar van, van die nachtelijke kattendrollen.  Bij het buitenkomen bleek op onze oprit een kat met maagproblemen te zijn langsgeweest en midden op straat lagen de pamperes van Kleine Koning Arthur zomaar voor het rapen naast de resten van de verjaardagskaarsjes.  Kat of vogel, wie zal het zeggen, zorgden voor een nachtelijke aanval op onze huisvuilzakken, in de hoop er iets eetbaars uit te friemelen.  Een mislukte poging eindigde in dierlijk 'sluikstorten'.  Ze zouden beter al die beesten een gasboete geven.  's Avonds een uitje naar Ieper, blues luisteren  met vrienden   Prachtige zomeravond, maar geen mogelijkheid tot eventjes gaan zitten.  Drie uur lang rechtop staan was me een beetje teveel van het goede, mijn stelten pruttelden tegen.  Terwijl de mannen stand hielden, trokken wij naar de dichtstbijzijnde café/tearoom voor een verfrissing en eventjes relaxen van de beentjes. Op zo'n momenten voel je natuurlijk, dat je niet 'piep' meer bent.  Geef mij maar een leuk caféetje, waar je relaxed kunt genieten van een aangenaam muzikaal optreden, een smaakvolle dorstlesser bij de hand.
Gisteren Zus en Schoonbroer Nico op bezoek gehad.  Manlief sloofde zich uit in de keuken en dat resulteerde in een smakelijke pasta met scampi. Als toetje een stukje ijstaart. Huiselijke driesterrenluxe op ons rustgevend terras ... toerist in eigen woonst!
 


gepost door admin 18.07.13 16:14 | permalink | reacties (0) | General
10.07.13
de tijd van toen


Niks leuker dan eens af te spreken met vroegere schoolvriendinnen, die je ondanks veertig lange jaren, niet uit het oog verloren hebt.  Maandagnamiddag kwamen Dorine en Frieda sportief gefietst, ondanks strakke tegenwind, vanuit Koksijde afgezakt naar ten huize van ...  Het Sneukelhuisje lokte en lonkte.  We hadden geluk, één tafeltje bleek nog vrij en we nestelden ons voor de aanval op een smulkoffie.  Pure verwennerij!  Veertig jaar is een mensenleven en elk van ons draagt daar de sporen van.  Ooit zaten we drie jaar samen op de banken van het Koninklijk Atheneum te Veurne.  We waren jong en erg braaf, te braaf (vinden wij nu).  Dorine en Frieda volgden de wetenschappelijke richting, terwijl ik me onledig hield met het opmaken van balansen, die zelden of nooit het juiste evenwicht vonden en de toen al slabakkende economie.  Er waren de veel gedeelde lesuren en samen met nog een paar anderen vormden we een hechte groep. Bovendien kenden Dorine en ik elkaar al van in het lager onderwijs en de drie jaar middelbaar doorlopen in de toen in de volksmond genaamde 'Ecole Moyenne', de werkmansschool, (lager middelbaar) te Nieuwpoort.  Ondanks het feit, dat wij uit het Rijksonderwijs kwamen, stonden we méér dan ons mannetje ten opzichte van de uit het katholiek onderwijs afgezakte medestudenten.  Zo slecht zal het gekregen lesvoer dus wel niet geweest zijn.  We haalden anecdotes op (dat doe je als je de zestig nadert) en stonden verwonderd, dat wat de één zich herinnert, bij de ander blijkbaar gewist werd door de tand des tijds.  Leuke voorvallen, plagerijtjes (wat vandaag onder 'pestgedrag' zou vallen), jeugdliefdes ... het passeerde allemaal de revue en we werden weer de tieners van toen. Over één ding waren we het eens, we hadden niet genoeg van die drie jaren genoten.  Wijsheid komt met het ouder worden, maar ook het heimwee naar die onbezorgde tijd groeit.  En hoe je toen van een mug een olifant maakte, dacht dat de wereld zou vergaan bij een gebroken hart, het falende zelfvertrouwen nog nood had aan groter worden.  Hoe punten, toetsen en rapparten je leven beheersten.  Nu weten we wel beter.  Natuurlijk waren er ook de leuke momenten.  Het samenkomen met ons groepje, pannenkoeken eten, strandkar rijden, de thé-dansants op zaterdagnamiddag..  Het voelt nog altijd 'warm'.  We moeten gauw weer eens zo'n deugddoende en opmonterende babbelnamiddag inlassen, Doen!
Er is er eentje jarig vandaag.  Prinsesje wordt vier, een dametje in de dop!  Voor we het in de gaten hebben is ze 'groot' en wij 'stokoud'.  Dus ... genieten, genieten, genieten.


