Poezie Doris Dorné
 
 

Maandelijks Archief: JULI 2016


31.07.16
uit 'Levenslang'


Jaren na Benjamins dood, namen we zijn kamertje onder handen en maakten van wat ooit zijn terrein was, een logeerkamer.  Nieuw behang, andere kasten, een zetelbed. Dat het daarna niet ècht zijn kamer meer was, deed de beelden van toen niet verbleken, wiste de herinneringen niet uit.  Zelfs nu de 'kleinkroost' er vaak speelt en slaapt in tijden van vakantie, is Benjamin er nog steeds aanwezig.  Voor altijd weg, maar ook voor levenslang gebleven.

 

even was je weer

echt bij mij

 

toen ik met stille vingers

voltooid verleden tijd beroerde

in de kamer die sinds jaren

jouw kamer niet meer is

 

even voelde ik je weer

echt bij mij

 

mijn gedachten een eiland

bij het openen van de doos

snoven de geur van zoete troost

uit meer dan kostbare relikwieën

 

even wist ik je weer

echt bij mij

 

mijn handen vonden op de bodem

een bed van pijn-gemis-verdriet

zorgzaam gekoesterd 'verloren'

in teder gewikkeld intens houden van

 

even was jij er ècht weer

méér dan tastbaar aanwezig

 

even was jij er ècht weer

in de dingen van het afscheid nemen

 

terwijl de schemer viel

in de kamer die sinds jaren

jouw kamer niet meer is

sloot ik met stille vingers

 

de doos gevuld met liefde

de doos boordevol 'jij'

 

Doris Dorné

uit 'Levenslang' - 2003



gepost door admin 31.07.16 19:56 | permalink | reacties (0) | General
28.07.16
uit 'Levenslang'


Door de jaren heen kruisten tal van mensen met identiek verdriet mijn pad. Verdriet, dat vaak nog maar een begin kende, terwijl dat van mij al oud in leeftijd was. Herkenbare pijn, die telkens weer het verleden opriep, maar daarom geen omweg hoefde.  Wie kan er méér begrip opbrengen, dan iemand die het ooit zelf meemaakte? Te horen krijgen, dat mensen troost vonden/vinden in mijn woorden, in mijn pen en papier, is gewoon hartverwarmend.

 

geef me je hand

deel je verdriet

 

langs de weg

waar jij nu loopt

ben ik ook gekomen

 

net als jij nu

heb ik gezocht

naar verloren sporen

 

de ontgoocheling

was groot

wat blijft

is niet te vullen leegte

 

en ...

 

een gebroken hart

dat nergens thuishoort

op zijn zoektocht

naar 't verleden

 

geef mij je hand

deel je verdriet

 

zonder woorden

zal ik met je praten

een brug slaan

 

zonder woorden

 

Doris Dorné

uit 'Levenslang' - 2003



gepost door admin 28.07.16 13:05 | permalink | reacties (1) | General
27.07.16
uit 'Levenslang'


Soms, zonder dat je het in de hand hebt, verandert er iets in een vriendschap.  Wat jarenlang evident bleek, krijgt opeens geen zuurstof meer.  Je wilt de band die je hebt niet kwijt, maar beetje bij beetje brokkelt het monument van 'samen' af, omdat anderen jouw plaats innemen en jij opeens alleen achterblijft.  Alsof al die jaren van geen betekenis waren.  Zo pijnlijk ...

 

plots ben jij

een vreemde reiziger

 

op de jarenlange weg

van onze vriendschap

 

pak jij je koffers

gooi je het roer om

 

plots hebben onze golven

niet meer dezelfde lengte

 

in het voelen van

nu even liever niet

 

ik wil minder met jou

méér met een ander

 

neem ik afstand

laat ik los

 

wat heet een vriend?