gepost door admin 10.07.13 17:01 | permalink | reacties (1) | General
06.07.13
voorrang


Een klein mensje, energievretertje van bijna vier, kreeg een week lang voorrang op het spinselen.  Van vrijdag tot vrijdag hadden we Prinsesje op logement, zeven dagen platte penrust wat het schrijven betreft.  Ons Minimeisje begon de dagen meestal vroeg en breide er slechts met tegenzin een eind aan.  Ze is dan ook een 'crack' in het werkwoord 'rekken'.  Van drie verhaaltjes voor het slapen gaan, maakt ze er met innemende lach en guitige blik, zomaar vier.  Beginnen aan een gezelschapspelletje en daarna met vlotte babbel, zonder dat je er erg in hebt, toch nog een ander uit de wacht slepen.  Niet te schatten!  Ze is schattig, ze is lief, ze is sloeber ...  we moeten er van genieten, want volgende week wordt ze vier.  Een stap dichter bij groter en steeds minder klein meisje.  Haar logeerweek (en de onze) was best goed gevuld.  Het begon op vrijdag met een bezoekje aan de wekelijkse markt, gevolgd door een etentje, aardappelpuree met appelmoes (de kip bleef links liggen) in restaurant 't Ponton.  Kelly, de jonge uitbaatster, viel bijzonder in de smaak bij Prinsesje.  Zo erg zelfs, dat ze gisteren wel weer terug wilde naar Kelly, maar we hielden het bij een pizza ten huize Jonckheere.  Dag twee startte met een wandeling tot bij de Aldi, waarna we gingen slakken zoeken.  Ons Minimeisje is nog altijd sterk onder de indruk van die beestjes.  In de namiddag namen we de tram een en terug naar 't Bad.  Bij terugkomst was er nog tijd voor een bezoekje aan de kinderboerderij, waar ze boomkikker speelde op een boomstam (liggend) en bij het zien van twee andere kinderen, die zonder vallen over die boomstammen liepen, besliste dat ze dat ook moest kunnen.  'Ik zal proberen tot ik het kan', is blijkbaar de leuze van onze kleindochter.  En inderdaad ...geen vijf minuten later liep ze, weliswaar nog niet helemaal evenwichtsvast, alleen over de gevelde bomen.
Een laatste stop bij Fabienne rondde de dag af.  Dag drie 's morgens weer de tram op.  Een  half uur een   Geen schildpadkarretje gehuurd, weliswaar zonder trappers.  Geen onverdeeld succes, want waar ik dat ding heen duwde, bleek niet de keuze van de inzittende.  Volgende keer moet ze maar zelf trappen!  Frietjes gehaald in de frituur en bij Mémé Zee verorberd.  Met de stuiterballen gespeeld en even later het strand op om schelpjes te rapen.  's Avonds had Pet, die al twee dagen uithuizig was wegens een racewedstrijd in het naburige Frankrijk, nog een verrassing achter de hand.  Kermis in Nieuwpoort.  Was het vroeger nog de moeite om mee te maken, dan blijkt dat hedentendage toch maar een 'prutkermisje' te zijn.  Na de draaimolen, het touwtrekken en het eendjes vissen, hadden we het wel gezien.  Ons logeetje was dik tevreden en wij dus ook, niettegenstaande het teleurstellende aantal attracties.  Halfweg de week maakten we de oversteek met de overzetboot, kinderlijk geschilderd door Raveel, naar het strand van Lombardsijde.  We wandelden tot aan de voet van de echte vuurtoren en dwarsten de duinen tot bij de 'andere zee' zoals ons Minimeisje het noemde.  Een overvaart terug en een aardbeienijsje later, hadden we een 'Prinsesje in haar nopjes'.  De dagen erna, gingen we nog voor de aankoop van papieren bloemen naar het strand, maar het weer viel tegen.  Teveel wind en geen enkele bloemenstand, laat staan strandgenieters, te zien.  Geen nood, in de verte lonkte het piratenspringkasteel en onze bijna vierjarige was met geen stokken tegen te houden.  Het klimmen ging eventjes moeilijk, maar weer luidde haar devies: ik zal proberen tot ik het kan.  Zo gezegd, zo gedaan.  Er zit al serieus wat karakter in dat kleine lijfje.  Houden zo!.  Gisteren, schitterend zomerweer, de ganse namiddag in de kinderboerderij doorgebracht.  Gezeten op het bank met uitkijk op een stukje speeltuin met bijhorend zand, leer je de halve wereld kennen.  Een jonge mama aan de éne kant, een oplettende grootmoeder aan de andere kant en de gesprekken sponnen zich zonder veel moeite.  Het voelde een beetje zoals aan de schoolpoort, waar je als jonge moeder tal van nieuwe mensen leert kennen en waar vriendschappen groeien, om later weer te verdwijnen.  Overal waar je kijkt zie je grootouders met kleinkroost.  Zorgen voor het kleine grut lijkt wel een nationale sport.  Intensief, maar ontzettend leuk. Gisteren kwamen de trotse ouders onze minigaste weer ophalen.  Voordien had ze haar armpjes om mijn hals geslagen en gezegd, dat ze écht, écht, écht heel veel van me hield.  Gewoon om op te eten, ons zomerblond meisje met korenblauwe ogen!


gepost door admin 06.07.13 22:21 | permalink | reacties (0) | General
 
:: Augustus 2017 (4)
:: Juli 2017 (3)
:: Juni 2017 (5)
:: Mei 2017 (7)
:: April 2017 (3)
:: Maart 2017 (6)
:: Februari 2017 (6)
:: Januari 2017 (9)
:: December 2016 (10)
:: November 2016 (7)
:: Oktober 2016 (19)
:: September 2016 (17)
:: Augustus 2016 (23)
:: Juli 2016 (20)
:: Juni 2016 (22)
:: Mei 2016 (28)
:: April 2016 (26)
:: Maart 2016 (29)
:: Februari 2016 (29)
:: Januari 2016 (31)
:: December 2015 (4)
:: November 2015 (5)
:: Oktober 2015 (1)
:: Augustus 2015 (2)
:: Juli 2015 (2)
:: Juni 2015 (2)
:: Mei 2015 (4)
:: April 2015 (2)
:: Maart 2015 (5)
:: Februari 2015 (3)
:: Januari 2015 (5)
:: December 2014 (4)
:: November 2014 (3)
:: Oktober 2014 (5)
:: Augustus 2014 (4)
:: Juli 2014 (3)
:: Juni 2014 (5)
:: Mei 2014 (6)
:: April 2014 (3)
:: Maart 2014 (7)
:: Februari 2014 (6)
:: Januari 2014 (6)
:: December 2013 (8)
:: November 2013 (6)
:: Oktober 2013 (5)
:: Augustus 2013 (6)
:: Juli 2013 (5)
:: Juni 2013 (5)
:: Mei 2013 (5)
:: April 2013 (6)
:: Maart 2013 (6)
:: Februari 2013 (5)
:: Januari 2013 (10)
:: December 2012 (8)
:: November 2012 (9)
:: Oktober 2012 (5)
:: Augustus 2012 (5)
:: Juli 2012 (7)
:: Juni 2012 (5)
:: Mei 2012 (7)
:: April 2012 (8)
:: Maart 2012 (7)
:: Februari 2012 (4)
:: Januari 2012 (8)
:: December 2011 (6)
:: November 2011 (7)
:: Oktober 2011 (6)
:: Augustus 2011 (7)
:: Juli 2011 (7)
:: Juni 2011 (5)
:: Mei 2011 (9)
:: April 2011 (7)
:: Maart 2011 (6)
:: Februari 2011 (7)
:: Januari 2011 (7)
:: December 2010 (8)
:: November 2010 (9)
:: Oktober 2010 (9)
:: Augustus 2010 (7)
:: Juli 2010 (7)
:: Juni 2010 (9)
:: Mei 2010 (10)
:: April 2010 (7)
:: Maart 2010 (12)
:: Februari 2010 (11)
:: Januari 2010 (14)
:: December 2009 (13)
:: November 2009 (10)
:: Oktober 2009 (10)
:: September 2009 (13)
:: Augustus 2009 (11)
:: Juli 2009 (9)
:: Juni 2009 (11)
:: Mei 2009 (12)
:: April 2009 (14)
:: Maart 2009 (13)
:: Februari 2009 (15)
:: Januari 2009 (17)
:: December 2008 (17)
:: November 2008 (19)
:: Oktober 2008 (14)
:: September 2008 (17)
:: Augustus 2008 (16)
:: Juli 2008 (17)
:: Juni 2008 (16)
:: Mei 2008 (13)
:: April 2008 (18)
:: Maart 2008 (22)
:: Februari 2008 (17)
:: Januari 2008 (21)
:: December 2007 (20)
:: November 2007 (23)
:: Oktober 2007 (25)
:: September 2007 (17)
:: Augustus 2007 (17)
:: Juli 2007 (21)
:: Juni 2007 (26)
:: Mei 2007 (27)
:: April 2007 (26)
:: Maart 2007 (3)