 

Doris Dorné

uit 'Levenslang - 2003



gepost door admin 27.07.16 22:29 | permalink | reacties (0) | General
26.07.16
uit 'Levenslang'


Vreemd hoe het soms loopt met vriendschappen.  Je vindt ze in alle kleuren en maten. Sommige tekenen voor een lange levensduur, andere zijn maar kort en vluchtig, maar altijd zijn de vrienden, die op verschillende momenten je pad kruisen, belangrijk in die fase van je leven.  Toen we Benjamin ziek wisten, werden we gedragen door vrienden thuis. Op de kinderkankerafdeling van het UZ Gent groeiden warme verbintenissen tussen mij en andere ouders.  Toch krijgt de tijd jammer genoeg vaak vat op wat vriendschap heet, het leven gaat zijn gang en elk zoekt zijn weg verder.  Soms doet dat pijn, soms kun je er gewoon begrip voor opbrengen. Maar ... elke vriendschap vormt je een beetje en blijft voor altijd 'bijzonder'.  Elkaar uit 'het oog verliezen' betekent niet 'elkaar vergeten'.

 

waren wij

jij en ik

 

slechts toevallige passanten

op het raakvlak van het lot

 

wind in de rug

dezelfde weg gekruist

 

verplicht halt gehouden

op dat éne punt

 

smeedden dààr

vriendschapsbanden 

 

tijdelijk

 

gingen daarna verder

elk onze eigen gang

 

frequent

 

werd af en toe

beetje bij beetje loslaten

 

toch niet helemaal

 

ik ben er nog steeds

wees niet bang

 

in tijd van nood

zul je me vinden

 

op dat éne punt

op dat eiland

 

daar waar

 

raakvlakken elkaar

blijvend raken

 

Doris Dorné

uit 'Levenlang' - 2003



gepost door admin 26.07.16 14:50 | permalink | reacties (0) | General
25.07.16
uit 'Levenslang'


Een in verdriet gedompeld mens is vooral bezig met zichzelf weer in de hand trachten te krijgen.  Bijzonder kwetsbaar door wat er soms gezegd wordt, maar evengoed vaak zelf kwetsend door eigen taalgebruik.  Boosheid, afgevuurd door woorden is een ongecontroleerd projectiel meestal gericht op zij, die dichtbij staan. Zelf was ik daar ook niet vrij van, ben ik later gaan inzien.  

 

ze praat te veel

 

zegt in kwaadheid

wel eens dingen

die ze beter zwijgen zou

 

kwetst met taal

 

de klank van haar stem

de hoogte van een klemtoon

de wending van een zin

de hardheid van één lettergreep

 

om op staande voet

 

spijt te krijgen

schuldgevoelens bovendien

hartzeer om het kervend snijden

 

van haar woordenvloed

 

Doris Dorné

uit 'Levenslang' - 2003



gepost door admin 25.07.16 18:05 | permalink | reacties (0) | General
22.07.16
uit 'Levenslang'


Zo diep voelt verdriet soms, dat je met jezelf niks kan aanvangen.  En toch sla je je er telkens weer door, met de moed der wanhoop, omdat dwars door die pijn heen graven, de enige oplossing is.

 

jij gaat vaak

door merg en been

als plots in de glans

van zon op de ruit

jouw ogen in reebruin

met me praten

 

over het verleden

 

terwijl wolken

zich stapelen

zoekt in mij de regen

zich een weg naar buiten

verwateren mijn tranen

als druppels op koelend glas

 

verlies ik mezelf tot ...

 

nog slechts omhulsel

in een doolhof van verdriet

 

Doris Dorné

uit 'Levenslang' - 2003



gepost door admin 22.07.16 17:00 | permalink | reacties (0) | General
21.07.16
uit 'Levenslang'


Vaak is het verdriet een onderhuids voelen, waar niemand anders weet van heeft. Mensen zeggen na een tijdje, dat je je verdriet niet mag 'koesteren', maar ik ben voor altijd de mama van Benjamin, ik blijf de moeder van mijn gestorven kind.  Voor mij is verdriet: mijn kind een blijvend plaatsje gunnen in mijn leven zonder hem.

 

in de palm van mijn hand

vandaag nog maar eens

mijn liefde voor jou

 

gestreeld

gekoesterd

geaaid

 

geen mens die weet

hoeveel ik van je hield

nog steeds van je hou

 

straks leg ik mijn hoofd

in een stroom van tranen

 

ik blijf leven met jou

omdat ik zonder jou

niet verder leven wil

 

streel

koester

aai

 

ik mijn liefde voor jou

in de palm van mijn hand

 

Doris Dorné

uit 'Levenslang' - 2003 



gepost door admin 21.07.16 19:18 | permalink | reacties (0) | General
19.07.16
uit 'Levenslang'


Broer horen huilen, 's avonds in bed, brak mijn hart.  Er waren zo weinig woorden van troost te vinden.  Terwijl ik zelf verdronk in een poel van verdriet, had ik nood aan moed, om hem tot steun te zijn.  Op je negende geconfronteerd worden met dodelijk ziek zijn en op amper twaalf de dood van nabij leren kennen, het maakte hem vlugger dan veel te snel volwassen.  Ik kon alleen maar hopen, dat er genoeg kracht zou schuilen in dat tengere lijfje van ontluikende tiener, om deze pijn te kunnen 'torsen'.

 

jouw tranen

vullen mijn hart

tot boordevol

 

in de warmte

tussen ons

ligt onmacht

 

mijn adem

zucht troost 

in je haren

 

ik ben er

méér kan niet

 

zo verknocht voelend

kan ik alleen maar

 

...'zijn'

 

Doris Dorné

uit 'Levenslang' - 2003



gepost door admin 19.07.16 21:57 | permalink | reacties (0) | General
18.07.16
uit 'Levenslang'


Hoe voelt het, om van duo enig kind te worden?  Hoe voelt het, om nooit meer 'Broer!' te horen roepen?  Hoe voelt het, om als amper twaalfjarige, al te moeten leven met de betekenis van 'dood'?  Zelfs als moeder kan ik niet anders dan bekennen, dat ik het niet echt weet.  Ik probeerde goed te doen, maar of het de juiste manier was tot troosten, daar twijfel ik vaak nu nog over.  Uiteindelijk wordt het gevecht tegen zo'n immens verdriet héél erg eenzaam gestreden.

 

ik weet mijn pijn

te groot voor jou

 

je hoeft het me

niet te vertellen

 

velletjes papier

weerspiegelen in wit

 

mijn denken

mijn voelen

 

jij ontwijkt in grote boog

dit neergepend verdriet

 

de confrontatie met 'ooit'

nu nog te moeilijk

 

later ... hoop ik

zul je bij het lezen

 

leren hoe belangrijk

jij was toen

 

als broer

als vriend

als maatje

 

mijn zoon

mijn jongen

mijn oudste

 

je hoeft het me

niet te vertellen

 

ik weet mijn pijn

te groot voor jou

 

Doris Dorné

uit 'Levenslang' - 2003 



gepost door admin 18.07.16 20:14 | permalink | reacties (0) | General
17.07.16
uit 'Levenslang'


Nooit te voorspellen, de momenten waarop hoofd en hart breken onder een nietsontziende orkaan verdriet.  Zelfs het huiselijk afstoffen verbergt verraderlijke valkuilen.  Niet te begrijpen, dat je al die onverhoedse aanvallen kunt overleven.

 

ik vloog vandaag

tegen jouw foto aan

 

als een vogel

verblind door felle zon

 

ben niet ter plekke doodgegaan

 

was eventjes het noorden kwijt

had enkel een gekwetste vleugel

 

en niet te omzeilen hartenpijn

 

Doris Dorné

uit 'Levenlang' - 2003



gepost door admin 17.07.16 22:04 | permalink | reacties (0) | General
 
:: Augustus 2017 (4)
:: Juli 2017 (3)
:: Juni 2017 (5)
:: Mei 2017 (7)
:: April 2017 (3)
:: Maart 2017 (6)
:: Februari 2017 (6)
:: Januari 2017 (9)
:: December 2016 (10)
:: November 2016 (7)
:: Oktober 2016 (19)
:: September 2016 (17)
:: Augustus 2016 (23)
:: Juli 2016 (20)
:: Juni 2016 (22)
:: Mei 2016 (28)
:: April 2016 (26)
:: Maart 2016 (29)
:: Februari 2016 (29)
:: Januari 2016 (31)
:: December 2015 (4)
:: November 2015 (5)
:: Oktober 2015 (1)
:: Augustus 2015 (2)
:: Juli 2015 (2)
:: Juni 2015 (2)
:: Mei 2015 (4)
:: April 2015 (2)
:: Maart 2015 (5)
:: Februari 2015 (3)
:: Januari 2015 (5)
:: December 2014 (4)
:: November 2014 (3)
:: Oktober 2014 (5)
:: Augustus 2014 (4)
:: Juli 2014 (3)
:: Juni 2014 (5)
:: Mei 2014 (6)
:: April 2014 (3)
:: Maart 2014 (7)
:: Februari 2014 (6)
:: Januari 2014 (6)
:: December 2013 (8)
:: November 2013 (6)
:: Oktober 2013 (5)
:: Augustus 2013 (6)
:: Juli 2013 (5)
:: Juni 2013 (5)
:: Mei 2013 (5)
:: April 2013 (6)
:: Maart 2013 (6)
:: Februari 2013 (5)
:: Januari 2013 (10)
:: December 2012 (8)
:: November 2012 (9)
:: Oktober 2012 (5)
:: Augustus 2012 (5)
:: Juli 2012 (7)
:: Juni 2012 (5)
:: Mei 2012 (7)
:: April 2012 (8)
:: Maart 2012 (7)
:: Februari 2012 (4)
:: Januari 2012 (8)
:: December 2011 (6)
:: November 2011 (7)
:: Oktober 2011 (6)
:: Augustus 2011 (7)
:: Juli 2011 (7)
:: Juni 2011 (5)
:: Mei 2011 (9)
:: April 2011 (7)
:: Maart 2011 (6)
:: Februari 2011 (7)
:: Januari 2011 (7)
:: December 2010 (8)
:: November 2010 (9)
:: Oktober 2010 (9)
:: Augustus 2010 (7)
:: Juli 2010 (7)
:: Juni 2010 (9)
:: Mei 2010 (10)
:: April 2010 (7)
:: Maart 2010 (12)
:: Februari 2010 (11)
:: Januari 2010 (14)
:: December 2009 (13)
:: November 2009 (10)
:: Oktober 2009 (10)
:: September 2009 (13)
:: Augustus 2009 (11)
:: Juli 2009 (9)
:: Juni 2009 (11)
:: Mei 2009 (12)
:: April 2009 (14)
:: Maart 2009 (13)
:: Februari 2009 (15)
:: Januari 2009 (17)
:: December 2008 (17)
:: November 2008 (19)
:: Oktober 2008 (14)
:: September 2008 (17)
:: Augustus 2008 (16)
:: Juli 2008 (17)
:: Juni 2008 (16)
:: Mei 2008 (13)
:: April 2008 (18)
:: Maart 2008 (22)
:: Februari 2008 (17)
:: Januari 2008 (21)
:: December 2007 (20)
:: November 2007 (23)
:: Oktober 2007 (25)
:: September 2007 (17)
:: Augustus 2007 (17)
:: Juli 2007 (21)
:: Juni 2007 (26)
:: Mei 2007 (27)
:: April 2007 (26)
:: Maart 2007 (3)